Harry Potter i Kamień Filozoficzny

Nie lubię książek fantasy, ale ta jest naprawdę świetna. Nie dziwię się że seria jest tak popularna na całym świecie

Nie lubię książek fantasy, ale ta jest naprawdę świetna. Nie dziwię się że seria jest tak popularna na całym świecie

Przyznam się bez bicia – filmy widziałem dziesiątki razy, ale za książkę zabrałem się dopiero teraz. Wcale mnie nie dziwi, że cały świat oszalał na punkcie Harry’ego Pottera. Jedyne, co mi zazgrzytało, to sam finał. Przejście przez zagadki i starcie z Quirellem wypadło zbyt szybko i prosto – film oddał to znacznie lepiej, a w książce ten kluczowy moment został potraktowany trochę po macoszemu.

Przyznam się bez bicia – filmy widziałem dziesiątki razy, ale za książkę zabrałem się dopiero teraz. Wcale mnie nie dziwi, że cały świat oszalał na punkcie Harry’ego Pottera. Jedyne, co mi zazgrzytało, to sam finał. Przejście przez zagadki i starcie z Quirellem wypadło zbyt szybko i prosto – film oddał to znacznie lepiej, a w książce ten kluczowy moment został potraktowany...

Najsłabszy tom jednej z lepszych sag wszechczasów.

Najsłabszy tom jednej z lepszych sag wszechczasów.

To naprawdę dobra historia! Mam stare wydanie, ale planuję kupić te najnowsze.

To naprawdę dobra historia! Mam stare wydanie, ale planuję kupić te najnowsze.

Cudownie było do tego wrócić...

Cudownie było do tego wrócić...

Aż dziwne, że nie mam Harrego Pottera w ocenionych. Wracam po raz kolejny do początków... z drugą córką. Kto nie zna historii o chłopcu, którego życie zmienia się o 180 stopni w dniu jego jedenastych urodzin? Hagrid przynosi chłopcu list, a nim zdumiewające wiadomości. I tak zaczyna się wielka przygoda Harrego w Hogwarcie. Z nostalgią wracam do najpiekniej zilustrowanego wydania przez Jima Kaya. To opowieść, która się nie starzeje:)

Aż dziwne, że nie mam Harrego Pottera w ocenionych. Wracam po raz kolejny do początków... z drugą córką. Kto nie zna historii o chłopcu, którego życie zmienia się o 180 stopni w dniu jego jedenastych urodzin? Hagrid przynosi chłopcu list, a nim zdumiewające wiadomości. I tak zaczyna się wielka przygoda Harrego w Hogwarcie. Z nostalgią wracam do najpiekniej zilustrowanego...

Czytałem tę książkę więcej razy niż mogę zliczyć i chociaż jestem na portalu już długo, nigdy nie napisałem recenzji, bo jest to książka trudna. Z jednej strony ma swoją magię, dzięki której miliardy osób pokochały ten świat, z drugiej ma oczywiste ograniczenia, skróty fabularne i chodzenie na łatwiznę, które bolą jeżeli się nad tym zastanowić. Ale jak wypada pierwszy tom serii jako książka? Moim zdaniem całkiem nieźle – i myślę że klucz do zrozumienia tego tomu leży w jednym słowie: bajka.
Harry ma w sobie coś z Kopciuszka – najpierw usługuje rodzinie, a później wyrusza na bal, tylko że z trochę więcej czasu. Tę bajkowość czuć też w samej fabule – są smoki, trójgłowe psy, źli czarodzieje, ale wszystko to jest robione lekko, znacznie lżej niż w kolejnych tomach. I właśnie przez ten bajkowy pryzmat warto patrzeć na wszystkie pozorne "wady" tej książki.
Weźmy na przykład wygodne zbiegi okoliczności. Trzeba przenieść smoka do Rumunii? Okazuje się, że przyjaciele Charliego dosłownie w tym samym czasie do niego lecą. Trzeba poruszyć temat kradzieży z Gringotta? Hagrid ma dosłownie tylko tę stronę z proklamacją w domu. Takich rzeczy jest naprawdę masa – w zasadzie w każdym rozdziale znajdziemy coś, co działa bo ma działać. Ale w bajce tak właśnie jest – rzeczy dzieją się bo muszą się zdarzyć, a magia wypełnia luki.
Podobnie jest z postaciami. Rowling wykorzystuje archetypy bardzo sprawnie – te postacie w tym tomie są dość proste, a kolejne tomy dopiero dodają im głębi. Sprawia to, że niektóre ich zachowania z tego tomu są nawet lekko nie w charakterze, co tylko wzmacnia teorię bajki. Dla bardziej doświadczonego czytelnika może być to wada – bez problemu przewidzi co się stanie i kto jest dobry, a kto zły. Ale czy tego oczekujemy od bajki?
Jest też coś, o czym wielu współczesnych twórców zapomina – pierwszy tom powinien działać jako pełna historia, nawet jeśli seria ma ciąg dalszy. I Rowling robi to świetnie. Są oczywiste furtki, jak choćby ostatnia rozmowa z Dumbledorem, ale gdybyśmy nigdy nie poznali odpowiedzi na pytania z niej, książka wciąż byłaby dobra.
Podoba mi się też jak Rowling buduje świat przez szczegóły. Dedalus Diggle pojawia się już w pierwszym rozdziale i wraca później. Scrimgeour jest tylko wspomniany, ale debiutuje w kolejnych tomach. Przy każdym czytaniu lubiłem wyłapywać nazwiska postaci, które pojawią się znacznie później – i to jest właśnie ta bajkowa magia, którą czuć nawet w detalach.
Kamień Filozoficzny to książka która działa właśnie dlatego że jest bajką – i to jest jej największa zaleta. Czy cała seria zachowuje tę spójność? To już temat na inny wpis.

Czytałem tę książkę więcej razy niż mogę zliczyć i chociaż jestem na portalu już długo, nigdy nie napisałem recenzji, bo jest to książka trudna. Z jednej strony ma swoją magię, dzięki której miliardy osób pokochały ten świat, z drugiej ma oczywiste ograniczenia, skróty fabularne i chodzenie na łatwiznę, które bolą jeżeli się nad tym zastanowić. Ale jak wypada pierwszy tom...

Muszę się od razu przyznać, książki nie czytałem !
Jakoś nie po drodze mi z literaturą fantastyczną.
Smoki, cuda i takie tam, na mnie nie działają.
Zawsze uważałem, że jak pisarz nie daje sobie rady z fabułą ( ostatnio, niestety, Cherezińska ) to ucieka w fantastykę.
Co innego z filmami, które chętnie oglądam.
Nie muszę wysilać mojej wyobraźni, wszystko podane mam " na tacy ".
Do tego niesamowite efekty wizualne, technika rozwija się tak szybko, że... proszę tylko siadać i oglądać.
Seria filmowa, która powstała na podstawie książek autorki to dzieło kultowe !!!
Oglądałem parę razy i to z wielką przyjemnością.
Może gdybym nie miał w rezerwie tyle nieprzeczytanych innych książek, skusiłbym się na przeczytanie tej seri.
Nie będę oceniał, ale dla miłośników tego gatunku literackiego, myślę, że to pozycja obowiązkowa.
Ze względu na film, POLECAM !!!

Muszę się od razu przyznać, książki nie czytałem !
Jakoś nie po drodze mi z literaturą fantastyczną.
Smoki, cuda i takie tam, na mnie nie działają.
Zawsze uważałem, że jak pisarz nie daje sobie rady z fabułą ( ostatnio, niestety, Cherezińska ) to ucieka w fantastykę.
Co innego z filmami, które chętnie oglądam.
Nie muszę wysilać mojej wyobraźni, wszystko podane mam " na tacy...

Wspaniale się czytało! Uczta dla oczu i duszy i satysfakcjonujący skok w przeszłość. Jedyny minus - sam finał i starcie z Quirellem oraz przejście przez wszystkie zagadki było zbyt szybkie, proste, za mało szczegółowe i nie oddające właściwie tego momentu. Pamiętam jak dobrze zrobili to w filmie, a książka traktuje ten fragment zbyt po ma macoszemu.

Wspaniale się czytało! Uczta dla oczu i duszy i satysfakcjonujący skok w przeszłość. Jedyny minus - sam finał i starcie z Quirellem oraz przejście przez wszystkie zagadki było zbyt szybkie, proste, za mało szczegółowe i nie oddające właściwie tego momentu. Pamiętam jak dobrze zrobili to w filmie, a książka traktuje ten fragment zbyt po ma macoszemu.

Przeczytane kiedyś, ale czar pozostaje...

Przeczytane kiedyś, ale czar pozostaje...