Cień gejszy

W położonym na Mazurach barokowym pałacu von der Groebenów obecnie mieści się dziesięć mieszkań gminnych. W jednym z nich zamordowane zostaje rosyjskie małżeństwo Reznikowów. Ich córka znika bez śladu.Palac to bardzo tajemnicze miejsce,zdaje sie ze nocami szepcze historie zamieszkujących je ludzi. To taka okolica, gdzie mrok otula serce i umysł, skłaniając do czynów, na które nigdy byśmy się w innych warunkach nie odważyli. To pałac, w którym rozegrała się niejedna tragedia, który dotknęła wojenna zawierucha, zbrodnia i zemsta. Do pałacu w poszukiwaniu historii, prawdy i pasjonującego tematu przybywa Alicja Prus, przedstawiająca się jako autorka książek kryminalnych. Pod pretekstem zbierania materiałów do książki przeprowadza prywatne śledztwo, podczas którego stopniowo będzie układać fakty, rozsypane niczym puzzle. Okazuje się, że w noc zabójstwa w pałacu przebywało wiele osób i prawdopodobnie większość z nich jeszcze nie spała.Jest to pelen mroku kryminal z zaskakujacym zakonczeniem.Ja uwielbiam kryminaly Agathy Christie i cos z nich w tej powiesci jest.

Beata z Marcinem postanawiają się wybrać na jesienny urlop do domu przyjaciółki nad morze. Miał to być spokojny urlop...był do momentu znalezienia szkieletu na strychu. Polecam lekturę czuć klimat morza ,rodzinnych tajemnic. Pani Agnieszka Pietrzyk jak zwykle nie jednym potrafi zaskoczyć.

To jest pierwsza książka tej autorki jaką przeczytałam, wyświetliła mi się jej reklama w Storytel. Literatura nietypowa z pogranicza metafizyki i zaświatów. Mnie wciągnęła choć nie jest to literatura która przypadnie do gustu każdemu. Losy Marty a w zasadzie obu Mart budzą emocje i ciekawość o co w tym tak naprawdę chodzi. Książka niesie w sobie dużo smutku i pozostawia w głowie fakt że nie wszystko jest takie jakim zdaje się być...

Na półce czeka już kolejna książka Joanny Jodełki i aż nie mogę się doczekać, żeby po nią sięgnąć. Każde spotkanie z jej twórczością jest dla mnie czymś nowym i zaskakującym. Podczas lektury miałam wrażenie, że jestem obok bohaterów i przeżywam wszystko razem z nimi. Ta książka tak mnie wciągnęła, że na chwilę zapomniałam o całym świecie.

"Dom Naszej Pani" to trzecia część cyklu o Emilu Żądło, autorstwa Anny Klejzerowicz. Książka ta łączy w sobie elementy kryminału, historii i sztuki, tworząc intrygującą opowieść, która z pewnością zadowoli miłośników tego typu literatury. Akcja powieści rozgrywa się w Gdańsku, gdzie Emil Żądło i Marta rozwiązują zagadkę archeologiczną sięgającą początków XX wieku. Intryga obraca się wokół serii morderstw pracowników muzeum, którzy badali działalność loży masońskiej związanej z kultem tytułowej Naszej Pani. Autorka potrafi wpleść elementy historyczne i kulturowe w sposób, który nie tylko wzbogaca fabułę, ale także edukuje czytelnika. Napięcia całej historii dodaje niebezpieczeństwo, które grozi Marcie. "Dom Naszej Pani" to książka, która z pewnością zadowoli miłośników kryminałów z historycznym tłem.

Jak wszystkie książki Pani Renaty tak i ta spełniła moje oczekiwania. książka opowiada o czterech kobietach, które połączyła przyjaźń. Autorka pokazuje jak na czym polega przyjaźń i wspólne rozwiązywanie problemów. Książka napisana w prostym, zrozumiałym stylu. Czyta się ją po prostu szybko, miło, lekko i przyjemnie. Dobra książka poruszająca ciekawe i ważne tematy.

Jeżeli drogi Czytelniku oczekujesz wartkiej akcji i szybkich pościgów - to książka nie dla Ciebie. Tutaj (prawie) sielski klimat podwarszawskiej miejscowośći. Zaczyna się od powieszonego psa, później morderstwo.... I powolne odkrywanie prawdy I królowa matka Irena.... Dla Ireny warto przeczytać I ten galimatias rodzinny.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Po tragicznej śmierci męża Hanna rzuca wszystko i wraz z dziećmi ucieka na wieś. Ucieka przed rozpaczą, przed żalem, przed światem. Na wsi ma nadzieję odnaleźć spokój i szczęście, uprawiając ogród i ucząc angielskiego w tamtejszej szkole. Wiejska sielanka nie trwa jednak długo. Córka znajduje w lesie zwłoki, syn zaczyna się dziwnie zachowywać, rodzice jednego z uczniów znikają bez śladu, a ludzie którym chciała ufać i uważać za swoich przyjaciół mają sporo sekretów...brudnych sekretów. I te ogromne pokłady zła w nich ukryte😲. Bohaterka stara się wyjaśnić przyczynę tych dziwnych "zjawisk". Składając wszystko do tzw. kupy dokopie się do przerażających faktów o mieszkańcach wsi i o tym jakie tajemnice kryją się za drzwiami ich domostw. Bardzo dobra historia kryminalna, ze świetnie ujętym wątkiem obyczajowym oraz świetnie uchwyconym klimatem polskiej wsi. Jest mrok, są sekrety i niepojące zdarzenia, które sprawiają, że są emocje i jest napięcie, a to podczas lektury najważniejsze.

Sielsko i diabelsko to dość ciekawa pozycja. Zaczęłam wyszukiwać książki trochę starsze, na których czytanie wcześniej nie miałam czasu. Teraz staram sie nadrabiać zaległości, więc między nowości wplatam inne starsze pozycje. Autorka opowiada o codziennym życiu rodziny, mieszkającej w małej wiosce pod Kielcami. Joanna jest nauczycielka języka polskiego w gimnazjum, jej mąż Krzysztof jest lekarzem w przychodni oraz ratownikiem w pogotowiu, dzieci już niemal dorosłe, przygotowują się do matury... jest tak niby spokojnie, jak w tytule sielsko, lecz niespodziewanie zaczyna się robić trochę diabelsko. Po małym zatargu z wójtem i radnymi nagle Krzysztof zostaje zwolniony z pracy, na dodatek dom, w którym mieszkali zostaje sprzedany i praktycznie zostają bez dach nad głową i bez pieniędzy. Historia znów zatacza koło, czas pomyśleć o nowej pracy, może nowym domu, niekoniecznie w tej gminie a może nawet nie w tym kraju, rozgrywki polityczne są tu nieciekawe, a wójt chwali się, że ma długie macki, bo nawet w sądzie wygrał sprawę. Samorządowa klika próbuje nawet zniechęcić do pracy Aśkę, lecz ona tak łatwo się nie poddaje. Joanna ma zwariowane pomysły, jej mąż nieco studzi jej zamiary, lecz w końcu postanawia pojechać za chlebem do Anglii. Czy małżeństwo Joanny i Krzysztofa przetrwa tę rozłąkę? Jakby mało było kłopotów, to właśnie w Anglii Krzysztof spotyka swoją dawną koleżankę, o która Joanna jest coraz bardziej zazdrosna. Nieoczekiwanie do Joanny odzywa się jej pierwsza miłość Rafał..., a córka zakochuje się w nieodpowiednim chłopaku (wg Joanny). Czy to wszystko da się poskładać? Jak rozwiążą się perypetie sercowe Joanny i Krzysztofa? Czy uda się zwariowanym nastolatkom zdać maturę? Czy uda się dokończyć rozbudowę zakupionego domku? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w książce. Muszę powiedzieć, że jest to bardzo ładne wydanie, papier elegancki, którego teraz raczej nie stosuje się w książkach. Jednocześnie nie zauważyłam tu żadnych literówek, ani innych błędów, które dość często się pojawiają w książkach obecnie wydawanych masowo. Bardzo dobrze się czytało, więc muszę poszukać gdzieś drugiej części, gdyż w mojej bibliotece jej nie ma, a bardzo mnie ciekawi dalszy ciąg tej historii. Polecam .

A mnie się baaaaardzo podobało! Całą pandemię szukałam takiej książki, która będzie trochę kryminałem (z intrygującą ale nie bardzo zagmatwaną zagadką i bez krwi lejącej się strumieniami), trochę komedią z zabawnymi ale nie infantylnym dialogami, trochę obyczajówką może być nawet z miłosnym wątkiem ale bez tych wzniosłych romantycznych uniesień. I TU MIAŁAM TO WSZYSTKO! Genialny lekki i zabawny obyczajowy kryminał! Było trochę ostrej jazdy w „chyłkowym” stylu, trochę romantyzmu, trochę kulinariów dla amatorów włoskiej kuchni, trochę międzynarodowej mafii ( gratka dla chcących podszkolić rosyjski). Słowem super! Polecam!

Autorka w ogromnym stopniu inspiruje się twórczością Agathy Christie... Mamy do czynienia ze zbrodnią i kilkoma zamkniętymi w jednym miejscu postaciami... Pani Katarzyna (w bardzo zgrabny swoją drogą sposób) kieruje nasze podejrzenia na poszczególnych bohaterów powieści... Autorce udało się zaskoczyć czytelnika finałowym rozwiązaniem zagadki.... Powieść bardzo przyjemna a dodatkowego smaczku dodaje umiejscowienie akcji nie gdzieś w angielskim zamku, a w naszych polskich realiach, w majątku pod Poznaniem w czasach kiedy ten rejon Polski był jeszcze pod zaborem pruskim...

Jako, że opłacam abonament nie tylko w legimi, ale również w empikgo czasem tam coś wybiorę na szybko do posłuchania w pracy i tak padło na ten tytuł. Spodziewałam się czegoś innego, ale nie uważam żeby to była zła książka. Myślę, że fanom komedii kryminalnych i seniorek, które próbują rozwikłać zagadki spodoba się bardziej niż mi

Przeczytałem, ale trochę się męczyłem. Niby było ciekawie ale jakoś ta akcja przebiegała niemrawo.Kryminał ale jakiś taki słaby. Glówny bohater młody chłopak który co ciekawe chodził do V LO w Krakowie tak jak moja młodsza córka tylko 40 lat wcześniej. Ale nie o tym chciałem pisać. Owszem dzieje się tam co nie co, momentami nawet ciekawie. Może gdybym nie miał do czytania następnej książki byłbym bardziej cierpliwy. Może nie zasługuje ta książka jednak na moje takie byle jakie recenzje ale chciałem coś napisać. Czy polecić innym czytelnikom te książkę? Tak, polecam.

Naprawdę dobry kryminał - do końca trzymający w napięciu, do końca nie umiałam rozgryźć o co chodzi. Bardzo dobrze napisany. I niech rasowych kryminalistów nie zraża nazwisko pani Ulatowskiej jako współautorki - ta książka to zdecydowanie kryminał, a nie obyczajowa!

Książka idealna na wrzesień, kiedy to świt nastaje powoli i niechętnie. Nieskomplikowaną fabułę można odkrywać powoli, bez pośpiechu. Bo i po co się spieszyć, kiedy bohater taki sympatyczny? Kiedyś rozwiąże zagadki, co go trapiły od tygodni. Po drodze kilka przeszkód pokona, bo do problemów go ciągnie niczym ćmę do światła. Na pewno nie odpuści, bo to typ niepokorny. A jak się go przyciśnie to i coś z nagła pokombinuje. A ja z przyjemnością oddam się lewitowaniu wśród momentów napięcia, co przychodzą i odchodzą. Tak to dobra książka na wrzesień.

Książka obfituje zarówno w bohaterów, jak i w ich dramaty. Ich tragiczne losy doskonale współgrają z obecnym wszędzie cynizmem, który wywołuje uśmiech przez łzy. Choć tematyka może głęboko poruszyć i zasmucić, to ironiczny ton idealnie pasuje do sytuacji. Zdecydowanie nie można nazwać jej książką śmieszną, mimo że kilkukrotnie śmiałam się na głos. Już od pierwszych stron miałam wrażenie, że to coś wyjątkowego. Warta poświęconego czasu!

Pierwsze spotkanie z duetem Autorek - całkiem udane. Wprawdzie główna bohaterka i jej "kumpelka" przez dłuższy czas porażają uległością. W przypadku tej pierwszej, przyczyn można się dopatrywać zaburzonej relacji z dominującą matką, która skutecznie "zabija" jej pewność siebie. Szkoda, że jej przyjaciółka w niektórych momentach "dla dobra sprawy" czy źle pojętej dbałości o wspólnie prowadzony "interes" nie pokazuje "pazura" w stosunku do byłej kierowniczki hotelu i innych osobliwych postaci. Dobrze, że wujaszek i Ewelina nie mają z tym problemów. Mimo naiwności i niezaradności bohaterek, dzięki lekkiemu klimatowi powieści, chętnie poznałabym dalsze losy właścicielek zielonego trabanta i hotelu o tej samej nazwie.

Faktycznie, to raczej zabawna powieść obyczajowa niż kryminał - ale za to na jakim poziomie! Jestem zachwycona autoironią autorki, która wyśmiewa pisarskie potknięcia i trendy... by potem umieścić je w swoim utworze. Naprawdę dawno nie czytałam czegoś tak lekkiego i inteligentnego zarazem. Chcę więcej! Groteska i ironia nie są dla każdego czytelnika, nie każdy zrozumie to "puszczanie oczka" przez pisarza - stąd pewnie taka niska ocena w serwisie.