Zbędni

We Wrocławiu w kanałach nie rządzą szczury, tym razem zbrodniarz Kanalarz mordujący nastolatki. Niespodziewana kolejna zbrodnia sprawia że poznajemy Kalinę I Daniela a każdy z nich nosi ze sobą tajemnice. Kalina to już w ogóle jest jakby 2 w 1. Mroczna historia w którym jest wszystko co tygryski lubią najbardziej: tajemnicze zbrodnie, służby kontrolujące służby, mroczne sekrety śledczych i tragedie sprzed lat o których ciężko zapomnieć. Wszystko podane tak że oderwać się nie można.

Robert Małecki po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem polskiego kryminału. Seria z Marią Herman i Olgierdem Borewiczem to nie tylko trzy świetnie skonstruowane historie kryminalne, ale też głęboka, emocjonalna i poruszająca opowieść o ludzkich demonach, winie i odpowiedzialności. Nie ma tu lepszego i gorszego tomu. Każdy jest świetny, dobrze prowadzony fabularnie i poruszający! „Zapadlina” to część, która prowadzi swoich bohaterów na skraj emocjonalnej wytrzymałości. W tym tomie autor jeszcze mocniej (o ile to w ogóle możliwe) zagląda w ludzką duszę, pokazując, że przeszłość zawsze ma swoją cenę, a granica pomiędzy winą a niewinnością potrafi być naprawdę cienka. W tej serii Małecki tworzy bohaterów dalekich od ideału. Zarówno Borewicz, jak i Herman nie są krystaliczni. Ba! Wręcz przeciwnie. To „brudni” gliniarze, którzy wracają do „brudnych” spraw sprzed lat, sami walcząc z własnymi słabościami i demonami z przeszłości. Popełniają błędy, czasem naginają zasady, a jednak w jakiś dziwny sposób nie da się ich nie lubić. Mają w sobie surowość i upór, ale też wewnętrzną siłę i lojalność. Są twardzi, kierują się własnym kodeksem moralnym i, mimo wszystko, potrafią z odwagą ponieść konsekwencje swoich czynów. To niesamowite, że Ci nieidealni, mroczni i zagubieni w sobie bohaterowie potrafią tak bardzo uwieść czytelnika. Nie wiem, czy w jakiejkolwiek innej książce zdarzyło mi się coś podobnego. Reasumując, cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują Cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują zachować człowieczeństwo w świecie pełnym brudu, bólu i cieni. To cykl, który wciąga, porusza i na długo zostaje w pamięci. To historia pokazująca, że szarości i czerń to kolory, które zbyt często próbujemy pokolorować. Polecam! Zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. Jestem pewna, że nie zawiedzie zarówno pod względem kryminalnym, jak i emocjonalnym.

"Noc kłamstw" to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu był efekt wow. Nie ma tu nawet przez chwilę nudy. Intryga wciąga od pierwszych stron. Anna i Mikołaj wiodą na pozór idealne życie, praca którą lubią, wspaniałe dzieci i piękny dom ale na ich idealnym życiu pojawia się rysa. Opiekunka ich dzieci zostaje zamordowana a oni z cudownych pracodawców stają się głównymi podejrzanymi. Policja ma nie łatwe zadanie bo im głębiej w las tym historia wydaje się bardziej zagmatwana. Na szczęście komisarz Mruk daje radę. A was zachęcam do lektury bo każdy może być winny i ma jakieś grzeszki.

Kolejna część z Igorem Brudnym. Po rewelacyjnym Smolarzu jestem... jakby to powiedzieć... może nie rozczarowana, ale utwierdziłam się w przekonaniu, że poprzeczkę autor sobie postawił wysoko i o ile wątek kryminalny jest oczywiście mega ciekawy, o tyle te perypetie w związki Julki i Igora przyćmiły to wszystko. Mimo to jestem dalej #ilovebrudny i z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnego tomu. Opis z LC: Gdyby nie meldunek z Interpolu, to akta tej sprawy nadal kurzyłyby się w policyjnym Archiwum X. Dwie ofiary – jedną sprzed pięciu lat z Zielonej Góry i drugą sprzed miesiąca z Hurghady – łączy bardzo niepokojący fakt: obydwa trupy zostały zmumifikowane. Komendant Romuald Czarnecki wysyła do Egiptu swojego najlepszego człowieka. Igor Brudny leci na miejsce zbrodni w towarzystwie aspirant Jagny Witos. Nie podoba się to Julce Zawadzkiej, która wciąż dochodzi do siebie po akcji w Bieszczadach. Jej zdaniem młoda policjantka ma wobec Brudnego własne zamiary… Gdzieś między Polską a Egiptem grasuje morderca, który wzorem staroegipskich bóstw upomina się o sprawiedliwość. Brudny nie wie, kim jest, gdzie się ukrywa ani ile osób zabił. Jednego jest jednak pewien – zabójca wkrótce uderzy ponownie.

„Uwolniona” Igora Brejdyganta to thriller, który wciąga w mroczny labirynt ludzkiej psychiki i skomplikowanych zależności, choć nie ucieka od pewnych gatunkowych schematów. Autor, znany z umiejętnego budowania napięcia i kreowania wyrazistych postaci, tym razem serwuje nam opowieść o ucieczce, traumie i desperackiej walce o odzyskanie podmiotowości. To lektura solidna, rzetelnie skonstruowana, ale zatrzymująca się na bezpiecznej granicy siedmiu gwiazdek na dziesięć. Główna bohaterka, uwięziona w toksycznej i przemocowej relacji, decyduje się na radykalny krok. Brejdygant po mistrzowsku oddaje duszny klimat osaczenia. Czytelnik niemal fizycznie czuje lęk towarzyszący każdym jej drzwiom i każdemu cieniowi na ścianie. To właśnie warstwa psychologiczna jest najmocniejszym punktem powieści. Autor nie traktuje przemocy powierzchownie; analizuje mechanizmy manipulacji i to, jak głęboko potrafią one przeorać świadomość ofiary. „Uwolniona” nie jest tylko historią o fizycznym zerwaniu łańcuchów, ale przede wszystkim o powolnym procesie odzyskiwania własnego „ja”. Warsztatowo Brejdygant trzyma wysoki poziom. Styl jest surowy, konkretny, pozbawiony zbędnych ozdobników, co świetnie koresponduje z brutalną tematyką. Dynamika akcji jest dobrze wyważona – momenty gwałtownego przyspieszenia przeplatają się z fragmentami bardziej refleksyjnymi, pozwalającymi zajrzeć w głąb motywacji bohaterów. Postacie drugoplanowe są krwiste i mają swoje cele, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się spójny i autentyczny. Mimo niewątpliwych zalet, „Uwolniona” momentami wpada w koleiny przewidywalności. Doświadczony czytelnik kryminałów i thrillerów może dość wcześnie odgadnąć niektóre zwroty akcji. Niektóre rozwiązania fabularne wydają się nieco zbyt wygodne dla przebiegu intrygi, co odrobinę osłabia realizm opowieści. Ponadto zakończenie, choć satysfakcjonujące, nie pozostawia w czytelniku tego rodzaju emocjonalnego wstrząsu, który cechuje wybitne dzieła gatunku. Mimo tych drobnych mankamentów, Igor Brejdygant potwierdza, że jest jednym z najciekawszych głosów na polskiej scenie literackiej. „Uwolniona” to propozycja dla tych, którzy w thrillerach szukają czegoś więcej niż tylko krwawej zagadki. To ważny głos w dyskusji o wolności osobistej i cenie, jaką trzeba zapłacić za wyjście z mroku. Książka trzyma w napięciu do ostatniej strony i prowokuje do myślenia o granicach ludzkiej wytrzymałości. Jest to pozycja obowiązkowa dla fanów autora, która z pewnością nie rozczaruje, nawet jeśli nie zrewolucjonizuje gatunku. Solidne rzemiosło z dużą dozą empatii sprawia, że to czas poświęcony na lekturę, którego nie będziemy żałować. Brejdygant po raz kolejny udowadnia, że mrok ma wiele twarzy, a najstraszniejsze z nich bywają nam niepokojąco bliskie.

Historia wciągająca, kompozycja interesująca, a rozwiązanie zagadki zaskakujące. Bohaterowie przekonujący, a ich cechy uwydatnione mistrzowsko. Czuje się przejmujący chłód jeziora i mroczność wyspy, do tego sowy dodające nocy tajemniczego pohukiwania. Momentami książka wzruszała do łez, a niekiedy dawała wiele impulsów do przemyśleń, nie tylko nad jej terścią, ale własnych wywołanych lekturą. Stanąć nad brzegiem jeziora, usłyszeć jego szept i pozwolić obudzić swoje własne lęki...

„Rodzinny interes” Wojciecha Chmielarza to powieść kryminalna utrzymana w charakterystycznym dla autora stylu – napiętym, momentami mrocznym, ale przystępnym dla czytelnika. Podczas lektury zwróciłam uwagę na sposób, w jaki autor buduje atmosferę i utrzymuje zainteresowanie odbiorcy przez całą książkę. Język powieści jest prosty i klarowny, dzięki czemu czyta się ją płynnie. Rozdziały mają odpowiednią długość, co ułatwia śledzenie narracji, a sposób przedstawienia bohaterów pozwala lepiej zrozumieć ich motywacje i emocje. Książka może zainteresować osoby, które lubią kryminały o umiarkowanym tempie akcji, z dobrze skonstruowanym napięciem i wielowątkową narracją. Dla mnie była to lektura przystępna i wciągająca, choć bez większych zaskoczeń.

Tajemniczy sponsor zorganizował dla grupy seniorów pobyt w luksusowym hotelu w Kołobrzegu. Wśród nich znany fotoreporter wojenny, dla upamiętnienia wydarzenia. Krall był przekonany, że czeka go nudna majówka. Nic bardziej mylnego. Jeden z uczestników zostaje znaleziony martwy, a wkrótce po tym znika jego żona. Do prowadzenia sprawy zostaje przysłana Inga Rojczyk. Mamy tu dwie linie czasowe, oprócz wydarzeń współczesnych, przenosimy się do lat z końca II wojny światowej. Całość jest świetnie skonstruowana i tworzy bardzo ciekawą lekturę. Lubię połączenie autentycznych wydarzeń historycznych i fikcji literackiej. Mnie bardzo spodobał się debiut autorki, a każda kolejna książka wydaje się być jeszcze lepsza. Dla mnie "Czarny portret" to mega udana lektura. Mam nadzieję, że wam również przypadnie do gustu, jeśli jeszcze jej nie czytaliście. Polecam.

Kolejna fajna książka osadzona w Bieszczadach. Agata przygotowuje się do biegu i w górach trenuje. Niestety podczas treningu zostaje napadnięta. Ranna odzyskuje przytomność w leśnej chacie, a opiekuje się nią tajemniczy Piotr, jak się okazuje autor bardzo poczytnych thrillerów. Po tragedii rodzinnej przed 3 laty zaszył się w Bieszczadach, z dala od ludzi i tego całego blichtru. W tym samym czasie zaginęła inna turystka, ale pogoda początkowo nie pozwala na poszukiwania. Anna, właścicielka pensjonatu prosi o pomoc swojego przyjaciela, policjanta tuż przed emeryturą, ponieważ obawia się, że te zaginięcia mają związek z inną sprawą sprzed kilku lat i tajemniczym mężczyzną, o bladej twarzy, który obserwował ją przez okno. Fajnie skonstruowana fabuła, nie ma tutaj czasu na nudę, zwroty akcji i mylące tropy. I ta górska atmosfera robi robotę! Polecam.

Jak na debiut całkiem dobra pozycja. Mnie wciągnęła, czytałam z zainteresowaniem. Chętnie sięgnę po kolejne tomy. Główny bohater nie jest superbohaterem, popełnia pomyłki i błędy. Za dużo było nawiązań do pewnej nocy spędzonej z jedną dziewczyną, która ta noc rzutowała na dalsze decyzje i wnioski. To nie było aż tak znaczące.

To mocny i wciągający kryminał, który porusza trudne tematy i nie pozwala czytelnikowi pozostać obojętnym. Autor z dużą precyzją buduje napięcie oraz atmosferę tajemnicy, stopniowo odsłaniając mroczne strony ludzkiej natury. Na szczególną uwagę zasługuje realistycznie przedstawiona psychologia bohaterów. Postacie są wielowymiarowe, niejednoznaczne, a ich decyzje i motywacje skłaniają do refleksji nad granicą między dobrem a złem. Fabuła rozwija się dynamicznie, a kolejne zwroty akcji utrzymują zainteresowanie aż do ostatnich stron.

Książka mnie dość pozytywnie zaskoczyła i to na kilku poziomach. Historia pokazana jest z perspektywy matki i córki, ich opowieści przeplatają się i łączą. To kryminał z górą w tle, a może nawet i gdzieś bliżej pierwszego planu. Zbiorowe unieżywienie? A może seria następstw bardzo nieszczęśliwych wypadków? Kilka osób, zupełnie z różnych światów, zamkniętych w samoobsługowym schronisku na Śnieżniku, z uwagi na tragiczne warunki na szlaku. Jakoś muszą się dogadać, mimo różnic w poglądach, ale atmosfera często robi się bardzo nerwowa. Z drugiej strony córka poszukująca odpowiedzi. Przyzwyczajona do przekraczania granic himalaistka. Pretendentka do tytułu najmłodszej zdobywczyni wszystko ośmiotysięczników. Wie co to ból, wie co to strach, ale przede wszystkim wie, co to upór. I z tym uporem, dzięki któremu wciąż żyje, prowadzi nas przez całą fabułę. Nie zdradzę więcej, bo powiedziałabym za dużo. Historia jest naprawdę zaskakująca, w pewnym stopniu upamiętnia też osoby, które straciły życie, usiłując pokonać bariery ludzkiego ciała i wytrzymałości. Daje do zrozumienia, że pewne błędy będą nas ścigać może nawet i za kilkanaście lub dziesiąt lat, jeśli nie pozamykamy pewnych spraw od razu - o ile kiedykolwiek będziemy mieć taką szansę. Ale spokojnie, nie cały czas jest mrocznie. Pan Sebastian podrzuca co rusz żarcikiem, żeby trochę rozluźnić czytelnika ;) Polecam zdecydowanie fanom kryminałów i górskich wędrówek!

Marek Stelar przyzwyczaił mnie do do osiągania wysokiego poziomu przyjemności przy lekturze jego kryminałów. Sięgając po tę pozycję wiedziałam, że będzie to historia kryminalna z przymrużeniem oka. Autor potrafi tworzyć intrygę w sposób ciekawy, logiczny i przekazuje ją przepięknym językiem, po którym widać jak fantastycznie bawi się słowem. Plastyczność opisów, zabawne sytuacje i nieszablonowy ciąg zdarzeń, to wszystko sprawia, że książka jest naprawdę dobra. Intryga dopracowana w szczegółach jest spójna i trzyma w napięciu. Bawiłam się świetnie, ale nie będę ukrywać, że wolę gdy autor pisze kryminały na serio. Humor zamiast dramatycznego napięcia to po prostu inny rodzaj emocji.

W „Prokuratorce” Maciej Klimarczyk umiejętnie łączy thriller psychologiczny z wątkami politycznymi. Postać ojca, wiceministra sprawiedliwości, dominuje nad fabułą – to klasyczny, bezwzględny manipulator, który wykorzystuje swoją pozycję i wpływy, by naginać rzeczywistość. Autor świetnie pokazuje, jak władza idzie w parze z umiejętnością kreowania fałszywych narracji. „Prostytutka” wydaje mi się dojrzalsza warsztatowo. Tutaj zostały wprowadzone wątki poboczne, które zamiast pomagać śledzić zawiłe układy i zależności, momentami rozbijają fabułę, a tytułowa prokuratorka – niepokorna i brnąca pod prąd mainstreamu – wcale nie wybija się na pierwszy plan. Po finale pozostało pytanie: kto tak naprawdę kłamał? Czy to ojciec, czy syn manipulował faktami? Autor jako psychiatra po raz kolejny udowadnia, że ludzka psychika to labirynt, w którym prawda jest rzeczą płynną.

To thriller, w którym Europa staje się polem cichej, ale śmiertelnie groźnej wojny. Fabuła prowadzona jest wielotorowo: śledzimy działania służb specjalnych, polityczne rozgrywki oraz kulisy przygotowywanych zamachów, które mają wstrząsnąć całym kontynentem. Każdy wątek z czasem splata się w jedną, niepokojącą całość. Kościelny pokazuje, jak łatwo chaos i strach mogą przenikać przez granice państw. Zamachy terrorystyczne, brutalne akty przemocy i widmo użycia broni biologicznej nie są tu jedynie tłem. Napędzają fabułę i podnoszą stawkę z każdą kolejną stroną. Autor nie oszczędza czytelnika, pokazując konsekwencje decyzji podejmowanych z dala od zwykłych ludzi. Tempo powieści jest szybkie, a napięcie narasta stopniowo. Krótkie rozdziały i częste zmiany perspektywy sprawiają, że historia przypomina scenariusz filmu sensacyjnego: dynamicznego, brutalnego i bardzo aktualnego. Świat przedstawiony w „Tranzycie” momentami wydaje się przerażająco bliski rzeczywistości. To książka, która nie skupia się na jednej zagadce kryminalnej, lecz na obrazie Europy balansującej na granicy bezpieczeństwa i totalnego chaosu. Fabuła zmusza do zastanowienia się, dokąd prowadzą polityczne kompromisy i jak cienka jest granica między tolerancją a zagrożeniem. 📌 Dla fanów thrillerów politycznych i sensacyjnych, którzy cenią mocną fabułę i realizm. ⭐ Intensywna, brutalna i niepokojąco aktualna lektura.

"Skrzep" to książka Roberta Małeckiego, która przerosła moje oczekiwania, patrząc przynajmniej na ostatnią część serii z Grossem. Książka wciąga niemiłosiernie, trudno się od niej oderwać! Czyta się z przyjemnością, tym bardziej że akcja dzieje się w głównej mierze w miejscach, któe dobrze znam... Ba, nawet bodajże dwie sceny dzieją się w bloku w którym mieszkałem na Skargi 10! Bardzo fajnie się pan Małecki rozwija kryminalnie. Polecam.

Kiedy sięgam po kolejną książkę Sławka Gortycha, wiem, że nie będzie to zwykła lektura. To będzie podróż – w góry, w przeszłość i w głąb ludzkich dusz. „Schronisko, które spowijał mrok” (trzeci tom karkonoskiej serii) tylko potwierdza, że ten autor to prawdziwy mistrz gatunku. Zaczęłam czytać serię od końca – od tej właśnie książki – i wiecie co? Absolutnie mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie! To kolejny ogromny plus dla Gortycha. Historia jest na tyle dobrze skonstruowana, że można wejść w nią w dowolnym momencie i nadal czuć się całkowicie zanurzonym w fabule. Każda część działa jako samodzielna, zamknięta zagadka, a jednocześnie pięknie uzupełnia całość serii. Bohaterowie są z krwi i kości – prawdziwi, wielowymiarowi, z wadami, traumami i motywacjami, które sprawiają, że naprawdę ich czujesz. Tomasz Wilczur, autor kryminałów szukający inspiracji w Strzechy Akademickiej, prowadzi prywatne śledztwo, które stopniowo odsłania warstwy mroku. A mrok ten sięga daleko – aż do 1947 roku, do wydarzeń inspirowanych prawdziwymi historiami, które aż trudno uwierzyć, że naprawdę się wydarzyły. To, co wyróżnia Gortycha na tle innych pisarzy, to niesamowita dbałość o szczegóły. Research, jaki wykonuje ten autor, powinien być przykładem dla wszystkich, którzy chcą pisać dobre książki. Historyczne realia, górskie realia, detale dotyczące schroniska, powojennej rzeczywistości i ludzkich dramatów – wszystko jest dopracowane do perfekcji. Nie ma tu przypadkowych luźnych wątków ani tanich sztuczek. Wszystko ma sens, wszystko się spina i wszystko zostawia wrażenie, że autor naprawdę wie, o czym pisze. Książkę czyta się fantastycznie – szybko, płynnie, z rosnącym napięciem. Atmosfera Karkonoszy zimą jest tak gęsta, że niemal czuć śnieg i mróz. A tajemnice schroniska wciągają jak lawina. Jeśli ktoś pyta mnie, od kogo najpoczytniejsi polscy pisarze powinni się uczyć, jak napisać naprawdę dobrą książkę – odpowiadam bez wahania: od Sławka Gortycha. Bo on nie tylko opowiada historię. On ją buduje z szacunkiem do faktów, do czytelników i do miejsca, w którym osadza akcję.

Książka „Eksponat” autorstwa Katarzyny Puzyńskiej wywołała u mnie mieszane uczucia. Styl pisania jest poprawny i przyjemny, jednak momentami miałam wrażenie, że tempo narracji jest nierówne, a niektóre opisy przeciągnięte. Bohaterowie są zarysowani w sposób wystarczający, ale nie zapadli mi szczególnie w pamięć. Całość czytało się w miarę płynnie, ale zabrakło mi tego „czegoś”, co sprawiłoby, że książka wyróżniałaby się spośród innych w swoim gatunku. Dla osób szukających lekkiej lektury na kilka wieczorów może być w porządku, choć nie jest to pozycja, do której chciałabym wracać.

„Czarny poniedziałek” Agnieszki Gracy to solidny thriller finansowy, który wciąga przede wszystkim dzięki tematyce giełdowej i realiom korporacyjnego świata. Fabuła jest ciekawa, a bohaterowie realistyczni, choć momentami przewidywalni. Dobra lektura dla fanów thrillerów ekonomicznych.

Powiem krótko: WOW!!! Jak dotąd to po PIONKU najlepsza książka duetu Kuźmińskich, jaką przeczytałam, i mówię to bez mrugania okiem. „RUINY” mają wreszcie bohaterkę, która nie drepcze w miejscu i nie tonie w egzystencjalnych westchnieniach, tylko wchodzi do gry jak zawodowiec. Sylwia Nowak, była agentka ABW z „KAMIENIA”, to dokładnie ten typ postaci, który sprawia, że kartki przewraca się szybciej. Silna, inteligentna, atrakcyjna, sexowna, ale przede wszystkim skuteczna. Nie celebruje własnych rozterek, nie przemawia do siebie w lustrze, nie usztywnia się w literackiej pozie. Ona działa. Obserwuje. Punktuje. Prowokuje. Kiedy znika choćby na chwilę, robi się ciszej i czekamy na jej powrót. A to znaczy, że autorzy trafili w punkt. W poprzednich tomach błyszczał Sebastian Strzygoń - bezczelnie czarujący, szybki w ripostach, z ironią w kieszeni, choć etycznie nieoczywisty. Ale czy my serio lubimy ideały? Lord Baelish z GRY O TRON, Scarlett O'Hara, Chyłka - to nie są anioły ani święci, wynoszeni na ołtarze. A jednak fascynują od lat. Sebastian był naturalną przeciwwagą dla Anki Serafin, która - choć deklarowała umiłowanie słowa - nie potrafiła odpowiedzieć z równą lekkością i humorem. Miała wiedzę, ale nie była błyskotliwa. Dialog to nie konkurs na najdłuższe zdanie wielokrotnie złożone. Sylwia jest inna. Ma dowcip, ma refleks, ma tę iskrę, dzięki której rozmowa staje się pojedynkiem, a nie wykładem. Wreszcie kobieca bohaterka, która nie potrzebuje piedestału, by dominować scenę. Ma charyzmę i pazur. Mam nadzieję, że nie jest jednorazowym romansem Państwa Kuźmińskich, a na stałe zagości w uniwersum. Fabuła? Jest gęsto i z rozmachem. Sylwia rozpracowuje sprawę śmierci Marzeny, przyjaciółki z domu dziecka. Oficjalnie samobójstwo - utonięcie. Nieoficjalnie - coś tu pachnie reżyserią. Ciało nosi ślady przemocy, a intuicja detektywki nie daje się uciszyć. Trop prowadzi na Dolny Śląsk, do alternatywnej grupy teatralnej urzędującej w ruinach poniemieckiego domostwa. Klimat? Trochę sekta, trochę warsztat aktorski, trochę terapia grupowa bez terapeuty. Reżyserka Lila nadużywa metody Stanisławskiego z zapałem godnym wyższej sprawy i manipuluje młodymi ludźmi w imię „prawdy scenicznej”. Ten fragment czyta się z fascynacją, bo brzmi boleśnie aktualnie w świetle afer w polskim teatrze. Autorzy bardzo celnie pokazują, jak cienka jest granica między sztuką, a psychiczną tresurą. Lubię ten wątek, gdy Sylwia wtapia się w tę pseudoartystyczną menażerię, obnażając przemoc i hipokryzję. Do tego dochodzi morderstwo sprzed dwudziestu lat - 19 letnia Kalina - sprawca niewykryty. Sylwia łączy siły z Magdą - przyjaciółką zamordowanej nastolatki, byłą policjantką, dziś przykładną kurą domową z nierozliczoną przeszłością. I tu pojawia się piękny, nostalgiczny ton: Magda budzi się z letargu, wraca do dawnej siebie, do ostrego myślenia i zawodowej czujności. Jakby ktoś odkurzył jej dawną tożsamość. To jeden z bardziej satysfakcjonujących wątków powieści. Dziewczyny tworzą uzupełniający się duet. Czy te dwie śmierci coś łączy? Czy zabił je ten sam człowiek? Podejrzanych jest kilku: Marcin - dawny chłopak Kaliny, który okazuje się mieć wiele wspólnego z obiema ofiarami, wybuchowy aktor Sławek Kalita z problemami z kontrolą gniewu, tajemniczy i atrakcyjny outsider Tymoteusz, którego rola dość długo pozostaje tajemnicą. Akcja jest dynamiczna, a kiedy już myślimy, że jesteśmy o krok od rozwiązania, autorzy sprytnie cofają nam dywan spod nóg. Plot twisty nie są efekciarskie. Są logiczne i dobrze przygotowane. To nie fajerwerki, to precyzyjna robota. Nie mogłam się oderwać. Jest też w tej książce nuta melancholii. O przyjaźniach z dzieciństwa, które nie wytrzymują próby czasu. O marzeniach, które życie bezceremonialnie koryguje. O tym, że przeszłość nigdy naprawdę nie znika - tylko cierpliwie czeka. A teraz przejdźmy do momentu, w którym przewróciłam oczami. Epizodyczne pojawienie się Anki Serafin z Gerardem przyjęłam z rozbawionym niedowierzaniem. Wygląda to tak, jakby autorzy postanowili spełnić mokry sen wszystkich pretensjonalnych starych panien i ostatecznie uwiązała Gerarda przy Annie grubą fabularną liną. Stworzyli świetnego, charyzmatycznego bohatera - ambitnego, drapieżnego, z potencjałem na międzynarodową karierę - tylko po to, żeby na końcu go wykastrować. Z ogiera zrobić wałacha. Gerard nie rozpostarł skrzydeł, nie poleciał w świat. Autorka przykuła go do nudnej i sztywnej Anki Serafin w jej małym mieszkanku na krakowskim Podgórzu. To naprawdę imponujące, jak z literackiego drapieżnika można zrobić udomowione zwierzę pociągowe. Szkoda, bo materiał był wybitny. Mimo tego zgrzytu „RUINY” to kawał bardzo dobrego kryminału. Dynamiczne, inteligentne, z wyrazistą bohaterką, która wreszcie prowadzi serię z energią i charakterem. Jeśli przyszłość cyklu należy do Sylwii Nowak - wchodzę w to bez wahania. Z ciekawością, z uśmiechem i z nadzieją, że nikt już nie będzie nikogo symbolicznie kastrował w imię fabularnego spokoju.