Virion i Luna. Te dwa imiona wiele zmieniają. Na przykład historię świata.
Oto nadchodzi czas ostatecznego rozstrzygnięcia. Nadchodzi dzień, który będzie tym ostatnim. Świat nie skończy się jednak z hukiem ani nawet ze skowytem. Tego dnia końcowi świata towarzyszyć będzie doskonała muzyka najlepszej kapeli w mieście.
Wojny wywiadów, przepowiednie popychające do samobójczych misji, pojedynki, o których pamięć nigdy nie zagonie a wreszcie spełnienie największego marzenia Viriona - tak oto przechodzi się do legendy.
Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ogólnie spoko, ale opisy wszystkiego i przemyślenia bohaterów, w momencie, kiedy teoretycznie nie ma na nie czasu i trzeba wszystko działać z każdą kolejną część są już przesadnie długie i zamieniają się w jakąś bezsensowną paplaninę.
Ogólnie spoko, ale opisy wszystkiego i przemyślenia bohaterów, w momencie, kiedy teoretycznie nie ma na nie czasu i trzeba wszystko działać z każdą kolejną część są już przesadnie długie i zamieniają się w jakąś bezsensowną paplaninę.
Myślę, że „Virion. Ona” autorstwa Andrzej Ziemiański to dużo lepsza odsłona niż poprzednia część z tego cyklu. Wydaje mi się, że tutaj dostajemy „starego, dobrego” Viriona starszego, doświadczonego, pewnego swoich umiejętności i potrafiącego nie tylko walczyć, ale też bawić czytelnika swoim charakterem. Uważam, że to właśnie jego dojrzałość i wszystkie zdobyte wcześniej umiejętności sprawiają, że czyta się to z jeszcze większą przyjemnością. Myślę też, że bardzo ciekawym zabiegiem jest pokazanie wydarzeń znanych z Achaji z perspektywy Viriona szczególnie samej walki z nią. Wydaje mi się, że spojrzenie na te sceny jego oczami dodaje im nowej głębi i pozwala lepiej zrozumieć tamte wydarzenia.
Myślę, że „Virion. Ona” autorstwa Andrzej Ziemiański to dużo lepsza odsłona niż poprzednia część z tego cyklu. Wydaje mi się, że tutaj dostajemy „starego, dobrego” Viriona starszego, doświadczonego, pewnego swoich umiejętności i potrafiącego nie tylko walczyć, ale też bawić czytelnika swoim charakterem. Uważam, że to właśnie jego dojrzałość i wszystkie zdobyte wcześniej...
Dla kogoś, kto czytał inne książki Ziemiańskiego, nie będzie to zaskoczeniem. Wyczekiwałam, by zobaczyć tę ikoniczną scenę z perspektywy Viriona. Niby czytasz drugi raz to samo, ale masz zupełnie inne zaplecze informacyjne i ten moment zyskuje nowy, inny sens.
Książka jak zwykle jest dobrze napisana. Nie odstaje od reszty tomów ani w jedną, ani w drugą stronę.
"Ona", czyli wiadomo kto :)
Dla kogoś, kto czytał inne książki Ziemiańskiego, nie będzie to zaskoczeniem. Wyczekiwałam, by zobaczyć tę ikoniczną scenę z perspektywy Viriona. Niby czytasz drugi raz to samo, ale masz zupełnie inne zaplecze informacyjne i ten moment zyskuje nowy, inny sens.
Książka jak zwykle jest dobrze napisana. Nie odstaje od reszty tomów ani w jedną,...
Virion angażuje się w wojnę cesarstwa Luan z królestwem Arkach. Robi wszystko co może, żeby wspomóc Biafrę w jego wysiłkach o odzyskanie obciążających księcia dokumentów. Wspiera go w tym Io, która swoją lojalność musi dzielić między ojca i wywiad Troy.
W sprawę zostaje wmieszane Towarzystwo Handlowe, czyli drugi z wywiadów Troy, założony przez czarownicę Lunę, a sterowany przez Zaana i Mikę. Chłopaki z wywiadu zrobią wszystko co w ich mocy, żeby Arkach tak łatwo tej walki nie przegrało.
Nerideen uczy się pod pilnym okiem mistrza. Nie tylko chlania gorzały na umór, ale przede wszystkim życia. Virion coraz częściej zauważa, że chłopak, którego wybrał na ucznia, ma predyspozycje do zostania kimś wielkim.
Czy Biafra zagra na nosie Luańskiemu posłowi? Czy materiały są do odzyskania? Jeżeli nawet, to kto je przejmie i na czyim haczyku zawiśnie książe?
Ton tej części cyklu bardzo mi przypadł do gustu. Dlaczego? Bo jak zakończy się wojna Luan z Arkach, Ci co czytali Achaję wiedzą, ale tutaj mamy okazję obejrzeć te wydarzenia z innej perspektywy. Spotkanie Viriona z Achają opisane z perspektywy szermierza natchnionego pokazuje, że wcale nie jest on takim kawałem dziada, na jakiego go Pan Ziemiański wykreował w podstawowej trylogii. Ludzkie zachowania i odruchy Viriona, oraz fakt, że wreszcie spotkał kogoś równego (o ile nie lepszego) sobie, odsłaniają jego prawdziwe intencje. Czyta się to lekko i przyjemnie, a jednorożec na zawsze pozostanie w mej pamięci :)
Virion angażuje się w wojnę cesarstwa Luan z królestwem Arkach. Robi wszystko co może, żeby wspomóc Biafrę w jego wysiłkach o odzyskanie obciążających księcia dokumentów. Wspiera go w tym Io, która swoją lojalność musi dzielić między ojca i wywiad Troy.
W sprawę zostaje wmieszane Towarzystwo Handlowe, czyli drugi z wywiadów Troy, założony przez czarownicę Lunę, a sterowany...
II tom bardziej mi się podobał, co - mam nadzieję - dobrze wróży końcówce serii, ciekawe intrygi, interesująca postać Io i młodego ucznia, trochę więcej militarnych opisów, polecam
II tom bardziej mi się podobał, co - mam nadzieję - dobrze wróży końcówce serii, ciekawe intrygi, interesująca postać Io i młodego ucznia, trochę więcej militarnych opisów, polecam
Virion jakby odmłodniał, fabuła jakby przyspieszyła, ale z zasady tom drugi “Legendy Miecza” to naturalna kontynuacja poprzedniczki. Chociaż sprawiająca wrażenie mniej… natchnionej.
Ziemiański z Virionem zwyczajnie nie zaskakują – to w porządku, ale trzeba liczyć się z tym, że “Ona” jest książką niemalże taką samą jak każda inna z serii. Sporo humoru, mordobicia, ciętych dialogów i wartkiej akcji osadzonych w solidnym warsztacie autora. Teoretycznie rozmach wydarzeń się zwiększył – od barowych potyczek i małomiasteczkowych wojenek przechodzimy do rozstrzygania losów całych krajów, ale jakoś tego ciężaru nie czuć. I tak liczą się głównie perypetie bohaterów, namalowane jakby na kanwie serii wybuchów z podpisem “ambaras”. Całość książki jest zwyczajnie awanturniczą przygodą, lekką rozrywką dla czytelnika, gdzie myśleć za bardzo nie trzeba, ale można się czasem uśmiechnąć pod nosem i na chwilę uciec w świat solidnie zaprojektowanej fantazji.
Pomijając cechy charakterystyczne dla serii, wydaje się, że motywem głównym książki jest powiązanie historii Viriona z serią o Achai. W trakcie lektury można odnieść wrażenie, że Ziemiański czai się gdzieś za winklem czekając na moment, żeby wyskoczyć i zakrzyknąć “ha, ale to wymyśliłem, co nie?”. Clou książki zawiera się tak naprawdę w jednej scenie, do której dąży przez sześćset stron. Dla fanów jego twórczości i tego konkretnego uniwersum zapewne “Ona” będzie pozycją ciekawą z samej racji tego zapętlenia historii. W mojej ocenie jednak, sposób w jaki autor przeprowadził i opisał spotkanie dwojga bohaterów pozostawia nieco do życzenia. Stylistycznie Ziemiański dążył w kierunku epickiej oszczędności, pełnego powagi niedopowiedzenia – bowiem, jak opisać sensownie pojedynek postaci, które zbudowane zostały w ten, a nie inny sposób? Być może nie mam gotowej lepszej odpowiedzi, ale wiem, że ta, którą zaproponował autor zostawiła mnie z pewnym niedosytem.
I to tyle. “Ona” nie wyróżnia się ani na lepsze, ani na gorsze z całej serii – przyjemna pozycja, ale jednak z typu “przeczytać, zapomnieć”. Chociaż letni wieczór powinna umilić.
https://www.facebook.com/gniazdoszeptunow
Virion jakby odmłodniał, fabuła jakby przyspieszyła, ale z zasady tom drugi “Legendy Miecza” to naturalna kontynuacja poprzedniczki. Chociaż sprawiająca wrażenie mniej… natchnionej.
Ziemiański z Virionem zwyczajnie nie zaskakują – to w porządku, ale trzeba liczyć się z tym, że “Ona” jest książką niemalże taką samą jak każda inna z serii. Sporo humoru, mordobicia, ciętych...
I mamy spotkanie, zderzenie i zawiązanie dwóch serii o Achai i Virionie ich ścieżki się przecinają. Mamy spojrzenie od innej strony na to jak doszło do pierwszego złączenia ich mieczy. Jak zwykle ta seria jest takim moim cozy miejscem. Zawsze zaspokoi moje potrzeby rozrywki i przyjemnie spędzam z nią czas.
I mamy spotkanie, zderzenie i zawiązanie dwóch serii o Achai i Virionie ich ścieżki się przecinają. Mamy spojrzenie od innej strony na to jak doszło do pierwszego złączenia ich mieczy. Jak zwykle ta seria jest takim moim cozy miejscem. Zawsze zaspokoi moje potrzeby rozrywki i przyjemnie spędzam z nią czas.
Pisząc szczerze - książki Andrzeja Ziemiańskiego mają zawsze te same cechy, tylko są zmiksowane w różnych proporcjach. Wskutek tego raz podchodzą mi bardziej, raz mniej. Ta podeszła mi fatalnie, ponieważ proporcje były zaburzone na rzecz infantylności i strasznego uproszczenia świata. Na plus, że można zobaczyć historię Achai z innej perspektywy, ale generalnie to okrutnie zmęczyła mnie ta książka i gdybym czytał ją jako pierwszą w tym uniwersum, to byłaby ostatnią
Pisząc szczerze - książki Andrzeja Ziemiańskiego mają zawsze te same cechy, tylko są zmiksowane w różnych proporcjach. Wskutek tego raz podchodzą mi bardziej, raz mniej. Ta podeszła mi fatalnie, ponieważ proporcje były zaburzone na rzecz infantylności i strasznego uproszczenia świata. Na plus, że można zobaczyć historię Achai z innej perspektywy, ale generalnie to okrutnie...
Porzucił prestiżową karierę naukową i zajął się pisaniem książek. Już po kilku latach zdobył uznanie pół miliona Polaków czytających Achaję z wypiekami na twarzach.
Z wykształcenia jest architektem. Widzi i myśli obrazami. Podgląda, słucha i rozmawia dla przyjemności. Lubi fotografować puste miejsca. Sam jest dla siebie pracownikiem, szefem i przewodniczącym komitetu strajkowego. Nieustannie prowokuje czytelników i recenzentów swoim podejściem do sztuki pisania. Mówi, że cierpi na przymus tworzenia.
Jego bohaterowie żyją własnym życiem – sami wybierają gatunek i formę opowieści, dzięki czemu z niezrozumiałego dla siebie powodu autor otrzymał wór nagród od czytelników. Pierwsze dwa tomy „Achai” nominowane były do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Drugi tom otrzymał w 2004 roku Nagrodę Nautilus.
Cykl „Achaja” to także jedna z najbardziej kasowych serii w polskiej literaturze. To dzięki tym książkom pisarz może realizować swoje najśmielsze egzotyczne podróże i otaczać się ulubionymi gadżetami.
Ziemiański w swoich książkach ceni kobiecość. Nawet w filigranowej postaci dostrzega siłę, która go pasjonuje. Ale to nie oznacza, że ma dla niej litość.
Pisarz ma w sobie coś z hazardzisty – ale uwaga – jeśli zaczyna grę, to żeby wygrać.
Wielokrotnie nagradzany, na swoim koncie ma już:
2 Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla
5 Sfinksów
2 Nautilusy
3 najlepsze opowiadania roku Nowej Fantastyki
1 puchar Bachusa
1 najlepszy blog firmowy (PKP)
3 nagrody rektorskie
Czasem uczy kreatywnego pisania (ostatnio na Wydziale Dziennikarstwa, Uniwersytetu Wrocławskiego)
Bo ja przez całe swoje długie życie odkryłem jedną rzecz, na którá zawsze można liczyć, niezależnie od okoliczności. - I jaka to rzecz? - Ludzka głupota.
Bo ja przez całe swoje długie życie odkryłem jedną rzecz, na którá zawsze można liczyć, niezależnie od okoliczności. - I jaka to rzecz...
- pić - Biafra stękając z wysiłku szunal się z siodła - kurwa no juz psia Mac was Stary służący rzucił się do wnętrza domu o mało nie przewracając się przez sznurek własnych sandalow
Najszybszy był Meriden juz po chwili pojawił się z wiadrem wody które podstawił chrapiącemu zwierzęciu do pyska - nie dla konia, wysyczal Biafra, dla mnie
Meriden ogłupiały podał mu wiadro - nie no kurwa, nie chce wody tylko wódy...
- pić - Biafra stękając z wysiłku szunal się z siodła - kurwa no juz psia Mac was Stary służący rzucił się do wnętrza domu o mało nie ...
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Virion. Ona
Ogólnie spoko, ale opisy wszystkiego i przemyślenia bohaterów, w momencie, kiedy teoretycznie nie ma na nie czasu i trzeba wszystko działać z każdą kolejną część są już przesadnie długie i zamieniają się w jakąś bezsensowną paplaninę.
Ogólnie spoko, ale opisy wszystkiego i przemyślenia bohaterów, w momencie, kiedy teoretycznie nie ma na nie czasu i trzeba wszystko działać z każdą kolejną część są już przesadnie długie i zamieniają się w jakąś bezsensowną paplaninę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCo tutaj dużo gadać. Virion jak zawsze TOP! Uwielbiam fantasy polskich autorów. Andrzej Ziemiański jest jednym z najlepszych!
Co tutaj dużo gadać. Virion jak zawsze TOP! Uwielbiam fantasy polskich autorów. Andrzej Ziemiański jest jednym z najlepszych!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMyślę, że „Virion. Ona” autorstwa Andrzej Ziemiański to dużo lepsza odsłona niż poprzednia część z tego cyklu. Wydaje mi się, że tutaj dostajemy „starego, dobrego” Viriona starszego, doświadczonego, pewnego swoich umiejętności i potrafiącego nie tylko walczyć, ale też bawić czytelnika swoim charakterem.
Uważam, że to właśnie jego dojrzałość i wszystkie zdobyte wcześniej umiejętności sprawiają, że czyta się to z jeszcze większą przyjemnością. Myślę też, że bardzo ciekawym zabiegiem jest pokazanie wydarzeń znanych z Achaji z perspektywy Viriona szczególnie samej walki z nią. Wydaje mi się, że spojrzenie na te sceny jego oczami dodaje im nowej głębi i pozwala lepiej zrozumieć tamte wydarzenia.
Myślę, że „Virion. Ona” autorstwa Andrzej Ziemiański to dużo lepsza odsłona niż poprzednia część z tego cyklu. Wydaje mi się, że tutaj dostajemy „starego, dobrego” Viriona starszego, doświadczonego, pewnego swoich umiejętności i potrafiącego nie tylko walczyć, ale też bawić czytelnika swoim charakterem.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUważam, że to właśnie jego dojrzałość i wszystkie zdobyte wcześniej...
"Ona", czyli wiadomo kto :)
Dla kogoś, kto czytał inne książki Ziemiańskiego, nie będzie to zaskoczeniem. Wyczekiwałam, by zobaczyć tę ikoniczną scenę z perspektywy Viriona. Niby czytasz drugi raz to samo, ale masz zupełnie inne zaplecze informacyjne i ten moment zyskuje nowy, inny sens.
Książka jak zwykle jest dobrze napisana. Nie odstaje od reszty tomów ani w jedną, ani w drugą stronę.
"Ona", czyli wiadomo kto :)
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla kogoś, kto czytał inne książki Ziemiańskiego, nie będzie to zaskoczeniem. Wyczekiwałam, by zobaczyć tę ikoniczną scenę z perspektywy Viriona. Niby czytasz drugi raz to samo, ale masz zupełnie inne zaplecze informacyjne i ten moment zyskuje nowy, inny sens.
Książka jak zwykle jest dobrze napisana. Nie odstaje od reszty tomów ani w jedną,...
Virion angażuje się w wojnę cesarstwa Luan z królestwem Arkach. Robi wszystko co może, żeby wspomóc Biafrę w jego wysiłkach o odzyskanie obciążających księcia dokumentów. Wspiera go w tym Io, która swoją lojalność musi dzielić między ojca i wywiad Troy.
W sprawę zostaje wmieszane Towarzystwo Handlowe, czyli drugi z wywiadów Troy, założony przez czarownicę Lunę, a sterowany przez Zaana i Mikę. Chłopaki z wywiadu zrobią wszystko co w ich mocy, żeby Arkach tak łatwo tej walki nie przegrało.
Nerideen uczy się pod pilnym okiem mistrza. Nie tylko chlania gorzały na umór, ale przede wszystkim życia. Virion coraz częściej zauważa, że chłopak, którego wybrał na ucznia, ma predyspozycje do zostania kimś wielkim.
Czy Biafra zagra na nosie Luańskiemu posłowi? Czy materiały są do odzyskania? Jeżeli nawet, to kto je przejmie i na czyim haczyku zawiśnie książe?
Ton tej części cyklu bardzo mi przypadł do gustu. Dlaczego? Bo jak zakończy się wojna Luan z Arkach, Ci co czytali Achaję wiedzą, ale tutaj mamy okazję obejrzeć te wydarzenia z innej perspektywy. Spotkanie Viriona z Achają opisane z perspektywy szermierza natchnionego pokazuje, że wcale nie jest on takim kawałem dziada, na jakiego go Pan Ziemiański wykreował w podstawowej trylogii. Ludzkie zachowania i odruchy Viriona, oraz fakt, że wreszcie spotkał kogoś równego (o ile nie lepszego) sobie, odsłaniają jego prawdziwe intencje. Czyta się to lekko i przyjemnie, a jednorożec na zawsze pozostanie w mej pamięci :)
Virion angażuje się w wojnę cesarstwa Luan z królestwem Arkach. Robi wszystko co może, żeby wspomóc Biafrę w jego wysiłkach o odzyskanie obciążających księcia dokumentów. Wspiera go w tym Io, która swoją lojalność musi dzielić między ojca i wywiad Troy.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW sprawę zostaje wmieszane Towarzystwo Handlowe, czyli drugi z wywiadów Troy, założony przez czarownicę Lunę, a sterowany...
II tom bardziej mi się podobał, co - mam nadzieję - dobrze wróży końcówce serii, ciekawe intrygi, interesująca postać Io i młodego ucznia, trochę więcej militarnych opisów, polecam
II tom bardziej mi się podobał, co - mam nadzieję - dobrze wróży końcówce serii, ciekawe intrygi, interesująca postać Io i młodego ucznia, trochę więcej militarnych opisów, polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toVirion jakby odmłodniał, fabuła jakby przyspieszyła, ale z zasady tom drugi “Legendy Miecza” to naturalna kontynuacja poprzedniczki. Chociaż sprawiająca wrażenie mniej… natchnionej.
Ziemiański z Virionem zwyczajnie nie zaskakują – to w porządku, ale trzeba liczyć się z tym, że “Ona” jest książką niemalże taką samą jak każda inna z serii. Sporo humoru, mordobicia, ciętych dialogów i wartkiej akcji osadzonych w solidnym warsztacie autora. Teoretycznie rozmach wydarzeń się zwiększył – od barowych potyczek i małomiasteczkowych wojenek przechodzimy do rozstrzygania losów całych krajów, ale jakoś tego ciężaru nie czuć. I tak liczą się głównie perypetie bohaterów, namalowane jakby na kanwie serii wybuchów z podpisem “ambaras”. Całość książki jest zwyczajnie awanturniczą przygodą, lekką rozrywką dla czytelnika, gdzie myśleć za bardzo nie trzeba, ale można się czasem uśmiechnąć pod nosem i na chwilę uciec w świat solidnie zaprojektowanej fantazji.
Pomijając cechy charakterystyczne dla serii, wydaje się, że motywem głównym książki jest powiązanie historii Viriona z serią o Achai. W trakcie lektury można odnieść wrażenie, że Ziemiański czai się gdzieś za winklem czekając na moment, żeby wyskoczyć i zakrzyknąć “ha, ale to wymyśliłem, co nie?”. Clou książki zawiera się tak naprawdę w jednej scenie, do której dąży przez sześćset stron. Dla fanów jego twórczości i tego konkretnego uniwersum zapewne “Ona” będzie pozycją ciekawą z samej racji tego zapętlenia historii. W mojej ocenie jednak, sposób w jaki autor przeprowadził i opisał spotkanie dwojga bohaterów pozostawia nieco do życzenia. Stylistycznie Ziemiański dążył w kierunku epickiej oszczędności, pełnego powagi niedopowiedzenia – bowiem, jak opisać sensownie pojedynek postaci, które zbudowane zostały w ten, a nie inny sposób? Być może nie mam gotowej lepszej odpowiedzi, ale wiem, że ta, którą zaproponował autor zostawiła mnie z pewnym niedosytem.
I to tyle. “Ona” nie wyróżnia się ani na lepsze, ani na gorsze z całej serii – przyjemna pozycja, ale jednak z typu “przeczytać, zapomnieć”. Chociaż letni wieczór powinna umilić.
https://www.facebook.com/gniazdoszeptunow
Virion jakby odmłodniał, fabuła jakby przyspieszyła, ale z zasady tom drugi “Legendy Miecza” to naturalna kontynuacja poprzedniczki. Chociaż sprawiająca wrażenie mniej… natchnionej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZiemiański z Virionem zwyczajnie nie zaskakują – to w porządku, ale trzeba liczyć się z tym, że “Ona” jest książką niemalże taką samą jak każda inna z serii. Sporo humoru, mordobicia, ciętych...
I mamy spotkanie, zderzenie i zawiązanie dwóch serii o Achai i Virionie ich ścieżki się przecinają. Mamy spojrzenie od innej strony na to jak doszło do pierwszego złączenia ich mieczy. Jak zwykle ta seria jest takim moim cozy miejscem. Zawsze zaspokoi moje potrzeby rozrywki i przyjemnie spędzam z nią czas.
I mamy spotkanie, zderzenie i zawiązanie dwóch serii o Achai i Virionie ich ścieżki się przecinają. Mamy spojrzenie od innej strony na to jak doszło do pierwszego złączenia ich mieczy. Jak zwykle ta seria jest takim moim cozy miejscem. Zawsze zaspokoi moje potrzeby rozrywki i przyjemnie spędzam z nią czas.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPisząc szczerze - książki Andrzeja Ziemiańskiego mają zawsze te same cechy, tylko są zmiksowane w różnych proporcjach. Wskutek tego raz podchodzą mi bardziej, raz mniej. Ta podeszła mi fatalnie, ponieważ proporcje były zaburzone na rzecz infantylności i strasznego uproszczenia świata. Na plus, że można zobaczyć historię Achai z innej perspektywy, ale generalnie to okrutnie zmęczyła mnie ta książka i gdybym czytał ją jako pierwszą w tym uniwersum, to byłaby ostatnią
Pisząc szczerze - książki Andrzeja Ziemiańskiego mają zawsze te same cechy, tylko są zmiksowane w różnych proporcjach. Wskutek tego raz podchodzą mi bardziej, raz mniej. Ta podeszła mi fatalnie, ponieważ proporcje były zaburzone na rzecz infantylności i strasznego uproszczenia świata. Na plus, że można zobaczyć historię Achai z innej perspektywy, ale generalnie to okrutnie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAha... Czyli tak to z tą Achają wyglądało. No spoko.
Aha... Czyli tak to z tą Achają wyglądało. No spoko.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to