Cza­sami wy­daje mi się, że można za­ufać tylko mar­twym. Oni już nie będą mieli oka­zji cię oszu­kać.

Szcze­rość i wa­le­nie pro­sto z mo­stu oszczę­dzają mnó­stwo czasu i od­stra­szają od nas lu­dzi, któ­rym i tak w przy­szło­ści ka­za­li­by­śmy spier­da­lać.

Bruno mil­czał. Był prze­cież swego czasu żo­naty i do­sko­nale wie­dział, że je­śli ko­bieta chce się po­kłó­cić, to sama znaj­dzie po­wód, prze­pro­wa­dzi kłót­nię i od­nie­sie zwy­cię­stwo, na­wet je­śli męż­czy­zna nie bie­rze w niej udzia­łu. Naj­lep­szą tak­tyką było mil­cze­nie lub uciecz­ka.

Szara polska jesień. Jakaż to była zbitka trzech bardzo smutnych słów. Szara. Polska. Jesień. Co jedno, to smutniejsze. Mieszanka bezbarwnych dni, ołowianego nieba, przenikliwego zimna i podłego nastroju.

Przed bocznymi drzwiami, którymi zawsze wchodziłem do świątyni, zgromadził się tłumek mieszczan, głównie stare baby, u których z każdym rokiem przybywa miłości do Boga, a ubywa tej do bliźniego (...).

Sły­sza­łem od two­jego prze­ło­żo­nego, że tro­chę po­le­żysz.

– Ja nie je­stem śnieg na Gu­ba­łówce, żeby le­żeć tu do wio­sny.

Ży­cie za­wsze ata­kuje znie­nacka i cio­sem w plecy. Wiesz o tym.

– Pies jej nie bro­nił?

– To stary la­bra­dor, mógł­by ewen­tu­al­nie za­li­zać spraw­cę na śmierć.

Mgła wciskała się za oszywkę niczym język trupa – zimny, oślizły i lodowato mokry, a zarazem spragniony życia.

Złota polska jesień nie zawita już raczej tego roku do Sandomierza, nadszedł czas nieprzyjemnych październikowych poranków z chłodem ciągnącym od Wisły i gęstych mgieł utrzymujących się nieraz przez cały dzień. Deszcze, te pieprzone kałuże i wiatr. Najgorszy ten wiatr. Ogólnie jesień.

– Szpi­talne je­dze­nie nie sma­kuje?

– Nie wiem. My­ślę, że to ja­kiś test, za­miast ba­dać stan psy­chicz­ny pa­cjen­ta, po­daje mu się to coś i ob­ser­wuje. Je­śli pęk­nie i za­pro­te­stuje, ozna­cza, że jest zdro­wy i może wra­cać do domu.

Ode­brał te­le­fon, dzi­wiąc się dłu­go­ści jej pa­znok­ci. Jak mo­gła ta­kimi szpo­nami ob­słu­gi­wać wy­świe­tlacz, jak mo­gła ro­bić co­kol­wiek? Gdyby on miał ta­kie dłu­gie pa­zury, to pew­nie w trak­cie my­cia rąk pod­ciął­by so­bie żyły. Nie chciał na­wet my­śleć o skali ob­ra­żeń pod­czas wi­zyty w toalecie.

Pod numerem szesnastym nie zastałem nikogo mimo usilnego pukania w skrzydło drzwiowe ręką, a także wzywania werbalnego mieszkańców do otwarcia skrzydła drzwiowego". - Oho, jest orzeł - skomentował na głos Bruno. „Pod numerem trzydziestym trzecim zamieszkuje tam niejaki Smalec Wiesław, syn Bernarda, w stanie nietrzeźwym. Ów naruszył moją nietykalność cielesną i godność munduru słowem i czynnością, to jest odpychaniem kijem i nazywaniem zomowcem". „Pod numerem czterdziestym powitano mnie wyzwiskami skierowanymi w moją stronę oraz psem, który szczekał głośno i obnażał kły i całe uzębienie. Zamieszkujący nieruchomość niczego nie widzieli i nawet jakby wiedzieli, toby nie powiedzieli, tak powiedzieli". - Jeszcze chwila i będę miał wylew - powiedział do siebie z westchnieniem Bruno".

– Naj­waż­niej­sze, że by­łem szczę­śliwy, mą­dro­ści się nie za­pa­mię­tuje, ra­dość tak.

Krzy­siek uwa­żał, że ży­cie bez jazdy na mo­to­cy­klu jest jak brak je­dynki w uzę­bie­niu, niby wszyst­ko w po­rząd­ku, ale czło­wiek się nie uśmie­cha.

Jed­no­cze­śnie ja­kimś po­pie­przo­nym zrzą­dze­niem losu tem­pe­ra­tura utrzy­my­wała się na tym naj­gor­szym po­zio­mie, o je­den sto­pień za wy­soko na śnieg, ale wy­star­cza­jąco ni­sko, aby uprzy­krzyć wszyst­kim ży­cie.

-A to tak -odparła , biorąc się pod boki.-O to chodzi?
-O co ?
-O te trupy co nie?Był tu taki jeden, wyglądał bardziej na ministranta niż policjanta.Taki trochę pizdeusz.
Wszystkich już bierzecie do psiarni?

Żona mówi do męża, że nie może ostatnio spać w nocy, a on odpowiada, że nic dziwnego, zło przecież nigdy nie śpi.

Sandomierska wiosna nie miała litości nad bogobojnym ludem i obdarzyła nadwiślański gród deszczami, które siekły dachy kamienic niczym bicz umęczone plecy naszego Zbawiciela.

Tu­ry­ści na­pa­dali na mia­sto jak nie­gdyś Ta­ta­rzy, ata­ku­jąc taką masą lu­dzi, że nikt nie mógł so­bie z tym po­ra­dzić. Czy­nili to głów­nie w week­endy, po­czy­na­jąc od ma­jówki, by wy­co­fać swoją ha­ła­śliwą ar­mię pod ko­niec wrze­śnia. Przez resz­tę mie­sięcy mia­sto po­zo­sta­wało pu­ste i przy­po­mi­nało czasy sprzed "Ojca Ma­te­usza", gdy tu­ry­sta na rynku był zja­wi­skiem nie­co­dzien­nym.

To pa­skud­na rzecz, aby na­gra­dzać się al­ko­ho­lem, ale chyba nie prze­trwam koń­cówki roku na trzeź­wo.

Gdyby w fil­mach sen­sa­cyj­nych po­ka­zy­wali, ile czasu prze­cięt­ny po­li­cjant spę­dza za biur­kiem, ża­den z mło­dych chłop­ców nie ma­rzył­by o tej pracy.

Prze­cież do­brze wiemy, jak one tam wy­glą­dają, w trum­nach. Nie przy­po­mi­nają na­szych dziew­czyn, nie pach­ną, nie śmie­ją się, nie pod­no­szą głosu o skar­pety zo­sta­wione na środ­ku po­koju. To wszyst­ko ma być tylko wy­zwa­la­czem pa­mięci, to w ni­czym nie przy­po­mina na­szych żon. Gro­bo­wiec jest fa­sadą, czy­telną i gło­śną w swej po­zor­nej, cmen­tar­nej ci­szy in­for­ma­cją, że pa­mię­tamy. To szyld wy­sta­wiony dla skle­pu z pa­mię­cią. Za­mknię­tego skle­pu. Wszyst­ko, co na pół­kach, po­zor­nie na sprze­daż, jest jed­nak do­stęp­ne tylko dla wy­bra­nych, tych, któ­rych coś wiąże z mar­twą osobą, ina­czej zo­ba­czysz pu­ste półki. I ta pa­mięć się li­czy, a nie to, co do­okoła, ten po­mnik, ja­kość mar­muru.

(...) strach trzy­mał mnie jak umar­ły ró­ża­niec, (...).

- Szczerość i walenie prosto z mostu oszczędzają mnóstwo czasu i odstraszają od nas ludzi, którym i tak w przyszłości kazali byśmy spierdalać.

Od za­wsze naj­moc­niej oba­wiamy się nie­zna­nego, bo kom­plet­nie nie wiemy, jak so­bie z nim po­ra­dzić. Jak mamy się ustrzec cze­goś, o czym nic nie wiemy? Nie znamy jego dzia­ła­nia, spo­sobu ataku i stop­nia za­gro­że­nia?

Bruno nie chciał piwa. To­pie­nie smut­ków w al­ko­holu już nie­jed­nego za­pro­wa­dziło na cmen­tarz, a on wo­lał na nim prze­by­wać w mil­czą­cym to­wa­rzy­stwie żony, ale jed­nak żywy.

Tu­ry­ści na­pa­dali na mia­sto jak nie­gdyś Ta­ta­rzy, ata­ku­jąc taką masą lu­dzi, że nikt nie mógł so­bie z tym po­ra­dzić. Czy­nili to głów­nie w week­endy, po­czy­na­jąc od ma­jówki, by wy­co­fać swoją ha­ła­śliwą ar­mię pod ko­niec wrze­śnia. Przez resz­tę mie­sięcy mia­sto po­zo­sta­wało pu­ste i przy­po­mi­nało czasy sprzed Ojca Ma­te­usza, gdy tu­ry­sta na rynku był zja­wi­skiem nie­co­dzien­nym.

Go­rzej niż le­kar­stwa opio­idowe dzia­łało na niego kłam­stwo.

– Pro­szę nie wie­rzyć we wszyst­ko, co mó­wią me­dia – od­parł Bruno. – Po­li­cja to nie ka­nał roz­ryw­kowy, który ma za­do­wa­lać wi­dzów te­le­wi­zji, my pra­cu­jemy po ci­chu, a chwa­limy się do­piero efek­tami.