Diabelski Owoc. Kryminał kulinarny

Zaskoczył mnie ten kryminał, bo jak na kryminał czytało się lekko i przyjemnie, a przede wszystkim dzięki krajobrazom, które umieścił Autor, ta śnieżna trasa robiła wrażenie. I jak na początku myślałam, że nie polubię głównego bohatera, bo jest dość specyficzny okazało się, że przyciągnął sympatię w swoją stronę. Ale i postaci wokół niego, również, choć może nie wszyscy. Plusem książki jest to, że nie wszystkie wątki samego naszego głównego bohatera są wyjaśnione i aby dowiedzieć się, a naprawdę jego historia intryguje i zaciekawia, należy sięgnąć po kolejny tom. Ja na pewno to zrobię. 6,5

Dobry kryminał retro. Jan i Mateusz to jest dobry tandem, aż szkoda, że łączy ich relacja pan-służący, moim zdaniem jest to jakaś bariera w ich przyjaźni. Tym razem nie mamy pudełkowej fabuły i bohaterów zamkniętych w jakimś dworze. Jest powiew świeżości związany z akcją w mieście. Jest ciekawie, bo wiele się dzieje i są niesamowite zwroty akcji. Jedynym minusem jest chyba duża liczba osób biorących udział w akcji, np. pogubiłem się i nie wiem, kto z kim się chciał ożenić lub wyjść za mąż, a jak to faktycznie się potoczyło. Sceny balowe — nie wiem co się tam działo. Zakończenie ciekawe i zaskakujące, ale niestety mam wrażenie, że nie zrozumiałem, o co w nim chodziło. Mam jakiś wielki sentyment do tej serii i sięgnę po kolejny tom.

Mimo kilku niekorzystnych komentarzy wziąłem się za audiobooka i…nie żałuję. Może wakacyjny czas spowodował, że te norweskie wybrzeże, słabo zaludnione przypadło mi do gustu. Historia wg mnie całkiem zgrabnie poprowadzona. Następną część przygód norweskich policjantów będę miał na półce „chcę przeczytać”.

Plusem tej książki jest wartka akcja, komizm sytuacyjny i świetne pomysły emerytów, chociaż czasem mocno ocierające się o granicę absurdu. Kradzież obrazów z muzeum - majstersztyk! Turlałam się ze śmiechu. Minusem, a może raczej bardziej tym co mnie osobiście drażniło, to te wszystkie dziwne, niefortunne zbiegi okoliczności doprowadzające wciąż i wciąż do wpadek i utraty “majątku”. Trudno mi uwierzyć w to, że tak sprytni i przedsiębiorczy seniorzy, potrafiący wymyślać tak skomplikowane akcje, nagle zaniedbują taki banalny szczegóły który przekreśla wszystkie osiągnięcia. Trochę autorka na tym polu przekombinowała. Ale czyta się szybko i gładko, fajna lektura na oderwanie się od szarej rzeczywistości . Chociaż świat seniorów w Szwecji wcale nie jest taki kolorowy!! Nawet dość momentami przypomina nasze polskie realia…

Pierwszy tom oceniłam na 5, drugi na 7. Zaciekawił mnie, polecam. Przede mną jeszcze trzeci, oby był znowu lepszy. Podobno jest już i czwarty, ale go nie posiadam. Jedyny problem ze skandynawskimi książkami mam tylko z nazwiskami :) nie umiem zapamiętać kto jest kim... Sztorm mnie wciągnął bardziej niż Wir, w końcu to sztorm :) ot taka nietypowa opinia mi dziś wyszła!!!

Zagadka trzymająca w niepewności do samego końca, wielowątkowa fabuła misternie utkana z ludzkich losów i wyrazistych, prawdziwie skonstruowanych charakterów. Bez wybielania i życzeniowości, ale i bez "znęcania się" nad czytelnikiem, a przede wszystkim w niepowtarzalnym klimacie Finlandii - bynajmniej nie termicznym, a społecznokulturowym. Nieraz zaboli, i dla tego warto.

Powieści Lapidusa nie da się przeczytać jednym ciągiem. Jest to zarazem jej wada i zaleta. To książka dla cierpliwych, takich którzy lubią układać puzzle lub szukać fragmentów całości nawet jeśli zajmuje to sporo czasu i wysiłku. W Sztokholm Delete mamy właśnie taką rozsypankę scen i narracji od samego początku. Co mają ze sobą wspólnego młodociany przestępca z rodziny imigrantów, młoda prawniczka, zaczynająca swą karierę zawodową w dużej i renomowanej firmie, i informatyk z nadmierną skłonnością do gier hazardowych który tonie w długach i stara się to ukryć przed pełną obaw żoną ? Na pierwszy rzut oka - nic. Na drugi rzut oka też nic. Trzeba dotrzeć do, mniej więcej, połowy książki żeby dostrzec na początku wątłe niteczki prowadzące od jednego bohatera do drugiego (a jest ich więcej niż trzech). A potem to już idzie mocno z górki z prawdziwie wybuchowym zakończeniem. Zdaję sobie sprawę że nie każdy tam dotrze. Mi zajęło to tydzień z okładem - sporo jak na kryminał. Ale nie żałuję.

Ciemne, krakowskie zaułki, które niczym nie przypominają tych ze współczesnej pocztówki. Lokalna społeczność - zróżnicowana etnicznie, z różnych warstw społecznych, a przede wszystkim: z różnymi sekretami, które lepiej by nie zostały odkryte. I morderstwa - oczywiście, że są też morderstwa. Brutalne, powtarzające się, owiane szaleńczym niepokojem. Jeśli zastanawiasz się, czego może brakować Ci w polskich kryminałach, to wysoce prawdopodobne jest, iż brakuje Ci w nich belle époque. Pięknej epoki tajemnic. Niech Was nie zwiedzie tytuł - "Najdłuższą noc" w rzeczywistości czyta się zaskakująco szybko. Dzięki krótkim rozdziałom możemy śmiało obiecywać sobie, że "ten będzie ostatnim", a historia przemyka nam w dosłownie kilka chwil (czyt. kilka godzin). Tempo przyspiesza, bohaterowie nie próżnują, a kolejne odkrycia w ramach rozwiązywanej, misternie uplecionej zagadki wychodzą na światło dzienne. Po nitce do kłębka. 🧶 W chwilach wytchnienia czytelnik może zajrzeć do przeszłości głównego bohatera, który w pobocznym wątku rozgrywa swoje wydarzenia z czasów przed przyjazdem (powrotem) do Krakowa. Na ciekawskich czeka porcja faktów z początków sztuki kryminalistyki, a także kwestii zmian społecznych bądź emancypacji kobiet - dobre punkty zaczepienia do zgłębiania tematu na własną rękę, już po zakończeniu lektury. Z polskimi powieściami często bywa tak, że gdy nie przypadną nam do gustu, to z dużo większą skłonnością poddajemy je skrupulatnej krytyce. Z drugiej jednak strony, gdy trafimy na udany tytuł, sympatia szybciej i łatwiej rośnie w naszych sercach. Nie to, że dobre, to jeszcze na dodatek: nasze, polskie. "Nasza" "Najdłuższa noc" polskich autorów zdecydowanie MOŻE sprostać oczekiwaniom - gdy nie są zbyt wygórowane, potrafi nawet zaskoczyć. 💡

Początek kariery Whitinga prezentuje się całkiem nieźle. Dwie niepowiązane ze sobą sprawy, z zupełnie innego horyzontu czasowego, przeplatają się, gdy śledzimy pierwsze kroki bohatera tej serii w jego pogoni za marzeniem — zostanie śledczym z prawdziwego zdarzenia. Historia rozwija się w przyzwoitym tempie, a rozwiązania nie są oczywiste. Uczestniczymy w codziennej policyjne pracy, w której sumienność, cierpliwość, spostrzegawczość i odrobina szczęścia jest kluczem do sukcesu. W porównaniu do książek z serii to objętościowo bardziej nowela, ale i tak warto poświęcić jej czas, bo mija on przy tej lekturze błyskawicznie.

„Wyspa powrotów” Petera Maya to powieść, która kusi klimatem bardziej niż samą fabułą. Problem pojawia się w warstwie fabularnej. Choć intryga ma potencjał, rozwija się nierówno. Momentami tempo wyraźnie siada, a napięcie, które powinno narastać, rozprasza się w zbyt długich opisach i powtórzeniach. To nie jest zła książka— wręcz przeciwnie. To solidna, klimatyczna lektura, idealna na spokojny wieczór, szczególnie dla czytelników, którzy cenią nastrój bardziej niż dynamiczną akcję. Jednak jeśli ktoś oczekuje mocnego thrillera lub historii, która długo nie daje o sobie zapomnieć, może poczuć lekki niedosyt.

Pozorne samobójstwo kobiety staje się pretekstem do poszukiwania odpowiedzi "dlaczego?". Główna bohaterka, siostra tragicznie zmarłej odkrywa, że najprawdopodobniej było to morderstwo. Chcąc dociec prawdy musi wrócić do trudnej, traumatycznej wręcz przeszłości, nieświadomie narażając na niebezpieczeństwo siebie i swoich bliskich. Ciekawy pomysł na książkę, plus za wplecenie do fabuły wątku przerażających zbrodni argentyńskiej junty. Niepokój towarzyszący ówczesnym wydarzeniom, wzmacia niepokój wiążący się z działaniami bohaterki.

https://pikkuvampyyrinkirjamaailma.blogspot.com/2019/12/220-sylwia-kubrynska-biurwa.html Mam ciekawą przypadłość znajdowania niecodziennych książek zupełnie przypadkowo. Jako że od zawsze pracuję w biurze, a przez dwa lata egzystowałam w urzędzie, temat papierkowej pracy jest mi bliski. Pewnego dnia przeglądając Instagram, zobaczyłam zdjęcie pewnej zielonej książki i pomyślałam, że muszę ją mieć. Sylwia Kubryńska za pomocą "Biurwy" uzmysłowiła mi, co w pracy jest ważne - "żeby nie było spiny i żeby było wiadome". So true. "Biurwa" to relacja kobiety, która zmaga się z urzędniczą posadą. Wiecie, mnóstwo segregatorów, jeszcze więcej pieczątek, ludzie od niczego, inspektorzy do spraw żadnych, powaga urzędu i absurd ważnych sytuacji. Wśród tego wszystkiego nasza bohaterka Ewa - matka dwójki dzieci i partnerka na pół gwiazdka, która o byciu żoną może tylko pomarzyć. Autorka w krzywym zwierciadle przedstawiła pracę w urzędzie, co doskonale rozumiem, ale... Chciałabym w takim urzędzie pracować, naprawdę. Moje doświadczenie stukało głośno obcasami, kiedy czytałam tę książkę. Dlaczego? Otóż dlatego, że według lektury praca w biurze polega na jedzeniu serniczka, zmienianiu butów, kłamaniu, jedzeniu serniczka, tuszowaniu przewinień, jedzeniu serniczka, chodzeniu od pokoju do pokoju i ponownym jedzeniu serniczka. Rozumiem takie przedstawienie sytuacji, ale nie spodziewałam się aż tak stereotypowego i nieprawdziwego obrazu urzędniczej posady. Urzędnicy są tak piętnowani ot tak, że rozpowszechnianie kolejnego absurdalnego obrazu nie wydaje się wskazane. Wielu ludzi sądzi, że urzędnik siedzi za pieniądze podatników i nie chce im pomóc, bo musi wypić kawkę. Zazwyczaj, jeśli ktoś nie chce nam pomóc, to po prostu nie może i ma ku temu ważny powód, jakim jest nasze absurdalne i często sprzeczne prawo. Wielokrotnie byłam w sytuacji, gdy chciałyśmy w jakiś sposób pomóc petentowi, ale nasz urząd nie miał do tego uprawnień, a prawo związywało nam ręce. Mówienie, że "nikt nie jest od tego" jest także nie na miejscu, ponieważ w praktyce każdy jest od wszystkiego. Często jedna osoba w urzędzie pełni tak różne funkcje i ma tak skrajne obowiązki, że głowa mała. Do tego ktoś inny ma podobny zakres zadań, ale jednak inny, bo tak trzeba, bo takie są wytyczne, bo tak ustalono prawo. Dlatego często wydaje nam się, że nikt nie jest od owego tego, czymkolwiek ono jest. To plus czynnik ekonomiczny to główne powody szybkiego wypalenia pracy każdej biurwy. Do książki wkradła się także mała nieścisłość. Nasza bohaterka podobno całymi dniami nie ma nic do roboty, a zaraz okazuje się, że pracę zabiera do domu i pracuje nawet podczas kąpieli. Po lekturze zdałam sobie sprawę, że bardzo, ale to bardzo zabrakło chociaż kilku słów o petentach, bo to własnie oni sprawiają, że praca w urzędzie ma smaczek. Jeszcze nie wiem, czy są oni powodem miłości czy nienawiści, ale na pewno są kluczowi w pracy urzędnika. "Biurwa" ma jednak więcej plusów niż minusów. Najważniejszym z nich jest humor, połączony z dystansem i dramaturgią. Książka kipi od ironii, sarkazmu i cynizmu, co osobiście uwielbiam. Narracja poprowadzona jest w taki sposób, że buduje napięcie przed każdym, jakże ważnym wydarzeniem w urzędzie... A przecież nigdy nie wiadomo, jakie ważne wydarzenie będzie miało miejsce kolejnego dnia w tym jakże dynamicznym miejscu pracy. Żartobliwe docinki podsycały detale, które autorka naprawdę świetnie wychwyciła. Kolejna para butów w urzędniczej szafie, obraza o nowy - używany mebel w pokoju, lokalizacja gabinetu, rewia mody urzędniczek i inne niuanse. Idealnie przedstawiła też serce pracy w urzędzie, czyli humor burmistrza. Wierzcie mi, to jest istotny czynnik, wpływający na życie (a etat już na pewno!) każdej biurwy. Nie jestem w stanie zliczyć, ile razy zapytano mnie, w jakim humorze przyszedł dziś kierujący urzędem. To była niewiadoma, wokół której kręciło się funkcjonowanie wszystkich pracowników. Szef (inspektor, dyrektor, burmistrz, starosta czy ktokolwiek inny) ma także moc zlecania czegoś. Czego? To już trzeba samemu do tego dojść. Trzeba coś zrobić - wymyśl coś, zrób coś. Co? Nikt nie wie. Ale ważne, żeby to coś zrobić. Zaskoczyła mnie poruszona kwestia zarobków. Wszystkim wydaje się, że urzędnicza pensja to wygrana w Lotto, ale w rzeczywistości najczęściej jest to najniższa krajowa lub niedużo wyższa kwota. Jeśli jest to już jakaś konkretna liczba, to zakres obowiązków w stosunku do niej jest niewspółmierny i na tym samym stanowisku w jakiekolwiek firmie zarobicie więcej. Autorka przedstawiła kwestię wypłaty i ewentualności przedłużenia umowy o pracę. "Biurwa" to książka nie tylko o pracy w urzędzie. Jestem pewna, że sporo osób, podejmujących jakąkolwiek pracę biurową, odnajdzie tutaj cząstkę swojego życia. Praca w urzędzie i praca w biurze to dwa osobne tematy, ale ostatecznie każdy chce, "żeby nie było spiny i żeby było wiadome". Motto każdego pracownika biurowego, niezależnie od branży. Ponadto, z bohaterką mogą utożsamiać się pracujące rodzicielki, a w szczególności matki samotnie wychowujące dzieci. Introwertyczne spojrzenie Ewy pozwala zrozumieć myśli zapracowanej matki Polki - chęć spędzenia z dziećmi czasu, potrzeba większego zarobku, aby utrzymać całą rodzinę, a także tlące się marzenie o ciekawej pracy, która nadałaby życiu więcej sensu i celu. "Biurwę" serdecznie polecam. Sprawdzi się idealnie jako słodko - gorzka lektura na jeden, góra dwa wieczory.

Mroczny thriller Marty Guzowskiej z fabułą, która zdecydowanie nadawałaby się do serialu “Kości”. Małe miasteczka mają to do siebie, że zazwyczaj to one są centrum niewyobrażalnych dla ludzi historii. Dawno nie czytałam polskich kryminałów, dlatego “Czarne światło” jest lekką odmianą na tym bookstagramie. Marta Guzowska opisała naprawdę dobrze całą historię. Jeśli chodzi o bohaterów - Mario Ybl (czytajcie jego nazwisko tak, jak chcecie) zaskoczył mnie swoją cynicznością i poziomem sarkazmu (uwierzcie mi na słowo, że ten facet nie potrafi powstrzymać się od złośliwych komentarzy). Dosłownie wszędzie zauważa głupotę ludzi, czego również nie jest w stanie nie oceniać. Adam - współpracownik antropologa - jest osobą zapatrzoną w swoją pracę i zdecydowanie człowiekiem naiwnym. Dziewczyna profesora (choć każdy nazywa go jego narzeczoną) - Pola, ma w sobie więcej cierpliwości niż przedszkolanki, naprawdę. Codziennie znosi postękiwania mężczyzny, zajmuje się jego terapią. Przez większość książki dosłownie zastanawiałam się czemu ona nie rzuciła Mario i nie wyjechała. Skoro opisywanie głównych bohaterów mam już za sobą (nie wysilę się, by wspomnieć o Rudej, Maurycym i całej reszcie, bo popsułabym Wam największą zabawę) to może warto teraz zająć się okładką. Cóż, jest ona na pewno nietuzinkowa - buszuję w książkach od dawna, a z taką jeszcze się nie spotkałam. Można więc powiedzieć, że Paweł Panczakiewicz wykonał porządną grafikę. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Was do tej książki Marty Guzowskiej. “Czarne światło” zdecydowanie jest dobrym kryminałem wartym uwagi i powinien zachwycić fanów tego gatunku.

Po "Nic oprócz strachu" byłam niezmiernie ciekawa kontynuacji cyklu Annie Lindholm. Muszę przyznać, że o ile sama akcja w "Nic oprócz milczenia" jest wciągająca to udział naszej bohaterki wydaje mi się trochę naciągany. Trochę "wbiła się" w śledztwo weneckiej policji, działając poza procedurami i oficjalnym protokołem (kto pozwala osobie cywilnej "wtryniać się" w policyjne dochodzenie? raczej się to nie zdarza). Jestem bardzo ciekawa jak będzie prezentował się tom trzeci.

Gdybym musiała określić tę książkę tylko jednym przymiotnikiem, użyłabym tego: urocza. Do tego mam wydanie z oryginalną retro okładką, znacznie moim zdaniem lepszą niż w drugiej wersji, jaką wydawca dla niej wybrał, gdyż znakomicie oddającą klimat tego staroświeckiego angielskiego kryminału. Jak pisze we wstępie polski wydawca (Zysk), dziesięć lat temu wydawnictwo British Library postanowiło przypomnieć niektóre powieści kryminalne z okresu tzw. Złotego Wieku, tj. czasu między I a II wojną światową. Jedną z nich była właśnie ta książka, która w krótkim czasie osiągnęła status bestsellera. I wcale się temu nie dziwię. Jest tu wszystko za co kochamy Agathę Christie (przepraszam wszystkich lepiej ode mnie oczytanych w angielskim kryminale, ale mi nasunęło się to właśnie proste skojarzenie): lekkość pióra, brytyjski (czyli raczej nieoczywisty) dowcip oraz klimat, przede wszystkim klimat. Akcja zaczyna się w przedziale pewnego pociągu zmierzającego (w każdym razie w założeniu) do Manchesteru, w dniu Wigilii, gdy od kilku dni śnieg sypie tak gęsto, że kończy się to utknięciem pociągu na jednej ze stacji. Każdy z bohaterów ma swoje plany, jednak wszystkie one staną się tak samo nieaktualne w obliczu pogodowego kataklizmu. Po dość spontanicznie podjętej decyzji o opuszczeniu pociągu, wszyscy trafiają do pustego domiszcza, w którym jednak płonie ogień w kominkach a na stole czeka świeżo zaparzona herbata. Tymczasem śnieg za oknem sypie coraz mocniej, jakby starając się nadążyć za tempem w jakim gęstnieje atmosfera wewnątrz dworu. Tak, pojawią się w tej historii morderstwa. Będą jednak bardzo wyważone i estetyczne, jak to w brytyjskim kryminale retro. Akcja, rozciągnięta raptem na kilkanaście godzin, będzie toczyć się z brytyjską flegmą, co jednak nie oznacza braku napięcia. Tego dostarczą relacje między poszczególnymi bohaterami – postaciami bardzo różnymi i całkiem niekiedy barwnymi, jak niejaki Smith (człowiek „z gminu”) czy sześćdziesięcioletni „starzec” Edward Maltby, członek Królewskiego Towarzystwa Parapsychologicznego. Przeurocze i przesympatyczne. Przeczytałam w jeden wieczór, pragnąc więcej, w tym również śniegu, nawet i w nadmiarowej ilości. Po świętach (i przedświętach oraz poświętach) z typowo szczecińską zimową pogodą (czyli plus sześć, mgła i mżawka, szlag by to trafił) z radością przyjęłabym każdą malutką zaspę, choćby miała kryć (brytyjsko estetyczne, nie zapominajmy o detalach!) zwłoki.

Czytając "Dziewczynę, jak ocet" Anne Tyler nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że to historia, jaką w swoim popkulturowym młynku przemieliłem chyba ze sto razy. I mimo, iż to najsłabsza z czytanych dotąd powieści, wydanych w ramach PROJEKTU SZEKSPIR, to nie mogę powiedzieć, abym źle się bawił. Może z powodu tego, że dawno już nie oglądałem komromu bazującego na tych ogranych po wielokroć tematach, może dlatego, że postaci, które z pludrów szekspirowskiej opowieści uwalnia i trawestuje w wiek XXI, Anne Tyler, naprawdę są jakieś, każda budzi emocje i niemal każda bawi i wzrusza a może dlatego, że od dawna tak dobrze nie bawiłem się, czytając cokolwiek, w czym postaci przerzucają się tak naturalnie zabawnymi dialogami?... Czy jest to najlepsza z uwspółcześnionych wersji "Poskromnienia złośnicy"? Z pewnością nie. Jakkolwiek powieść lekka, zabawna i przyjemna, i w tej materii spełnia większość założeń oryginalnej komedii Szekspira. Polecam! P.S. Okładka fatalna. Gdybym miał oceniać książkę po niej, odjąłbym jedną gwiazdkę!

To niezwykle zabawna i absurdalna komedia. w której tytułowy bohater często wymawia słowa alleluja i hosanna, a piwo było jego wodą życia. Anders Morderca, który do tej pory robotę miał w poniedziałek, środę i w piątek postanowił skończyć z alkoholem, masakrowaniem ludzi i miażdżeniem rzepek za opłatą zdecydował pójść za Jezusem i rozpoczął karierę, jako kaznodzieja zresztą we własnym kościele. W związku z tym często wymawiał też słowa alleluja i hosanna, a piwo było jego wodą życia. Nowemu idolowi, rewolucjoniście pomagała niejaka pastor Johanna Kjellander i recepcjonista Per Persson, którzy zresztą byli dość oryginalną parą. Polecam tą lekką w czytaniu książkę, w której specyficzny szwedzki humor powoduje, iż czyta się ją szybko i z wielką przyjemnością.

Powieść Sally Andrew „Przepisy na miłość i zbrodnie” trafiła do mnie przypadkowo. Zaczęłam ją czytać bez przekonania, ale po około trzydziestu-czterdziestu stronach akcja mnie wciągnęła, by potem trzymać w napięciu do końca, mimo iż nie pędzi ona z zawrotną prędkością. Główna bohaterka, Tannie Maria, mieszka w południowoafrykańskim miasteczku. Jest kobietą po przejściach i wdową, której śmierć męża wcale nie zmartwiła, gdyż mężczyzna znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Tannie prowadzi w lokalnej gazecie kulinarną rubrykę i bardzo przykłada się do swojej pracy. Uwielbia gotować i wierzy w to, że jedzenie nie tylko zaspokaja głód, ale również koi duszę, a nawet może pomóc kogoś w sobie rozkochać. Pewnego dnia wraz z koleżankami z pracy kobieta zostaje uwikłana w kryminalną intrygę. Postanawia odkryć, kim jest zabójca pięknej kobiety, nie mając świadomości, że w ten sposób wplącze się w niebezpieczną przygodę, a także pozna pewnego przystojnego policjanta… Perypetie Tannie śledzi się z zainteresowaniem, tym bardziej, że nie tylko opowiada ona o swojej codzienności i udziale w śledztwie, ale dzieli się z czytelnikami różnymi przemyśleniami. Nieraz to tematy lekkie, żartobliwe… Innym razem bardzo poważne. Należy do nich przemoc wobec kobiet, która w miasteczku nie należy do rzadkości. Intrygujący jest klimat powieści – momentami, przede wszystkim w drugiej części, przypominała mi ona książki Fannie Flagg, zwłaszcza wówczas, gdy poczucie humoru łączy się z powagą oraz podczas opisów szalonych perypetii bohaterów. Są tu też, zwłaszcza na początku, słabsze fragmenty, jednak całość czyta się przyjemnie i z emocjami. Atmosferę na pewno podgrzewają też ciekawe kreacje postaci oraz nieprzewidywalność akcji.

Może spodziewałam się czegoś ambitniejszego po określeniu na okładce "thriller archeologiczny"?... Ale nie uznam czasu poświęconego na czytanie za stracony. Był to przyjemny wakacyjny weekend z lekturą niewymagającą jakiegoś głębszego zaangażowania.

Jak na thriller, który powstał na bazie scenariusza mamy coś dobrego. Początek (tak do 7-8 rozdziału) był nijaki, męczyłam się i zastanawiałam się, czy nie przerwać czytania. Przetrwałam ten nijaki początek i powiem Wam, że było warto. Im bliżej połowy książki, tym bardziej historia mi się podoba. Motyw przeszłości, wplątanie w to kościoła i do tego pokazanie jak działały kiedyś układy. Jedynie co mi nie pasowało to brak tłumaczeń z języka niemieckiego na polski, dlatego moja czytelnicza dusza miała problem, by się wciągnąć. Dobrze skonstruowana historia, pełno zwrotów akcji i plot twist na koniec - majstersztyk.