Dobre wychowanie

Z Towlesem jest jak z dobrym winem. Nie musimy być sommelierem by stwierdzić, że wino nam smakuje. Nie musimy wiedzieć dlaczego a czytamy Towlesa myśląc sobie, to jest dobre.

Z Towlesem jest jak z dobrym winem. Nie musimy być sommelierem by stwierdzić, że wino nam smakuje. Nie musimy wiedzieć dlaczego a czytamy Towlesa myśląc sobie, to jest dobre.

Najpierw przeczytałam powieść, a potem 110 zasad dobrego wychowania i uświadomiłam sobie, że to nie NY jest magiczny! Magiczni są prawdziwie pozytywni i romantyczni bohaterowie☺️ chciałabym częściej spotykać i przyjaźnić się z takimi ludźmi, choćby w literaturze😉

Najpierw przeczytałam powieść, a potem 110 zasad dobrego wychowania i uświadomiłam sobie, że to nie NY jest magiczny! Magiczni są prawdziwie pozytywni i romantyczni bohaterowie☺️ chciałabym częściej spotykać i przyjaźnić się z takimi ludźmi, choćby w literaturze😉

Po lekturze "Dżentelmena w Moskwie" liczyłam na równie świetną pozycję, jednak mogę śmiało powiedzieć, że "Dobre wychowanie" nie zachwyciło mnie aż tak bardzo... Książka w zaiste magiczny sposób przeniosła mnie do Nowego Jorku drugiej połowy lat 30. XX wieku, poczułam smak nadziei dawanych przez to miasto przybyszom i zachłysnęłam się blichtrem otaczającym bogatych obywateli. O ile początek wciągnął, o tyle środek trochę znużył nadmiarem zarysowanych postaci i miejsc, które nie wniosły wiele do historii. Na szczęście koniec pozwolił zblednąć wcześniejszemu ukłuciu rozczarowania i zaskoczył. Perełką są zasady Washingtona uwzględnione na końcu książki, które pomimo upływu stuleci nie trącą myszką, a których znajomość w szerszych kręgach społecznych byłaby niewątpliwie wielce pożądana...

Po lekturze "Dżentelmena w Moskwie" liczyłam na równie świetną pozycję, jednak mogę śmiało powiedzieć, że "Dobre wychowanie" nie zachwyciło mnie aż tak bardzo... Książka w zaiste magiczny sposób przeniosła mnie do Nowego Jorku drugiej połowy lat 30. XX wieku, poczułam smak nadziei dawanych przez to miasto przybyszom i zachłysnęłam się blichtrem otaczającym bogatych...

Książki tego autora chodzą za mną od dawna, ale dopiero w tym roku zaczęłam je czytać. I cieszę się, że w końcu to zrobiłam, bo już wiem, że Towles będzie na mojej liście ulubionych.

Książki tego autora chodzą za mną od dawna, ale dopiero w tym roku zaczęłam je czytać. I cieszę się, że w końcu to zrobiłam, bo już wiem, że Towles będzie na mojej liście ulubionych.

Piękna, elegancka proza. Błyskotliwa, ale nie efekciarska, momentami Mądra, płynie wartko, choć tu i ówdzie zgrzyta psychologia bohaterów i bywają oni snobistyczni. Nurzając się w luksusie lat 30-tych skupiają się na markach gadżetów, trunków, statusie swoich rozmówców i egzotyce potraw czasem trochę za bardzo. Ale może to tylko mój problem? Zresztą, to tylko drobne rysy na diamencie, oprócz tego czystym i starannie oszlifowanym. Fani "Wielkiego Gatsby'ego" nie będą zawiedzeni.

Piękna, elegancka proza. Błyskotliwa, ale nie efekciarska, momentami Mądra, płynie wartko, choć tu i ówdzie zgrzyta psychologia bohaterów i bywają oni snobistyczni. Nurzając się w luksusie lat 30-tych skupiają się na markach gadżetów, trunków, statusie swoich rozmówców i egzotyce potraw czasem trochę za bardzo. Ale może to tylko mój problem? Zresztą, to tylko drobne rysy na...

Chciałam przeczytać „Dżentelmena w Moskwie”, ale w mojej najbliższej bibliotece jest niedostępny, więc sięgnęłam po inną książkę tego autora, i nie żałuję. Musiałam przestawić się w inne klimaty, bo ta książka różni się od ostatnio przeze mnie czytanych. „Dobre wychowanie” porusza inną tematykę, inne ludzkie zawikłania życiowe.

Główna akcja książki rozgrywa się w roku 1938, na Manhattanie; opisany jest rok z życia mlodej dziewczyny, pochodzącej z niezamożnej rodziny rosyjskich emigrantów, która dzięki swojej pracy, zawiera nowe przyjażnie, i te pozwalają jej wkroczyć do świata ludzi bogatych i wpływowych.
Nasza bohaterka, Katey Kontent, to osoba inteligentna, ambitna, znająca swoją wartość, i jednocześnie ceniąca przyjaźń. Poznajemy bohaterkę dosyć dokładnie, jej przemyślenia i rozterki, dylematy dotyczące osób jej bliskich.
Ksiażkę czyta się dobrze, bohaterzy wzbudzają sympatię, podążamy za nimi do klubów, na wydawane przyjęcia; czytelnik czuje atmosferę ówczesnego Manhattanu.

Chciałam przeczytać „Dżentelmena w Moskwie”, ale w mojej najbliższej bibliotece jest niedostępny, więc sięgnęłam po inną książkę tego autora, i nie żałuję. Musiałam przestawić się w inne klimaty, bo ta książka różni się od ostatnio przeze mnie czytanych. „Dobre wychowanie” porusza inną tematykę, inne ludzkie zawikłania życiowe.

Główna akcja książki rozgrywa się w roku...

Cyt.:
„- Większość ludzi pamięta, że feniks odrodził się z popiołów - powiedział - ale zapominają o jego drugiej cesze.
- O jakiej? - zapytałam.
- Że żyje pięćset lat.”
Amor Towles, „Dobre wychowanie”

Cyt.:
„Staraj się, aby w piersi żywą zachować tę iskierkę niebieskiego ognia, którą zwie się sumieniem.”
„Zasady uprzejmości i dobrego zachowania w towarzystwie i rozmowie spisane przez młodego George’a Washingtona”

„Dobre wychowanie” to imponujący debiut Amora Towles’a, który ukazał się w 2011 i od razu trafił na listy bestsellerów The New York Times’a, The Boston Globe i Los Angeles Times’a i rozszedł się dotychczas w ponad milionowym nakładzie na całym świecie. Ten były doradca inwestycyjny z Nowego Jorku zapytany w jednym z wywiadów jak dużo czasu zajęło mu napisanie tej powieści przyznał, iż podszedł do tego właśnie jak doradca – zaplanował powieść na 26 rozdziałów a ponieważ w roku jest 52 tygodnie na napisanie i poprawienie każdego rozdziału poświęcił dwa tygodnie, więc jej napisanie zajęło mu rok. Jednak kolejne trzy lata upłynęły na wprowadzaniu poprawek i zmian więc powieść ukazała się po czterech latach. I ta inwestycyjna strategia zdecydowanie się opłaciła, gdyż „Dobre wychowanie” odniosło niebywały wręcz sukces komercyjny.

W ostatnią noc 1937 roku dwie przyjaciółki, sekretarki w kancelarii prawnej spotykają w podrzędnym klubie jazzowym Nowego Jorku młodego bankiera. To przypadkowe spotkanie młodych kobiet i bogatego finansisty, których światy dzieli przepaść i jego zaskakujące konsekwencje zmieni w ich życiu wszystko. Ameryka w czasie wielkiego kryzysu, ogromnych nierówności społecznych i jednocześnie Ameryka wielkich możliwości. Kluby jazzowe i wystawne przyjęcia, eleganckie restauracje i eleganckie towarzystwo, ambicje i marzenia.

Amor Towles z niezwykłą lekkością i elegancją prowadzi swoją opowieść, której akcja rozgrywa się na przestrzeni jednego, 1938 roku. To pogmatwana historia obu kobiet ale też historia Nowego Jorku lat trzydziestych i obie te historie wzajemnie znakomicie się uzupełniają. Niezwykły klimat tej powieści przypomina nieco „Wielkiego Gatsby’ego” a sama powieść, co część krytyków literackich przyznaje, przypomina zbyt wyraźnie „Śniadanie u Tiffany’ego” ale to nadal świetna historia, pełna pasji, żywa, dynamiczna i ze wspaniałymi szczegółami epoki.

Cyt.:
„- Większość ludzi pamięta, że feniks odrodził się z popiołów - powiedział - ale zapominają o jego drugiej cesze.
- O jakiej? - zapytałam.
- Że żyje pięćset lat.”
Amor Towles, „Dobre wychowanie”

Cyt.:
„Staraj się, aby w piersi żywą zachować tę iskierkę niebieskiego ognia, którą zwie się sumieniem.”
„Zasady uprzejmości i dobrego zachowania w towarzystwie i rozmowie...

Po „Dobre wychowanie” sięgnęłam na fali fascynacji Nowym Jorkiem i niedawnej wizycie w tym mieście. Nie zawiodłam się - atmosfera Wielkiego Jabłka genialnie oddana jest na kartach powieści.

To nie była książka, od której nie mogłam się oderwać. Przeciwnie - czasem nad wyraz smacznie skonstruowane zdanie zatrzymało mnie na dłużej, czasem zaś potrzebowałam przerwy, by spokojnie prowadzona przez autora oś wydarzeń w swojej pozornej płaskości rozlała się w moich myślach i nabrała tempa i trójwymiaru w mojej wyobraźni. Ale wszystko to było procesem pięknym i przyjemnie pobudzającym.

Warto dodać, że przygody Eve po jej ucieczce z NYC zostały opisane w zbiorze opowiadań „Stolik dla dwojga” :)

Po „Dobre wychowanie” sięgnęłam na fali fascynacji Nowym Jorkiem i niedawnej wizycie w tym mieście. Nie zawiodłam się - atmosfera Wielkiego Jabłka genialnie oddana jest na kartach powieści.

To nie była książka, od której nie mogłam się oderwać. Przeciwnie - czasem nad wyraz smacznie skonstruowane zdanie zatrzymało mnie na dłużej, czasem zaś potrzebowałam przerwy, by...

Wysmakowana i stymulująca lektura, a przy tym wciągająca historia.

Wysmakowana i stymulująca lektura, a przy tym wciągająca historia.

Połowa zdań jest niepotrzebna, jakieś szczegóły bez większego znaczenia. A fragmenty typu : ,, sałatka szefa kuchni-doskonałe połączenie sałaty lodowej, sera...Gdybym była krajem, umieściłabym ją na swojej fladze ", albo opis kłótni sąsiadów: ,,Słyszałam, jak za ścianą ostrzą swój sarkazm. Ociosywali się nawzajem jak małe Michały Anioły, wkładając dbałość i poświęcenie w każde uderzenie młotka" czy zdanie : ,,Wysiusiałam się i spuściłam wodę " To wprost żenada.
Niestety dla mnie to była strata czasu.

Połowa zdań jest niepotrzebna, jakieś szczegóły bez większego znaczenia. A fragmenty typu : ,, sałatka szefa kuchni-doskonałe połączenie sałaty lodowej, sera...Gdybym była krajem, umieściłabym ją na swojej fladze ", albo opis kłótni sąsiadów: ,,Słyszałam, jak za ścianą ostrzą swój sarkazm. Ociosywali się nawzajem jak małe Michały Anioły, wkładając dbałość i poświęcenie w...