To, co warto wiedzieć, wiem od swojego kota

Małe arcydzieło. Ten tomik podoba mi się nawet bardziej niż wydany u nas poprzednio "Osobliwy gość". Może tamten miał więcej wdzięku, był bardziej dowcipny i w dodatku wierszem, ale odnoszę wrażenie, że ten wybór jest o wiele bardziej wyrafinowany i subtelny, znacznie straszniejszy i mocniej purnonsensowy. I o to chodzi!

Edward Gorey?? Któż to taki?? - pytałam, gdy książka wpadła w moje łapki. Widząc formę, w jakiej jest napisana postanowiłam od razu zabrać się za czytanie, oglądanie tego cuda i .... jestem oczarowana potwornością tej książeczki, jej nonsensem, absurdalnością i brutalnością, a utwór „Cmentarzyk” utwierdził mnie w przekonaniu, że ocena jaką wystawiam tej książce jest w pełni zasłużoną:)

Miałam wrażenie, jakbym przeniosła się w czasie. Znowu czytałam bajki! Tym razem jednak, w przeciwieństwie do tych z dzieciństwa, nie ograniczam się do rozróżnienia dobra i zła, ale legend, dlaczego dziewczęta miesiączkują czy która z płci osiąga większy popęd seksualny. Styl pisania podobny do baśni braci Grimm i innych, jakie czytałam prawie 20 lat temu, autorka podzieliła historyjki na kontynenty, z których się wywodziły. Ogólnie pomysł ciekawy, ale z góry uprzedzam, że długa przedmowa zniechęca do lektury. Ale warto się przemóc.

Książka będąca na pierwszy rzut oka irytującym zbiorem szowinistycznych twierdzeń i przypowieści, mocno zyskuje końcowym plot twistem. Właściwie, w świetle zakończenia, wypadałoby całość odczytać na nowo, z zupełnie innym nastawieniem. (w warstwie odczytu literalnego jest bowiem rozpraszająco irytująca:). Wątpię jednak, bym zdobyła się kiedykolwiek na poświęcenie jej kolejnej porcji czasu, zabieg zakwalifikować więc można jako ciekawy, aczkolwiek chybiony:P Generalnie biorąc pod uwagę sypiące się szczodrze na jej kartach ciekawostki z dziedzin wszelakich, zakwalifikować można do pożytecznego leasure reading. Nie odradzam.

Malcolma, a dla najbliższych Mala, poznałam pewnego cichego, spokojnego poranka Dnia Siedem Tysięcy Czterysta Osiemdziesiątego Trzeciego, jak pokazywał wyświetlacz na ścianie jego pokoju. Czasomierz podarowany mu przez mamę, kiedy po przyjęciu urodzinowym z okazji ukończenia dwudziestu pięciu lat, postanowił położyć się do łóżka i nigdy więcej z niego nie wstać. Tak, po prostu. Od tego momentu minęło dwadzieścia lat, upłynęło prawie osiem tysięcy dni i przybyło kilkaset kilogramów. Mal osiągnął wagę 630 kilogramów. Ważył więcej niż najcięższa kobieta świata, dorównując mężczyźnie znajdującemu się na szczycie listy najcięższych ludzi. Wszyscy, rodzina, przyjaciele, sąsiedzi, a z czasem i media, zadawali sobie i Malowi jedno pytanie – Dlaczego? Dlaczego "dwudziestopięciolatek postanawia raz na zawsze skończyć ze swoim normalnym życiem? Dlaczego Malcolm Ede cały czas leży w łóżku?" Ja również zadałam sobie to pytanie, a oprócz niego drugie – Czy debiutant literacki poradzi sobie ze studium psychologicznym nie tylko Mala, ale jego rodziny, którą wokół siebie skupił, nie gubiąc przy tym szerszego kontekstu? Udało mu się to rewelacyjnie, z fotograficzną dokładnością uważnego obserwatora! Wykorzystał młodszego o trzy lata bezimiennego brata Mala do narracji opowieści o swojej rodzinie, cofając się aż do czasów ich wspólnego dzieciństwa i okresu dorastania. Na pozór przeciętnej, zwykłej, żyjącej, jak wiele innych, im podobnych. Z matką zajmującą się domem, ojcem zarabiającym na życie i dwojgiem dzieci przysparzającymi nie mniej i nie więcej problemów niż inne. Jednak po przyjrzeniu się jej z bliska, dzięki wnikliwym opisom narratora, z czasem zauważyłam u każdego inne pojmowanie szczęścia. Mal chciał zmieniać w otaczającej rzeczywistości wszystko, a nie widząc tej możliwości, uciekł przed niemożnością otrzymania tego, czego domagała się jego wyobraźnia, ideały i marzenia, przed dorosłością, w której trzeba było zrezygnować z młodzieńczych planów, przed rozczarowaniem, jakie niosła przyszłość, w najbezpieczniejsze miejsce na świecie. Do łóżka. Z kolei matka spełniała się, troszcząc o rodzinę, a szczególnie o starszego syna, zaspokajając potrzebę opieki, zamieniającą się z czasem w zabójczą nadopiekuńczość. "Troszczyła się o Mala, on zaś cały należał do niej. Chroniła go przed zewnętrznym światem, na który nie był gotów". Natomiast ojciec, który chciał posiadać w rodzinie azyl spokoju po stresującej i wyczerpującej pracy, w rezultacie, pogodzony z życiem, zamknął się w sobie i wycofał na strych domu. Z kolei młodszy brat Mala i narrator, zakochany w dziewczynie Malcolma, widział swoje szczęście przy niej i z nią, w efekcie próbując uciec od rodzinnego koszmaru i uczuć przywiązujących go niczym sznury do tego labiryntu ścierających się emocji. I wreszcie Lou, stojąca między braćmi, zakochana w Malu, której przypadła rola z tragiczną kwestią – "kochać kogoś to znaczy patrzeć, jak umiera". Świat tych najbliższych sobie ludzi składał się z centrum, w którym stało łóżko mężczyzny z jego egoistyczną otyłością według narratora, wokół którego krążyła, niczym planety, rodzina, Lou i… ja. Od pierwszej strony, pierwszego zdania. "A tymczasem Mal robił się coraz większy, szerszy, cięższy i bardziej okrągły. Żyliśmy przy nim niczym kolonia mrówek, krzątaliśmy się, posilali, udając, że wszystko jest w całkowitym porządku…" A wszystko pokazane, począwszy od stanów psychicznych bohaterów, poprzez ich myśli i poglądy ulęgające zmianom, aż po fizjologię Mala, z dbałością o szczegóły. Były momenty, kiedy dziękowałam w duchu narratorowi za odwracanie się od widoku mężczyzny na łóżku i oszczędzenie mi przynajmniej części opisów czynności pielęgnacyjnych wykonywanych przez matkę przy monstrualnie rozrośniętym ciele. Czułam fizycznie tę mieszankę smrodu potu, odoru odleżyn, gnijących wydzielin, skóry zrośniętej z prześcieradłem, brudu gromadzącego się między fałdami tłuszczu i fizjologii układu pokarmowego podniesionej do potęgi entej. Jednak musiałam przez to przebrnąć, by zrozumieć sytuację rodziny i spojrzeć ostatecznie na nią z leżącej pozycji Mala. Z perspektywy łóżka. A widok był zupełnie odmienny od tego, który opisywał brat Mala. Tak samo, jak odpowiedź na zadane sobie na początku powieści pytanie – Dlaczego? Z jednej strony to klasyczna opowieść o dojrzewaniu, o niezgodzie na porzucenie ideałów, o odmowie uczestniczenia w życiu, w którym "dorastać znaczyło umierać, ale jeszcze nie umrzeć", o młodzieńczym buncie przeciwko zastanej rzeczywistości, ale z drugiej strony nowatorska w ukazaniu tak odmiennej ucieczki, zamiast w narkotyki, alkohol, anoreksję, do łóżka i w konsekwencji, w otyłość. Czy egoistyczną, jak określił ją brat Mala, która według niego była odmienną od tej chorobliwej, wynikającej z braku silnej woli czy siedzącego trybu życia? Zastanawiam się nad tym nadal. Autor dostarcza tyle materiału do przemyślenia, że budowanie własnych wniosków zajmie mi sporo czasu. Jednak wiem na pewno jedno – otyłość niekoniecznie jest skutkiem lenistwa i łakomstwa. To bardzo złożone zjawisko psychologiczne o wielu zmiennych. I ostrzeżenie na koniec. Tej książki nie wolno czytać w łóżku! Można mieć ochotę na pozostanie w nim, zwłaszcza po takim fragmencie – "Dlaczego ludzie uparcie trzymają się planu, który przeważnie zawodzi? Gdyby wszystkim dorosłym udało się przeżyć życie bez jednego zmartwienia, osobistej tragedii, czy choćby bez jednego beznadziejnego dnia w biurze, mógłbym to rozumieć. Ale tak nie jest. Dlaczego gonić za czymś, co najczęściej okazuje się pieprzonym koszmarem?" No, więc – dlaczego? Dlaczego warto codziennie wstać z łóżka i żyć? naostrzuksiazki.pl

Szczeniaki Sylwii Siedleckiej to miniaturowe błyskotki. Ruchome obrazki, w których autorka zostawia mnóstwo przestrzeni dla wyobraźni czytelnika. W tym wypadku nie istnieje pytanie “co autor ma na myśli”, tylko raczej – skończyłeś,to teraz wymyślaj sam co chcesz? Co dalej? Co mogło doprowadzić do danej sytuacji? Gdzie to w ogóle się dzieje. [...] całość: http://www.speculatio.pl/szczeniaki/

Urocza i niezwykle klimatyczna opowiastka o złodziejce książek i księgarzu. Na długo pozostanie w moim sercu. Otuliła mnie jak ciepły kocyk i uprzyjemniła deszczowy, czerwcowy wieczór. Nie przeczytałabym tę książeczki, gdyby nie randka w ciemno w księgarni Tak Czytam. Polecam serdecznie, można natrafić na perełki, jak ta tutaj.

Lektura tej małej książeczki to prawdziwa uczta. Dla ducha - pieszczonego inteligentnymi i zabawnymi pastiszami stylu i języka kilkanaściorga z wielkich twórców literatury; dla umysłu - rozpoznającego owo naśladownictwo i udawanie; a wreszcie dla samego ciała, które, stymulowane smakowitymi opisami kulinarnymi, tu i ówdzie dokręca śrubkę, przyśpiesza wytwarzanie enzymów trawiennych i już gotowe zasiąść przy stole z widelcem w jednej, a nożem w drugiej ręce, domagając się praktycznego kontaktu z opisywanymi daniami. Dla mnie już początek książeczki był mocnym uderzeniem - przepis na uwielbianą przeze mnie jagnięcinę, którą na swój męski, cyniczny i idealistyczny sposób serwuje sam Raymond Chandler. Potem było zabawnie i sympatycznie, ale prawdziwą namiętność i płomień rozbudziła we mnie str. 34. Proszę państwa, receptura na coq au vin! I pierwsze jej zdanie: "Ojciec Antonio del Sacrament del Altar Castaneda siedział w ogrodzie i obserwował gasnący dzień". Zatem nie dość, że takie wspaniałości, to jeszcze jeden z moich ukochanych pisarzy, Gabriel García Márquez! Jestem miłośniczką i dobrej literatury, i dobrego jedzenia, więc autor, Mark Crick, kupił mnie w całości. Dodatkową atrakcją są ilustracje autora, każda w innej stylistyce, dopasowanej do imitowanego twórcy. I tak np. J.L. Borges dostał obraz surrealistyczny, Steinbeck - ilustrację naturalistyczną ale nie pozbawioną poezji, a Chaucer - średniowieczny witraż (z przezabawnym i odbierającym mu nieco dostojeństwa motywem kuchennym). "Zupa Franza Kafki" chce być czytana. "Zupa Franza Kafki" chce być wypróbowana i zjedzona. W dodatku wszystkie potrawy z tego literackiego menu można pochłonąć bez przerwy, jedną po drugiej, i nie grozi to ani przejedzeniem, ani nadwagą. A po lekturze... Fartuszki na brzuszki, noże w dłoń, marsz do kuchni i do dzieła!

Polecam małżonkom, parom, przyjaciołom, kobietom i mężczyznom. To taka pozycja, która niby jest o sprawach oczywistych, ale świetnie ukazuje aspekty życia i współżycia Jego i Jej. Drobna Mysza i postawny Niedźwiedź prezentują postawy, które każdego dnia ćwiczymy na samych sobie ... niekoniecznie się do tego przyznając.

Książkę nabyłam podczas tygodniowego pobytu w Krakowie w wakacje 2012r. za kwotę kilkunastu złotych, odbywszy uprzednio miłą pogawędkę z autorem. Zarówno rozmowa, jak i dokonana transakcja miały miejsce na Bulwarze Czerwieńskim. Pan Lektorny to przesympatyczny człowiek :)

Książka o książkach krótko mówiąc! Pechmann opowiada o zaginionych, zniszczonych, nienapisanych i wyimaginowanych dziełach najwybitniejszych autorów na świecie. Książka dość ciekawa, raczej dla miłośników literatury, ludzi kochających książki i poszukujących nowych ciekawych tytułów. Przeciętnemu czytelnikowi mogłaby nie przypaść do gustu. Książka prosto i lekko, aczkolwiek dość sucho napisana, zawiera dużo interesujących anegdot z życia wielu popularnych oraz mniej lub bardziej znanych pisarzy. Niektórzy literaci palili swoje manuskrypty jak to miał w zwyczaju Kafka, Dostojewski(ale ten palił swoje dzieła z obawy przed władzą) inni jak np: Hemingway w roztargnieniu gubili lub też zapominali gdzieś swoje dzieła. Książka składa się z krótkich rozdziałów (dla mnie trochę za krótkich, autor mógł bardziej rozwinąć wątki i opowiadane historie, nabrałam wielkiej ochoty na dalsze poszukiwania informacji na temat wspomnianych tytułów i pisarzy) poświęconych danemu autorowi lub określonej grupie książek, np: o tych które spłonęły, nie zostały nigdy napisane, o książkach niebezpiecznych, ukrytych gdzieś w starej piwnicy nikomu dotąd nie znane. Uważam, że Biblioteka utraconych książek jest interesującą i wartościową książką, poznałam wiele ciekawych historii książek i pisarzy, wynotowałam wiele tytułów, które muszę koniecznie zdobyć i przeczytać.

"Szczęśliwe dni" to nazwa domu starości, ale też i centrum wakacyjnego dla dzieci. A co jest pomiędzy dzieciństwem a starością? Powolne umieranie? Chwileczka tylko? Zapominanie? Teatr? Upadanie? Straszliwy absurd? Czy warto więc się oszukiwać i o cokolwiek zabiegać, czy lepiej wyprzedzając przyszłość, pogodzić się z nieuchronnością tego, co nadejść musi? Wbrew pozorem autor rzuca nam ważne kotwice pozwalające na dostrzeżenie wartości egzystencji. Dzięki nim ciężar życia przechyla szalę wagi na swoją korzyść. Mała i ważna książeczka, napisana pięknym i zwyczajnym językiem, zmusza do rozmowy z autorem, co jest miarą dobrej literatury.

W moim odczuciu jest to książka-manifest wegetarianki, skierowany do mięsożernej części rodzaju ludzkiego. Obsesja na punkcie mięsa została obdarta ze skóry, poćwiartowana, pokrojona i podana czytelnikowi na tacy, i nie mogło być inaczej, skoro bohaterem jest rzeźnik. Autorka lubi szokować zaskakującymi wnioskami lub opisem ubojni-fabryki, po którym traci się apetyt na soczystą szynkę lub stek. Wydaje mi się, że wszystko w książce sprowadza się do stwierdzenia: "Kochamy zwierzęta i jemy zwierzęta" (str. 52). Nie polecam jej osobom wrażliwym.

Koty to zwierzęta, które są szczególnie bliskie mojemu sercu. Z różnych względów. O ich zaletach mogłabym rozprawiać godzinami. O ich wyjątkowym charakterze, nie zawsze przymilnym, również. Z tego też powodu chętnie sięgam po książki, które są poświęcone tym stworzeniom. Jedną z takich książek jest “Domek trzech kotów”, którą otrzymałam w prezencie gwiazdkowym. To bardzo wzruszająca i ciepła opowieść o życiu ludzi i kotów. Oto przenosimy się na podwórko kamienicy, gdzie pewnego dnia pojawia się kotka z dwojgiem kociąt. Mieszkańcy mimo woli obserwują codzienność zwierzaków. Tymczasem nadchodzi zima i niektórzy obawiają się o los podwórkowych gości. Najbardziej zaangażowana jest pani Irena, która wraz z “kociarzami” walczy o poprawę życia kociaków. Tym bardziej, że musi mierzyć się z niechęcią mieszkańców, dla których zwierzęta są intruzami... “Domek trzech kotów” nie jest wybitną powieścią niczym spod pióra noblisty. To fakt. Jednak jest to książka, a w zasadzie nowelka, przy której nie sposób się nie wzruszyć. Ukazuje, ile empatii jest w człowieku i jak dzięki takim niespodziewanym kocim gościom, może się jej wydostać na zewnątrz. Ta krótka historia daje też do zrozumienia, że dzieląc się dobrem, jest się automatycznie szczęśliwszym człowiekiem. Widać to po zachowaniu przyjaznych bohaterów w kontraście do tych ustawionych na anty. W tej książeczce zawarta jest także radość życia, jaką niesie za sobą towarzystwo zwierząt. Niemniej, oprócz pozytywów związanych z obecnością kotów, autor wskazuje, z jakimi problemami borykają się bezdomne futrzaki. Wydawałoby się, że taki podwórkowy, bezpański kot poradzi sobie w każdych warunkach. I owszem, są to bardzo zmyślne i zaradne stworzenia, ale tak jak i my potrzebują ciepła, jedzenia i schronienia, a z tym może być trudno, jeżeli chodzi o życie na wolności. Często takie biedne kotki cierpią po bójkach czy po zachorowaniu i nie ma im kto pomóc. Często ich zaufanie zostaje nadszarpnięte przez złych ludzi, którzy niszczą ich chwilowe schronienie. Mało kto też wie, jak ważna jest kastracja takich bezdomnych zwierząt. Na to również zwraca uwagę autor. Przyznam szczerze, że serce mi pękało w czasie czytania tych mniej przyjemnych, ale jakże prawdziwych, fragmentów. “Domek trzech kotów” to książka, którą polecam każdemu kociarzowi. To też książka, która warta jest przeczytania przez tych, dla których los bezdomnych zwierząt jest obojętny. Wzruszająca, ale jednocześnie pełna ciepła. O pomocy, o budowaniu zaufania, o miłości do życia. A ja ze swojej strony zachęcam również do odwiedzenia i wsparcia fundacji i schronisk, dzięki którym biedne stworzenia mają szasnę wyzdrowieć i znaleźć kochający dom. Mojemu sercu są szczególnie bliskie poniższe miejsca, które regularnie wspieram: Bankotki | Ja Pacze Sercem | Schronisko na Paluchu

Tak, tak, oniryczna, surrealistyczna, (może nawet) zabawna. Wydawca zechciał tymi trzema przymiotnikami ową powieść określić. Ten oniryzm, to najprostrzy wybieg, żeby nie musieć wziąć odpowiedzialności za fabułę. Niech będzie, bo i nie o nią w książce chodzi. Warto po Różyckiego sięgnąć ze względu na język. Wytrenowany w formach krótszych i lirycznych zręcznie bada możliwości opisu rzeczywistości. „Na łóżku zmierzwiona pościel, skołtuniona kołdra, obok niej kobieta naga, zielonkawa lekko, rozczapierzona, ulepiona z plam, pulchna, lecz chuda, coś nie tak, nielogiczna, z kreską czarną, z czerwoną kreską, nabrzmiałą wargą, sutkiem, sklejonym włosem. (...) Poznajesz Anielę? (...) Pościel wzburzyła się, Aniela dym wypuściła, jakoś stęknęła, usta otwarła nabrzmiałe, lśniące. Coś powiedziała, cętki sine pojawiły się na jej ramieniu. (...) Dym puściła, oko jej zsunęło sie nieco, warga zwisła. Mruknęła coś, podciągnęła kolano. Kreska czarna, kreska czerwona, purpurowa nawet. Nie wierzyłem, pomyślałem: knuje coś. Ale jakby się ukonkretniała właśnie, z galaretki w kandyzowany owoc przechodziła.”

Wziąłem tę księgę paleolitycznych i ukierunkowanych prodamsko felietonów z szafeczki bookcrossingowej i przeczytałem w półtora wieczora. Czy ja wiem...? Może dla młodych duchem, lifestylowych wielkomiejskich pańć to się podobało... Ja doceniam pióro, treść - nie dla mnie.

Zabawnie, lekko i prosto o taoizmie. A przy tym bardzo prawdziwie i szczerze. Zapewne nie jest to wysokich lotów traktat filozoficzny, ale równie pewne jest, że każdy zrozumie co nieco z taoizmu i wcale nie musi być fanem legendarnych już postaci z Chatki Puchatka, ani tym bardziej miłośnikiem Prosiaczka. Mimo pozornie lekkiego stylu i bajkowych bohaterów Te Prosiaczka to książka nie na tyle prosta żeby stać się naiwną, czy irytującą.

Alicja jest dla mnie inspiracją, zachwycałam się jej grą wyobraźni od najmłodszych lat, szukałam magii w swoim ogrodzie i obejrzałam wszystkie filmowe interpretacje tej książki (łącznie z porno musicalem z lat 70:). Kiedyś dostałam od przyjaciółki zestaw dla Alicji: zjedz mnie, wypij mnie, kolczyki w kształcie trefli oraz czajniczek i urocze filiżanki. Alicjo. Kim Ty byłaś "naprawdę"? Książka ukazuje postać inspiracji Lewisa Carolla oraz kontrowersje, jakie kryły kulisy powstania tej kultowej książki. Muszę przyznać, że trochę to smutne czytać o spotkaniu dorosłej Alicji z dorosłym Piotrusiem Panem, którzy nie są do końca szczęśliwi. Wydawać by się mogło, iż te postaci zawsze będą wieźć życie pełne przygód i kolorów. W książce odkrywamy też szarości. Wymęczyłam ją czytając na raty - zazwyczaj jak się wciągnę pochłaniam książkę na raz. Znam fakty powstania magicznej Alicji i jeśli jesteście fanami tej postaci, to rzuci ona inne światło na tą bohaterkę. 6/10