Mały Książę. Dziewczynka i pilot

"Królewna Lenka ma zmartwienie" to cieniutka książeczka, z miękką okładką, ale za to z pięknymi, kolorowymi ilustracjami i ciekawą historią. Jak tylko przeczytałam ją córce, ta od razu zabrała się za rysowanie :) wzorując się na ilustracjach z tej książki. Pewnego dnia rodzice powiedzieli Lence, że będzie miała brata. Po ich minie królewna widziała, że oczekują od niej radości z tego powodu. Tymczasem ona nie wiedziała czy cieszyć się, czy wręcz przeciwnie. Uciekła więc z zamku i zatrzymała się w odosobnionym miejscu, by sprawę przemyśleć. Doszła do wniosku, że jak pojawi się brat, to rodzice przestaną ją kochać. Tymczasem odnalazł ją syn strażnika. Lenka podzieliła się z nim swoim zmartwieniem. Reakcja chłopca nie była taka, jakiej oczekiwała. On bardzo by chciał mieć młodszego brata. Lenka po rozmowie z kolegą również doszła do wniosku, że to jednak fajnie jest być starszą siostrą. "Królewna Lenka ma zmartwienie" pokazuje przede wszystkim sytuację dziecka, które nie cieszy się z przyjścia na świat młodszego rodzeństwa. Książka ta w swej treści zawiera wyjaśnienie najważniejszej dla dziecka sprawy: miłości rodziców. Mówi ona wprost, że w sercu rodziców jest wystarczająco dużo miejsca, żeby kochać wszystkie swoje dzieci. Ponadto książka "Królewna Lenka ma zmartwienie" pokazuje zalety bycia starszą siostrą, czy też bratem. Można przecież młodsze rodzeństwo wszystkiego nauczyć, można się wspólnie bawić, a przy okazji teraz to te młodsze dziecko będzie tym pouczanym na każdym kroku. W książeczce "Królewna Lenka ma zmartwienie" nie znajdziecie natomiast treści ilustrujących sytuację, kiedy bycie starszą siostrą bywa trudne. Biorąc pod uwagę fakt, że książka jest o dziecku niecieszącym się z rodzeństwa, myślę, że to bardzo dobry pomysł, aby o problemach, które mogą się pojawić nie wspominać w tej samej opowieści. "Królewna Lenka ma zmartwienie" to książeczka na niezmiennie aktualny temat pojawienia się nowego członka rodziny. Pozycja ta jest króciutka, ale w bezpośredni sposób wyjaśnia to, co może okazać się największym zmartwieniem starszego rodzeństwa i zwraca również uwagę na zalety posiadania młodszego rodzeństwa. Ze względu na prostą i krótką historię polecam tę książeczkę głównie młodszym dzieciom. Dla starszych, potrafiących wysłuchać dłuższe opowiadanie polecam książkę "Tekla i płaczący braciszek". Ilustracje możecie obejrzeć na moim blogu, serdecznie zapraszam http://yllla-cowgowiepiszczy.blogspot.com/2015/10/krolewna-lenka-ma-zmartwienie-krella.html

Książeczki z przygodami królewny Lenki należą do jednych z ulubionych mojej córki. Miałyśmy już okazję przeczytać o tym, jak to główna bohaterka ratowała Pana Ciekawskiego, przeganiała strachy, albo też czekała na wróżkę. Ku naszej radości Wydawnictwo Skrzat wypuściło na rynek kolejną część serii pt "Królewna Lenka ma katar". Książeczka szybciutko dołączyła do naszej małej kolekcji. Wieczorem, przed snem, usiadłyśmy we dwie nad książeczką, aby przekonać się, co tym razem spotkało tę małą i sympatyczną dziewczynkę. W Pięknej i Rozległej Krainie od kilku dni pogoda nie dopisuje. Ciągle leje, mży, siąpi. Słoneczko skryło się za chmurami, a wiatr hula w najlepsze. Lenka bardzo chciałaby wyjść na dwór i się pobawić. Dlatego też mimo paskudnej pogody postanowiła iść na spacer. Nie pytając nikogo o zgodę ubiera płaszczyk, zakłada kalosze, do rączki bierze parasolkę i wychodzi z pałacu. Wszędzie, gdzie okiem sięgnąć, są kałuże, mniejsze i większe, a zimny wiatr przenika jej płaszczyk. Spacerując królewna spotyka ogrodnika, który mówi jej, że w taką pogodę lepiej nie wychodzić z domu, bo można złapać wirusa. Tylko jak wygląda ten cały wirus? Czy jest groźny? Królewna uznaje, że nie ma potrzeby wracać do pałacu, bo ona przecież nie zamierza szukać żadnego wirusa, a tym bardziej go łapać. Ale już wkrótce przekona się, że to on ją znajdzie. W nosku zacznie ją dziwnie łaskotać i... a psik! Pojawi się katar! Jak sobie z nim radzić? Co należy zrobić, aby pozbyć się uciążliwego wirusa? Na całe szczęście Lenka ma wiernego przyjaciela, który będzie blisko niej podczas choroby. Razem zastanawiać się będą, czy wirus przypomina zielonego wielorękiego stworka. A może jest ogrem bądź brzydką czarownicą? Co mi się podoba w książeczkach z serii o królewnie Lence? Przede wszystkim to, że każda historia opowiada o sprawach bliskich każdemu dziecku, dzięki czemu łatwiej jest mu utożsamić się z główną bohaterką. Poza tym są pięknie wydane. Tekst jest odpowiedniej wielkości, nie męczy oczu i daje możliwość dzieciom próbowania własnych sił w samodzielnym czytaniu. Ilustracje autorstwa pani Anety są duże, szczegółowe i bardzo kolorowe. Idealnie oddają wszystko to, o czym w danym momencie czytamy. Sama historia napisana jest w sposób ciekawy, przykuwający uwagę dziecka, z humorem, a zarazem prosto, dzięki czemu jest ona łatwa w odbiorze już dla najmłodszych dzieci. Z powodzeniem można ją czytać trzylatkom. Książeczkę polecam wszystkim małym Czytelnikom, nie tylko dziewczynkom, bowiem książeczka spodobać może się również chłopcom, zwłaszcza że jednym z bohaterów jest syn strażnika towarzyszący Lence w jej przygodach. Moja ocena: 5/6 recenzja z mojej strony: http://magicznyswiatksiazki.pl/krolewna-lenka-ma-katar-aneta-krella-moch-recenzja-456/

Chcecie się dowiedzieć, co się stało z Małym Księciem po ukąszeniu przez żmiję? Przeczytajcie tę książkę. Mama ułożyla plan na życie dla swojego dziecka. Jej córka miała za zadanie dostać się do Akademii Werth. Jednak egzamin nie poszedł pomyślnie. Mama miala przygotowany plan B. Przeprowadzka do miejscowości, w której znajduje szkoła doprowadzi do przyjęcia jej córki to tej szkoły. Dziewczynką przez całe wakacje ma tylko się uczyć. Poznaje sąsiada pilota, ktory remontuje swoj samolot. Staruszek opowiada swoją przygodę na pustyni. Dziewczynka poznaje historię Małego Księcia i jego miłości do róży. Starzec pragnie wyremontować samolot i wyruszyć w podróż, aby odnaleźć swojego przyjaciela. Jak skończy się znajomość dziewczynki z legendarnym pilotem?

Czy można rzucić wszystko, czym się zajmowało do tej pory i zostać piratem? Ależ oczywiście, że jest to możliwe!!! Pewna rodzina dzięki swemu seniorowi wyruszyła w morską wyprawę. Spakowali najpotrzebniejsze rzeczy i oczywiście mąkę, by nadal mogli zajadać swe ukochane naleśniki i popłynęli w siną dal. Ich przygoda miała charakter matematyczny, być może z racji wykonywanego wcześniej przez dziadka zawodu dyrektora banku. Kto wie… W trakcie czytania lektury z tą zwariowaną piracką rodzinką nikt nie będzie się nudził. Jej bohaterowie skutecznie zachęcają czytelników do wspólnej zabawy. Jest w niej trochę liczenia, nieco rysowania, rozwiązywania łamigłówek i odczytywania map. Dobra zabawa gwarantowana. Polecam gorąco.

Co wspólnego ma słońce z obiadem? Wbrew pozorom, bardzo dużo. Przekonuje się o tym Antek, który śmiał się z młodszej siostry, która porę obiadu określiła za pomocą położenia słońca względem rosnącej w pobliżu sosny. Przysłuchujący się dyskusji rodzeństwa rodzice stają po stronie kilkuletniej Tosi, a cała sytuacja daje impuls do rozmów o mierzeniu czasu, o tym, jak robiono to w przeszłości, a jak obecnie. Korzystając z pięknej pogody, z pomocą taty, dzieci konstruują na plaży prosty zegar słoneczny, a także piaskowy. W kolejnych dniach dzieci poznają zawiłości kwadransów, określania godzin w systemie dwunasto- i dwudziestoczterogodzinnym. Zmiana pogody (jak to nad polskim morzem bywa) nie gasi entuzjazmu taty - pokazuje on dzieciom własnoręcznie wykonany budzik, a efekty tego eksperymentu długo będą pamiętane nie tylko przez Antka i Tosię, ale również przez ich gospodarzy :) W książkach Marcina Pałasza nigdy nie brakuje humoru - tak jest i tym razem. Wyjątkowe szczęście Antka do bliskich spotkań z mewami wywołuje niepowstrzymany uśmiech na twarzy czytelnika. Rozmowy rodzeństwa pełne są przekomarzanek, ale również ciepła i sympatii. Ilustracje Artura Nowickiego podkreślają urok tej wakacyjnej (choć edukacyjnej) książeczki. Książka pana Pałasza to znakomita pomoc do nauki określania czasu - przyda się zarówno na samym początku przygody z zegarkiem, jak i wtedy, gdy potrzebujemy poćwiczyć te wszystkie "wpół do", "za kwadrans", czy "dziesięć po". Autor kapitalnie również pokazuje, jak zwykłe sytuacje mogą stać się okazją do nauki poprzez kreatywną zabawę. Wystarczy chcieć. :)

Katarzyna Zychla to autorka znana z serii o sympatycznym hipopotamie Maksie i jego siostrzyczce Zuzi, którą prezentowałam Wam na swoim blogu. Pisarka ma na swoim koncie też zbiór różnych historii z morałem - ,,Zwierzaki rozrabiaki". Książka to kilkanaście dość długich opowiadań, przeznaczonych do samodzielnego czytania. Bohaterami są różne zwierzęta, które zmagają się z różnymi trudnościami lub mają jakieś kłopoty. Najczęściej jest to coś, co robią wbrew woli rodziców - mały dzik udał się na wyprawę w nieznaną część lasu, co źle się dla niego skończyło, mały nietoperz nie posłuchał opiekunów i omal nie stracił życia, mały byczek zgubił latawiec dzieci, a koźlątko przewróciło płot, niszcząc kapustę. Książka została wydana w dużym formacie, w sztywnej oprawie. Ma dużą czcionkę, dzięki czemu małe dzieci mogą czytać ją samodzielnie. Historie są ciekawe i czyta się je szybko i ze sporym zainteresowaniem. Jedyne, co mi przeszkadzało w tym zbiorze to to, że gdy maluchy zrobiły coś źle prawie w żadnym wypadku nie zostało to wyjaśnione za pomocą rozmowy, tylko jakiejś bliżej niekreślonej kary. ,,Zwierzaki rozrabiaki" to bardzo ładnie wydany zbiór, które może nie jest obowiązkową publikacją w biblioteczce malucha, ale na pewno cieszy oko. Cieszę się, że skusiłam się na ten zbiór, gdyż w przyszłości na pewno będę do niego często wracać. Moja ocena: 5/6

Na mnie ta książeczka podziałała jak balsam, bo historia opowiedziana przez autorkę tchnie delikatnością i czułością. Czytałam ją z namaszczeniem i wzruszeniem, bo to czarowna książka a w niej wszystko jest czarowne: główni bohaterowie, towarzysze, sceneria i sama historia oczywiście. Obrazy, które ma się przed oczami podczas czytania wciągają i choć czasami mogą wydawać się trochę mroczne, to zawsze kryją jakąś niespodziewaną dobroć. Już dawno żadna książka dla dzieci tak na mnie nie podziałała, nawet nie umiem powiedzieć w czym tkwi jej rozbrajająca moc. A o czym rzecz cała? A otóż i ona: mały rycerzyk Bogaś i jego konik Rogaś żyli sobie na łące otoczeni przyjaciółmi i pięknem krajobrazu. Dbali o mieszkańców doglądając każdego z osobna wedle jego potrzeb, oglądali obłoczki, rozmawiali, żyli spokojnie i przyjemnie. Aż pewnego dnia Bogaś zobaczył okrągły jak piłeczka obłoczek, który niejako zaczął go prześladować, widział go na jawie i we śnie. Przestał dbać o łąkę i jej mieszkańców, schudł i zachowywał się niezdarnie.Wreszcie podjął decyzję o wyjeździe w poszukiwaniu obłoczka. To była bardzo bohaterska decyzja rycerzyka, bo dotąd nie opuszczał swojej łąki. Jadąc i jadąc i ... dojechali do ciemnej puszczy, przerażeni ale nie zrażeni jechali dalej aż dojechali do jasnej polany. Tam zobaczyli namiot w którym rozparty na krzaczkach borówek siedzial skarabeusz - dostawszy od niego tajemnicze informacje ruszyli w dalszą drogę. Dojechali do bagien, gdzie uratowali muchę z macek rosiczki. Długo jeszcze trwała ich podróż zanim ujrzeli kaktusowy gaj z przepowiedni skarabeusza, w środku którego ujrzeli obłoczek.... Czy uda im się wrócić na łąkę? Tak, ale jak przeczytajcie, zachęcam.... Może komuś z Was wydać się ta wzmianka o głównym nurcie książeczki spłaszczona i mało porywająca, ale nie dajcie się zwieść mojej pisaninie. Z książeczki płynie dużo dobra i ciepła, tkliwości i serdeczności. Autorka przypomina, że wygląd zewnętrzny bywa złudny, a odpychające z zewnątrz bywa przepiękne w środku i trzeba czasu aby sie o tym dowiedzieć. Zresztą ogólny przekaz jest prosty, że dobro daje dobro i odpłaca dobrem a cierpliwość przynosi zaskakujące rezultaty.

Bardzo piękna książka: ślicznie wydana, aksamitna - chce się ją trzymać w rękach i oglądać. Ilustracje wydają się współczesne, choć powstały tak dawno temu. Sam tekst jest króciutki i nadaje się nawet dla małych dzieci. Opowieść o Matce Ziemi i jej dzieciach można interpretować na wiele sposobów i rozwijać, gdy dziecko staje się starsze. Pełna wersja recenzji: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2016/05/03/wiosna-wiosna-wioooooosnaaaaaa/

Czy piękne miasteczko może być bardzo ponurym miejscem? Najwyraźniej tak, skoro właśnie w takim mieszka mała Alicja. Urokliwe uliczki i schludne domki same nie mają szans zrobić dobrego wrażenia, gdy brakuje im najważniejszego: tętniącej życiem atmosfery. Bynajmniej nie jest to miasteczko wyludnione. Mieszkają tutaj psy – ale takie, które nie szczekają, można spotkać i koty – które mruczą tak cichutko, że prawie w ogóle, można nawet wybrać się na tutejszą imprezę aby posłuchać orkiestry – która nie wydaje z siebie dźwięków - nikogo to jednak nie dziwi, nawet tutejsze gdzie gitary nie mają strun. Wokoło panuje tak wszechogarniająca cisza, że chmury upodobały sobie tutejsze niebo, jako miejsce odpoczynku. A najgorsze, że zmęczeni szeptaniem mieszkańcy przestali ze sobą rozmawiać. Nikt się tutaj nie uśmiecha, a uczucia, które powinny zostać wyśpiewane, na zawsze stają się niewyznaną miłością. Do uszu przypadkowego wędrowca nie dotrze stąd przyjazny gwar - nikt nie śpiewa, nie nuci, nie nawołuje. Pewnie więc nikt się w te okolice raczej nie zapuszcza, tylko woli ominąć je szerokim łukiem. Jak się łatwo domyślacie: przekleństwem tego tajemniczego miejsca jest cisza. W miasteczku obowiązuje bezwzględny zakaz hałasowania. Niestety nikt nie pamięta jednak skąd się wziął i dlaczego tak restrykcyjnie trzeba go przestrzegać. http://alicyawkrainieslow2.blogspot.com/2015/12/muzyka-agodzi-obyczaje-miasteczko.html

Dla fanów Maszy i Niedźwiedzia książeczka wyda się rewelacją. To co możemy obejrzeć na ekranie zostało przełożone na papier i wyjaśnia reakcje, odczucia bohaterów. Książeczka idealna do poczytania przed snem, pisana łatwym nieskomplikowanym językiem, opatrzona ilustracjami z ujęć bajki. Może okazać się przydatna do nauki czytania.

Dla dzieciaków super! Pokazuje takie wartości jak opieka nad zwierzętami, pomoc zwierzętom oraz prawa zwierzęcej natury. Książka naprawdę super. Dodatkowo można utrwalić kolejność nazw miesięcy. Bo cały rok spędzamy z Zuzią i jej kotka Izabelą... a co się dzieje gdy koty marcują... sami sprawdźcie ;)

Bardzo śmieszna historia o kocie, który próbuje rozkręcić swój własny interes, ale zabiera się do tego od tyłu. Bardzo fajnie oddany został w tej historii temepertament południowców, ich podejście do życia. Na pewno są tu pewne stereotypy, ale zakładam, iż w Polsce nie zostałaby wymyślona taka historia.

"Mroczna" historia o dziewczynce, która nie jest akceptowana przez swoich rówieśników z powodu wady wzroku i noszonych przez nią okularów. Sama noszę okulary codziennie, więc staram się oswoić moje dziecko z innymi "okularnikami" ;) Bardzo przystępnie opowiedziana przygoda Julii i jej nowych znajomych. Polecam :)

malewielkieksiazki.blogspot.com Wśród swoich "kolegów" z Poczytajek Pomagajek, wypada troszkę...nieśmiało. Małomówny bohater, zalękniony i pełen obaw o to, co powiedzą inni. To odczytujemy od razu. Mamy opowiadanie, w którym Nieśmiałek przedstawia nam kilka dni swojego życia, głównie w szkole. Koledzy przestali go zapraszać do zabaw na przerwie, bo nie reagował na ich słowa. Dlaczego? Wstydził się, nie odzywał i tylko na nich patrzył. Nieśmiałek był w szkole bardzo cichy i wręcz niezauważalny ale, gdy rozmawiał z mieszkającą piętro niżej małą Zosią, to podobno buzia mu się nie zamykała. Było tyle do opowiadania. Sąsiadom natomiast wydawało się, że chłopczyk nie mówi od urodzenia, bo zawsze mijał ich w milczeniu. Ciekawy przypadek z tego Nieśmiałka. Poczytajka wypełniła swoje zadanie, bo poznaliśmy wstydliwego i małomównego bohatera całkiem dobrze. Przeczytaliśmy o tym, jak pewnego dnia pani od matematyki wezwała go do tablicy i tam niestety, nieśmiały uczeń nie potrafił wykonać zadania, które rozwiązywane na kartce, szło mu świetnie. Nauczycielka podczas przerwy dostrzegła tę kartkę z poprawnym wyliczeniem i zostawiła Nieśmiałkowi wiadomość, że od tej pory może tylko pisać zadania, nie musi odpowiadać przy tablicy. I tutaj miała zadziałać Pomagajka, ale czy to naprawdę skuteczna rada? Pewnie doraźnie tak, a dokładniej; sprawdzi się na lekcjach matematyki, ale co na innych? Tego nie wiemy... Podobno Nieśmiałek po przeczytaniu wiadomości od pani matematyczki, nabrał pewności siebie i powiedział "dzień dobry" swoim sąsiadom. Podobno kartka, napisana przez panią nauczycielkę, stała się dla niego czarodziejska, a następny dzień w szkole wydał się wspaniały. Zatem, oby więcej takich kartek, dla wszystkich nieśmiałków świata, bo przecież mają nam tyle do powiedzenia...

Kolejne przygody wesołych szczurków. Szczurki wybrały się na wakacje... po powrocie zaś zastała je przykra niespodzianka - w ich kanale zagnieździły się... koty... Potrzeba będzie wiele sprytu i przebiegłości aby zaprowadzić w kanałach poprzedni stan rzeczy ;) Samo osadzenie historyjki w kanałach [ :) ] może wydać się nader oryginalne, lecz nie o samą historyjkę tu chodzi, lecz o to, co chcemy nią (i całą książeczką) osiągnąć. A jaki jest cel? Utrwalenie nawyku czytania, jak również - poprzez ciekawe łamigłówki podtrzymujące uwagę dziecka - utrwalenie pozytywnych skojarzeń z tym związanych. Moja Pociecha do wieku lat 7 (do tego bowiem przedziału wiekowego skierowana jest ta książeczka) ma jeszcze przed sobą kilka lat, ale myślę, że w swoim czasie coś takiego jak "Szczurki..." będzie jak znalazł ;) Polecam. Dziękuję Egmont Polska za egzemplarz recenzencki. Recenzja znajduje się także na moim blogu: https://cosnapolce.blogspot.com/2017/11/szczurki-nie-daja-sie-wygryzc-rafa-witek.html

"Błądzi człowiek, póki dąży" /Johan Wolfgang Goethe/ Powszechnie wiadomo, że ten kto nie ma w sobie dosyć odwagi by wyruszyć w świat i stawić czoła niebezpieczeństwom będzie wiódł jałowe życie. Leo mimo traumatycznych przeżyć, których zdążył w swoim krótkim życiu doświadczyć, odważył się podążyć za marzeniem i odmienił swój smutny los. Z jego postępowania wynika dla małego czytelnika bardzo wartościowa lekcja: nie ważne, co złego nas do tej pory spotkało i ile sami wyrządziliśmy zła, nigdy nie jest za późno na to, by zawalczyć o siebie. Jak już wspomniałam Leo nie miał łatwego życia. Jego tata zniknął jeszcze zanim się urodził. Później musiał bezsilnie patrzeć na to jak umiera jego mama. Gdy został na świecie całkiem sam, umieszczono go w sierocińcu. W tym przesiąkniętym smutkiem miejscu nikt go nie polubił. Odreagowując swój ból, smutek, gniew i żal na wszystkich wokoło, zraził do siebie otoczenie. Złe emocje tak bardzo nim zawładnęły, że odebrały mu nawet głos. Przestał w ogóle mówić. Wydawałoby się, że jeśli nikt się nim nie zaopiekuje, nie pomoże mu, to już nic dobrego z niego nie wyrośnie. Autor książeczki pokazał nam jednak, że wcale nie musi tak być. Chłopiec jeśli zechce, dzięki marzeniu do którego zacznie nieprzerwanie i uparcie dążyć, może uratować się sam. I tak się właśnie dzieje. A marzenie Leo jest wyjątkowe: pragnie on zostać pomocnikiem rekwizytora. Co ciekawe, nie chodzi wcale o zwykłego rekwizytora. Otto do którego się włamuje jest rekwizytorem Krainy Baśni! Mimo początkowej niechęci z czasem mężczyzna odkrywa, że nie przeszkadza mu wcale towarzystwo milczącego chłopca. Leo godzinami, z zachwytem w oczach, przygląda się jego pracy. Mężczyzna nie wie, że chłopiec zmaga się bezskutecznie z własną słabością: chciałby poprosić by wziął go za pomocnika, niestety nie może wydać z siebie żadnego dźwięku. Leo nie poddaje się jednak i gdy tylko nadarza się okazja, wyrusza potajemnie na wyprawę z rekwizytorem. W Krainie Baśni kilkukrotnie zaskakuje towarzysza swoją odwagą, a gdy stary rekwizytor popada w tarapaty, chłopiec by go uratować odblokowuje się i odzyskuje głos. Otto jest do tego stopnia zachwycony swoim towarzyszem, że sam proponuje mu, by pracował wraz z nim. Książeczka nie obfituje w tekst, przemawia do czytelnika głównie obrazami. Stanowią one punkt wyjścia do stworzenia dodatkowych wątków i poszerzenia objętościowo całej historii. Nie mam wątpliwości, że bezgraniczna dziecięca wyobraźnia opowie nam o wielu przygodach, które przeżyli Leo i Otto, wędrując po Krainie Obfitości i Wraku Trójzębu, o których nie wspomniał nam autor. Ilustracje o których mowa są „żywe”, barwne i mocno nasycone. Kilka z nich może nawet przerazić, np. atak diabła podkreślony czerwonymi i czarnymi kolorami jest niezwykle niepokojący, zwłaszcza, że ten spuszcza rekwizytorowi niezłe manto. Podobnie jednak jak w Miasteczku szeptów i tutaj delikatna, miękka kreska łagodzi groźny przekaz. Przygody chłopca na pewno zaskarbią sobie dziecięcą sympatię. Ucieleśnia on bowiem jeden z podstawowych lęków naszych małych czytelników: paraliżujący wręcz strach przed odrzuceniem i samotnością. Co ważniejsze uczy także, że nigdy nie jest za późno na to by odmienić swój los na lepsze. Leo, mimo że początkowo się zagubił i pozwolił by stłamsiły go złe emocje, udowodnił, że dziecko może samo znaleźć wyjście z przykrej sytuacji. Musi tylko odkryć w sobie chęć i siłę by to zrobić. http://alicya.pl/rekwizytor-otto/

Piękne ilustracje i zgrabna treść. Akuratna dla młodszych przedszkolaków. Dużo zdrobnień. Łatwa w odbiorze. Na końcu każdego rozdziału pytania, które mogą być początkiem rozmowy, albo sprawdzeniem na ile dziecko rozumie treść. Ilustracje bardzo czytelne, akuratne do nauki liczenia ;) Moja córka chętnie po nią sięga. Jednak woli, by opowiadać obrazki niż czytać. To rzadko się zdarza. Nie wiem, na ile jest to komplement dla ilustracji, a na ile przytyk do treści. W każdym razie jedna z nielicznych książeczek dłuższych (z rozdziałami) napisana tak prosto, więc jeśli mamy potrzebującego dużo treści 2-3 latka warto ją mieć w biblioteczce.