Przy wrocławskim stole

Sięgnęłam, bo zatęskniłam za wiosną i ogrodem, tymczasem książka okazała się wspaniała lekturą. Nie jest to typowy poradnik, ale opowieść o ziemi, roślinach i zwierzętach, w którą Katarzyna Bellingham umiejętnie wplata fachowe podpowiedzi dla pasjonatów ogrodnictwa. Autorka dzieli sie swoja (ogromną!) wiedzą w sposób, który sprawia, że zaczynamy rozumieć otaczające nas zależności i przekonuje, że to naturalne, ekologiczne metody uprawy, przynoszą największą korzyść ludziom i środowisku. Książka jest spójna - w "warstwie znaczeniowej" i formie, w jakiej została wydana. Papier jest naturalny, przyjemny w dotyku, a zdjęcia urzejkają. Oprócz sporej ilości wiedzy w "Ogrodzie Bellingham" znajdziemy szacunek i czułość dla natury. Bardzo prawdziwa książka. Polecam!

Zaskakująco nowoczesna (szacunek do zwierząt, a nawet roślin!),chociaż osadzona w innych realiach. Nikt już nie nosi kapeluszy, nie mówiąc o ich uchylaniu. Przepiękne ilustracja i zaskakujące posłowia wnuków Zofii Stryjeńskiej. Naprawdę warto doczytać do końca!

„Historia sztuki dla bystrzaków” to z jednej strony kompendium wiedzy o poszczególnych epokach i stylach, dzięki któremu w przystępny sposób poznamy ciekawostki ze świata malarstwa, rzeźby i architektury, a z drugiej — lekka lektura, która wprowadza w tematykę sztuki nawet największych laików. Choć Jesse Bryant Wilder w ciekawy sposób przedstawia informacje o twórcach i ich dziełach, nie rozwlekając się i przytaczając mnóstwo przykładów, nie jest to pozycja bez wad. Największym minusem książki jest to, że jak na swoisty podręcznik o sztuce, zawiera bardzo mało reprodukcji. Kilka z nich znajduje się na końcu w postaci „kolorowej wkładki”, inne umieszczone są w rozdziałach jako czarno-białe ryciny. Często jednak zdarza się, że dzieła są tylko wspomniane, a czytelnik musi sam, z telefonem w ręku, doszukiwać się wspomnianych obrazów, rzeźb lub budowli. Jest to na tyle uciążliwe, że znacznie wydłuża proces czytania. Zdarzało mi się, że odpuszczałam wyszukiwania, jeśli temat nie interesował mnie aż tak bardzo. Myślę, że książka bardzo zyskałaby, gdyby wszystkie dzieła — w kolorze — znalazły się na jej stronach. Autor na końcu zamieścił jednak kilka dodatków. Stworzył dekalogi, w których daje czytelnikowi propozycje muzeów wartych odwiedzenia, listę książek napisanych przez słynnych malarzy, a także wymienia najważniejsze style malowania, które „zmieniły świat”. Podczas czytania zagranicznych opinii natknęłam się także na ciekawy zarzut: europocentryzm. Rzeczywiście, autor skupia się głównie na sztuce tworzonej w Europie i Ameryce. Egipt pojawia się jedynie w rozdziale o starożytnych cywilizacjach — obok Mezopotamii i Pompejów. Brakuje tu sztuki azjatyckiej i afrykańskiej, co może wynikać z tego, że nie przebiła się ona do tzw. mainstreamu. Mimo tych kilku minusów, nie mogę powiedzieć, że książka mnie rozczarowała. Wręcz przeciwnie — była to dla mnie naprawdę przyjemna przygoda! Dzięki tej lekturze poznałam mnóstwo nowych artystów, a także stylów sztuki. Zakochałam się w piktorializmie — fotografii, która ma przypominać obrazy. Wyszukajcie koniecznie „Spring Shower” Alfreda Stieglitza! Przepadłam z zachwytu, widząc pompejański fresk „Wiosna”, który przedstawia kobietę niosącą kwiaty. Dzięki tej książce zrozumiałam, czym kierowali się artyści, tworząc swoje dzieła, i wiem, że teraz uważniej będę przyglądać się eksponatom w muzeach.

Bardzo dobry poradnik dla początkujących genealogów. Klarownie, krok po kroku, na bazie własnych przykładów, autorka wyjaśnia, co i jak należy zrobić, by sięgnąć po jak najstarsze dowody życia naszych przodków. Wskazuje konkretne miejsca, archiwa, strony internetowe. Instruuje, w jaki sposób gromadzić zdobyte informacje. Autorka umieściła tu również słowniki, pomagające przetłumaczyć akty w obcych językach, które obowiązywały podczas zaborów.

"Who was who in gardening". Bardziej historia setek ogrodników niż ogrodów gł. brytyjskich i amerykańskich. Dużo nazwisk, krótkich biogramów, informacji o wydanych przez nich książkach i które ogrody zaprojektowali. Średnio jedno zdjęcie (ale ładne) przypada na stronę czyli kilka wymienionych ogrodów lub paru ogrodników. Opisy różnych stylów bardzo lakoniczne i przemykające gdzieś pośród morza innych informacji. Dość obszerna historyczna część o Chinach, krótsza o Japonii. Warto czytać posiłkując się zdjęciami znalezionymi w sieci. Wolę styl Majdeckiego choć brakowało zdjęć.

Kolejna książka, którą posiadam, nawet nieco już zniszczoną. Motto "Właściwe odżywianie będzie medycyną jutra. /Linus Paulin - laureat Nagrody Nobla/". Autorka pisze na temat różnych chorób w kontekście odżywiania oraz odniesienia do potrzeb organizmu. W podsumowaniu przedstawione są "Myśli dające do myślenia" np. energia idzie za naszą myślą; gdy serce jest czyste, wolne, to nie ma granic dla tego, co człowiek może osiągnąć. Książka wspaniała, pełna znakomitych trafnych przemyśleń i porad. Polecam!

Wspaniała, urocza książeczka, na której wychowały się pokolenia naszych dziadków i rodziców. Janina Ipohorska (czyli Jan Kamyczek) odegrała bardzo ważną rolę w edukowaniu i kreowaniu dobrych obyczajów, bo trzeba pamiętać w jakich czasach to pisała. Co tu ukrywać, wtedy wielu ludziom faktycznie słoma wystawała z butów. Publikowane w "Przekroju" felietony Kamyczka nie wszyscy oczywiście czytali, ale jednak pewien wzorzec dobrych obyczajów docierał do ogółu. Dziś wzorcem są media internetowe, gdzie bełkot konkuruje z głupotą, prostactwo ściga się z chamstwem i hejtem... Jaka szkoda, że we współczesnych czasach tak proste słowa, jak "dzień dobry", "dziękuję", "przepraszam" z trudem przechodzą niektórym przez usta... Nas uczono jeszcze szacunku do starszych, dziś młodzież traktuje swoich rodziców i nauczycieli jak kumpli. Przydałby się bardzo jakiś nowy Kamyczek, tylko jak dotarłby do tych, którzy nic nie czytają albo nie rozumieją, co czytają...

Autor podchodzi bardzo zdroworozsądkowo do depresji. Wskazuje na trzy podstawowe jej przyczyny - obwinianie siebie, litowanie się nad sobą i litowanie się nad innymi. W sumie rozsądnie, wprost i brutalnie, tak jak powinno się traktować neurotyków :). Ale chyba pan autor lekko i za bardzo uprościł co nieco. Pisał starszy neurotyk po przejściach.

Długo czytałem tę książkę i za każdym niemalże razem miałem inne uczucia związane z jej lekturą. Plusy: - Oryginalne ujęcie tematu. - Świetny pomysł na porównanie różnych typów osobowości kobiet do greckich bogiń. - Wciągające interpretacje różnych zachowań w odniesieniu do mitów i archetypów. Minusy: - Mało interesujące i moim zdaniem, zupełnie niepotrzebne odniesienia autorki do własnych pacjentek. - Dłużyzny. - Zbyt amerykańska w stylu, co z pewnością zniechęci wielu europejskich odbiorców.

...żyjąc świadomie, każda chwila staje się pełna, a więc długa i bogata sama w sobie... „Smak. Świadome odżywianie, świadome życie” Thich Nhat Hanh i Lilian Cheung. To nie jest zwykła książka o jedzeniu. To zaproszenie do zatrzymania się w samym sercu codzienności. Autorzy, mistrz zen i nauczyciel uważności oraz dietetyczka, przypominają nam, że prawdziwe odżywianie zaczyna się w chwili, gdy uświadamiamy sobie pełną obecność jedzenia. To oznacza pełne zanurzenie w tym co jesz, czyli zapachu, smaku, dźwięku i oddechu. I bycie we wdzięczność za każdy kęs. Autorzy prowadzą nas w stronę prostego, a zarazem głębokiego odkrycia: smakowanie jedzenia jest smakowaniem życia. To, co trafia na nasz talerz, może być bramą do ciszy, wdzięczności i współczucia. Kiedy jemy powoli, świadomie, uczymy się jednocześnie żyć wolniej i pełniej, czyli w harmonii z naturą, z drugim człowiekiem i z samym sobą. „Smak” nie podaje gotowych recept. To raczej subtelne wskazówki, które zachęcają, by praktykować uważność w najbardziej zwyczajnych chwilach. Bo jeśli potrafimy naprawdę skosztować jabłko, potrafimy również skosztować chwilę, dzień, całe życie. Nie wszystko do mnie trafiło, w końcu jestem przedstawicielką kultury Zachodu, ale warto było uświadomić sobie korzyści z uważności. „Smak” to książka, którą najlepiej czytać powoli, tak jak pije się ciepłą herbatę: łyk po łyku, słowo po słowie, oddech po oddechu.

Dostałam jako prezent, uważam że trafiony. Sama też kupiłam komuś na prezent. Lubię psychologiczne rozkminki i tutaj takowe są. Poruszane kwestie dodające otuchy, otulajace ale też takie mobilizujące do działania by wziąć się w garść. Mam swój egzemplarz po którym bazgram i zaznaczam istotne na ten moment kwestie. Myślę że jest to książka do powrotów co jakiś czas. 😊 Polecam

Dodaje otuchy, czyta się ją lekko. Zwraca uwagę jak ważne jest wzajemne wspieranie a szczególnie między kobietami. Może dla dla innych tematy tu poruszone są oczywiste dla mnie było kilka fajnych nowych spostrzeżeń, np. gdybyśmy jako konsumentki, wyraziły swoje niezadowolenie prezentowanym reklamom które „krzyczą” do nas że jesteśmy „nie wystarczające” puki nie będziemy miały ich produktów, wpłynęło by to na prezentowanie nam reklam szanujących nasz intelekt. Polecam, dobrze wpływa na nastrój.

Bardzo podoba mi się te styl pisania, precyzyjny, jasny, oszczędny. To chyba właśnie doświadczenie Feldenkraisa jako naukowca sprawiło że stał się tak świetnym nauczycielem. Nie jestem specjalistą w kwestiach funkjonowania muskulatury, ale doskonale rozumiem samą teorię Feldenkraisa w jej zastosowaniu w takiej dziedzinie życia jaką jest wykonawstwo i pedagogika muzyki. Było to naprawdę bardzo ciekawe czytać nie o metodzie Feldenkraisa, ale właśnie poznawać tą metodę poprzez słowa samego jej twórcy. Trzeba dziś docenić jak bardzo pionierska była to praca, rewolucyjna wręcz i zapowiadająca zupełnie inne podejście do sportu, grania na instrumentach muzycznych, gimnastyki rekreacyjnej, początek naszego współczesnego rozumienia relacji ciało versus umysł.

Lekko i ze swadą przedstawiona garść obserwacji socjologicznych dotyczących zachowań nabywczych kobiet i mężczyzn (a także dzieci),wpływowi współczesnej kultury na pozycje społeczną i zachowania poszczególnych płci. Miejscami ta opowieść wydaje się lekko trącić stereotypami lub nie potwierdzonymi niczym opiniami samego autora. O ile uznać, że to pozycja popularyzatorska - to można się z tym pogodzić. Gorzej jeśli moi studenci cytują niektóre fragmenty z przekonaniem, że to źródło naukowe... Niektóre opinie są wprost wyssane z palca, choć niewątpliwie oddają poglądy samego autora: np. komentarze nt. zamiłowania kobiet do zakupów i rzekomej niechęci mężczyzn. Jeśli mamy w głowie galerie handlowe ze sklepami odzieżowymi, to może faktycznie przeciętny mężczyzna się w nich nie odnajduje - a kobieta owszem. Jeśli jednak uznać, że zakupy dotyczą także przyborów do majsterkowania albo sprzętu sportowego - to chętnie poradziłabym się autor, jak wyciągnąć moich mężczyzn z OBI albo Decathlona ;-) O komentarzach na temat feminizmu szkoda nawet wspominać, podobnie jak na temat rzekomych naturalnych predyspozycji kobiet (i braku takowych u mężczyzn) do uspokajania dziecka. Niestety wiele komentarzy jest nieuprawnionych i krzywdzących dla obu stron - a to już socjologowi nie uchodzi... Fragmenty poświęcone gejom - szokująco stereotypowe, żeby nie powiedzieć homofobiczne! A zróżnicowany stosunek do gejów i lesbijek jest tak maczystowsko stereotypowy, że aż niestrawny. Rozdział poświęcony turystyce - a w szczególności zrzędzenie na wakacje na Krecie - po prostu dobił mnie. Jak rozumiem autor sam się wybrał na typową masówkę, uczestniczył w tym festiwalu badziewia, po czym przyjął pełen wyższości i pogardy ton wielkiego podróżnika. Żenujące! Wiele obserwacji pozostaje jednak w ciekawej kontrze (albo uzupełnieniu) do "Śmierci Zachodu" Patricka Buchanana. Obie pozycje dzieli dość długi czas, ale lament Buchanana w kontekście licznych obserwacji socjologicznych sprawia wrażenie jeszcze bardziej spóźnionego i jałowego...

Książka zdecydowanie must have dla każdego kto jest zainteresowany permakulturą bądź rolnictwem regeneratywnym, a w szczególności dla osób które posiadają gospodarstwa na terenach bardzo stromych i w rejonach górskich (gospodarstwo autora znajduje się na wysokości 1100-1500 m n.p.m.). Autor opisuje bardzo dużo ciekawych technik, które spokojnie można wprowadzić na swoim gospodarstwie (niektóre mniejszym, a niektóre większym nakładem pracy). W książce można znaleźć również spory wykaz starych odmian drzew owocowych, roślin na zielony nawóz, wzmacniających skarpy, uprawnych, leczniczych i ziół (wraz z ich wymaganiami glebowymi),a także wiele innych.

Gdyby ktoś dał mi tę książkę do przeczytania jakiś rok temu, to uznałabym ją za kolejne dzieło celebrytki, która ubzdurała sobie, że znalazła sposób na wszystkie bolączki tego świata. Muszę powiedzieć, że jest to jedna z wartościowszych książek z jakimi się zetknęłam. Pióro na bardzo wysokim poziomie. Pięknie się czyta, spokój i łagodność przemawia z książki. Dziś wiem, że autorka ma rację w dziedzinach, o których pisze, czyli dieta, moda, medytacja, joga. Polecam osobom, które są już w trakcie zmian w życiu. Mnie ona upewniła, że w moim życiu w końcu podążam w dobrym kierunku. Autorka postuluje wsłuchanie się w własne ciało. Recepta na szczęście? myślę że ta książka może pomóc uporządkować w życiu pewne sprawy i skłonić do dalszego poszukiwania właściwych dróg. Polecam

Okres narzeczeństwa, ślub, wesele i słodkie pożycie małżeńskie wydawało mi zawsze czymś magicznym i cudownym. Oczywiście życie zweryfikowało później te dziecięce wyobrażenia, ale nie można zaprzeczyć, że jest to niezwykle ważny etap w życiu człowieka. Jak to wszystko wygląda obecnie, to większość wie, ale jak przechodzili przez te wszystkie małżeńskie etapy nasi przodkowie? Pani Szymanderska odpowiedziała na te pytanie wyczerpująco w tej książce. Uporządkowała te wszystkie ważne informacje jak zwykle w staranny sposób. Zaczątki małżeństwa, jej przebogata symbolika roślinna, zwierzęca i potraw, zorganizowane narzeczeństwo, podniosły ślub, pięknie wyreżyserowane wesele, rytuały, które wiązały się z rozplecinami i oczepinami, niezbędne pokładziny i wiele, wiele cennych i zapomnianych elementów przybliżyły nam właśnie „Śluby polskie”. Gdy przyjrzymy się tak każdemu etapowi, przez który nowożeńcy przechodzą, to można szybko dojść do wniosku, że niewiele tradycji dotrwało do naszych współczesnych czasów, gdzie wkradł się wyraźnie zimny kapitalizm. Oczywiście również setki lat temu nie oszczędzano na weselu, ale nie zapomniano o przebogatej tradycji. Również i tę część przeczytałam z pewnym żalem i nostalgią, gdyż nigdy nie będę naocznym świadkiem takiego staropolskiego wesela, nigdy nie zobaczę tradycyjnych tańców, nie usłyszę zapomnianych piosenek czy nie zobaczę charakterystycznych obrządków na żywo. Mam jednak tę książkę, do której mogę zawsze powrócić.