Malowany człowiek. Księga 2

Akcja zdecydowanie przyspieszyła, wreszcie spotykają się trzej główni bohaterowie. Bardzo zaskoczył mnie Arlen, w ciekawą stronę idzie metamorfoza tego bohatera.

Akcja zdecydowanie przyspieszyła, wreszcie spotykają się trzej główni bohaterowie. Bardzo zaskoczył mnie Arlen, w ciekawą stronę idzie metamorfoza tego bohatera.

Super. Ja mocno polecam I niebawem sięgam po cz3

Super. Ja mocno polecam I niebawem sięgam po cz3

Zastosowana czcionka i marginesy, a następnie podzielenie tego tomu na dwie części to jest chamstwo ze strony Fabryki Słów.

Zastosowana czcionka i marginesy, a następnie podzielenie tego tomu na dwie części to jest chamstwo ze strony Fabryki Słów.

Rozkręcił się cykl demoniczny. Druga część lepsza, dobrze się ta historia plecie. Może i zielarka Lisha trochę irytująca po rozdaniu z rozbójnikami, tanim melodramatyzmem powiało, ale to szczegół. Są też kawałki ograne, jak chociażby Szczurołap z Hameln, odwieczne zwyciężanie zła złem, które zmienia głównego bohatera i ciągnie go literalnie i dosłownie w otchłań mroku, ale trzeba również podkreślić epickie opisy starć z Otchłańcami. Dobra rzecz!

Rozkręcił się cykl demoniczny. Druga część lepsza, dobrze się ta historia plecie. Może i zielarka Lisha trochę irytująca po rozdaniu z rozbójnikami, tanim melodramatyzmem powiało, ale to szczegół. Są też kawałki ograne, jak chociażby Szczurołap z Hameln, odwieczne zwyciężanie zła złem, które zmienia głównego bohatera i ciągnie go literalnie i dosłownie w otchłań mroku, ale...

Lepsze od części pierwszej,rozkręca się ale nadal jest taka...dziwna.

Lepsze od części pierwszej,rozkręca się ale nadal jest taka...dziwna.

Trochę ochłonęłam po pierwszej księdze i z większą krytyką spojrzałam na tę część.
Za dużo, dla mnie, było tutaj infantylności i naiwności. Bardzo dużo fartu. Proces przemiany głównego bohatera został pominięty, czytelnik zderzył się jedynie z efektem tej zmiany. O ile charaktery młodych bohaterów były zrozumiałe, to u dorosłych zabrakło głębi, wielowymiarowości.
Ale, ale! Akcja trwa, dużo się dzieje, sytuacja naprawdę zaskakuje. Szybko się to czyta.
Czy sięgnę po kontynuację? Szczerze, nie mam pojęcia.

Trochę ochłonęłam po pierwszej księdze i z większą krytyką spojrzałam na tę część.
Za dużo, dla mnie, było tutaj infantylności i naiwności. Bardzo dużo fartu. Proces przemiany głównego bohatera został pominięty, czytelnik zderzył się jedynie z efektem tej zmiany. O ile charaktery młodych bohaterów były zrozumiałe, to u dorosłych zabrakło głębi, wielowymiarowości.
Ale,...

Powinnam tutaj napisać jak jest cudowna i bardzo mi się podobała , ale w chwili obecnej w mojej głowie tylko myśl , aby iść słuchać dalej bo ja muszę wiedzieć co dalej ...

Powinnam tutaj napisać jak jest cudowna i bardzo mi się podobała , ale w chwili obecnej w mojej głowie tylko myśl , aby iść słuchać dalej bo ja muszę wiedzieć co dalej ...

Recenzja dotyczy część 1 oraz 2 tomu pierwszego.

Malowany człowiek to pierwszy tom Cyklu Demonicznego Petera V. Bretta. Książka została wydana przez Wydawnictwo Fabryka Słów w dwóch częściach, a przesłuchałam ją jako audiobook w ramach wyzwania 12 książek w 12 miesięcy.

Jest to książka o tyle dla mnie specyficzna, że widziałam ją w domu od co najmniej dziesięciu lat i mijałam je, gdy stały na półce od czasów, gdy przeczytał je mój brat. Polecał mi je kilka razy, sama zerkałam w ich kierunku raz czy dwa, ale ciągle powtarzałam sobie, że przecież mam mnóstwo swoich książek do przeczytania, więc zostawiałam je w spokoju. Dlatego kiedy pojawiły się w moim wyzwaniu, byłam w gruncie rzeczy zadowolona.

Historia śledzi losy trzech postaci, zaczynając od ich dzieciństwa, jak dorastają i uczą się w świecie zmagającym się ze stałym zagrożeniem ze strony demonów – potworów z Otchłani, które przychodzą po zmierzchu, a ich jedynym celem jest zabijać i niszczyć. Autor pokazuje, jak ludzie nauczyli się przed nimi ukrywać i chronić za pomocą run, które bywają zawodne jeśli nie zastosowane poprawnie. Wykreował obraz kraju rozbitego na małe społeczeństwa skryte w osadach czy miastach, które na pierwszy rzut oka różnią się od siebie diametralnie, ale łączy ich jedna cecha – strach przed bestiami sprawiający, że nawet nie próbują walczyć.

Muszę przyznać, że przy słuchaniu tej historii do mojej głowy co rusz przychodziły skojarzenia z innymi książkami. Niektóre przedstawione wątki były nawet dość łudząco podobne, przynajmniej pozornie, ale za każdym razem Brett zaskakiwał mnie tym, jak decydował się je prowadzić dalej. I niemal za każdym razem było to zaskoczenie pozytywne, które sprawiało, że coraz lepiej bawiłam się przy tej książce i coraz bardziej ją doceniałam.

Tak naprawdę mam do niej jeden przytyk, który dotyczy wątku romantycznego (cóż, nie byłabym sobą, gdybym na niego nie narzekała). W tym tomie pojawił się od znikąd i bez żadnych podstaw, a do tego jak tylko się pojawił, wyglądał na całkiem nieźle rozwinięty. Zabrakło dla niego podstaw, a cały kontekst tamtej sytuacji dodatkowo sprawił, że miałam jeszcze większe problemy, by w niego w pełni uwierzyć. Jestem ciekawa, czy autor dalej będzie eksplorował ten wątek oraz jak zmusi bohaterów do zmierzenia się z konsekwencjami, które ze sobą przyniósł.

Bardzo spodobał mi się system runów oraz cała historia świata przedstawionego, mająca w sobie sporą dozę mistycyzmu, który z całą pewnością będzie dalej prowadzony. Widać, że wszystko zostało bardzo dogłębnie przemyślane, a każdy element ma swoje znaczenie, które z chęcią będę odkrywać. Runy same w sobie są naprawdę ciekawe, zwłaszcza że, przynajmniej niektóre z nich, pozostają niemałą zagadką dla bohaterów.

Sami bohaterowie są naprawdę barwnymi postaciami, których trudno nie polubić. Od pierwszych stron kibicowałam każdemu z nich, nawet jeśli najwięcej czasu zostało poświęcone Arlenowi, a Leesha oraz Rojer stanowili bardziej bohaterów drugoplanowych. Autor dla każdego z nich utkał bardzo bogate tło, które dało zarys nie tylko dla ich charakterów czy motywacji, ale również słabych stron oraz dręczących ich lęków. Książki, choć w gruncie rzeczy nie są takie długie (głównie przez sporą czcionkę i szerokie marginesy na stronie),kreują ich obrazy zaskakująco szczegółowo.

Jestem naprawdę zaintrygowana tą serią i z całą pewnością będę ją czytać do samego końca. Widać bardzo wyraźnie, że autor zbudował sobie podstawy pod solidną fantastykę z ogromną ilością motywów oraz wątków z ogromnym potencjałem dla rozwoju. Mam w sobie całą masę wdzięczności osobom, które polecały mi tę serię i sprawiły, że w końcu byłam „zmuszona” po nią sięgnąć – nawet jeśli nie jest to najlepsza książka tego roku, jest to jedno z większych pozytywnych zaskoczeń i moich odkryć.

Recenzja dotyczy część 1 oraz 2 tomu pierwszego.

Malowany człowiek to pierwszy tom Cyklu Demonicznego Petera V. Bretta. Książka została wydana przez Wydawnictwo Fabryka Słów w dwóch częściach, a przesłuchałam ją jako audiobook w ramach wyzwania 12 książek w 12 miesięcy.

Jest to książka o tyle dla mnie specyficzna, że widziałam ją w domu od co najmniej dziesięciu lat i...

Pierwsza część zapowiadała się bardzo obiecująco, niestety w drugiej autor bardzo dziwnie poprowadził rozwój bohaterów. Uwaga będą SPOILERY. Już mi coś nie grało gdy Arlen nagle porzucił misje ratowania świata poprzez zdobywanie i dzielenie się wiedzą z resztą ludzkości na rzecz jednoosobowej vendety. Jednak to jak został wprowadzony wątek romansu między głównymi bohaterami do reszty mnie zbulwersowało. Dziewczyna która przez 27lat była dziewicą, bo nie chciała się oddać byle komu, nagle kilka dni po zgwałceniu przez trzech typów, rzuca się w wir namiętności z zupełnie obcym typem z którym się zna 3 dni. I uwaga, podczas stosunku jej myśli wcale nie krążą w okolicach tego jakie traumatyczne wydarzenia ma za soba, nie, ona sie martwi że nie zaspokoi partnera, bo jest niedoświadczona. To samo w drugą strone, Naznaczony ma w dupie to czy coś ją boli, czy to nie za wcześnie itp., ważne jest tylko to, że to jego pierwszy raz. Takie spłycenie tematu gwałtu jest zupełnym brakiem szacunku dla ofiar wykorzystywania seksualnego. Obrzydzilo mi to książkę do tego stopnia, że już do końca nie potrafiłam się skupić na tym co czyta lektor. Za tę scene mam ochotę wystawić 1 gwiazdkę, jednak biorąc pod uwagę jakie abominacje wychodzą obecnie z wydawnictw muszę dać wyższą ocenę, bo sama historia i styl pisarza nie są złe.

Pierwsza część zapowiadała się bardzo obiecująco, niestety w drugiej autor bardzo dziwnie poprowadził rozwój bohaterów. Uwaga będą SPOILERY. Już mi coś nie grało gdy Arlen nagle porzucił misje ratowania świata poprzez zdobywanie i dzielenie się wiedzą z resztą ludzkości na rzecz jednoosobowej vendety. Jednak to jak został wprowadzony wątek romansu między głównymi...

No i po pierwszym zachęcającym tomie tu odpadłem. Nudne, przewidywalne i odpuszczam w środku.

No i po pierwszym zachęcającym tomie tu odpadłem. Nudne, przewidywalne i odpuszczam w środku.