Czarne lato. Opowieść o miłości i śmierci w czasie epidemii ospy we Wrocławiu

​Sam pomysł na fabułę oparty na epidemii ospy prawdziwej we Wrocławiu miał wielki potencjał. Niestety książka stoi w rozkroku pomiędzy reportażem a beletrystyką, nie realizując założeń żadnego z tych gatunków w sposób należyty. Zbyt duża liczba postaci, które są nijakie. Ich dramatyczne historie nie budzą we mnie żadnych emocji przez to, że nie mają wystarczającego czasu i miejsca, a ich losy są mi zupełnie obojętne.

​Sam pomysł na fabułę oparty na epidemii ospy prawdziwej we Wrocławiu miał wielki potencjał. Niestety książka stoi w rozkroku pomiędzy reportażem a beletrystyką, nie realizując założeń żadnego z tych gatunków w sposób należyty. Zbyt duża liczba postaci, które są nijakie. Ich dramatyczne historie nie budzą we mnie żadnych emocji przez to, że nie mają wystarczającego czasu i...

Poznawać historię w takiej formie to sama przyjemność. Powieść skłania do refleksji i poszukiwania dalszych informacji o tym ciekawym fragmencie historii Wrocławia.

Poznawać historię w takiej formie to sama przyjemność. Powieść skłania do refleksji i poszukiwania dalszych informacji o tym ciekawym fragmencie historii Wrocławia.

Książka opisuje wybuch epidemii czarnej ospy, która nawiedziła wrocław w 1963 roku. Dobrze się czyta.

Książka opisuje wybuch epidemii czarnej ospy, która nawiedziła wrocław w 1963 roku. Dobrze się czyta.

Przeczytałam, zaskoczona, bo (wstyd się przyznać) nie wiedziałam wcześniej o epidemii wrocławskiej w XX wieku. Napisana interesująco, przybliża cichych bohaterów tamtych wydarzeń.

Przeczytałam, zaskoczona, bo (wstyd się przyznać) nie wiedziałam wcześniej o epidemii wrocławskiej w XX wieku. Napisana interesująco, przybliża cichych bohaterów tamtych wydarzeń.

Czy może zupełnie niespodziewanie wybuchnąć epidemia choroby, która od lat uważana jest za chorobę, która przestała istnieć? Czy możliwy jest jej wybuch w tylko jednym mieście w całym kraju? Jak poradzić sobie z życiem codziennym, kiedy mamy świadomość, że i nas może spotkać los pozostania zarażonym przez “Czarną Panią”?
W obecnych czasach, kiedy całkiem niedawno przeżyliśmy epidemię Covid-19 mamy obraz długiej i wycieńczającej walki o przywrócenie normalności, która była nam tak doskonale znana. Wyobraźmy sobie jednak, że trafiamy do Wrocławia w czerwcu 1963 roku, gdzie swoje własne żniwo zaczyna powoli zbierać czarna ospa – choroba, która lekarzom znana jest wyłącznie z podręczników dotyczących chorób zakaźnych. Jak ma wyglądać walka z tak poważną chorobą, skoro została ona lata temu zapomniana?
“Czarne lato” przedstawia nam losy mieszkańców Wrocławia oraz jego okolic w trakcie epidemii ospy prawdziwej. Przez cały czas trwania powieści poznajemy losy lekarzy, personelu medycznego oraz losy zwykłych mieszkańców miasta, które zostaje zamknięte w najbardziej dochodowym dla niego momencie, czyli w trakcie okresu wakacyjnego. Już w samym prologu częściowo poznajemy pacjenta zero, który po powrocie z podróży służbowej zapada na jak wtedy wszyscy twierdzili malarię, niestety im dalej przyglądamy się tokom historii dowiadujemy się, że diagnoza, która została postawiona była błędna. Niedługo po wypisaniu ze szpitala pacjenta z malarią na tajemniczą gorączkę zapada salowa, która się nim zajmowała, a niedługo później umiera jej córka, która według lekarzy chorowała na białaczkę. Po pewnym czasie epidemia zaczyna nabierać tempa i jednym z pierwszych pacjentów zostaje jeden z lekarzy Wrocławskiego szpitala. Wtedy właśnie doktor Arendzikowski stwierdza, że mają do czynienia z chorobą, z którą spotkał się wyłącznie w podręcznikach. Momentalnie powstaje zwołana komisja dotycząca epidemii w mieście, gdzie politycy jak i lekarze tworzą plan jak uchronić Wrocław przed eskalacją problemu.
W dalszym ciągu historii dowiadujemy się jak ciężko było pogodzić się z zamknięciem miasta, jak wyglądały zasady witania bez rąk oraz obowiązkowego szczepienia. Poznajemy również jak wygląda dzień w izolatoriach oraz w szpitalu zakaźnym w Szczodrem. Jesteśmy również światkami zmian w życiach ludzi stojących na pierwszej linii frontu o zdrowie mieszkańców miasta. Jesteśmy świadkami rozpadów rodzin, powstania nowych związków oraz nawiązywania nowych przyjaźni, które przetrwały najcięższy czas w trakcie trwania epidemii.
Niestety również jesteśmy świadkami propagandy, dzięki której przez większą część trwania epidemii mieszkańcy byli nieświadomi tego co dzieje się w ich mieście. Widzimy, że ważniejsza jest organizacja Mistrzostw Świata w koszykówce, niż zdrowie mieszkańców.
Autorka książki przedstawia nam prawdziwą historię wraz z autentycznymi postaciami, dzięki czemu możemy poczuć się jeszcze bliżej osób, które walczyły o to, aby mieszkańcy Wrocławia w jak najszybszym czasie mogli wrócić do swojej normalności.
Według mnie książka bardzo ciekawa. Na początku zaczęłam ją czytać z czystej ciekawości, później jednak im dalej zagłębiałam się w tą historię tym bardziej byłam ciekawa jak dalej potoczą się losy lekarzy ze Szczodrego oraz izolatoriów. Zdecydowanie polecam każdej osobie, która chociaż trochę interesuje się historią Wrocławia oraz jego okolic.

Czy może zupełnie niespodziewanie wybuchnąć epidemia choroby, która od lat uważana jest za chorobę, która przestała istnieć? Czy możliwy jest jej wybuch w tylko jednym mieście w całym kraju? Jak poradzić sobie z życiem codziennym, kiedy mamy świadomość, że i nas może spotkać los pozostania zarażonym przez “Czarną Panią”?
W obecnych czasach, kiedy całkiem niedawno...

Ciekawe książka opisująca zmagania wrocławskich lekarzy z epidemią czarnej ospy. Autorka wplata trochę fikcyjnych wątków i łączy je z prawdziwymi wydarzeniami i prawdziwymi lekarzami, którzy z narażeniem zdrowia i życia ratowali ludzi. Trochę to przypominało niedawne czasy covidowe, choć w nieco innej skali.
Tylko moim zdaniem autorka niepotrzebnie nawiązywała do przyszłości zarówno samego Wrocławia jak i kraju.
Ogólnie całkiem dobra książka przybliżającą bardzo ciężką walkę lekarzy o zdrowie pacjentów.

Ciekawe książka opisująca zmagania wrocławskich lekarzy z epidemią czarnej ospy. Autorka wplata trochę fikcyjnych wątków i łączy je z prawdziwymi wydarzeniami i prawdziwymi lekarzami, którzy z narażeniem zdrowia i życia ratowali ludzi. Trochę to przypominało niedawne czasy covidowe, choć w nieco innej skali.
Tylko moim zdaniem autorka niepotrzebnie nawiązywała do...

Dobrze się czyta, ciekawa historia, mocno wciągająca książka.

Dobrze się czyta, ciekawa historia, mocno wciągająca książka.

To oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść. To historia lekarek i lekarzy, którzy z oddaniem walczyli z zarazą jakiej do tej pory nie znali i jakiej nigdy nie było we Wrocławiu. Ospa prawdziwa, zwana Czarną Panią zaatakowała znienacka mieszkańców Wrocławia latem 1963 roku. Z lekarzami w czasie tej strasznej choroby jesteśmy na pierwszej linii frontu, gdy wysypka z czarnymi punkcikami atakowała kolejne osoby. To książka o ludziach wrzuconych w sytuację graniczną, o kobietach, które zamiast uciekać z miasta opętanego zarazą z poświeceniem oddawały się opieką nad chorymi. Przyglądamy się pracy Alicji Surowiec, która musiała zrobić wszystko, by zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby. Jako ordynatorka szpitala ospowego w Szczodrem wraz z personelem medycznym zakasała rękawy i stanęły naprzeciw niewidzialnemu wrogowi. Razem stanęli do walki z zarazą, bo wszyscy przeżyli już w swym dzieciństwie lub wczesnej młodości wojnę. Przeżywamy z nimi ból i rozpacz po kolejnej zmarłej osobie. Cieszymy się wraz z nimi, kiedy kolejna zdrowa osoba opuszcza izolatorium i wraca do swojego domu. Dzielimy ich strach i denerwujemy się nieodpowiedzialnością mieszkańców. Jesteśmy w szpitalu, w izolatoriach czy w gabinetach wysoko postawionych urzędników. Wraz z Ewa chcemy informować społeczeństwo o zagrożeniu, a jak się okazało informacją można grać, straszyć lub pocieszać. We Wrocławiu śmiercionośny wirus zbierał żniwo i pląsał w obłędnym tańcu. Wszędzie trwała walka o zduszenie zarazy. Wszyscy mieszkańcy musieli nauczyć się funkcjonować w nowych, strasznych okolicznościach. Z kolei władze robiły wszystko, aby nie wybuchła panika. Gdy w mieście z oddaniem, godzinami walczono o kolejnych pacjentów i przetrwanie kolejnego dnia życie w Polsce toczyło się wakacyjnym rytmem. Polecam, bo naprawdę warto przeczytać tę książkę. To rewelacyjna i emocjonalna historia o ludzkiej odwadze i poświęceniu. Gorąco polecam, warto przeczytać.

To oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść. To historia lekarek i lekarzy, którzy z oddaniem walczyli z zarazą jakiej do tej pory nie znali i jakiej nigdy nie było we Wrocławiu. Ospa prawdziwa, zwana Czarną Panią zaatakowała znienacka mieszkańców Wrocławia latem 1963 roku. Z lekarzami w czasie tej strasznej choroby jesteśmy na pierwszej linii frontu, gdy wysypka z...

Z każdą kolejną książką Katarzyny Drogi, rośnie mój podziw dla jej niezwykłego talentu do przedstawiania rzeczywistych wydarzeń i życiorysów w formie porywającej i wzruszającej powieści. 'Czarne lato' jest czwartą tego typy historią i znów autorka zdołała nie tylko zaciekawić mnie epidemią ospy z 1963 roku, ale też uwiodła ludzkimi losami, przyciągnęła do Wrocławia i potwierdziła wiele prawd o ludzkiej sile i niezłomności.

Nadanie dramatycznym wydarzeniom ludzkiej twarzy jest największą zaletą tej książki. Wraz z bohaterami przeżywamy ból i rozpacz, dzielimy ich strach, denerwujemy się ich nieodpowiedzialnością. Zmieniamy perspektywę i stajemy się lekarzami, którzy walczą o życie, także swoje; pacjentami, przerażonymi lub beztroskimi; dziennikarką, która musi walczyć o prawdę z systemowymi ograniczeniami i z własnym sercem, które płata figle w najbardziej nieodpowiednim momencie.

Szpitale, izolatoria, gabinety wysoko postawionych urzędników - wszędzie dzieje się walka o zduszenie zarazy. Czasem jest to walka o odnalezienie pacjenta zero, czasem o siłę do przekazania matce informacji o śmierci dziecka, czasem o zachowanie tajemnicy, bo prawda może wywołać panikę lub zepsuć obchody święta. Gorący lipiec, kurczące się miejsca w szpitalach, brak rąk do pomocy, bunt mieszkańców wsi, w której umieszcza się 'ospiarzy' - wszystko to sprawia, że akcja pędzi, wybuchają emocje, łzy mieszają się z milczeniem pełnym empatii.

To jeszcze jedna książka, która dowodzi, że nawet gdy wokół panoszy się śm*erć i strach, ludzie znajdują w sobie nieprzebrane pokłady siły. Trzeba jej by pokonać strach, by dokonać wyborów, by po załamaniu poprawić chustę i wrócić wzrost w objęcia Czarnej Pani.
Warstwa obyczajowa pokazuje także, że miłość nie zna pojęcia trudnych czasów. Sprawdza się lub zawodzi jak w każdej innej sytuacji, choć bywa, że choroba weryfikuje plany. Miłość po prostu jest, załatwia leki, krzyczy pod oknami izolatorium, trzyma chorą dłoń, rodzi dzieci.

Autorka wyśmienicie łączy fakty, także informacje medyczne i historyczne, z analizą ludzkich zachowań. Pokazuje skrajności, bawi i przeraża, opisuje piękno i najgorsze z dramatów. Spieszy się z bohaterami, płacze z nimi i traci nadzieję. A my patrzymy na tamto lato, myślimy o tym, jak bardzo było podobne do niedawnej pandemii, obserwujemy zachowania ludzkie, szlochamy nad ofiarami. Pozostała we mnie myśl o tym, jak jesteśmy słabi w obliczu nieznanej choroby, i jak silni potrafimy być, gdy trzeba walczyć o życie. Nie tylko swoje i bliskich. Polecam, to wartka, ciekawa i świetnie zbalansowana opowieść.

Katarzyna
dziękuję Wydawnictwu Znak (Jednym Słowem)

Z każdą kolejną książką Katarzyny Drogi, rośnie mój podziw dla jej niezwykłego talentu do przedstawiania rzeczywistych wydarzeń i życiorysów w formie porywającej i wzruszającej powieści. 'Czarne lato' jest czwartą tego typy historią i znów autorka zdołała nie tylko zaciekawić mnie epidemią ospy z 1963 roku, ale też uwiodła ludzkimi losami, przyciągnęła do Wrocławia i...

🥼🥼🥼🥼🥼🥼🥼
Bardzo lubię sięgać po powieści inspirowane prawdziwymi zdarzeniami ,mając w umyśle że to miało miejsce ,zdarzyło się. Z takim podejściem lektura jest bardziej fascynująca ,emocjonalna. Rok 1963 gdzie nowoczesność nieśmiało pukała w progi szpitali,zaraza która nie oszczędza nikogo i jednostki ludzkie walczące po obu stronach. Relacja lekarz-pacjent ,pacjent rodzina. Zabierając się za tę pozycję doświadczycie wszelkich odczuć jakie towarzyszyły lekarzom ,pacjentom i ich rodzina. Bardzo dobrze napisana powieść do której Was zachęcam

🥼🥼🥼🥼🥼🥼🥼
Bardzo lubię sięgać po powieści inspirowane prawdziwymi zdarzeniami ,mając w umyśle że to miało miejsce ,zdarzyło się. Z takim podejściem lektura jest bardziej fascynująca ,emocjonalna. Rok 1963 gdzie nowoczesność nieśmiało pukała w progi szpitali,zaraza która nie oszczędza nikogo i jednostki ludzkie walczące po obu stronach. Relacja lekarz-pacjent ,pacjent rodzina....