Stolik dla dwojga

Gdybym wiedziała, że "Stolik dla dwojga" to zbiór opowiadań, zapewne bym po książkę nie sięgnęła. Po lekturze muszę przyznać, że każda z historii to prawdziwa perełka zapadająca w pamięć. Ciekawi bohaterowie, zaskakujące zwroty akcji i zaskoczenie w postaci ciągu dalszego historii Evelyn znanej z innej książki Towlesa.

Gdybym wiedziała, że "Stolik dla dwojga" to zbiór opowiadań, zapewne bym po książkę nie sięgnęła. Po lekturze muszę przyznać, że każda z historii to prawdziwa perełka zapadająca w pamięć. Ciekawi bohaterowie, zaskakujące zwroty akcji i zaskoczenie w postaci ciągu dalszego historii Evelyn znanej z innej książki Towlesa.

Jak udany wieczór w operze, jak zachód słońca w idealnej scenerii, jak smaczna kolacja w ulubionej restauracji.

A więc można napisać świetne opowiadania, i do tego nowelę, bez epatowania seksem i przemocą. I to w takim stylu, że nie możesz się oderwać od historii obrazu pociętego na kilkanaście fragmentów albo starszego pana jeżdzącego na wrotkach.

Bardzo mocno polecam.

Jak udany wieczór w operze, jak zachód słońca w idealnej scenerii, jak smaczna kolacja w ulubionej restauracji.

A więc można napisać świetne opowiadania, i do tego nowelę, bez epatowania seksem i przemocą. I to w takim stylu, że nie możesz się oderwać od historii obrazu pociętego na kilkanaście fragmentów albo starszego pana jeżdzącego na wrotkach.

Bardzo mocno polecam.

Również nabrałam się na to, że to pełna fabularna książka, a w istocie to tylko zbiór opowiadań. A.T. jak zwykle w formie!

Również nabrałam się na to, że to pełna fabularna książka, a w istocie to tylko zbiór opowiadań. A.T. jak zwykle w formie!

Duży minus za to, że w opisie książki nie wskazano wprost, że jest to zbiór opowiadań. Kupiłam książkę jako kontynuację losów jednej z bohaterek "Dobrego wychowania" i bardzo mnie zaskoczyło, że ta kontynuacja to tylko jedno z opowiadań.
Poza tym minusem reszta to same same plusy. Opowiadania są zabawne i poważne zarazem, skrzą się dowcipem i elokwencją, w niektórych wręcz wyczuwa się, że autor miał frajdę pisząc je. Jest to druga książka Amora Towlesa, którą przeczytałam i - o ile po pierwszej byłam ostrożnie zaciekawiona - teraz mogę powiedzieć z całą pewnością, że stałam się jego fanką.

Duży minus za to, że w opisie książki nie wskazano wprost, że jest to zbiór opowiadań. Kupiłam książkę jako kontynuację losów jednej z bohaterek "Dobrego wychowania" i bardzo mnie zaskoczyło, że ta kontynuacja to tylko jedno z opowiadań.
Poza tym minusem reszta to same same plusy. Opowiadania są zabawne i poważne zarazem, skrzą się dowcipem i elokwencją, w niektórych wręcz...

Znakomite równe opowiadania jednego z moich ulubionych pisarzy. Nadal za najlepsze uważam powieści Lincoln Highway oraz Dżentelmen w Moskwie, ale w krótkich formach Towles sprawdził się też rewelacyjnie.

Znakomite równe opowiadania jednego z moich ulubionych pisarzy. Nadal za najlepsze uważam powieści Lincoln Highway oraz Dżentelmen w Moskwie, ale w krótkich formach Towles sprawdził się też rewelacyjnie.

Siedem opowiadań napisanych z lekkością, zadumą ale i humorem; siedmioro bohaterów, jakich na codzień mijamy na ulicy (a może sami nimi jesteśmy?),z którymi „zasiadamy” do stolika w ramach interakcji społecznych… tę refleksyjną lekturę wieńczy krzepiąca historia😍

Siedem opowiadań napisanych z lekkością, zadumą ale i humorem; siedmioro bohaterów, jakich na codzień mijamy na ulicy (a może sami nimi jesteśmy?),z którymi „zasiadamy” do stolika w ramach interakcji społecznych… tę refleksyjną lekturę wieńczy krzepiąca historia😍

Świetna forma, treść nie zawsze. Bohaterowie Towlesa to przeważnie zamożni nowojorczycy, snobistyczni, pompatyczni i pretensjonalni, mistrzowie burzy w szklance wody i takie niestety bywają te historie. Zdarzają się zatem trywialne fabuły, ale zdania nigdy, bo to pierwszorzędna literatura, nawet jeśli popularna. A są wśród tych opowiadań prawdziwe perły (takie jak "Ballada o Timothym Touchetcie").

Świetna forma, treść nie zawsze. Bohaterowie Towlesa to przeważnie zamożni nowojorczycy, snobistyczni, pompatyczni i pretensjonalni, mistrzowie burzy w szklance wody i takie niestety bywają te historie. Zdarzają się zatem trywialne fabuły, ale zdania nigdy, bo to pierwszorzędna literatura, nawet jeśli popularna. A są wśród tych opowiadań prawdziwe perły (takie jak...

Celne obserwacje ludzkich słabości i wad. Smutne refleksje jak bardzo czasem zaskakuje nas bliski człowiek. Okazuje się że wcale go tak naprawdę nie znaliśmy.
Przypomina mi to powieść Toma Rachmana " Niedoskonali".

Celne obserwacje ludzkich słabości i wad. Smutne refleksje jak bardzo czasem zaskakuje nas bliski człowiek. Okazuje się że wcale go tak naprawdę nie znaliśmy.
Przypomina mi to powieść Toma Rachmana " Niedoskonali".

„Stolik dla dwojga” to zbiór opowiadań! Postanowiłam, że będzie to pierwsza informacja w mojej opinii, gdyż przed kupnem książki nigdzie się na nią nie natknęłam, a uważam ją za „dość” istotną. Niestety fakt, że są to właśnie opowiadania, okazał się największym rozczarowaniem. Po opisie książki, który jak się okazało był kompilacją fabuły poszczególnych opowiadań, spodziewałam się spektakularnego powrotu do bohaterów z debiutanckiej powieści autora. Po części tak było – w ostatniej minipowieści zbioru. Jednak nastawiałam się na coś więcej. Ciekawi mnie tylko, czy to celowy zabieg, czy może „niedopatrzenie”?

Zatem powtórzę: w „Stoliku dla dwojga” znajdziemy 6 opowiadań o zróżnicowanej tematyce oraz mini powieść, którą można potraktować jak dość zwięzłą kontynuację „Dobrego wychowania”.

Utwór „Kolejka” to dość humorystyczny opis perypetii wieśniaka o nazwisku Puszkin, który spod moskiewskiej wsi trafia do Nowego Jorku. Brzmi niewiarygodnie? Owszem!

„Ballada o Timothym Touchetcie” przedstawia losy młodego chłopaka, który postanawia zostać sławnym pisarzem. Wybrał jednak bardzo pokrętną drogę by osiągnąć ten cel.

„Hasta luego” opowiada o zaskakującym spotkaniu dwóch mężczyzn na lotnisku w Nowym Jorku, które było wynikiem odwołanego lotu. Z pewnością będzie to niezapomniany czas dla nich oraz jeszcze kilku innych osób.

„I will survive” to historia przykładnego i poukładanego małżeństwa, które jest takie tylko na pozór. Fakt – zaskakujący finał.

„Szmugler” to opowiadanie o małżeństwie, które w sali koncertowej spotyka staruszka nagrywającego potajemnie grę muzyków. Reakcja męża wywołuje całą lawinę następstw, która wpływa znacząco na wszystkich bohaterów.

„Fragment Di Domenica” to historia pewnego obrazu, który dla spadkobierców został podzielony na kawałki, tak by każdy mógł mieć kawałek dzieła sztuki. Pewnego razu, ktoś próbuje przywrócić mu pierwotny kształt, ktoś inny chce jednak na tym zarobić.

Generalnie, lubię od czasu do czasu sięgać po krótkie formy literackie. Mają swój urok. Są to zazwyczaj dość błyskotliwe historyjki z morałem, które skłaniają do refleksji z uśmiechem na ustach. Tak też było i w tym przypadku. Jednak, gdy czytelnik nastawia się na powieść porównywalną z innym dziełem autora, a otrzymuje coś innego, to w tym wypadku zaskoczenie wcale nie jest miłe. Reasumując, warto poznać powyższe utwory, jednak trzeba sięgać po tę książkę z innym nastawieniem niż moje.

Ostatni utwór to minipowieść „Eve w Hollywood”. I gdyby Amor Towles wydał ją jako osobną pełnowymiarową książkę, rozbudowując nieco poszczególne wątki, byłabym w pełni usatysfakcjonowana jako czytelniczka i fanka autora. Evelyn tym razem spotykamy w pociągu z Nowego Jorku do Chicago. Jednak, gdy zbliża się jej stacja końcowa, postanawia zrobić coś szalonego. Wykupuje bilet do Los Angeles i jedzie dalej. Po nowe doznania, po nową przygodę. Robi to, bo tak czuje, bo jest silna, niezależna, błyskotliwa, inteligentna i sama o sobie decyduje. Czy takiej kobiecie może coś przeszkodzić w realizacji zamierzonego celu?

Po dość długiej przerwie, jaka minęła od przeczytania „Dobrego wychowania”, traktowałam historię Eve jako odrębną historię. Pierwsza powieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Tym razem było poprawnie, lecz zabrakło mi tego „błysku”. Może jednak nie warto dwa razy wchodzić do tej samej rzeki? Może „Dobre wychowanie” nie powinno było doczekać się (poniekąd) kontynuacji?

Zastanawiam się nad ideą „Stolika dla dwojga”. Skąd takie zestawienie utworów? Hołd dla miasta? Bo to co łączy opowiadania to w zasadzie, poza formą literacką, tylko Nowy Jork. Z kolei ostatni utwór rozpoczyna się wyjazdem z niego i opisuje realia zupełnie innej społeczności – Los Angeles – gwiazd, sław, ludzi show-biznesu, których wszyscy znają z wielkiego ekranu…

Cóż, polecam wiernym miłośnikom twórczości Amora Towlesa i czekam na dzieło porównywalne z „Dżentelmenem w Moskwie”!

https://czytany-blog.blogspot.com/

„Stolik dla dwojga” to zbiór opowiadań! Postanowiłam, że będzie to pierwsza informacja w mojej opinii, gdyż przed kupnem książki nigdzie się na nią nie natknęłam, a uważam ją za „dość” istotną. Niestety fakt, że są to właśnie opowiadania, okazał się największym rozczarowaniem. Po opisie książki, który jak się okazało był kompilacją fabuły poszczególnych opowiadań,...

Bardzo mi się podobały wcześniejsze książki Amora Towlesa, zwłaszcza "Dobre wychowanie". Najnowszy tytuł, "Stolik dla dwojga", to zbiór opowiadań, które długo mnie nie porywały. Bohaterowie, sami dobrzy i poczciwi ludzie, którzy nawet gdy łamią prawo, to z uzasadnionych pobudek. Na szczęście ostatnie i najdłuższe opowiadanie, to dalsza część przygód Evelyn, bohaterki "Dobrego wychowania". Opowiadanie najlepsze i sprawiające, że będę czekał na kolejną książkę autora.

Bardzo mi się podobały wcześniejsze książki Amora Towlesa, zwłaszcza "Dobre wychowanie". Najnowszy tytuł, "Stolik dla dwojga", to zbiór opowiadań, które długo mnie nie porywały. Bohaterowie, sami dobrzy i poczciwi ludzie, którzy nawet gdy łamią prawo, to z uzasadnionych pobudek. Na szczęście ostatnie i najdłuższe opowiadanie, to dalsza część przygód Evelyn, bohaterki...