Obrona

Chyłka i Zordon wrócili w świetnym stylu. Bardzo dobrze się bawiłam czytając Obronę. Rewelacyjny i mega ciekawy pomysł na prowadzoną przez nich sprawę. Mimo tylu części, nie jestem w stanie się od nich odkleić 😀

Chyłka i Zordon wrócili w świetnym stylu. Bardzo dobrze się bawiłam czytając Obronę. Rewelacyjny i mega ciekawy pomysł na prowadzoną przez nich sprawę. Mimo tylu części, nie jestem w stanie się od nich odkleić 😀

Po kilku słabszych częściach z cyklu - wreszcie część, która naprawdę trzyma poziom początku serii.
Mamy sprawę, która wciąga i interesuje - jest na tyle realna, że wydawać by się mogło, że jej inspiracją są prawdziwe zdarzenia.
Mamy zagadkę, która pozostawia pytania w głowie i co najmniej kilka możliwych rozwiązań.
Ale co najważniejsze - mamy prawdziwych Chyłkę i Zordona, wiodących prozaiczne życie, którzy mierzą się z prawdziwymi problemami.
Nie ma tu wybuchów, dziesięciu otarć o śmierć i nieprawdopodobnych zwrotów akcji, którymi przesiąknięte były ostatnie części, co bardzo demotywowało i odrealniało serię.
Mamy znanych nam bohaterów, stawiających czoło nowej sprawie i jak zawsze wciągającą bez reszty opowieść.

Po kilku słabszych częściach z cyklu - wreszcie część, która naprawdę trzyma poziom początku serii.
Mamy sprawę, która wciąga i interesuje - jest na tyle realna, że wydawać by się mogło, że jej inspiracją są prawdziwe zdarzenia.
Mamy zagadkę, która pozostawia pytania w głowie i co najmniej kilka możliwych rozwiązań.
Ale co najważniejsze - mamy prawdziwych Chyłkę i...

No tym razem było git, była i akcja i przepychanki w sądzie, książka dość przemyślana i spójna fajnie się czyta

No tym razem było git, była i akcja i przepychanki w sądzie, książka dość przemyślana i spójna fajnie się czyta

Powtarzalność kolejnych części tej serii jest bardzo męcząca. Niestety zgadzam się z wydawcą że z tego nie powinno się robić serii, jak widać od chyba chyba 4 czy 5 części nie wydarzyło się nic ciekawego. Do tego te same teksty Chyłka już nawet nie śmieszą,, raczej widziałabym ją u psychiatry z prośbą o diagnozę i leczenie 😂

Powtarzalność kolejnych części tej serii jest bardzo męcząca. Niestety zgadzam się z wydawcą że z tego nie powinno się robić serii, jak widać od chyba chyba 4 czy 5 części nie wydarzyło się nic ciekawego. Do tego te same teksty Chyłka już nawet nie śmieszą,, raczej widziałabym ją u psychiatry z prośbą o diagnozę i leczenie 😂

"Obrona" to już osiemnasty tom przygód Joanny i Kordiana... mam wrażenie, że na tym etapie człowiek już nawet nie udaje przed sobą, że czyta to dla samej intrygi. Prawda jest taka, że ten kryminał jest… przeciętny. Zagadkę da się rozgryźć dość szybko, napięcia za bardzo nie ma, a całość momentami jedzie na schematach, które w tej serii widać było już kilka razy. I ja to wszystko odczuwam. Gdyby to była pierwsza książka z tego cyklu... ale nie jest.

Tu wchodzi coś, czego się nie da tak łatwo wyłączyć - sentyment. To była jedna z pierwszych serii kryminalnych, w które naprawdę się wciągnęłam. Te wszystkie dialogi, ten klimat, ta relacja między bohaterami… to gdzieś zostaje. I nawet jeśli poziom spada, to i tak wracasz, trochę z przyzwyczajenia, trochę z ciekawości, a trochę dlatego, że po prostu trudno się od tego odciąć.
Najciekawsze jest to, że w "Obronie", wątek obyczajowy totalnie przykrywa kryminalny. Dużo tu ciąży, rozkmin o przyszłości, różnych lęków i zmian, które zachodzą w życiu bohaterów. Może to jest trochę naiwne, może momentami przesadzone, ale jednak działa. Złapałam się na tym, że bardziej mnie to interesuje niż sama sprawa.

Będę czytać dalej, bo inaczej już nie potrafię, ale liczę na to, że jeszcze się zaskoczę.

"Obrona" to już osiemnasty tom przygód Joanny i Kordiana... mam wrażenie, że na tym etapie człowiek już nawet nie udaje przed sobą, że czyta to dla samej intrygi. Prawda jest taka, że ten kryminał jest… przeciętny. Zagadkę da się rozgryźć dość szybko, napięcia za bardzo nie ma, a całość momentami jedzie na schematach, które w tej serii widać było już kilka razy. I ja to...

Kolejna część i kolejne rozpoczęcie z Chyłka i Zordonem, oni i prawo to duet idealny. Zgadzam się z Chyłka suszone daktyle to przypominają hahahah. Komplement Zordona względem Chyłki, co za słowa. W tej części mamy troszkę spoileru do Langera, ale nie zdradza dużo. Wątek Kajetana nie sądziłam, że taki wątek nie kryminalny się znajdzie :3. Kiedy zgłasza się kobieta i mówi, że chłop jest niewinny, ale nie ma dowodu, ta baba jest dziwna. Porównania do Jo Nesbo u Mroza. Zordon za sprawą zdjęć z klubów z tamtej nocy, masz przesrane. W tej książce jest jedno widoczne odwołanie do Opozdy. Chyłka Zordon i czekoladki hahahha. Pismo Harrego dla Zordona to lekarz podczas napadu epilepsji hahaha. Chyłka i Zordon mają odmienne zdanie i niewinności faceta. Spotkanie z prokuratorskim szakalem, to jak ta kobieta ciśnie Chyłkę. Wplecenie w sprawę McVaya Mróz ma za dobre pomysły. Rozmowa o Zordonie czy Zordon jest twardym kawałek skurwiela. Czy te zabójstwa to sprawa seryjnego zabójcy? Nie mogła się powstrzymać zrobić sceny z kochanką Zordona. Polskie prawo na temat niekaralności po latach. Lekarze, którzy przeprowadzali sekcję rezygnowali dopiero trzeci sporządził protokół, akcja czas start. Kormak i jego przekonanie, że znalazł coś dobrego. Dowody zaczęły znikać z akt. Uważam, że Chyłka i Zordon w tej części byli najlepsi, była i powagą i humor też. Widzenie z najlepszym człowiekiem ... i jego kandydatura hahaha Mróz wymiata. Chyłka i ten cytat o kłodach, bardzo daje do myślenia. Uważam, że Langer jest ikoną tej serii. Kocham ich prawniczy żargon. No i to co dzieje się w BMW serce się zatrzymuje. Kiedy Chyłka dowiaduje się co było między Zordonem a kobietką będzie grubo ... Kiedy dowiadujemy się o jaka kobietkę chodzi, ale byłam w szoku . Wątpliwości Chyłki były tak prawdziwe. Chyłka poznaje głos porywacza. Kiedy odchodzą wody dla Chyłki co będzie z dzieckiem i z nią, podczas porodu będzie kilka niespodzianek. Czy Chyłka wybaczy Zordonowi?

Kolejna część i kolejne rozpoczęcie z Chyłka i Zordonem, oni i prawo to duet idealny. Zgadzam się z Chyłka suszone daktyle to przypominają hahahah. Komplement Zordona względem Chyłki, co za słowa. W tej części mamy troszkę spoileru do Langera, ale nie zdradza dużo. Wątek Kajetana nie sądziłam, że taki wątek nie kryminalny się znajdzie :3. Kiedy zgłasza się kobieta i mówi,...

Nie jest to literatura wybitna, ale duet Chyłka-Zordon ma w sobie coś, co sprawia, że lubię śledzić ich dalsze losy. :)

Nie jest to literatura wybitna, ale duet Chyłka-Zordon ma w sobie coś, co sprawia, że lubię śledzić ich dalsze losy. :)

Książka pomimo swojej "skromnej" grubości nie pozwoliła się odłożyć do ostatniej strony. Czytałam z zapartym tchem i z wielką ulgą podchodzę do tego, że na półce czeka kolejny tom do przeczytania. Ponieważ po ujrzeniu ostatniego zdania i kropki w tej części, w mojej głowie pojawiło się odrazu pytanie.... "I co dalej?"

Książka pomimo swojej "skromnej" grubości nie pozwoliła się odłożyć do ostatniej strony. Czytałam z zapartym tchem i z wielką ulgą podchodzę do tego, że na półce czeka kolejny tom do przeczytania. Ponieważ po ujrzeniu ostatniego zdania i kropki w tej części, w mojej głowie pojawiło się odrazu pytanie.... "I co dalej?"

Książka jak zawsze trzymająca w napięciu. Czyta się dobrze. Gdyby nie wykonywany zawód pewnie nie miałabym się do czego przyczepić (co skłoniło mnie do zastanowienia jak cierpią prawnicy czytając te książki),ale (mocne spojlery!) in vitro i bliźniaki dwukosmówkowe (chyba że jednak modlitwy księdza pomogły i poczęły się naturalnie) + brak informacji o tym od lekarzy (po pierwsze tych przeprowadzających transfer dwóch zarodków, a także przypomnijmy, że obecny prowadzący ciążę nie był pierwszym) nawet przez przypadek -„dzieci” zamiast dziecko przy którymś USG? Dlaczego też utrwalamy pojęcie „cesarka”, które nie jest akceptowane w środowisku ginekologicznym i kłuje w oczy po prostu, szczególnie z ust położnej. Krótko można mówić „cięcie”- dużo lepiej brzmi. Smutno trochę, że nie udało się wykorzystać tak szeroko czytanej książki do popularyzacji wiedzy medycznej, ale rozumiem że konwencja wymagała naciągnięcia niektórych faktów w pewnym sensie.

Książka jak zawsze trzymająca w napięciu. Czyta się dobrze. Gdyby nie wykonywany zawód pewnie nie miałabym się do czego przyczepić (co skłoniło mnie do zastanowienia jak cierpią prawnicy czytając te książki),ale (mocne spojlery!) in vitro i bliźniaki dwukosmówkowe (chyba że jednak modlitwy księdza pomogły i poczęły się naturalnie) + brak informacji o tym od lekarzy (po...

Czy można ryzykować wszystko dla sprawy, której wynik wydaje się z góry przesądzony? „Obrona” to kolejny dowód na to, że Remigiusz Mróz doskonale wie, jak utrzymać czytelnika w stanie permanentnego napięcia, nawet jeśli cena za tę rozrywkę bywa emocjonalnie wysoka. Autor konsekwentnie buduje mroczny, gęsty klimat, który w tej części wydaje się jeszcze bardziej namacalny i bezwzględny.
To, co uderza najbardziej, to fakt, że autorowi udaje się utrzymać poziom znany z poprzednich tomów, co przy tak płodnym twórcy zawsze budzi respekt. Pomysł na tę odsłonę jest świeży, a realizacja nie odbiega od wysokich standardów serii. Pacing jest wręcz wzorowy – akcja gna do przodu, wymuszając szybkie przewracanie stron, choć niektóre momenty wymagają od czytelnika chwili oddechu ze względu na swój ciężar gatunkowy. Atmosfera jest duszna i niepokojąca, co idealnie współgra z tempem opisywanych wydarzeń.
W tej beczce miodu pojawia się jednak łyżka dziegciu w postaci motywacji bohaterów. Choć rozumiem, że postacie literackie rządzą się własnymi prawami, niektóre wybory i wręcz brawurowe ryzykowanie życiem wydają się z perspektywy logicznej trudne do zaakceptowania. Można to zrzucić na karb specyficznego charakteru protagonistów, jednak te momenty budziły we mnie lekki opór i niezrozumienie. Mimo to, intryga jako całość trzyma się kupy i wynika bezpośrednio z konsekwentnie prowadzonych wątków, a nie tylko z wygody autora.
Książkę polecam przede wszystkim stałym bywalcom świata Mroza, którzy cenią sobie mrok i prawnicze potyczki, ale może ona zmęczyć osoby szukające w literaturze pełnego realizmu sytuacyjnego. To lektura idealna na jesienne wieczory, kiedy szukamy czegoś, co całkowicie odetnie nas od rzeczywistości. Wydanie i jakość tekstu stoją na najwyższym poziomie, co ułatwia pełne zanurzenie w tej niebezpiecznej historii.
Motyw przewodni: Granica między zawodowym obowiązkiem a autodestrukcyjną obsesją.
Mood matching: Najlepiej sięgnąć po nią w deszczowe popołudnie, z kubkiem mocnej kawy, gdy potrzebujesz solidnej dawki adrenaliny.

Czy można ryzykować wszystko dla sprawy, której wynik wydaje się z góry przesądzony? „Obrona” to kolejny dowód na to, że Remigiusz Mróz doskonale wie, jak utrzymać czytelnika w stanie permanentnego napięcia, nawet jeśli cena za tę rozrywkę bywa emocjonalnie wysoka. Autor konsekwentnie buduje mroczny, gęsty klimat, który w tej części wydaje się jeszcze bardziej namacalny i...