Kosmiczny detektyw

Wyspa Labiryntu to oczywiście Kreta, a na jej legendy składa się zestaw kilku najbardziej znanych greckich mitów. Od uprowadzenia Europy, poprzez Minosa, Medeę i Minotaura, po Tezeusza i Ikara. Weinfeld, etatowy scenarzysta PRLu, wszystko zgrabnie powiązał historią życia Dedala, który jest centralną postacią tego komiksu. Opowieść ładnie zilustrował Wróblewski swoją charakterystyczną mocną kreską. Czy jest to jakieś wielkie osiągnięcie polskiego komiksu? Absolutnie nie. To rzecz dla młodego czytelnika, przybliżająca mity greckie i objaśniająca ich wpływ na historię. Kiedyś ciekawostka, a teraz biały kruk, bo ten tytuł nie był wznawiany od 1989 roku.

Zdecydowanie lepiej mi się to czytało niż przygody Binio Billa tego samego Autora. Mamy opowiedzianą w inteligentny sposób (nie kawa na ławę) historię terrorystów i reakcji na wynikające z ich działalności zagrożenie ze strony władz, służb, mediów i samego społeczeństwa. Śmieszą "środki" przeciw cenzurze: niebezpieczeństwo czyha w krajach kapitalistycznych, nie zaś w krajach komunistycznych, i chociaż głównego bohatera poznajemy w chwili, gdy ma wylatywać do Londynu, to równocześnie już w pierwszym kadrze dowiadujemy się, że najlepiej czuje się on w Polsce - w kraju jego przodków. Reasumując: "Czarna róża" ma swój urok!

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

To interesujące. Czy komiks jest adaptacją książki "Miasto z chmur" czy stanowiła pierwotny pomysł? Komiks został wydany w 1989 roku a książka w 1992. Ale może to tylko data wydania ale nie powstania. Dwie historie, niby o tym samym jednak bardzo od siebie różne. Gdybym miał decydować która z nich jest lepsza... hmm... nie byłoby to takie proste. Książka rozwija wiele wątków, których zupełnie brakuje w komiksie. I odwrotnie. Różna jest wizja miasta z chmur, wypadków na wyspie oraz samych szwarccharakterów. Pozostaje więc traktować te dwie historie osobno. Podstawowa różnica to jednak dynamika fabuły - komiks wydaje się dziać o wiele szybciej, nawet za szybko. Z kadru na kadr mamy szybko zmieniające się miejsca i wydarzenia. Fabuła wydaje się poszatkowana, chociaż spójna. Zdecydowanie wolę ilustracje Jerzego Wróblewskiego niż Sabiny Uścińskiej-Siwczuk. Ba! Nie ma nawet porównania! U mnie mocno działa w tym wypadku sentyment, bo komiks czytałem w 1989 roku. Uśmiecham się na widok reklam Lego i Matchboxów w Baltonie. Dzisiaj dzieciaki nawet nie wiedzą co to :) Działa więc czar dzieciństwa. Wtedy nawet nie wiedziałem, że jest książka niemal o tym samym. Ciężko było cokolwiek dostać w księgarniach, zaczynał się dziki kapitalizm. Komiksowi również towarzyszy uczucie schyłku... kolejne komiksy będą już tylko gorsze.

Czytając opinie o komiksach rysowanych przez węgierskiego mistrza sztuki, Erno Zorada, widać czarno na białym, jak wielkie skretynienie (estetyczne oraz niewątpliwie intelektualne) nastąpiło w ostatnich dekadach po upadku komuny wśród Polek i Polaków, co tyczy się naturalnie również odbiorców komiksów. Opinie takie jak Kamilossa i Darka D. pokazują, jak ciężkim skretynieniem skutkują choroby takie jak marveloza i mangoza. Oczywiście, teraz nawet niedorozwinięte dziecko może używać internetu i napisać opinię, ba, nawet "recenzję", stąd też mamy kult miernoty (a miernoty mają mierne gusta i lubią rzeczy mierne) i seryjnego wyrobnictwa, i kompletny brak zrozumienia dla sztuki. Do tego jeszcze jakieś nieboże poplątało się i spienione atakuje fabułę za jakieś wyimaginowane "przekłamania" historyczne. Dziecko, to jest komiks fantastyczny, o gościu podróżującym w czasie do rzeczywistości wyimaginowanej, której nie było. To wszystko jest wymyślone, wyssane z palca tak samo jak postać króla Artura. Jak widać niektórzy myślą że ta mityczna postać istniała naprawdę, pewnie w Merlina takie dziecko też wierzy jak w świętego Mikołaja. Do tego dochodzi typowe dla polskiego Ciemnogrodu przekonanie o tym jakie to wieki ciemne (średniowiecze) były jasne i ohoho, wspaniałe i w ogóle cywilizacja, mości panie pełną gębą. Taaaa... Taka to była zaawansowana i światła cywilizacja, że kościół palił na stosie za mówienie prawdy, wierzono że ziemia jest płaska (Kopernik czekał aż do śmierci na publikację swojego traktatu, bo gdyby to zrobił wcześniej, to jego śmierć znacznie by przyspieszono),aż a chorych leczono według starożytnej metody czterech temperamentów. Tu już nawet nie chodzi o czytanie komiksu ze zrozumieniem, to jest po prostu oznaka niedorozwoju umysłowego. Tak czy inaczej komiks jest narysowany fantastycznie i godny polecenia czytelnikom o otwartych umysłach, nie skrzywionych marwelozą.

To jest komiks mojego dzieciństwa, jeden z najulubieńszych, obok Kleksa i Smerfów. Ale z perspektywy (w jakimś sensie) dorosłego człowieka: akcja pędzi jak chłop bimber, więc czuję się przebodźcowana. Dałoby się z tego zrobić przynajmniej 3 komiksy. +2 dzięki sentymentowi!

Przedziwne rzeczy mają w tej mojej bibliotece. Gdzieś pod stertą komiksów w dziale dla dzieci znalazłem takie oto dziełko. Staroć dość leciwy bo, patrząc na pożółkły papier, którego druk sięga lat 80, nie trudno spodziewać się wszystkiego. No cóż, ząb czasu już dość mocno nadgryzł ten komiksik. Pierwszy, króciutki na podstawie opowiadania Oskara Wilde`a, którego znam z Portretu Doriana Greya. Tutaj autor przedstawia historię pewnego upiora w rezydencji, którego nowi właściciele się nie boją. Kreska nawet ładna, ciężko coś więcej napisać, bo szybciej to się kończy niż człowiek się zdąży zastanowić co o tym myśleć. No i na pierwszej stronie goły biust. Byłbym zapomniał, okładka bardzo mnie przyciągnęła do komiksu, ale jak to zwykle bywa, jest w zupełnie innej stylistyce, niż zawartość. Reszta to już dłuższy western na podstawie powieści innego autora. Również rysownik jest inny i tutaj mam mieszane uczucia, bo styl średnio przypadł mi do gustu. Sposób prowadzenia akcji jest trochę zbyt chaotyczny, przez co w połowie się zgubiłem. Za dużo naraz jest wprowadzonych postaci i autor szybko brnie do finału, zamiast to trochę rozciągnąć. Mamy tutaj pościg, aby uwolnić ojca, strzelaniny, saloony, budowę tamy i elektrowni. Czuć klimat, ale kreska zbyt już trąci myszką i ciężko się to czyta w dzisiejszych czasach.

Kultowa opowieść przygodowa z czasów mojego dzieciństwa ;) Co ciekawe - czyta się ją do tej pory całkiem dobrze. Gdy statek, na którym służbę pełnią Gucek i Roch, zostaje porwany przez współczesnych piratów, bohaterowie znajdą się w nie lada opałach. Zwłaszcza Gucek, który zostanie zmuszony do nurkowania w jeziorze w kraterze wygasłego wulkanu, poszukując tam rzekomego skarbu, pozostawionego przez japońskich żołnierzy. Będzie tu mnóstwo dramatycznych zwrotów akcji, mnóstwo strzelaniny i wybuchów (co ciekawe: nikt nie zginie),będzie ukryty w głębi dżungli skarb i przede wszystkim - mnóstwo humoru, właściwego dla Janusza Christy.

Komiks przeczytalme w dziecinstwie. Pamietam nawet jak po "Dropsie" czy po "5-10-15" (juz nie pamietam jak sie ten sobotni program telewizyjny dla dzeici i mlodziezy nazywal) mialy miejsce odzczyty tego komiksu. Jakos utwilo mi to tak w pamieci, ze postanowilem powrocic teraz do tego komiksu.

Na "Fortunę Amelii" składają się cztery krótkie komiksy. Pierwszy, tytułowy to mocno uproszczona sensacyjna historia według scenariusza Jerzego Wolena z rysunkami Jerzego Wróblewskiego. Z opowieści zapamiętujemy głównie niesławne zmagania głównego bohatera, porucznika Chyżowskiego, z agresywnym psem Limitem. Potem dwa razy Janusz Christa - najpierw "Urodziny Milusia", dalej "Łaźnia" - w obu przypadkach niecni zbójcerze dostają solidną nauczkę. Na koniec komiks historyczno-podróżniczy z serii rysowanej przez Zbigniewa Kasprzaka do scenariusza Stefana Weinfelda - "Krzysztof Kolumb i odkrycie Nowego Świata", który ciekawie przedstawia sylwetkę, podróże i dokonania Krzysztofa Kolumba.

Myślę że można dokonać oceny tylko po przeczytaniu obu tomów. Ciekawa wariacja na temat hipotezy o ingerencji przedstawicieli pozaziemskiej cywilizacji w proces rozwoju ludzi i narodzin starożytnej kultury w regione Mezopotamii. Klasyczna kreska Kasprzaka, ani szczególnie przyciągająca uwagę, ani też nie odbiegająca od ówczesnego kanonu komiksów, wydawanych na rynku w okresie późnego PRL. Widać nawiązania do serii Bogowie z Kosmosu czy Hipotez, co odczytać trzeba na plus. Doceniam fakt że na tak przecież ubogim komiksowym rynku, jakim byliśmy w latach 80 tych XX wieku, wydawcy mieli odwagę i możliwość publikowania tego typu pozycji. Klasyka sama w sobie, zarówno w formie treści jak i w warstwie graficznej. Dla mnie takie mocne 6/10.

Sympatyczna i pełna humoru historia, która - mimo upływu lat - nic nie traci na swojej wartości. W czasie deszczu dzieci się nudzą - to powiedzenie sprawdza się, rzecz jasna, także w odniesieniu do dzieci z wyspy Umpli-Tumpli. Ale od czego jest bogata biblioteczka w domu jednego z nich? Dzieciaki wspólnie czytają "Wyspę skarbów", co na początek zainspiruje ich do zabawy w dwie zwalczające się wzajemnie pirackie bandy. Ale wkrótce - doprowadzi do wyprawy, której celem będzie odnalezienie prawdziwego skarbu, ukrytego na ich wyspie. Fajnie było wrócić do tej opowieści. Zresztą jednej z moich ulubionych z czasów dzieciństwa ;)

Komiksowa antologia wydana przez Krajową Agencję Wydawniczą w 1988 przynosi cztery komiksy. Pierwszy jest węgierski "Wygnaniec", do którego rysunki wykonał Imre Sebok, a tekst oparty na "Wyspie Robinsona" Arkadego Fiedlera napisał Tibor Cs. Horvath (bardzo płodny scenarzysta, którego specjalnością były komiksowe adaptacje dzieł literackich). Podobne klimatem morskiej opowieści jest "Magellana okrążenie świata" przedstawiający w komiksowej syntezie wyprawy Vasco da Gamy i Ferdynanda Magellana (scenariusz Stefana Weinfelda i rysunki Zbigniewa Kasprzaka). Dalej mamy jednostronicową "Przygodę z chmurą" (scen. Jerzy Niemczuk, rys. Joanna Sedlaczek) - to bardziej rozbudowany żart rysunkowy niż komiks. Skoro o żartach mowa - całość wieńczy "Profesor Stokrotek" Janusza Christy, w którym Kajko i Kokosz przenoszą się w czasie i trafiają na plan filmowy. Spośród trzech podobnych charakterem antologii komiksowych PRL-u (oprócz "Wygnańca" mam tu na myśli "Bambi" i "Fortunę Amelii") ta chyba najmniej zapada w pamięć, ale komiksowych szperaczy nie powinno to zniechęcać do poznania tej pozycji.

Te oceny poniżej 7/10 plus opinia niejakiego Amygdali świadczy o niepełnosprawności umysłowej i daleko posuniętym skretynieniu (przypadłościami takimi jak marweloza, mangoza, disnejowatość pospolita),odbiorców komiksu. To nie jest subiektywna opinia, to są fakty. Nazywanie rysunków Erno Zorada "mocno średnimi" można tłumaczyć tylko komiksowym analfabetyzmem lub estetycznym niedorozwojem. Skarb Majów wciąż należy pod względem rysunkowym do czołówki komisów jakie się kiedykolwiek ukazały na polskim rynku. W ostatnich kilku dekadach pojawiło się mnóstwo świetnie narysowanych komiksów (90% z tego to oczywiście Europa, kraje frankofońskie, 10% USA),jednak Zorad to Zorad. On nigdy nie popełnił słabych ani "średnich" rysunków, zawsze był wybitny. Co do scenariusza, no cóż, to dziecko czasu, wtedy w krajach komunistycznych tak się pisało, natomiast sama historia bynajmniej się nie zestarzała. Fabuła i tak jest spokojnie powyżej przeciętnej tego co dzisiaj się ukazuje na rynku polskim i za granicą. Natomiast rysunki Zorada, ręce składają się do oklasków. Gdyby żył w Ameryce to byłby legendą tamtejszego tzw. Złotego i Srebrnego Wieku komiksów. Niestety urodził się na Węgrzech i tam spędził całe życie, i nikt oprócz nielicznych i niemłodych raczej obywateli byłych demoludów (Węgry, NRD, Polska itd) o nim nie wie. Ten komiks bym polecał większości polskich (i nie tylko) rysowników, żeby nauczyli się rysować.

Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.

To jedyny tomik Binio Billa, który przeczytałem dawno dawno temu, gdy jeszcze chodziłem do szkoły podstawowej. I przyznam, że nie zachwycił mnie wówczas. W ogóle nie rozumiałem, o co w tym chodzi. I wróciłem do Kajka i Kokosza, którego mogłem czytać w nieskończoność. Teraz jestem w stanie docenić operowanie konwencją i wyczuwam miłość do gatunku, bo ponoć Autor uwielbiał wszelkie westerny. Nie zmienia to jednak faktu, że dalej mam wrażenie, że to raptem przeciętny komiks. Najwyraźniej nie załapałem się na "BinioBillo-manię".