Moja droga Aleksandro!

https://zacofany-w-lekturze.pl/2022/10/lato-w-kurniku.html

https://zacofany-w-lekturze.pl/2022/10/lato-w-kurniku.html

„Moja droga Aleksandro” to historia 3 kobiet opisana we wspomnieniach wnuczki i w listach babci. Jest to książka niedługa, ale wzruszająca, napisana ładnym językiem i opowiadająca historię, która zapada w pamięć.

„Moja droga Aleksandro” to historia 3 kobiet opisana we wspomnieniach wnuczki i w listach babci. Jest to książka niedługa, ale wzruszająca, napisana ładnym językiem i opowiadająca historię, która zapada w pamięć.

Ponownie trafiłam na książkę, po której spodziewałam się czegoś innego. Tym razem jednak nie było to rozczarowanie. Książka ta, choć na początku mi się trochę dłużyła, była naprawdę dobra. Poruszała wiele ważnych tematów, których tłem była II wojna światowa. Dla mnie, jako nastolatki w XXI wieku, trudno zrozumieć te okoliczności, w których dorastała Luiza - główna bohaterka. Mimo to widoczny jest fakt, że niektóre rzeczy, takie jak sposób kontaktu między rodzicami i dziećmi w sprawie sprzątania lub nauki, nie zmieniły się tak bardzo od tamtego czasu.

Ponownie trafiłam na książkę, po której spodziewałam się czegoś innego. Tym razem jednak nie było to rozczarowanie. Książka ta, choć na początku mi się trochę dłużyła, była naprawdę dobra. Poruszała wiele ważnych tematów, których tłem była II wojna światowa. Dla mnie, jako nastolatki w XXI wieku, trudno zrozumieć te okoliczności, w których dorastała Luiza - główna...

Piękna, pełna emocji niewielka książka, w której do głosu dochodzą kobiety trzech pokoleń jednej rodziny. Różnice poglądów, różne realia, niedopowiedzenia, niezrozumienie, foch. Każda dziewczyna znajdzie tam siebie. Książka być może dla nastolatek, ale z wielką przyjemnością odświeżana w wieku dojrzałym. Wtedy też wzrusza, inaczej... Polecam

Piękna, pełna emocji niewielka książka, w której do głosu dochodzą kobiety trzech pokoleń jednej rodziny. Różnice poglądów, różne realia, niedopowiedzenia, niezrozumienie, foch. Każda dziewczyna znajdzie tam siebie. Książka być może dla nastolatek, ale z wielką przyjemnością odświeżana w wieku dojrzałym. Wtedy też wzrusza, inaczej... Polecam

"Zawsze ogarnia mnie zaduma, kiedy myślę, jak bardzo ludzki los zależy od przypadków. Oczywiście, później można nimi kierować, ale przypadki wchodzą w życie same. Wydaje mi się, że nawet to, jaka jestem, wynika z przypadków. Z tego, że poznawałam takich, a nie innych ludzi, że takiego, a nie innego dnia przeszłam o tej godzinie przez jezdnię w tym, a nie w innym miejscu. Kiedy mówię o tym Zuzannie - nie rozumie mnie. A kiedy jej tłumaczę, uważaj na siebie, na to, co zatrzymujesz, a czego nie chcesz, bo o tych wyborów zależysz ty sama, patrzy na mnie i kręci głową".

"Żadnymi słowami nie przekaże się do końca spojrzeń, gestów, pochylenia głowy. Zawsze będą tylko słowa tak często wieloznaczne. Mogę zaledwie naszkicować cień, zwłaszcza, że najważniejsze, co go stanowiło - człowieka, trzeba po prostu przeżyć".

"(...) kiedy ma się z kimś codzienny kontakt , przestaje się zauważać jego zalety, natomiast niezwykle ostro widzi się jego wady".

Poruszająca książka w formie listów i wspomnień. Trzy kobiety, trzy pokolenia. Tak sobie bliskie a tak odległe. Tak podobne do siebie i tak różne zarazem. Wojna w tle a tu trzeba żyć. Trzeba przeżyć swoją młodość, rozterki, wątpliwości. Nie wybieramy czasu, kiedy przypada nasza młodość ale na pewno zawsze jest to czas innego postrzegania świata, kolorów, smaków, zapachów.

"Zawsze ogarnia mnie zaduma, kiedy myślę, jak bardzo ludzki los zależy od przypadków. Oczywiście, później można nimi kierować, ale przypadki wchodzą w życie same. Wydaje mi się, że nawet to, jaka jestem, wynika z przypadków. Z tego, że poznawałam takich, a nie innych ludzi, że takiego, a nie innego dnia przeszłam o tej godzinie przez jezdnię w tym, a nie w innym miejscu....

Dosyć smutna i wstrząsająca, żeby nie powiedzieć, nawet poniekąd przerażająca. Ale dobra.

Dosyć smutna i wstrząsająca, żeby nie powiedzieć, nawet poniekąd przerażająca. Ale dobra.

Moja droga Aleksandro, piszę do ciebie list...

Zawsze lubiłam historie opowiedziane w taki sposób, pewnie dlatego, że sama chętnie pisałam listy zanim nastała era emaili i bardzo lubiłam listy otrzymywać. Luiza, młoda bohaterka tej raczej smutnej powieści, uciekła od problemów na wieś. Niestety, nie od wszystkiego da się uciec. Na pomoc Luizie przybywa babcia, z listów której dowiemy się najwięcej. Pani Siesicka poruszyła w tej książce wątki związane z II WŚ, a nie były to sprawy łatwe, może dlatego wydźwięk całości odczuwam jako przygnębiający.

Moja droga Aleksandro, piszę do ciebie list...

Zawsze lubiłam historie opowiedziane w taki sposób, pewnie dlatego, że sama chętnie pisałam listy zanim nastała era emaili i bardzo lubiłam listy otrzymywać. Luiza, młoda bohaterka tej raczej smutnej powieści, uciekła od problemów na wieś. Niestety, nie od wszystkiego da się uciec. Na pomoc Luizie przybywa babcia, z listów...

To jedna z tych poważniejszych książek Siesickiej i w ostatecznym rozrachunku dość smutna. Jak na tę autorkę przystało, zaskakuje formą - czasami mowa jest o wydarzeniach dla fabuły bieżących (jak można wywnioskować: przełom lat 70 i 80),dominują jednak listy pisane przez babcię głównej bohaterki do jej (bohaterki) matki (czyli tytułowej Aleksandry),które przeplatają się z refleksjami Luizy na temat tego, o czym w owych listach pisano (a co przemilczano) i co miało miejsce potem.

To jedna z tych poważniejszych książek Siesickiej i w ostatecznym rozrachunku dość smutna. Jak na tę autorkę przystało, zaskakuje formą - czasami mowa jest o wydarzeniach dla fabuły bieżących (jak można wywnioskować: przełom lat 70 i 80),dominują jednak listy pisane przez babcię głównej bohaterki do jej (bohaterki) matki (czyli tytułowej Aleksandry),które przeplatają się...

Historia opowiadająca o głównej bohaterce Luizie, która ma 15lat na czas Drugiej Wojny Światowej wyjechała do małej wioski znajdującej się nieopodal Warszawy czyli do Świętej Magdaleny. Luiza nie zdaje sobie sprawy w jakich żyje okrutnych, złych czasach wojny. Ma własne kłopoty i problemy jak zwykła nastolatka z, którymi musi się zmierzyć.
Po raz kolejny Pani Siesicka napisała bardzo dobrze swoją książkę,mnie zaskoczyła mam wielki sentyment do tej autorki bardzo ją podziwiam, darzę szacunkiem i pełna podziwu jestem.
"Moja droga Aleksandro" to bardzo piękna, cudowna powieść uwielbiam powracać do niej,z przyjemnością przeczytałam wzruszyłam się przy niej łapie za serce.

Historia opowiadająca o głównej bohaterce Luizie, która ma 15lat na czas Drugiej Wojny Światowej wyjechała do małej wioski znajdującej się nieopodal Warszawy czyli do Świętej Magdaleny. Luiza nie zdaje sobie sprawy w jakich żyje okrutnych, złych czasach wojny. Ma własne kłopoty i problemy jak zwykła nastolatka z, którymi musi się zmierzyć.
Po raz kolejny Pani Siesicka...

Jedna z tych książek do których mam ogromny sentyment. Znalazłam ją w jakieś wakacje w starych książkach mojej mamy i nie byłam do niej zbytnio przekonana, ale przeczytałam ją jednym tchem, nie mogąc wyjść z podziwu jak cudowna może być taka zwyczajna książka. Historia Luizy, jej mamy i babci pokazuje w świetny sposób problemy, jakie spotykamy między pokoleniami i jak je rozwiązać. Uwielbiam do niej wracać.

Jedna z tych książek do których mam ogromny sentyment. Znalazłam ją w jakieś wakacje w starych książkach mojej mamy i nie byłam do niej zbytnio przekonana, ale przeczytałam ją jednym tchem, nie mogąc wyjść z podziwu jak cudowna może być taka zwyczajna książka. Historia Luizy, jej mamy i babci pokazuje w świetny sposób problemy, jakie spotykamy między pokoleniami i jak je...