Teoria bobra

Trzecia część, którą można przeczytać osobno bez wiedzy o dwóch poprzednich tomach trylogii. Książka typu w sam raz na raz. Zaciekawił mnie tytuł, który okazał się tylko pretekstem dla opowieści. Prosty kryminał, można polecić!

Trzecia część, którą można przeczytać osobno bez wiedzy o dwóch poprzednich tomach trylogii. Książka typu w sam raz na raz. Zaciekawił mnie tytuł, który okazał się tylko pretekstem dla opowieści. Prosty kryminał, można polecić!

Tuomainen doskonale dotrzymywał mi towarzystwa przez ostatni tydzień - a to czytał na głos książki dla dzieci, a to kazał przeprowadzać akcję wywiadowczą, a to przynosił coś ze sklepiku Kręcone Ciacho... Okazuje się, że można nie tylko śmierdzieć szachami, ale także pachnieć teatrem, od dziś używam tego określenia, słowo! Chichotałam pod nosem za każdym razem, gdy powracał Olavi z niebieską mordą albo dwaj żujący gumę policjanci, a przy scenie w stajni po prostu ryknęłam dzikim rechotem i ludzie dziwnie się patrzyli (gdyby wiedzieli, co czytam, pewnie by się patrzyli jeszcze dziwniej w sumie).
Powoli przyzwyczaiłam się do sposobu opisywania rzeczywistości przez Henriego i tego, jak sam ze sobą rozprawia o swoich odczuciach. Autor jakby podsłuchał to, co do niego mówiłam i dał mi więcej ekipy – nie wziął jednak pod uwagę próśb, by się ograniczył z Laurą. Cieszy ogromnie powrót detektywa Osmali z jego columbowskim kojącym spokojem, bardzo lubię takich ludzi, nawet jeśli są nieprawdziwi. Brakowało mi natomiast rozwinięcia charakteru postaci Tuuli, jest ona takim manekinem w porównaniu zresztą ludzi w książce.
Ogromnie przypadł mi do gustu Klub Ojców (zwłaszcza Grupa Galaretki Porzeczkowej),nie wiem czy to faktycznie zjawisko, ale mam nadzieję, że kogoś zainspiruje i takową stworzy w swojej szkole. No i ciekawe, czy faktycznie w Finlandii dzieci w ramach wuefu jeżdżą na nartach? To zdecydowanie lepszy pomysł niż wdychanie nieprzewietrzonej, śmierdzącej trampkami i potem sali gimnastycznej z kaloryferami podkręconymi na full, bo przecież odrobina powietrza zimą zabija.
Jednego tylko zrozumieć nie umiem. W jaki sposób bohater wślizgnął się do wnętrza bobra przez otwór o szerokości trzydziestu centymetrów? Serio, zmierzyłam to nawet centymetrem, nie dowierzając własnej wyobraźni przestrzennej. JAK?

Tuomainen doskonale dotrzymywał mi towarzystwa przez ostatni tydzień - a to czytał na głos książki dla dzieci, a to kazał przeprowadzać akcję wywiadowczą, a to przynosił coś ze sklepiku Kręcone Ciacho... Okazuje się, że można nie tylko śmierdzieć szachami, ale także pachnieć teatrem, od dziś używam tego określenia, słowo! Chichotałam pod nosem za każdym razem, gdy powracał...

"Szczęście znajduje się tam, gdzie łączą się matematyka i miłość."

Właśnie skończyłam przygodę z aktuariuszem Henrim, właścicielem parku przygody. Jeżeli jesteście ciekawi jak rachunek prawdopodobieństwa, funkcje lub równania pomagają w śledztwie kryminalnym, to polecam. Według mnie było i ciekawie, i śmiesznie.

"Szczęście znajduje się tam, gdzie łączą się matematyka i miłość."

Właśnie skończyłam przygodę z aktuariuszem Henrim, właścicielem parku przygody. Jeżeli jesteście ciekawi jak rachunek prawdopodobieństwa, funkcje lub równania pomagają w śledztwie kryminalnym, to polecam. Według mnie było i ciekawie, i śmiesznie.

"Teoria bobra" fińskiego pisarza Anttiego Tuomainena zamyka trylogię komedii kryminalnych o przygodach Henriego Koskinena, aktuariusza (specjalisty od wyceny ryzyka) ubezpieczeniowego w Fun-Landii. To park przygody, który odziedziczył po zmarłym bracie, choć później okazało się, że brat jednak żyje i domaga się zwrotu...
W każdym razie Henri ogarnął sytuację i z pomocą niebanalnego zespołu współpracowników wyprowadził park na prostą, choć wymagało to zachowań niezgodnych z jego usposobieniem, zwyczajami i prawem. W okolicy pojawia się jednak konkurencja, która ewidentnie chce ich zniszczyć. Nie dość że jej park jest nowocześniejszy, to dodatkowo dostępny za darmo z mnóstwem dodatkowych bonusów kulinarno-artystyczmych. Konkurentom najwyraźniej się też śpieszy, bo posuwają się też do próby sabotażu.
Henri wybiera się więc na rekonesans na teren wroga i jest świadkiem (no może nie do końca) morderstwa szefa drugiego parku. A gdy śledzi jego następcę...
Sytuacja staje się mocno zagmatwana. Publiczność omija Fun-Landię szerokiemu łukiem. Aktuariusza biorą na cel dwaj młodzi policjanci. I tylko w życiu prywatnym Henriego naprawdę się układa. Wprowadza się do ukochanej, malarki Laury Helanto, i jej córki. Zaskakująco dobrze odnajduje się też w grupie szkolnych ojców, choć jest przecież introwertykiem (a może nawet, na co wskazuje wiele jego zachowań, aspergerowcem).
Musi jeszcze tylko stoczyć i wygrać ostatnią bitwę! Walczy przecież nie o jedną, a o trzy swoje rodziny.
To typowo rozrywkowa książka. Taka na jedno popołudnie. Każdy czasem, a więc i ja, takiej potrzebuje. Uśmiechniecie się przy jej lekturze z pewnością nie raz. Ja też się uśmiechałem.
Zapraszam na profil Sczytalim na Instagramie!

"Teoria bobra" fińskiego pisarza Anttiego Tuomainena zamyka trylogię komedii kryminalnych o przygodach Henriego Koskinena, aktuariusza (specjalisty od wyceny ryzyka) ubezpieczeniowego w Fun-Landii. To park przygody, który odziedziczył po zmarłym bracie, choć później okazało się, że brat jednak żyje i domaga się zwrotu...
W każdym razie Henri ogarnął sytuację i z pomocą...

„Czasami, kiedy szuka się odpowiedzi, łatwiej robić to najpierw drogą eliminacji, niż dążyć od razu do rezultatu.”

Sympatyczne zakończenie trylogii, główny bohater napotykał sporo przeszkód, wiele się działo, sceny podlegały dynamicznym zmianom. Przyzwyczaiłam się do Henriego, aktuariusza, dla którego matematyka była nadrzędnym prawem rządzącym codziennością. W trzecim tomie, zatytułowanym „Teoria bobra”, już nie zadłużenie parku przygody, czy wrogie przejęcie, ale konkurencja z drugiej strony Helsinek zagrażała istnieniu. A biznesowi przeciwnicy bardzo ostro pogrywali. Komedia kryminalna z niewymuszonym dobrym dowcipem, lekkim stylem narracji, przyjemnym obrotem spraw, udanymi scenami akcji.

Trochę więcej niż poprzednio trupów, także włamania, pościgi i próby usuwania ciał. Interesująco śledziło się, czy faktycznie pomoc mogła przyjść ze strony królowej nauk, a może to właśnie ona stała na przeszkodzie w przezwyciężaniu wyjątkowo trudnych wyzwań. Niełatwo było właściwie wskazać na tożsamość mordercy i zastawić na niego pułapki. Los opiekował się kluczową postacią, lecz potrafił też w osobliwy sposób dokuczyć, ale najważniejsze, że podawał na wyciągnięcie myśli klucz do świata i osobistego życia. Znakomita kreacja postaci, barwnych i ciekawych, zarówno dobrych, jak i złych. Przygoda czytelnicza na poprawę nastroju, utrzymana w dobrym rytmie, z pakietem humorystycznych absurdów.

bookendorfina.pl

„Czasami, kiedy szuka się odpowiedzi, łatwiej robić to najpierw drogą eliminacji, niż dążyć od razu do rezultatu.”

Sympatyczne zakończenie trylogii, główny bohater napotykał sporo przeszkód, wiele się działo, sceny podlegały dynamicznym zmianom. Przyzwyczaiłam się do Henriego, aktuariusza, dla którego matematyka była nadrzędnym prawem rządzącym codziennością. W trzecim...

Nie moja bajka

Nie moja bajka

Komediowy thriller roku!

Czy może istnieć lepszy sposób na bezlitosne, krytyczne wyśmianie korpo-życia niż prawdziwa, książkowa komedia? Chyba nie! A jeśli dołożymy do tego nieco (komediowego, ale jednak) thrillera, to całość może okazać się naprawdę ciekawa! Wszystko to dostajemy w "Teorii bobra" - najnowszej powieści fińskiego objawienia w osobie Anttiego Tuomainena.

Triumfalny finał bestsellerowej trylogii kryminalnej najdowcipniejszego powieściopisarza w Finlandii. Henri Koskinen, rzuca się na głęboką wodę rodzinnego życia, meandrując pomiędzy górami lodowymi pułapek, czyhających na niego w życiu zawodowym. Henri Koskinen, nieustraszony matematyk ubezpieczeniowy i poważny przedsiębiorca w branży rozrywkowej, mocno wierzy w siłę zdrowego rozsądku i porządku. Do czasu, gdy wprowadza się do ukochanej, malarki Laury Helanto, i jej córki...

Kiedy Henri powoli odnajduje się w grupie lokalnych ojców, konkurencyjny park rozrywki stara się rozszerzyć działalność, nie zawsze przestrzegając przy tym prawa... Czy możliwe jest połączenie coraz bardziej niebezpiecznego świata biznesu parków rozrywki z nieprzewidywalnością życia w patchworkowej rodzinie?

Na pierwszy rzut oka te dwie rzeczy wydają się mieć tylko jedną wspólną cechę: rosnącą liczbę ofiar. Aby rozwiązać tę pozornie niemożliwą zagadkę, Henri jest zmuszony wyjść daleko poza matematyczną precyzję swojej strefy komfortu… Stawka nigdy nie była wyższa: Henri staje przed największym wyzwaniem w swojej karierze, a jego zmagania przyprawiają o gęsią skórkę.

Ciepły, zabawny, absurdalny, wzruszający i trzymający w napięciu thriller „Teoria bobra” to ostatnia część wielokrotnie nagradzanej trylogii, którą otworzyła powieść „Czynnik królika”. To niezwykle zabawne połączenie kryminału z satyrą społeczną.

Starannie uporządkowane życie matematyka ubezpieczeniowego staje na głowie, gdy niespodziewanie traci pracę i dostaje w spadku park rozrywki… a z nim całą masę problemów. Co z tego wyniknie? Jednego można być pewnym: będzie to cała masa nieprzewidywalnych problemów i sytuacyjnych gagów, które dla uporządkowanego do bólu umysłu ścisłego będą prawdziwym bólem głowy!

Na łamach powieści znakomity humor miesza się z krytycznymi refleksjami i z nieco smutnymi spostrzeżeniami na temat życia (w korpo i nie tylko). Jak na tego autora może to trochę zaskakiwać, albowiem przyzwyczaił on nas do nieco innych wrażeń, jednak... chyba trzeba to Tuomainenowi policzyć na plus.

Pozytywne zaskoczenia to jednak nie jedyna strona medalu. Ta druga będzie niestety trochę gorsza... Bo choć cały pomysł jest świetny, to (podobnie jak w "Czynniku królika" i w "Paradoksie łosia") wydaje się, że w miarę rozwoju wydarzeń autorowi coraz gorzej szła ta książka... Sceny rewelacyjne mieszają się z kiepskimi, a wydźwięk psuje dodatkowo ewidentny brak umiejętności autora względem wiarygodnego przedstawienia poszczególnych wątków. Trochę szkoda, bo od tego pana oczekiwać można - i trzeba - nieco więcej...

Tuomainen, najinteligentniejszy – i najzabawniejszy – pisarz Finlandii, od wielu lat okupuje szczyty tamtejszych listy bestsellerów. Autora nominowano do wielu prestiżowych europejskich nagród, m.in. Szklanego Klucza, CWA International Dagger, Prix du Polar Européen oraz Last Laugh Award. Jego „Mała Syberia” została uznana przez „The Times” za jedną z najlepszych książek ostatnich pięciu lat, otrzymała też Nagrodę Petrona jako najlepsza skandynawska powieść kryminalna 2020 roku.

Albatros - dziękuję.

#teoriabobra #anttituomainen #albatros #wydawnictwoalbatros #cosnapolce #dobraksiazka #czytamksiazki #sensacja #bookreview #bookstagram #bookstagrampolska #recommendedbooks #instabooks #instabookspoland

Komediowy thriller roku!

Czy może istnieć lepszy sposób na bezlitosne, krytyczne wyśmianie korpo-życia niż prawdziwa, książkowa komedia? Chyba nie! A jeśli dołożymy do tego nieco (komediowego, ale jednak) thrillera, to całość może okazać się naprawdę ciekawa! Wszystko to dostajemy w "Teorii bobra" - najnowszej powieści fińskiego objawienia w osobie Anttiego...

Ostatnia część trylogii o przypadkach Henriego Koskinena, gdzie wciąż mierzy się z "życiem" używając rachunku prawdopodobieństwa i powiem, że na dobre mu to wychodzi.
Lektura w sam raz na lato 4+/6

Ostatnia część trylogii o przypadkach Henriego Koskinena, gdzie wciąż mierzy się z "życiem" używając rachunku prawdopodobieństwa i powiem, że na dobre mu to wychodzi.
Lektura w sam raz na lato 4+/6

Chyba najlepsza część trylogii i dobre zwieńczenie serii. Miałem mieszane uczucia po pierwszych dwóch tomach. Nie trafiał do mnie szumnie zapowiadany humor i skandynawski stosunek do rzeczywistości. Trzeba jednak skoncentrować się na wątku kryminalnym i nie oczekiwać niczego więcej. Wówczas jest... całkiem ok. Jest to jednak historia do opisania w jednym, nie zaś trzech tomach. Gdyby sprowadzić historię do jednego tomu - dałbym nawet dwie gwiazdki więcej.

Chyba najlepsza część trylogii i dobre zwieńczenie serii. Miałem mieszane uczucia po pierwszych dwóch tomach. Nie trafiał do mnie szumnie zapowiadany humor i skandynawski stosunek do rzeczywistości. Trzeba jednak skoncentrować się na wątku kryminalnym i nie oczekiwać niczego więcej. Wówczas jest... całkiem ok. Jest to jednak historia do opisania w jednym, nie zaś trzech...

Trochę czekałem na dalszy ciąg przygód głównego bohatera i jego fińskiego świata, bo premiera w maju 2024. Niestety finalnie okazała się słaba. Tak jakby brakło pomysłu na trzecią część przygód. Wszystko tu takie jakieś... wtórne i mało zaskakujące. Rozczarowanie dużego kalibru.

Trochę czekałem na dalszy ciąg przygód głównego bohatera i jego fińskiego świata, bo premiera w maju 2024. Niestety finalnie okazała się słaba. Tak jakby brakło pomysłu na trzecią część przygód. Wszystko tu takie jakieś... wtórne i mało zaskakujące. Rozczarowanie dużego kalibru.