Maja idzie do szpitala

„Rikuś” to opowieść o króliczku, który... jest inny. Ma jedno ucho w górę, drugie w dół – i to wystarczy, by poczuć się gorszym, niewidzialnym, niedopasowanym. Brzmi znajomo? Ta książka porusza temat, który dotyczy każdego z nas – potrzebę akceptacji. Rikuś próbował wielu rzeczy aby upodobnić się do innych króliczków, był nawet u lekarza ze swoim uszatym problemem. Czy poradzi sobie ? Co powie mu doktor? Jak zareagują na końcu inne króliczki? Tekst jest prosty, ale niesie ze sobą ważne przesłanie: nie musisz być taki jak wszyscy, żeby być lubiany i szczęśliwy. Dzieci utożsamiają się z Rikusiem od pierwszej strony. Kibicują mu, martwią się razem z nim i na końcu cieszą się z jego przemiany – z nieśmiałego króliczka w pewnego siebie przyjaciela.

Ale fajna książka dla dzieci. Zwykle doceniam szatę graficzną i ma to ogromne znaczenie w ocenie książki. W tym przypadku jest inaczej. Szata graficzna jest skromna, bez niczego wyjątkowego, ale za to nie ona jest taka ważna. To fantastyczna książka z dwustronicowymi opowiadaniami dla przedszkolaków, a w każdym rozdzialiku - opowiadaniu uchwycony jest problem, z którym może zetknąć się dziecko w wieku przedszkolnym. Celnie, przystępnym językiem, krótko i zrozumiale, z gotowym rozwiązaniem dla dziecka. Jestem pod wrażeniem, a autorce gratuluję wyczucia, które nie każdemu się przydarza. Powinna to być lektura obowiązkowa dla wszystkich maluchów i ich rodziców. Koniecznie.

Przecudna minimalistyczna opowieść o niesamowitym potencjale, jaki może nieść za sobą książka. Głównym bohaterem jest wieloosobowy zespół - czteroosobowa rodzina. W skład ,której wchodzi mama, tata, synek Antek i córeczka Lusia. Jest też kolejny członek tej rodzinnej załogi pręgowany kotek oraz kurka i kogucik ,który pełni rolę budzika domowego. Rodzina jest biedna, nie posiada nawet zwykłego mieszkania ,że nie wspomnę o telewizorze czy samochodzie. Mieszkają w przyczepie samochodowej z kilkoma uszkodzonymi meblami, a jedynym środkiem lokomocji jest dla nich rower z przyczepką ,własnej roboty. Jedyną rzeczą ,którą mają na własność ,są hurtowe wprost ilości książek. Piętrzą się one, aż niemalże pod sam sufit miejsca zamieszkania. Służą już nie tylko do czytania ale np. do podtrzymania stolika w pionie, gdy ten ostatni ma jedną ułamaną nogę. Rodzina uwielbia czytanie i wolny czas spędza siedząc na stosie książek ,zatapiając się w lekturze. Przychodzi dzień, że książki wypełniają już całą przyczepę po sufit i trzeba samemu się ewakuować ,albo pozbyć się książek. Książki opuszczają dom rodzinny Antka i Lusi ,odwiezione na małej przyczepce rowerowej, pewnie kilkukrotnym kursem, do punktu skupu. Co się dzieje po opustoszeniu ich ,,mieszkania''? Czy wszystko jest jak zwykle? Opróżniona przestrzeń nie robi nic dobrego dla tej kochającej się rodziny. Powoli wszyscy zaczynają się od siebie oddalać. Co się zdarzy ,jak Lusia przyniesie pierwszą książkę z biblioteki do pustego domu? Czy rodzina wróci do siebie sprzed czasów ,,książkowego kataklizmu''? Czy jeszcze można wszystko naprawić? Przeczytajcie kochani tą cudowną opowiastkę ,korzystając z niemniej prześlicznych ilustracji. Książeczka stanowi bowiem także picture book. Piękne opowiadanie jest rozkoszą dla duszy , niosącym przesłanie ,że nie trzeba dużo posiadać ,aby rodzina mogła się kochać wzajemnie i rozumieć oraz to ,że książki scalają rodzinę. Myślę, że autorowi chodziło jeszcze o to ,że nie tylko same książki czytane przez wszystkich oddzielnie, ale wielkie wspólne czytanie robi wiele dobrego. I takiej rodziny nie jest w stanie nic rozdzielić, żadne przeciwności. Tak krótka, ale poruszająca książka pozostanie w pamięci na długo, długo...

"Ania i Maks idą do lekarza" to historia rodzeństwa, które mama zaprowadza do lekarza. Ania ma umówioną wizytę kontrolną, Maks rozchorował się więc przy okazji towarzyszy siostrze. Dziewczynka obawia się tej wizyty, nie wie co może ją spotkać w przychodni dlatego brat pokazuje jej w domu swój zestaw lekarski. Małymi kroczkami dziewczynka przełamuje strach, pojmując, że wizyta u lekarza wcale nie jest czymś strasznym. Książeczka jest niewielka a tekstu jest w niej raptem na kilka minut czytania. Jej karty ozdabiają kolorowe ilustracje, które dzieci tak kochają. Ciekawym pomysłem jest umieszczenie na ich ostatnich stronach obrazków prezentujących przedmioty adekwatne do danego miejsca i tytułu. Stanowią one podsumowanie i pokazują dokładniej narzędzia lekarskie. Obrazki są natomiast podpisane więc dzieci mają też okazję poznać nowe słówka. Historyjka przypomina relację z jakiegoś wydarzenia/dnia. Porusza ponadto ważny, wzbudzające często w dzieciach lęk, temat. Dzięki zwyczajnym bohaterom najmłodsi chętniej przyswajają treść a wizja wizyty w gabinecie lekarskim nie jest czymś strasznym. W końcu zawsze można skorzystać z doświadczenia małych bohaterów i wyciągnąć wnioski z ich przygód. Myślę, że stworzenie takiej właśnie serii było udanym pomysłem i gorąco zachęcam do sięgnięcia po tenże właśnie z tytuł ;) Książeczka do nabycia w fajnej cenie na Platon24 http://testowanieartdzieciece.blogspot.com/

Z okazji narodzin Beniamin dostaje od babci nietypowy prezent: różową walizkę. Walizka dla niemowlaka? Różowa dla chłopca? Niektórym (mamie Beniamina),trudno nie tylko zrozumieć ten prezent, ale nawet zaakceptować. Cóż, pomiędzy mamą a babcią nigdy nie było zgody, ale przecież obie tak bardzo kochały Benia! I jakby na przekór, ta walizka stała się dla Beniamina rekwizytem życia. Beniamin rósł, a walizka przybierała kolejne role, była m.in. łóżeczkiem, stolikiem, tam-tamem, tornistrem i… walizką. Babcia była szczęśliwa. Mama była zdruzgotana. A co na to młoda żona Beniamina? I kiedy warto trzymać się swoich przekonań, a kiedy pójść na kompromis, jeśli w grę wchodzi miłość? Miłość to szacunek. Miłość to tolerancja. Miłość to akceptacja. Może miłość to również kompromis. wiek 4+ https://montessori360.pl/blog/21-3-ksiazki-dla-dzieci-o-milosci

"Mama po raz dziesiąty powiedziała, żeby Marcyś wyjął palce z buzi, że to niehigieniczne, że to bardzo brzydko wygląda oraz, że nie ma zamiaru tego powtarzać po raz jedenasty. Marcyś po raz dziesiąty odpowiedział mamie, że ona jak zwykle nie rozumie niczego, ani nawet tego, że Marcyś ma najlepiej wygimnastykowanego mleczaka ze wszystkich chłopaków i że potrafi go położyć całkiem na leżąco - o, tak. Albo w bok - o, tak..." 💗 Książka bardzo ciekawa, bardzo pięknie wydana i bardzo nas zachwyciła. Piękne ilustracje i piękna treść. Składa się z dwóch historyjek. Pierwsza to pewnie znana wszystkim rodzicom akcja po tytułem ruszający się mleczny ząb 😉 Rodzice próbują przekonać synka, że już czas najwyższy wyrwać ząbka. Mama chce jechać do dentysty, tata chce załatwić to sam, Marcyś chce gazu rozweselającego ... Nagle nie wiadomo kiedy mama wyciąga ząbka... Druga historia, bardziej bajkowa, to rozmowa mamy że ślimakiem. Ślimak podczas tej rozmowy dowiedział się, że mama nie wie co robić, gdyż chciała zabrać spod poduszki synka jego mleczaka i włożyć tam pieniążek, jednak ząbek zniknął, przepadł... Polecamy do wspólnego czytania...

Leśne zwierzęta dręczy pytanie: Co będzie, kiedy JUTRO nastanie? Myślą, lecz odpowiedzi nie znając, postanawiają − jak radzi Zając − żeby na straży noc całą zostać. Rano zaś zjawia się dziwna postać... 💗 Książeczka zdecydowanie dla młodszych dzieci, których dręczy pytanie czym jest jutro? Bo dla dziecka jutro wcale nie jest takie oczywiste... Książeczka z dużymi ilustracjami utrzymanymi w leśnym klimacie. Historyjka rymowana, niezbyt długa, w sam raz na zaspokojenie pierwszej ciekawości jak to jest z tym jutrem lub wstęp do takiej rozmowy.

Sięgnęłam po tę książkę, bo wraz z drugimi urodzinami moje dziecko stało się dość wybredne w jedzeniu. Próbuję więc oswajać temat jedzenia również przez książki, by zachęcić młodego do eksperymentów z jedzeniem i próbowania nowych smaków. "Ugotuj mi bajkę" to ciekawa historia o tym, że króliczek Serduszko nie chce jeść obiadów. Zażyczył sobie, by mama przygotowała mu bajkę, ale nie każda z ugotowanych bajek przypada mu do gustu. Ciekawy pomysł z tym gotowaniem bajki. Nie wiem, na ile mój dwulatek rozumie treść, ale jest zafascynowany słowem jako takim, więc powtarza fragmenty książki, zwłaszcza partie dialogowe. Książka jest ciekawie i pięknie zilustrowana. Ale myślę, że ilustracje są dla trochę starszych dzieci. Syn próbuje zdefiniować niektóre elementy na obrazkach, a to nie jest takie proste i oczywiste. Myślę, że jeszcze do niej wrócimy, gdy dziecko trochę podrośnie.

Książka, której tekst czyta się kilka minut. W całości jednak czyta się ją długo. Razem w obrazem tworzą niezwykłą całość, Wzruszającą, wstrząsającą, dająca do myślenia... Wiele mówi o kondycji współczesnych miast. To nie jest książka do czytania, a do przepracowania razem z dzieckiem. Zachwyciłam się...

Ale fajna i mądra książeczka. Całkowicie zaskakująca. O tolerancji i nietolerancji, o poszukiwaniu i odnajdowaniu siebie, o tym, że trzeba być otwartym na różnorodność. Chwilami zabawna, chwilami smutna (ale tylko na sekundę). Szata graficzna całkiem niezła, chociaż szału nie ma. Tak czy inaczej - warto!

Niedługa powiastka, nawiązująca do tradycji i kultury żydowskiej. Duża czcionka, ułatwiająca czytanie, ciekawe, kolorowe ilustracje i historia o tym, że stare przedmioty mogą nam opowiadać ciekawe historie. Interesujące wprowadzenie np. do zajęć o pamiątkach rodzinnych.

Książeczka sklada się z dwóch części. Jedna część to opowiadanie o przygotowaniach i przebiegu świąt Bożego Narodzenia połączone z zadaniami dla dziecka typu wyszukaj na obrazkach (na jednej z ilustracji ukryty jest nawet adres do św Mikołaja) lub odpowiedz na pytania związane z treścią opowiadania lub zwyczajami świątecznymi . Opowiadanie jest utrzymane w bardzo ciepłym tonie ( styl ten nasuwa mi nawet na myśl Dzieci z Bullerbyn) jednak brakuje mi w nim wspomnienia o takich tradycjach jak np.dzielenie się opłatkiem , słuchanie kolęd,, czytanie opowieści związanych z narodzeniem Chrystusa (zamiast zimowych bajek o Królowej Śniegu !!!) , pasterce czy pójściu do kościoła w Boże Narodzenie nie tylko na oglądanie szopki ale również na mszę św. W drugiej połowie jest to książeczka dla całej rodziny czyli teksty 13 najpopularniejszych polskich kolęd wydrukowane na tle ślicznego pejzażu zaśnieżonej górskiej wioski. Książka w całości posiada duży czytelny druk oraz ladne ilustracje utrzymane w tym samym stylu co na okładce.Moja ocena dotyczy tresci opowiadania.

Książka przypadła nam do gustu, zwłaszcza 3-letniemu dziecku. Oczywiście, są wiersze, które dzieci chcą czytać wiele razy i takie, do których nie wracamy. Dużym plusem publikacji są ilustracje Macieja Szymanowicza, utrzymane w jego typowym stylu i korespondujące z absurdalnym nierzadko humorem wierszy. Niektóre utwory są naprawdę zabawne, niektóre trochę zbyt (nie wiem, jak to określić) na siłę realizujące jakiś pomysł. Mimo to oceniam na plus ten zbiorek.

Bardzo sugestywna opowieść do szerszych i konkretnych dyskusji z dzieckiem nie tylko na temat marzeń, chęci pragnienia bycia kimś zupełnie innym, ale przede wszystkim o rodzinie i o tym, jak z wielkiej miłości rodzą się dzieci. Remek jest najstarszym synem Lucynki i Wirgiliusza. Jak każde dziecko pragnie być kimś innym, a nie ślimakiem. Marzy, by stać się inną postacią. Bardziej kolorową, dziwną, bardziej szaloną. To doskonały pretekst do rozmowy z dzieckiem na tematy, o które prędzej czy później zapyta, poruszy. Nawet dzieciom zdarzają się chwile, w których chciałby być kimś obcym, kogo dobrze nie zna, kto w danej chwili mu zaimponował. To świetna okazja, by konwersować o wszystkim, co nas nie dotyczy, ale jakoś wewnętrznie porusza. Ślimak Remek zrozumie, co dla niego jest najważniejsze. Książeczka, obok wartości merytorycznej i przesłania zawiera wiele afektywnych ilustracji w wykonaniu samej autorki oraz lapidarne, kilkuwersowe teksty, które mogą posłużyć dzieciom do samodzielnego czytania. Przejrzyście, czytelnie, bez krzykliwości, przesadzonej barwności. Zgrabnie i z wyczuciem. Na nas zrobiła duże wrażenie. Syn wręcz domaga się kontynuacji tej pięknej historii. Szczerze polecamy! https://nietypowerecenzje.blogspot.com/2018/05/remek-marzyciel-anne-crausaz-o.html

Zosia jest już dużą dziewczynką, która prawie niczego się nie boi. Nie chce jednak iść do pani dentystyki, aby pokaać jej plamkę na zębie. W końcu przekonuje się, że warto dbać o swoje ząbki. Wizyta u dentysty budzi niepokój przed wieloma osobami, zarówno dziećmi, jak i dorosłymi. Jednak warto badać zęby i leczyć je, jeśli trzeba, przezwyciężając swój strach. Historia Zosi uświadamia, że lęk nie jest niczym złym i może dopaść każdego, ale warto pokonywać swoje słabości, bo niekiedy strach ma wielkie oczy. Owa opowieść zachęci niejednego dzieciaczka do wizyty u dentysty. Autorka tłumaczy, do czego służą poszczególne narzędzia dentystyczne, a na samym końcu książki znajduje się obrazek wymagający rozróżnienia, jakie produkty są zdrowe dla zębów, a które im szkodzą. Książka bierze udział w wyzwaniu czytelniczym "WyPożyczone": http://www.rudymspojrzeniem.pl/2018/01/wypozyczone-wyzwanie-czytelnicze-2018.html