Dziennik cwaniaczka. Ubaw po pachy

Ostatnio polubiłam czytać takie książki, które jednocześnie są w formie pamiętnika, ale też... komiksem. Niedawno zrecenzowana powieść właśnie w takim typie - "Dzienniki Nikki. Chcę zostać gwiazdą!" - niezbyt była ciekawa, ale nie mówię, że najgorsza. Gdzieś na wakacjach sięgnęłam po którąś tam z kolei część "Dziennika cwaniaczka", pamiętam, że czytało mi się miło, a ogólnie książka była bardzo zabawna. W dzisiejszej recenzji chcę zaprezentować Wam publikację podobną, aczkolwiek równie zabawną jak "Dziennik cwaniaczka" - jeden tomik z serii "Zapiski luzaka". Natan Wright zostaje kapitanem drużyny fleeceballu. W tym samym czasie chłopiec musi wykonać projekt naukowy, ale w parach. Jego nauczycielka wybiera pary losowo, wskutek czego Natan musi pracować z... Giną - jego śmiertelnym wrogiem! A on tak jej nie znosi...! Czy praca z Giną ma swoje pozytywne strony? Co w tej sytuacji zrobi Natan? Darzę sympatią takie książki, przy których - choć są na jeden wieczór - można się pośmiać. A "Natan znowu w akcji" właśnie zalicza się do takich powieści. Pełno tu zabawnych wątków, a jak nie wątków - to rysunków. Publikacja jest do połowy książką, do połowy komiksem - takie dwa w jednym :) Znajduje się tu wiele, wiele ilustracji, które są naprawdę czadowe ;) oraz przy niektórych są tak zwane dymki z tekstem - i od razu poznać można, iż to komiks. Książkę szybko się czyta - świadczy o tym fakt, że publikację tę pochłonęłam w około dwie godziny. Historyjki są przezabawne - przy niektórych ryczałam ze śmiechu :D Jednak w tej książce denerwowało mnie kilka rzeczy. Po pierwsze - tajemnicze szyfry. Znajdują się one na niektórych stronach powieści, zaś na początku umieszczony jest alfabet oraz przyporządkowany do każdej literki jakiś znaczek bądź obrazek. Po prostu nie chciało mi się szukać tych literek i przewracać za każdym razem kartki, gdzie znajdował się ten szyfr. Taak, ale ze mnie leniuch, nie? :D Po drugie - niektóre postacie. A dokładnie jedna - Gina. Totalnie rozumiem głównego bohatera, że jej tak nie lubi! Nie dziwię się mu - Gina wydaje się pyszna, rządząca się oraz zachowuje się tak... dziwnie. Jakby to ona była najważniejsza... Natan to natomiast fajny oraz bardzo zabawny chłopak, mający poczucie humoru. Miewa świetne przygody oraz ma masę ciekawych pomysłów. Za to właśnie go polubiłam. Jeśli chcecie sięgnąć po coś lekkiego oraz odprężyć się po ciężkim dniu w szkole bądź pracy - koniecznie przeczytajcie serię "Zapiski luzaka". Jest to bardzo zabawny oraz ciekawy cykl, co sądzę po przeczytaniu Natana znowu w akcji. To nie tylko seria dla dzieci. Ja na pewno sięgnę po resztę części - jeśli tylko nadarzy się okazja. Polecam :) http://ksiazki-moim-zyciem.blogspot.com/2013/02/lincoln-peirce-zapiski-luzaka-natan.html

Bardzo fajny tom 3. Dużo historii, tylko ta Nikki po tym jak nie wybrała nazwy na ten klub, to mogła po prostu poprosić o zmianę nazwy, a tak to jest teraz taka dziwna pokręcona nazwa klubu: JESZCZE SIĘ ZASTANAWIAM. Ale to w ogóle nie pasuje do zespołu. No bo nad czym zespół muzyczny ma się zastanawiać. Mimo tej uwagi bardzo fajna książka! KocieLiterki

Druga część "cwaniaczka". Resztę części pozostawię dzieciakom, ale na pewno warto przeczytać. Są tajemnice, o których nikt nie musi wiedzieć. Są starsi bracia, którzy szantażują młodszych, że powiedzą o ich tajemnicy. Lepiej coś takiego zatrzymać dla siebie. A młodszy brat to też wyzwanie.

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.

To kolejna część z serii Dziennik Cwaniaczka. W tej książce Greg musi uczyć się dużo o dojrzewaniu, choć wcale nie chce mu się dojrzewać. Najlepszy przyjaciel Grega nie chce dorosnąć i przez to zaczynają się kłócić, nawet Greg wspomina, że to już jego były najlepszy przyjaciel. Najbardziej podobało mi się, jak pogodził się z Rowleyem. Nie mogę się doczekać kolejnej części. Michał lat 10

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Fajna i ciekawa. Tylko nie wiem dlaczego ta Nikki tak histeryzuje na początku pamiętnika. Pierwsze zdanie jakie zobaczyłam w tym pamiętniku to: " Czasem myślę, że moja matka ma martwicę mózgu" . Aż po prostu czytać się nie chce po takim zdaniu. Ale mimo to fajny tom 1 KocieLiterki

91. Tyle pięter ma już domek Andy’ego i Terry’ego. Są w nim Bzdurnarnia, wyjątkowo wredny wir wodny i duży czerwony guzik, którego lepiej nie naciskać. Chcecie zobaczyć to sami! Zachęcam do przeczytania przygód dwóch towarzyszy! Z nimi nie będziecie się nudzić!

To dziwne dla mnie, ale naprawdę podobała mi się ta książka. Na początku była zbyt absurdalna, potem trochę męcząca gdy autorzy próbowali wrócić do pisania książki, a ciągle coś (albo oni sami) ich odrywało. Koniec końców, ciągle wracałam do tej książki. Szczególnie po ciężkim dniu czy w stresowej sytuacji. Odrywała mnie bardzo szybko i uśmiechała. Wiele dzieciaków się przy niej świetnie bawi i śmieje w głos. Dla mnie to nie były tego typu żarty, ale myślę, że jak ktoś potrzebuje takiej dawki humoru tego typu, to mu się spodoba i wciągnie.

Bardzo fajna pozycja dla chłopców w wieku ok 10 lat - tyle ma Jędrek - główny bohater 🙂 jest to książka połączona z komiksem 🙂 opowiada o chłopcu, który ma problemy w szkole - jest wyśmiewany przez innych uczniów, zostaje przyłapany na ściąganiu na matmie, przez co dostaje szlaban od rodziców. Dodatkowo Jędrek "bawi się" w detektywa 🙂 i stara się odkryć tajemnicę nowej szkolnej dentystki 🦷 w mojej ocenie jest to książka, która zachęci niejednego chłopca do dalszej przygody z książkami 🙂

Ciekawa i wciągająca lektura. Napisana jest bardzo przystępnym językiem, z lekkim humorem. Jako młodej mamie podnosiła mi momentami ciśnienie, ze względu na wykorzystywane metody wychowawcze czy opis jazdy samochodem z dziećmi. Rozumiem, że wydarzenia dzieją się w latach 60. XX wieku, jednak mimo wszystko mocno zwracałam na to uwagę. Pomijając to, podobała mi się ta książka.

"Słup soli" to cieniutka książeczkia, a zawiera wiele mądrych rad, co zrobić aby przeciwstawić się przemocy. Napisana mądrze, przede wszystkim w klarowny sposób dla 9-latka. Jest to lekturka dla trzecioklasisty, ale chyba jedna z mądrzejszych, jakie przeczytaliśmy z synem.

Cała seria o Jędrku autorstwa duetu Leśniak/Skarżycki to świetne, lekkie w czytaniu, pełne humoru i ciekawe historie, których głównymi bohaterami jest tytułowy Jędrek (mały spryciarz i wygadany cwaniak) i jego trójka przyjaciół: Gruby (niewymagający, ale wiecznie głodny i do rany przyłóż ziomek),Witek (miłośnik techniki i gier logicznych, chorobliwie nieśmiały w stosunku do płci przeciwnej) oraz Karola (bystra dziewczyna, prymuska i głos sumienia oraz rozsądku całej grupy). Humor jest niewymuszony, przygody interesujące a ich finały zawsze z lekkim przytupem. Super połączenie komiksu i książki, świetne ilustracje (bardzo lubię taką właśnie kreskę) i można się uczciwie pośmiać. Przeczytaliśmy z młodym niemal całą już serię i wszystkie książki trzymają ten sam poziom, co jest raczej rzadkie w przypadku serii liczących więcej książek. Polecam.

Świetna, trzymająca w napięciu, z wyjątkowym i tajemniczym klimatem... jak dla mnie to idealny przepis na książkę! Trójka dzieci wraz z rodzicami przeprowadza się do tajemniczego, należącego niegdyś do równie tajemniczego pisarza, starego, wiekowego domu. Po niespodziewanej wizycie córki pierwotnego właściciela domu, życie dzieci zmienia się w koszmar. Zostają oddzieleni od swoich rodziców i przeniesieni do groźnego, niebezpiecznego tajemniczego świata. Czy uda im się odnaleźć drogę do domu? Szanse na to są bardzo znikome...

Moja przygoda z Mikołajkiem zaczęła się od starszych części. Wiem, że starsi koledzy się ze mną nie zgodzą ale muszę przyznać, że mi, jako osobie młodej, bardziej podobają się nowsze przygody tytułowego bohatera. Zarówno " Nowe przygody Mikołajka" jak i "Rozrywki Mikołajka" napisane są przyjemnym, współczesnym językiem. Również ilustracje są bardziej interesujące dla młodszego pokolenia. Dla osób w moim wieku są to zalety, dla mojego starszego rodzeństwa - wady. Jednak to właśnie ze względu na te różnice każdą z tych książek pochłaniałam dosłownie w kilka dni. Już planuje zakup kolejnych! :)

Uważam, że taka książeczka niepotrzebnie została podciągnięta pod serię "Mikołajek". O wiele lepsza by była z bohaterami, którzy są zupełnie osobni, a tak chcąc nie chcąc patrzy się jednak przez pryzmat znanej "sagi". Szczególnie, że autor sam nadaje temu dziełu tytuły wskazujące na chęć dalszego eksploatowania starej i lubianej serii. Jeśli ktoś oczekuje tych kultowych żartów polegających na opisywaniu czegoś dziwnego ze świata dorosłych przez dziecko, to ich nie znajdzie zbyt wiele, może nawet nie znajdzie ich wcale. Jednak książka ta dla młodych czytelników nadaje się nawet bardziej niż "Mikołajek" Goscinny'ego, stąd oceniam na 6 zamiast 5, bo mimo wszystko rozumiem zapotrzebowanie na taką wersję słynnej postaci.

Książka dla młodzieży w wieku 10+. Nie jestem adresatem takiej literatury, ale w dalszym ciągu lubię sięgać po "młodzieżówki", (szczególnie "straszne" opowieści). Fajna, lekka opowieść do poczytania przy kawie. Sądziłam, że będzie to historia związana z nawiedzoną szkołą, ale okazało się, że tematem książki są fobie. Dodatkowe plusy za ładną oprawę graficzną i dodatek przed każdym rozdziałem w postaci nazw różnych fobii.