Król

Ponoć w każdym z nas jest odrobina z dziecka. Zgodnie z tą tezą sięgam więc od czasu do czasu po literarurę dziecięcą. Zwykłe magnesem są ilustracje. Tu też tak było, po prostu nie mogłam oderwć oczu od kocich portretów. Zresztą ilustracje są tu kluczowe, bo tekstu tu niewiele. Ot typowa książeczka dla bardzo małego czytelnika. Proste zdania trafiające w punkt. A o czym? Ano o kotach. Minusz, Pasza i Amira mieszkają z swoją opiekunką Mariam. Z czasem zauważają bardzo istotne zmiany u swojej pani, bowiem Miriam spodziewa się dziecka. Koty nie wiedzą jak się zachować. Czy bać się, że ich pozycja w domu się pogorszy, czy cieszyć się razem ze swoją opiekunką. Trochę to jak popularne bajeczki dla przedszkolaków, przygotowujące je do roli starszego rodzeństwa. I choć można uczyć przez przykład lub analogię, to ja nie umiałam oprzeć się wrażeniu, że to lektura dla kotów, ku pokrzepieniu kociego ducha. Coś mi tam zgrzytało pomimo minimalistycznego podejścia do tekstu Może jestem, po prostu, za dorosła na tą lekturę. Na pewno warto nacieszyć oko ilustracjami.

Bardzo wartościowa książka. Po przeczytaniu do przegadania z dziećmi. Porusza już poważniejsze tematy, które dotyczą podejmowania decyzji i ich konsekwencji oraz uczy wrażliwości wobec zwierząt. Mimo, że wydawnictwo kategoryzuje tą książkę jako pozycję dla dzieci powyżej 3 roku życia to uważam, że jest przeznaczona dla znacznie starszych dzieci. Więcej na temat tej książki napisałam na blogu https://matkawberku.pl/index.php/2020/02/03/zegnaj-skarpetko-zupelnie-inna-niz-pozostale-ksiazka-benjamina-chauda/

Uwielbiam książki pisane z perspektywy dziecka. Niewielu autorów może pochwalić się znajomością dziecięcej wrażliwości, potrzeb i pragnień do tego stopnia, że czytając książkę czujemy się jak ta mała istotka, z całą jej beztroską i naiwnością. W książce, którą dziś chcę wam przedstawić, nie spotykamy wprawdzie dziecka, lecz małą pchełkę. Prawdziwą pchłę podróżniczkę! Przyznacie, że pchły niezbyt często są bohaterkami dziecięcych książek. Tu ukłon w stronę autorki, że potrafi brzydkim, przez nikogo niechcianym pasożytniczym stworzeniom nadać cechy sympatycznych istotek, które stają się czytelnikowi niezwykle bliskie. Pchełka, którą tu poznajemy, ma wszystkie cechy typowe dla małego dziecka - ciekawość świata, odwagę, nieroztropność. Nawet jej narracja jest typowo dziecięca. Olśniona przypadkowo zauważonym różowym futerkiem gorąco zapragnęła na nie wskoczyć. Wbrew zakazom i ostrzeżeniom swojego starszego brata, pchła Majka stawia na swoim - opuszcza poczciwego jamnika, na którym wspólnie "mieszkali" i przeskakuje na upragnione różowe futerko. Urocze miejsce okazuje się być jednak zwykłym pluszakiem, czytaj - nie jest w stanie dostarczyć pchełce pożywienia, ani przyjemnego ciepła. Majka postanawia wrócić, ale tu pojawia się problem... Jamnik nagle się oddala i nasza maleńka pchełka zostaje zupełnie sama. I co teraz? Dopiero teraz dociera do niej sens ostrzeżeń brata i chętnie znowu trafiłaby pod jego opiekę, ale to nie takie proste... Majka postanawia jednak się nie poddawać i chce odnaleźć brata. Wyrusza na poszukiwania. Po drodze spotyka ją wiele przykrości i zagrożeń - skręca kostkę, znosi kpiny pewnego komara, cudem unika śmierci pod wielkim kapciem. Strach, rozpacz, poczucie osamotnienia małej pchełki sprawiają, że czytelnik emocjonalnie się z nią identyfikuje i gorąco kibicuje. Na szczęście cała historia kończy się dobrze. Dzięki determinacji małej pchełki i pomocy komara Ryszarda, który na szczęście daje się poznać z lepszej strony, rodzeństwo w końcu się odnajduje. Opowieść jest bardzo dynamiczna. Nie znajdziemy tu opisów, lecz głównie dialogi. Ale nie tylko słowa Maliny Prześlugi trafiają do młodego czytelnika - na uwagę zasługują też niezwykłe ilustracje Agnieszki Rzeźniak, doskonale oddają one klimat tej książki i wspaniale przemawiają do wyobraźni. Więcej na: http://maluszkoweinspiracje.blogspot.com/2014/07/bajka-i-majka.html

Dziewczynka uśmiechająca się do nas z okładki to Linea, główna bohaterka tej książki, która kocha przyrodę. Miesiąc po miesiącu opowiada nam interesujące ciekawostki z otaczającego świata przyrody oraz przedstawia pomysły na spędzanie kreatywnego czasu wykorzystując dary natury. Linea pokazuje jak zrobić wianek z kwiatów, koronę z liści, podaje przepis na zupę z pokrzywy oraz zapiekany rabarbar. Czytając o poczynaniach dziewczynki jesteśmy zmobilizowani do działania i chcemy tak jak Linea obserwować i odkrywać otaczającą nas przyrodę. Pozycja obowiązkowa dla małego i dużego miłośnika przyrody ❤

Tą książkę kupiłam specjalnie kiedy mój przedszkolak musiał ubrać swoje okulary. Dzieci są okrutne i bezpośrednie, a mała nie chciała chodzić w swoich okularach. Sięgnęliśmy po książkę by można było się utożsamiać z Franią i dokładnie tym samym problemem. Pomogła, bardzo dobrze wpłynęła na samoocenę. Do tego wszystkiego książka jest napisana dowcipnie, ma celne puenty i przyjemne dla oka ilustracje.

Pewnego pięknego dnia orzesznica niespodziewanie oświadcza swemu przyjacielowi mrówkojadowi, że udaje się z kretem Stellanem na kurs, w związku czym ten zostanie sam w domu. Mrówkojadowi jest to całkowicie nie w smak. Czuje się odrzucony i samotny. I tak wraz ze swym pluszowym towarzyszem Karolem Gustawem próbuje popaść w czarną rozpacz, lecz nic z tego… Mrówkojad nie może uronić ani jednej rzewnej łzy… Wtedy uświadamia sobie, że przecież cebula ma w sobie tak niezwykłe właściwości, że podczas jej krojenia z pewnością w oka mgnieniu się rozpłacze. Udaje się do spiżarni orzesznicy i zaczyna rytuał obierania cebulki. I tak obiera, obiera i obiera… Aż w końcu orientuje się, że chyba jednak przesadził. Żeby przyjaciółka nie była po powrocie do domu zła za jego marnotrawstwo postanawia ugotować dla niej na kolację zupę z wcześniej posiekanej cebuli… Czy orzesznica skorzysta z zaproszenia mrówkojada i da się skusić? Dowiecie się tego, gdy sięgnięcie po ciąg dalszy tej historii, która niewątpliwie jest warta zainteresowania. Opowiada przecież o niesamowitej więzi, tęsknocie i walce z chwilową samotnością. Oczywiście polecam. Mądra i dowcipna jest to rzecz.

Zawsze uważałam, że fabułę zdecydowanej większości książek dla dzieci łatwo dorosłemu przewidzieć, gdyż opierają się one na starych jak świat schematach. Dobro zawsze zwycięża, a czary charakter musi pożałować swoich karygodnych czynów, a najlepiej jeszcze odkręcić swoje występki. To budujące, z morałem i uczące młodych ludzi zasad, jakimi powinni się w życiu kierować. A książki dla najmłodszych to już w ogóle żadne wyzwanie dla wyobraźni rodzica. Wystarczy spojrzeć na okładkę, czasem wesprzeć się dodatkowo opisem i już od pierwszej strony wiemy, co spotka nas na ostatniej. Tak sądziłam do tej pory. A potem sięgnęłam z córką po „Lubię Leosia” i jeszcze długo po odłożeniu publikacji na półkę nie mogłam przestać się śmiać. W pozytywnym sensie. Ta niepozorna książeczka liczy dosłownie kilka zdań. Na każdej stronie Marcel wymienia, co lubi u swojego kolegi – Leosia. Wyznaje też, że nie lubi tego trzeciego chłopca, który przychodzi do piaskownicy. Zazdrość to w końcu bardzo powszechne zjawisko, także wśród dzieci, a już zazdrość o przyjaciela to rzecz szczególna. Sądziłam, że właśnie o tym będzie książka. I owszem, była, ale miała też bonus w postaci takiego zakończenia, że choćbym myślała latami, nie wymyśliłabym tego lepiej, zabawniej, bardziej życiowo. Pokazałam „Lubię Leosia” mężowi, ma podobne odczucia. Nie zdradzę oczywiście, co takiego się wydarzyło, ale myślę, że zasiałam w was ziarno ciekawości. Książeczka ma grubą oprawę i miłe dla oka, kolorowe ilustracje. Jak wspominałam, tekstu nie jest dużo – jedno zdanie, kilka prostych słów na każdej stronie, ale za to napisanych dużą, czytelną czcionką, dzięki czemu w późniejszym wieku spokojnie można ją wykorzystać do nauki czytania. Element humorystyczny w postaci zakończenia na pewno zainteresuje starsze dzieciaki i zachęci je do samodzielnej lektury. Polecam, zdecydowanie. Rzadko bywam zaskoczona książkami dla dzieci. Tej jednak udało się mnie zaskoczyć i to porządnie. zaczytana.com.pl

Książka dla rodziców językoznawców, ale nie tylko. dzieci na różnych etapach przyswajania języka interesują się słowami jako takimi. Moje starsze dziecko, kiedy uczyło się mówić, miało coś w stylu "śmiesznego słowa na dziś" i czasami te śmieszne słowa były zaskakujące i trzeba było je przeczytać, powiedzieć wiele razy. Wymyślał też swoje słowa i nawet ten "język" miał swoją nazwę. Książka "Aciumpa" może być takim przedłużeniem zabawy w słowa, w wymyślanie swojego języka. Bo tytułowe słowo działa podobnie, jak wiele słów małych dzieci - nie wiadomo, co znaczy, jaką jest częścią mowy, jak go używać. Dla najmłodszych książka i tytułowe słowo mogą być po prostu śmieszne. Ze starszymi dziećmi chodzącymi do szkoły, można już więcej porozmawiać o częściach mowy, o znaczeniu i funkcjach słów w zdaniach, czy o nauce języków.

Są tacy, którzy czytają książki tylko z górnej półki i do małej literaturki się nie zniżają (bo to poniżej ich godności). Najbardziej doceniają walory literackie i niewiele ponad to. Ja do nich nie należę, pozostaję wśród tych zwyczajnych, prostych ludzi, którzy oprócz literackości cenią w książkach szatę graficzną i energię, którą te książki w sobie niosą. Dzięki temu mogę sobie pozwolić na docenienie książeczki o Samie i Julii. Moje pierwsze wrażenie, jak dostrzegłam tę książkę na bibliotecznej półce, to był jeden wielki zachwyt nad szatą graficzną właśnie. To, jak wygląda książka, wydaje się mieć szczególne znaczenie w przypadku literatury dziecięcej. Za tę część zdecydowanie dałabym 10 gwiazdek. Kolory, szczegóły, włóczkowe myszki - genialne! Poza tym literacko pewnie nie jest to jakiś rarytas, książka napisana niby zwyczajnie, a niesie w sobie coś ciepłego, przytulnego, przyjaznego dzieciom. Do tego jest mądra, współczesna, ludzka, bez zbędnego dydaktyzmu, postacie mają ludzkie cechy, z mocnymi stronami i ich słabościami. I właśnie tym tkwi moc. Niby żadne tam arcydzieło, a całość bawi, koi serduszka i otula empatią. Dla mnie super.

Śmieszna, zabawna, ciekawa książka z mądrym humorem dla CAŁEJ RODZINY !!! Książka którą można czytać razem z mamą, tatą, ciocią, wujkiem, babcią dziadkiem...itp Wszyscy będą się śmiać czytać i dobrze się bawić. Można też poprzez śmiech uświadomić dziecku jego wady lub rzeczy które robi źle.

Opowieść o krokodylu, który okazał się ....no właśnie kim się okazał dowiecie się z tej książki. 2 koty i pies na tropie krokodyla, pojawia się postać chłopca i chomika, taka książka dla 3 lub 4 latka. Moja 2,5 latka zasypia przy niej bo trochę jeszcze dla niej długawa. Ale polecam bo jest niebanalna.

"Bajka o rozczarowanym rumaku Romualdzie" Maliny Prześlugi to rewelacyjna książka! Skrzy się dowcipem i wabi ilustracjami Jagi Słowińskiej. Ma duży format i teoretycznie skierowana jest do małych dzieci. Ale i starsi będą mieli dużo (więcej) uciechy przy jej czytaniu. Zwłaszcza przy głośnym czytaniu! Głośnym i szybkim. Żeby było można poczuć ten rytm, żeby było słychać tętent końskich kopyt, i wołanie "Ratunku!" oraz "Hop-hooop?!" i tym podobne okrzyki ;-) Tak, tak, sprawdziłam! Głośno czyta się to świetnie! Nawet nastoletniej córce :-) Rumak Romuald czuje się niedoceniony. Jest zawiedziony i rozczarowany, że w bajkach nie poświęca się koniom należnej im uwagi. A przecież bez koni ci wszyscy królewicze, książęta i inni bohaterowie, niewiele by zdziałali! I oto nadarza się okazja, by on sam stał się bohaterem, albowiem słyszy wołanie o pomoc. Rusza więc (z pewnym niedowierzaniem) z odsieczą! Nie zdradzę, co było dalej. Historia nie jest długa. Można przeczytać jeszcze raz. I jeszcze :-) Bardzo polecam małym, średnim i dużym :-) https://bajdocja.blogspot.com/2019/11/bajka-o-rozczarowanym-rumaku-romualdzie.html

Druga z moich dzisiejszych propozycji to już czysta rozrywka. Wydawnictwo nazwało tę książeczkę bardzo huczną bajką na dobranoc i my się w pełni z tym zgadzamy. Jeśli więc marzycie o tym, że wasza pociecha szybciutko się uspokoi i zaśnie to nic tu po was. Albo przygotujecie się na piski, śmiechy i tańce-połamańce do późnych godzin, albo czytajcie tę książeczkę w dzień. Głosy niosą się z oddali: jest impreza u koali! Będą bity, będą hity! Dj Rufus niesie płyty! Czy uwierzycie w ogóle, że misie koala mogą tak imprezować? Hmmmm uwierzcie, bo to w gruncie rzeczy najbardziej senna impreza, na jakiej byliśmy. .. Na eukaliptusie zebrała się cała rodzina. Wszyscy gotowi są na to niecodzienne wydarzenie. Autorka zaprasza wszystkich, którzy chcą obejrzeć to zjawisko. No to zaczynamy! Kuzyn, dziarska ciotka, żwawy dziadek, skore do pląsów kuzynki, ojciec, mama, której nóżki chodzą w rytm rumby, stryjenka i stryjek, babcia, siostra i młodszy braciszek. Całe bractwo pląsa, skacze, przytupuje w rymowanym rytmie Oli Cieślak. My czytelnicy oczywiście nie pozostajemy w tyle. Łóżko ugina się od wesołych skoków, a podłoga aż stęka dociskana małymi, bosymi stopami. Jest zabawa na całego. Gwarantuję wam. Niestety koala, jak to koala. Długo nie poimprezuje na eukaliptusie. Najwytrwalszy okazał się mały braciszek, ale i on w końcu dołączy do całego towarzystwa, które niechcący zapadło w sen. I wszystkim misiom zgodnie się śniło: takiej imprezy jeszcze nie było… U nas nie było na pewno. Bo T. to nie koala i nie zaśnie z byle powodu, a jeszcze na takiej imprezie? Zapomnij mamo:) Chyba rozumiecie więc, że czytamy tę książeczkę raczej w dzień i w weekendy, kiedy można dłużej pospać? Wtedy też lepiej ogląda się ilustracje niezwykle pasujące do tego krótkiego tekstu. Jest szał, jest kolor i milusińskie misie, które najlepiej wyglądają z zamkniętymi oczkami:) Urocza książeczka!

Poznaliście już w książce ,, Yeti’’ tego samego autora Evy Susso sympatyczną parę bohaterów Uno i Matiego. Dziś chłopcy powracają w nowej letniej odsłonie. Książeczka jest równie piękna jak poprzednia. Duży format, twarda oprawa. Zilustrowana tak samo nadzwyczajnie i w tym samym stylu jak ,,Yeti’’, przez Benjamina Chaud’a. Akcja zaczyna się tym, jak rodzeństwo cieszy się z zakupionych skarbów na pchlim targu , poprzedniego dnia. Bracia nabyli zachwycające rzeczy , a mianowicie stare zabawki jak helikopter, supermana, łuk, auto, książkę oraz tajemniczą niebieską butelkę o dziwnym kształcie. Z tych wszystkich nabytków butelka jest najbardziej intrygująca. Uno i Mati odkorkowują butelkę i wtedy dopiero zaczyna się dziać. Z sykiem i świstem oraz leśnym zapachem, z flaszki wylatuje ogromny duch. Przedstawia się jako strażnik cedrowego lasu, więziony w butelce przez 4000 lat. Ma na imię Humbaba. W podziękowaniu ,że chłopcy wyratowali go z tego więzienia proponuje spełnić trzy dowolne bez ograniczeń życzenia. Dzieci jak , to dzieci nie zastanawiają się nad istotą sprawy, że to tylko są trzy prośby do spełnienia i nic poza tym. Prowadzą Humbabę do swojego ogrodu , pokazują mu swój domek na kasztanowcu i wypowiadają pierwsze życzenie. Proszą by cały ogród był pełen ciastek i słodyczy. I za chwilę pierwsza ochota spełnia się na ich oczach. Babeczki, marcepanowa trawa, lizaki, bananowe pianki są wszędzie. Drzewa zamiast liści też są pokryte słodkimi smakołykami. Chłopcy wpadają w amok. Wszystkiego próbują, smakują, objadają się. Resztą wypychają swoje kieszenie . Ogród jest jak zaczarowany . Przychodzi pora na drugie życzenie. Czego dotyczyła kolejna prośba chłopców do strażnika lasu? Jakie niosła za sobą konsekwencje? Czy w rezultacie Humbaba spełnił obiecane trzy życzenia Uno i Matiemu? Wszystkiego dowiecie się z lektury. Będziecie przeżywać z chłopcami świetną przygodę. A obrazki kolorowe zadowolą każdego. W niedzielę pójdziemy z dzieciakami na pchli targ poszukać takiej zakorkowanej niebieskiej butelki. W ostateczności może być czerwona. A może znajdziemy tam jeszcze inne niecodzienne rarytasy i perełki. Już nie możemy się doczekać!

Moja córka jest wielką miłośniczką książek posiadających bardzo dużo szczegółów. Wyszukiwanie małych elementów, przemierzanie labiryntami lub ulicami stało się jej wielką pasją. Ważne, aby na ilustracjach dużo się działo, było mało tekstu, a bohaterowie zachęcali do wielogodzinnego wymyślania niepowtarzalnych historii oraz rozwiązywania zagadek. Wszystkie te cechy na książka Judith Drews „Sztokholm - znam to miasto”. Już sama okładka nęci i zaprasza do wejścia do niezwykłego miasta, w którym tłok, gwar i zabawa to codzienność. Na pierwszym planie zobaczymy jacht ze szwedzką banderą (dzięki czemu dzieci poznają narodową flagę),ujrzymy kilka znanych nam postaci: Astrid (Lindgren),Alfred (Nobel),Selma (Lagerlöf) i wielu, wielu innych prawdziwych oraz fikcyjnych, których los związał ze Sztokholmem. Na pierwszych stronach zobaczymy galerię postaci. Pod każdą z nich zamieszczono zadanie, które pomoże rozpocząć piękną przygodę z książką. Na kolejnych wchodzimy już w wir miejskiego życia. Po ulicach biega Pippi, jej małpka oraz koń. Nie zabraknie też krasnali, wodników, duszków, wróżek, amorków, fontann, smoków, zabaw w piaskownicy, reniferów, robotników, policjantów, książąt, pomników, gwiezdnego chłopca, trolli, pingwinów, piłkarzy, królików, kotów, ptaków, kaczuszek, ryb, niedźwiedzi, gigantycznych wiewiórek, szopów praczy, samolotów, wiatraków. Zycie w szwedzkiej stolicy jest niesamowicie bogate, przez co można zginąć w labiryncie miasta na wiele godzin. Książka bardzo dobrze przyciąga uwagę dzieci. Ze względu na grube, solidne strony mogą po nią sięgać już dwulatki. Bogactwo szczegółów, bardzo dobre zagadki i możliwość toczenia własnej opowieści sprawia, że chętnie sięgną po nią również uczniowie, którzy z wykorzystaniem książek i Internetu mogą odkrywać zawarte w książce szczegóły, poznawać legendy, gwiazdy, twórców, władców i naukowców. Po takie książki warto sięgać z kilku powodów. Pierwszym jest pokazanie naszym pociechom, że zabawy z lekturami to bardzo przyjemna przygoda. Kolejnym trenowanie koncentracji i spostrzegawczości, a także logicznego myślenia pociechy w czasie wyszukiwania szczegółów, wzbogacanie słownictwa, poszerzanie wiedzy. Książki bez tekstu aż proszą się o to, by samodzielnie wymyślić przygody bohaterów, co powoli na wielogodzinne ćwiczenie dziecięcych umiejętności językowych oraz kreatywności. Proste ilustracje wykorzystujące podstawowe kolory oraz nieskomplikowane elementy będą doskonałą inspiracją do tworzenia własnych niepowtarzalnych miast pełnych gwaru. Warto dzieciom zaproponować, aby po takiej lekturze narysowały kawałek swojego miasta, swoje ulubione miejsca. „Sztokholm” to również doskonały materiał do terapii. Liczne zwierzęta, niezwykłe postaci, wielość przedmiotów staną się doskonałym pretekstem do uważnej pracy z kolejnymi stronami. Możemy ćwiczyć z dzieckiem wyszukiwanie konkretnych przedmiotów, liczenia ich, określania kierunków i usytuowania, wyszukiwania znanych zabaw. Jeśli już wcześniej spotkaliście się z twórczością Szwedów, dzieci poznały Sztokholm oraz lektury z nim związane na pewno ta książka ucieszy je jeszcze bardziej. Moja córka była zachwycona tym, że mogła znaleźć na stronach nowej lektury znane jej postaci. Szczególną sympatią darzy Pippi, jej konia i małpkę, a wszystko dzięki komiksom o Pippi również wydanym przez Wydawnictwo Zakamarki. Kolejną postacią, która ma u nas niesamowite powodzenie jest Łucja z kołem ratunkowym. Książkę polecam wszystkim dzieciom. Solidne strony sprawią, że posłuży im ona bardzo długo.

Na mnie ta książeczka podziałała jak balsam, bo historia opowiedziana przez autorkę tchnie delikatnością i czułością. Czytałam ją z namaszczeniem i wzruszeniem, bo to czarowna książka a w niej wszystko jest czarowne: główni bohaterowie, towarzysze, sceneria i sama historia oczywiście. Obrazy, które ma się przed oczami podczas czytania wciągają i choć czasami mogą wydawać się trochę mroczne, to zawsze kryją jakąś niespodziewaną dobroć. Już dawno żadna książka dla dzieci tak na mnie nie podziałała, nawet nie umiem powiedzieć w czym tkwi jej rozbrajająca moc. A o czym rzecz cała? A otóż i ona: mały rycerzyk Bogaś i jego konik Rogaś żyli sobie na łące otoczeni przyjaciółmi i pięknem krajobrazu. Dbali o mieszkańców doglądając każdego z osobna wedle jego potrzeb, oglądali obłoczki, rozmawiali, żyli spokojnie i przyjemnie. Aż pewnego dnia Bogaś zobaczył okrągły jak piłeczka obłoczek, który niejako zaczął go prześladować, widział go na jawie i we śnie. Przestał dbać o łąkę i jej mieszkańców, schudł i zachowywał się niezdarnie.Wreszcie podjął decyzję o wyjeździe w poszukiwaniu obłoczka. To była bardzo bohaterska decyzja rycerzyka, bo dotąd nie opuszczał swojej łąki. Jadąc i jadąc i ... dojechali do ciemnej puszczy, przerażeni ale nie zrażeni jechali dalej aż dojechali do jasnej polany. Tam zobaczyli namiot w którym rozparty na krzaczkach borówek siedzial skarabeusz - dostawszy od niego tajemnicze informacje ruszyli w dalszą drogę. Dojechali do bagien, gdzie uratowali muchę z macek rosiczki. Długo jeszcze trwała ich podróż zanim ujrzeli kaktusowy gaj z przepowiedni skarabeusza, w środku którego ujrzeli obłoczek.... Czy uda im się wrócić na łąkę? Tak, ale jak przeczytajcie, zachęcam.... Może komuś z Was wydać się ta wzmianka o głównym nurcie książeczki spłaszczona i mało porywająca, ale nie dajcie się zwieść mojej pisaninie. Z książeczki płynie dużo dobra i ciepła, tkliwości i serdeczności. Autorka przypomina, że wygląd zewnętrzny bywa złudny, a odpychające z zewnątrz bywa przepiękne w środku i trzeba czasu aby sie o tym dowiedzieć. Zresztą ogólny przekaz jest prosty, że dobro daje dobro i odpłaca dobrem a cierpliwość przynosi zaskakujące rezultaty.

Historia Gustawa zapisana w książce udowadnia nam, że nie trzeba iść za tłumem, warto być indywidualistą. Ważne żeby żyć w zgodzie z samym sobą, bo tylko będąc wiernym swoim ideałom oraz przekonaniom odnajdziemy spokój ducha i będziemy naprawdę szczęśliwi.

Genialny w swej prostocie pomysł, aby z Szopa zwanego Praczem zrobić zapamiętałego czyściocha, a przy okazji opowiedzieć historię z morałem. Cenna lekcja przypominająca rodzicom, aby nie tracili z oczu tego co najważniejsze. Może także przypominająca dzieciom, że to dla nich rodzice się starają. Szczęśliwe zakończenie, w którym udaje się razem przełamać mur konfliktu pokoleń, konfliktu interesów i wypracować nowy model współżycia rodzinnego. Użycie tkanin jako budulca ilustracji jest tu jak najbardziej celne, sugestywnie oddające barwną panoramę codzienności. Warto zajrzeć! Lektura będzie odpowiednia dla 2 i 3-latków

Wszyscy na pewno znają Kevina, jest ponadczasowy! A dzięki tej książce mogą go poznać nasze dzieci😍 Książka jest streszczeniem filmu, ma 48 stron, jednak dużo miejsca na stronach zajmują ilustracje😉 Ośmioletni Kevin McCallister ma jedno życzenie: chce, żeby jego rodzina zniknęła. Najgorsze (albo raczej najlepsze) nastąpi, kiedy nieoczekiwanie to życzenie się spełni, a na jego dom napadnie dwóch okropnych zbirów. Na pewnie nie przeczuwają, jakie niespodzianki przygotował dla nich Kevin...