Miasto Mgieł

Michał Śmielak, jak mało kto potrafi od pierwszych zdań uderzyć gęstym klimatem, ale tym razem czuć, że proces pisania odbywał się pod dyktando tykającego zegara i goniących terminów. Choć to wciąż ten sam charakterystyczny styl, historia po prostu nie porywa tak, jak jego poprzednie powieści. W pewnym momencie intryga stała się tak przekombinowana, że zwyczajnie pogubiłam się w tych wszystkich postaciach i ich powiązaniach, co odebrało mi całą satysfakcję z czytania.
​Największym zawodem okazał się jednak świetnie zapowiadający się motyw „gryzących ziemię” – po rewelacyjnym wstępie wątek ten nagle wyparował i nie dostał żadnego sensownego domknięcia, przez co samo zakończenie wydaje się mocno naciągane, jakby zostało wymyślone na poczekaniu, byle tylko zamknąć historię. Mimo słabszego występu nie zamierzam rezygnować z twórczości Śmielaka; traktuję to po prostu jako wypadek przy pracy, który zdarza się nawet najlepszym autorom...

Michał Śmielak, jak mało kto potrafi od pierwszych zdań uderzyć gęstym klimatem, ale tym razem czuć, że proces pisania odbywał się pod dyktando tykającego zegara i goniących terminów. Choć to wciąż ten sam charakterystyczny styl, historia po prostu nie porywa tak, jak jego poprzednie powieści. W pewnym momencie intryga stała się tak przekombinowana, że zwyczajnie pogubiłam...

Kolejna fenomenalna (tym razem mglista) opowieść Michała. Wampiryczne watki, wierzenia przodków i tajemnica morderstw w tak cudownym mieście jak Sandomierz. Warto przeczytać!

Kolejna fenomenalna (tym razem mglista) opowieść Michała. Wampiryczne watki, wierzenia przodków i tajemnica morderstw w tak cudownym mieście jak Sandomierz. Warto przeczytać!

Lubię autora, bardzo lubię Sandomierz i to nie za sprawą księdza Mateusza, ale tym razem nie udało się. Czasem nawet sprawdzałam czy aby na pewno czytam pana Śmielaka i czy to na pewno kryminał hmmm. Po 70% potwierdziłam... kryminał. Rozwiązanie też mało przekonujące.

Lubię autora, bardzo lubię Sandomierz i to nie za sprawą księdza Mateusza, ale tym razem nie udało się. Czasem nawet sprawdzałam czy aby na pewno czytam pana Śmielaka i czy to na pewno kryminał hmmm. Po 70% potwierdziłam... kryminał. Rozwiązanie też mało przekonujące.

Twórczość Michała Śmielaka zdążyłam już poznać i mam z nią dobre wspomnienia, mimo jednego potknięcia. "Miasto Mgieł" to pierwszy tom z komisarzem Kowalskim, który nawet przypadł mi do gustu.

Spokojne życie w Sandomierzu zostaje przerwane przez brutalne morderstwo kobiety. Ciało ofiary zostaje ułożone na wzór rytuałów antywampirystycznych. Czy w mieście pojawił się Wampir? Czy mieszkańcy mają się kogo lub czego obawiać? Bruno Kowalski wraz z historykiem Krzysztofem Szorcem będą próbowali rozwikłać tę zagadkę, jednak prawda jest dużo gorsza i skomplikowana niż im się wydaje...

To była dość przyjemna i trochę spokojna lektura. Nie znalazłam tu galopującej akcji, raczej powolne składanie rozsypanych elementów, gdy ktoś obok dokłada co chwilę kolejny niedopasowany puzzel. Postać komisarza nie do końca do mnie przemówiła, dość lakoniczny i trochę irytujący z tym swoim "Oho". Sama warstwa kryminalna ciekawa. Podział na dwie sprawy, które może się łączą, zaciekawia czytelnika. Wplecionych dużo postaci, z których niekoniecznie każda miała większy wpływ na prowadzone śledztwo, jednak były też te kluczowe, które trochę zdążyły namieszać w fabule. Rozdziały opatrzone setkami lat w tył dla mnie trochę zbędne, jednak rozumiem ideę wplecenia ich w książkę. Ukazują, że zbrodnia może inna, lata i mentalność inne, jednak motywacja zawsze taka sama. Sama końcówka lektury, już po rozegraniu finału sprawy dla mnie zbyt przeładowana. Jakby autor chciał, żebyśmy aby na pewno, zrozumieli co się zadziało i kto jakim motywem się kierował.

Dla mnie to była dobra książka, czas przy niej mi miło i szybko zleciał. Nie będzie to moja ulubiona spod pióra Śmielaka, aczkolwiek zabieram się za drugim tom z Kowalskim na czele 🫡

Twórczość Michała Śmielaka zdążyłam już poznać i mam z nią dobre wspomnienia, mimo jednego potknięcia. "Miasto Mgieł" to pierwszy tom z komisarzem Kowalskim, który nawet przypadł mi do gustu.

Spokojne życie w Sandomierzu zostaje przerwane przez brutalne morderstwo kobiety. Ciało ofiary zostaje ułożone na wzór rytuałów antywampirystycznych. Czy w mieście pojawił się Wampir?...

Rozdziały z dalekiej przeszłosci około-średniowiecznej według mnie niepotrzebne zupełnie. Czytało się dobrze, jak wszystko od pana Śmielaka, ale zakończenie dla mnie nieprzekonujące.

Rozdziały z dalekiej przeszłosci około-średniowiecznej według mnie niepotrzebne zupełnie. Czytało się dobrze, jak wszystko od pana Śmielaka, ale zakończenie dla mnie nieprzekonujące.

Wtórność, wtórność, błędy i brak logiki.

Jest to moje pierwsze zetknięcie się z prozą Michała Śmielaka i jeśli inne jego książki są na podobnym poziomie, to przed ostatnie. Książka jest po prostu do bólu wtórnym kryminałem z powtarzalnymi motywami. „Cool” którego nic nie wyróżnia jest, rozdziały pisane z perspektywy mordercy są, scena seksu jest, zwrot o sto osiemdziesiąt stopni na końcu jest, silna kobieca bohaterka która z jakiegoś powodu musi przeklinać co zdanie jest.

Dobrze więc czemu nie jakaś wypośrodkowana ocena? Czemu ta jedynka?

Po pierwsze błędy.
„Szara polska jesień. Jakaż to była zbitka trzech bardzo smutnych słów. Szara. Polska. Jesień.” – Autorze to, że ty uważasz słowo Polska za smutne nie oznacza, że smutne jest.
„Nadal mam warkoczyki, wiesz.” No jak je bohaterka ma to je chyba widać! To po co to „wiesz”? Swoją drogą fakt, że prokuratorka podrywa Bruna na miejscu przestępstwa.

Inny przykład. Raz w dialogach nazwy są pisanej fonetycznie (ejc – AIDS),a kiedy indziej nie i po prostu CircleK.

A brak logiki… Autorze powiedź mi, powiedz mi, dlaczego ta prokuratorka nie próbowała zatrzeć śladów, dlaczego pakowała się Brunowi do łózka, dlaczego postanowiłeś zrobić wiadomo, co z logiki na koniec.

Wtórność, wtórność, błędy i brak logiki.

Jest to moje pierwsze zetknięcie się z prozą Michała Śmielaka i jeśli inne jego książki są na podobnym poziomie, to przed ostatnie. Książka jest po prostu do bólu wtórnym kryminałem z powtarzalnymi motywami. „Cool” którego nic nie wyróżnia jest, rozdziały pisane z perspektywy mordercy są, scena seksu jest, zwrot o sto osiemdziesiąt...

Lubię autora, ale ta książka niestety nie przypadła mi do gustu.
Jak dla mnie męcząca

Lubię autora, ale ta książka niestety nie przypadła mi do gustu.
Jak dla mnie męcząca

"Miasto Mgieł" Michała Śmielaka to mroczny kryminał osadzony w Sandomierzu, który łączy przeszłość z teraźniejszością poprzez zagadkowe pochówki wampiryczne. Akcja toczy się w dwóch płaszczyznach czasowych - w 1064 i 2023 roku, tworząc intrygującą sieć powiązań między wydarzeniami.
Książka zachwyca klimatem - gęstym, pełnym niedopowiedzeń, niemal gotyckim. Tytułowa mgła nie tylko otula miasto, ale też symbolicznie zaciera granice między rzeczywistością a iluzją. Bohaterowie, zwłaszcza podkomisarz Bruno Oswald Kowalski, są dobrze nakreśleni i wielowymiarowi. Jego siarczysty język i wrażliwa natura sprawiają, że jest postacią dynamiczną i autentyczną.
Niestety, zakończenie może budzić mieszane uczucia. Choć symboliczne i pełne niedopowiedzeń, pozostawia czytelnika z uczuciem niedosytu. Fabuła traci spójność w finale, a oczekiwane zamknięcie historii nie nadchodzi. Mimo to, książka wciąga dzięki świetnie oddanemu klimatowi, ciekawej warstwie historycznej i dobrze poprowadzonej akcji.
"Miasto Mgieł" to pozycja idealna dla miłośników mrocznych kryminałów z historycznym tłem.

"Miasto Mgieł" Michała Śmielaka to mroczny kryminał osadzony w Sandomierzu, który łączy przeszłość z teraźniejszością poprzez zagadkowe pochówki wampiryczne. Akcja toczy się w dwóch płaszczyznach czasowych - w 1064 i 2023 roku, tworząc intrygującą sieć powiązań między wydarzeniami.
Książka zachwyca klimatem - gęstym, pełnym niedopowiedzeń, niemal gotyckim. Tytułowa mgła nie...

Umęczyła mnie ta książka. Za dużo postaci, płaszczyzn czasowych, wątków, easter-egg'ów z uniwersum autora i do tego słaba redakcja, która nie zapanowała nad tym chaosem. Przeczytałem już prawie wszystko autora i to zdecydowanie najsłabsza pozycja.

Umęczyła mnie ta książka. Za dużo postaci, płaszczyzn czasowych, wątków, easter-egg'ów z uniwersum autora i do tego słaba redakcja, która nie zapanowała nad tym chaosem. Przeczytałem już prawie wszystko autora i to zdecydowanie najsłabsza pozycja.

„Miasto mgieł” to mroczny kryminał, który od pierwszych stron wciąga w duszną atmosferę pełną niedopowiedzeń i sekretów. Autor prowadzi czytelnika przez historię, w której przeszłość splata się z teraźniejszością, a każdy trop prowadzi do kolejnych pytań.

Książka opowiada o serii brutalnych morderstw w Sandomierzu, który po sezonie turystycznym spowija gęsta, jesienna mgła. Spokój mieszkańców zostaje zburzony, gdy odnalezione zostaje ciało kobiety zamordowanej w sposób przypominający dawny rytuał – jej szczęki zostały rozwarte i wbite w ziemię, co ma uniemożliwić jej powrót jako wampira. Śledztwo w tej sprawie prowadzi podkomisarz Bruno Kowalski. W dochodzeniu pomaga mu lokalny historyk Krzysztof Szorca, który zna historię miasta i dawne wierzenia związane z polowaniami na wampiry. Wspólnie próbują odkryć, kto stoi za zbrodnią i dlaczego mordy nawiązują do dawnych, zapomnianych rytuałów. W trakcie śledztwa okazuje się, że morderca doskonale zna historię Sandomierza i wykorzystuje ją w swoich działaniach. Detektywi muszą szybko połączyć fakty, zanim dojdzie do kolejnych zbrodni. Jednocześnie pojawia się pytanie, czy zbrodnie mają związek z dawnymi legendami o wampirach i czy motywy ludzkiej przemocy naprawdę zmieniły się przez wieki.


"Miasto mgieł" to mroczny kryminał z elementami historii i lokalnych legend, w którym śledczy próbują powstrzymać zło ukryte w gęstej mgle spowijającej miasto.
Ogromnym atutem książki jest klimat – gęsty, momentami niepokojący, idealny dla fanów historii z tajemnicą w tle. Miasto staje się tu niemal osobnym bohaterem, a mgła symbolicznie przykrywa prawdę, która powoli zaczyna wychodzić na jaw. To historia o tym, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje, a prawda potrafi być bardziej przerażająca niż najciemniejsze sekrety.

Jeśli lubicie kryminały z klimatem, napięciem i stopniowo odkrywanymi tajemnicami – ta książka zdecydowanie powinna trafić na Waszą półkę.

„Miasto mgieł” to mroczny kryminał, który od pierwszych stron wciąga w duszną atmosferę pełną niedopowiedzeń i sekretów. Autor prowadzi czytelnika przez historię, w której przeszłość splata się z teraźniejszością, a każdy trop prowadzi do kolejnych pytań.

Książka opowiada o serii brutalnych morderstw w Sandomierzu, który po sezonie turystycznym spowija gęsta, jesienna...