Nieszczelna sieć

Czarne tango, ludzie skrzykują się przez Internet i tańczą do upadłego w noc Świętojańską . Maraton rozpoczął się po siódmej wieczorem. Zaproszenie na maraton otrzymuje blogerka Anne Marie z mężem Widmarem i córką Amelią. Przeboleć śmierć dziecka , Oko za oko dziecko za dziecko. Maraton kończy się śmiercią całej rodziny. Marianne Fogler kupuje dom na jeziorem Skiresjon ciemność i wilgotność, las jest gęsty, a woda jest nieprzyjemna. Dąży do rozwiązania sprawy zabójstw, bo ślady nie łączą logiczną całość . Topielec i śmierć osoby podejrzanej osoby. Ból po utracie dziecka i zarazem zemsta. Znaleźć sens całego maratonu, który został zorganizowany dla jednej rodziny, która miała zapłacić za śmierć dziecka. Ciekawa książka i dialogi. Podoba mi się temperament Marianne Fogler. Lena Oskarsson do końca trzyma w napięciu i nie wyjawia motywów zbrodni, aż do końca . Do tańca trzeba dwojga, mocny kryminał. Jezioro, na którym dzieją się różne rzeczy. Mroczna a zarazem trzyma książka napięciu. Cały dzień i północy siedziałem na książką, bo byłem ciekawy jak zakończy się maraton . Czasami warto stać nie wyspany, ale zadowolony, bo maraton czarnego tanga ma swoje uroki.

Książka trzyma w napięciu od samego początku, a rozwiązanie zagadki morderstwa jest zaskakujące. Nieco trudności sprawiło mi połapanie się w plątaninie szwedzkich imion, nazwisk i miejsc, ale i tak oceniam pozycję wysoko. Bardzo dobrze napisany kryminał, podobało mi się to, że wszyscy bohaterowie mają pogłębione portrety psychologiczne.

Książkę przyjemnie się czytało. Książka nieco przewidywalna, ale do poduszki się nadawała. Autorka dobrze rozpisała społeczne relacje i opowiedziała o tym, jak funkcjonuje kuratelą i opieka społeczna w Szwecji. Jak dla mnie największym rozczarowaniem byl sposób napisania zakończenia.

Pewna nastolatka zostaje zgwałcona. Gwałt ma straszne konsekwencje: ciąża, poród, w konsekwencji stoczenie się kobiety (prostytucja, narkotyki) i ściągnięcie w to bagno córki – owocu gwałtu. Lata mijają, matka umiera, córka po jej śmierci mści się zabijając – kolejno – swoich „ojców”. Kryminał, że tak powiem rasowy, choć z rodzaju tych, które czyta się szybko i treści nie zapamiętuje. Zastanawia, że Van Veeteren nie może ustalić nazwiska córki znając matkę : ) : ) : ) : )

Marka skandynawskiego kryminału jest, uważam, mocno przesadzona, ale też walory napisanych w Skandynawii powieści kryminalnych są trudne do zakwestionowania. „Linda” Leifa Perssona zapewne nie spodoba się tym czytelnikom, którzy spragnieni są krwi, psychopatów, wypływających flaków i zwrotów akcji tak gwałtownych, że aż szyja boli od śledzenia za nimi. Jeśli natomiast ktoś pojmuje literaturę, także kryminały, jako inteligentną grę rodzajami i gatunkami, zabawę słowem, pastisz, cytowanie i prześmiewczość, to „Lindę” polecam. Problem z powieściami kryminalnymi jest taki, że ich istota (morderstwo, śledztwo, wykrycie sprawcy) tworzy pewien nienaruszalny schemat. Aby unikać powtórzeń i przyciągnąć czytelnika, autorzy wymyślają cuda-niewidy. Najczęściej dynamizują fabułę nie dbając o wiarygodność, idą w brutalizm i próbę zaszokowania czytelnika. Ponieważ takie schematyczne powieścidła nieźle się sprzedają, wydawcy stawiają na nie. Krąg się zamyka. Leif Persson zastosował inną metodę. Jest ofiara (młoda, ładna dziewczyna, zgwałcona i zamordowana), jest śledztwo, prowadzone przez policjantów zarówno z Vaxjo (miasto w południowej Szwecji) jak też ekspertów z wydziału zabójstw z centrali w Sztokholmie. Kończy się, tradycyjnie, ujęciem mordercy. Na ten konwencjonalny szkielet Persson naciąga oryginalną tkaninę: Tworzy przekonujący portret socjologiczny lokalnej społeczności stutysięcznego miasta. Pokazuje dynamikę przemian społecznych i kulturowych w Szwecji, z problemem rasizmu i akceptacji migrantów. Ukazuje drobiazgowo pracę policji, ale bez ochów i achów, lecz jako skrzypienie rozbudowanego, niesprawnego aparatu urzędniczego. A przede wszystkim – i to jest najmocniejsza strona powieści! – tworzy Persson wspaniałą plejadę postaci. Główny bohater nie jest odrealnionym superbohaterem, nie jest mądrym życiowo „policjantem z przejściami” (najczęstszy chyba typ, dominujący także w polskich kryminałach). Jest tak bardzo realny, że nawet słowa „przeciętny, nijaki” go nie opisują. Evert Backstrom jest „człowiekiem niskim, tłustym i prymitywnym, ale w pewnych okolicznościach potrafił być przebiegły i pamiętliwy”. Sam o sobie Backstrom jest, oczywiście, bardzo wysokiego mniemania. Także zbrodniarz, Bengt Mansson (nazwisko, naturalnie, nieprzypadkowe, bo ewidentnie nawiązujące do amerykańskiego Charlesa Mansona), nie jest krwiożerczym psychopatą (90 proc. autorów polskich kryminałów tak zapewne skonstruowałoby tę postać), lecz zakochanym w sobie uwodzicielem, „najbardziej czarującym abnegatem”, jak charakteryzuje go jego była żona. Konkludując: „Linda” jest świetną, zabawną, gorzką i ironiczną powieścią, z kryminalną historią w tle.

W szwedzkiej miejscowości Kaalbringen zamordowany zostaje potentat branży nieruchomości przez uderzenie siekierą. Kilka miesięcy wcześniej w podobny sposób zamordowany został pewien handlarz narkotyków. Do pomocy lokalnej policji przysłany zostaje ze Sztokholmu doświadczony komisarz Van Veeteren. Jednak stołeczny stróż prawa nie rozwiąże nagle zagadki, cudownie odnajdując wszystkie przeoczone tropy.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Ciekawa fabuła, a tło akcji – ludobójstwo w Rwanie zapewne było inspiracją. Autorka daje sporo tematów do przemyśleń, zgłębia naturę okrucieństwa człowieka i sposoby jego relatywizowania. Niestety na minus muszę zapisać sposób pisania, według mnie drętwy, bez polotu. Mnogość postaci też nie służy fabule, próbowałam zapamiętać i wyłapywać korelacje, a na koniec okazało się, że to było zbędne, wprowadza tylko zamęt w akcji. Podsumowując uważam, że jednak jest to wartościowa lektura. Ocena trochę na wyrost, daję szansę autorce za fabułę.

To nie jest porządna opinia, bardziej notatka dla siebie samej. Z powodów dość losowych sięgnęłam po antologię opowiadań z gatunku, za którym nie przepadam, do którego w ogóle mnie nie ciągnie i nad którego sensem (oraz fenomenem) wciąż się zastanawiam. Zdarzyły się zaskoczenia pozytywne (przynajmniej nie będę na kryminały tak cięta jak przedtem), jak i opowiadania potwierdzające zasadność mojego zdania. Na pewno się trochę doedukowałam i zrozumiałam jak różnorodna jest współczesna literatura kryminalna. Chociaż, prawdę mówiąc, nie wszystkie z opowiadań, zaprezentowanych w zbiorze, bym do kryminałów zaliczyła (jeden z nich jest jawnym science fiction, inny autorską interpretacją fragmentów z życia postaci historycznej). Tyle wstępu (z jakiegoś powodu, potrzebowałam się wytłumaczyć, może przed sobą samą). Przejdę do krótkich notatek: "Spotkanie po latach" (Tove Alsterdal) - pierwsze opowiadanie, jedno z moich ulubionych w całym zbiorze. To ono sprawiło, że podjęłam decyzję, by przeczytać całość. Ciekawie zarysowana psychika bohaterki. Jakby połączenie kryminału z powieścią grozy. Jeśli kiedykolwiek będę chciała kontynuować poszukiwanie sensu tego gatunku, sięgnę po powieści autorki. 7.5/10 "Lubił swoje włosy" (Cilla Borjlind i Rolf Borjlind) - ciekawy styl, ale zawartość ohydna i nie wnosząca nic odkrywczego w moje myśli. Wiem, że na świecie istnieje zło i obsesje, powstało o tym już tyle, że po co powielać tematykę? 4.5/10 "Nigdy w rzeczywistości" (Ake Edwardson) - W sumie to mi się podobało. Szczególnie sposób ujawniania prawdy o relacji pary bohaterów. Ok. 7/10 "I w nasz ciemny dom" (Inger Frimansson) - Też ok, ale, ponieważ nie ma tak ciekawej narracji, ocena niżej. Można przeczytać, dla rozrywki, ale niczym szczególnym nie ciekawi. 6/10 "Ostatnie lato Paula" (Eva Gabrielsson) - to było przyjemne i klimatyczne. Podobał mi się również sposób przedstawienia bohaterów. 7/10 "Pierścień" (Anna Jansson) - podoba mi się wątek dziecka, które myślało, że znalazło pierścień Saurona. Opowieść dość przeciętna. 6.5/10 "Sanie pocztowe" (Asa Larsson) - klimatyczne. Przy okazji, autorka zahacza o problemy w relacjach z bliskimi i ze społeczeństwem w małej, odizolowanej i patriarchalnej miejscowości. 7/10 "Supermózg" (Stieg Larsson) - to jest science fiction. Bardzo dobre i myślę, że nie muszę nic więcej dodawać. Wryło mi się to w myśli dość mocno. Raczej nie zapomnę. 8/10 "Nieprawdopodobne spotkanie" (Henning Mankell i Hakan Nesser) - dwóch fikcyjnych policjantów gra w brydża z autorami (podejrzewam, że, w założeniu, niefikcyjnymi). Przyjemne. 7/10 "Alibi senora Banegasa" (Magnus Montelius) - średniak rasowy. W dodatku nieprzekonujący. 5/10 "Coś w jego oczach" (Dag Ohrlund) - bardzo dobre. Porusza problem samosądów bazowanych na kulturze, różnic kulturowych jako takich, no i braku tolerancji (po trochu z obydwu stron). 7,5/10 "Ty zawsze przy mnie stój" (Malin Persson Giolitto)- wnioski dobre, ale tylko to. Ogólnie jest średnio. 5.5/10 "Multimilioner" (Maj Sjowall i Per Wahloo) - Przyjemne i zabawne. Ale to też raczej nie kryminał. 7/10 "Kalendarz Braun"(Sara Stridsberg) - nie muszę komentować. 7.5/10 "Zemsta Dziewicy" (Johan Theorin)- Klimat przyjemny. Też wydaje się bliskie powieści grozy. 7/10 "Maitreja" (Veronika von Schenck) - sama intryga to średniak, ale główna bohaterka zasługuje na (mały) plusik. 5.5/10 "Późno ocknie się grzesznik" (Katarina Wennstam) - fanatyzm religijny to poważny problem... Tu ukazany kiepsko. 4/10 Podliczając, wychodzi 6,44 zaokrąglone z niedomiarem. Daję więc 6 gwiazdek.

Na dosyć skromną półkę z kryminałami skandynawskimi sięgnęłam dzięki pani z wypożyczalni. Niechętnie, bo z reguły jeśli chodzi o literaturę północy czytam to co znam i lubię. Wzięłam to (dopiero po fakcie zorientowałam się, że to pierwszy tom trylogii, co mnie zirytowało i zniechęciło) i jeszcze jeden pierwszy tom kompletnie mi nieznanego autora, w nadziei, że to początek trylogii, której pierwszy tom również nieznanego mi autora mam na półce (prezent). Okazało się, że nie. Autorzy też są inni. Ale wracają do księżniczek to jeśli się czegoś spodziewałam, to tylko złego. Zwłaszcza jeśli dodać obleśną okładkę i stan książki. Bardzo się zawiodłam :) Książka jest rewelacyjna i wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Niby nie ma specjalnych fajerwerków, ale jest niezła historia.

Kolejna powieść ukazująca śledztwa Martine Poirot, belgijskiej sędzi śledczej z miasta Villette. W noc miejskiego festynu zamordowano trzy nastolatki, szybko wychodzi na jaw, że ta wstrząsająca zbrodnia kryje za sobą znacznie więcej, niż się na początku mogłoby wydawać. W sprawę potencjalnie zamieszanych może być wiele osób, w tym brat Julie Wastia, asystentki Martine. Okazuje się także, że wydarzenia z przeszłości rodziny głównej bohaterki (matka Martine była podczas II wojny światowej wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego) mogą odcisnąć piętno na toczącym się śledztwie. Skomplikowana intryga kryminalna jak się okaże przybierze nieoczekiwany kierunek. Ponownie warto!

Mieszane uczucia. Z jednej strony irytują powtórzenia, zbędne wydawałoby się detale, wczesne rozwiązanie zagadki. Z drugiej wszystkie te zabiegi budują zapadający w pamięć klimat opowieści, co rzadko zdarza się w przypadku „kryminałów”. Dam więc jeszcze Perssonowi szansę.

Bardzo ciekawa postać glównej bohaterki Marian. Ktoś ja porównał do nieszczęsnej Salander - Larsson mógłby się uczyć od Lindell jak stworzyć outsiderkę, ale intrygujacą i wzbudzającą ciepłe uczucia. Intryga ciekawa, jest w tej książce jakieś rozedrganie, które każe czytać dalej, nawet kosztem snu.

Nie miałam wysokich oczekiwań i .. zainteresował mnie ten kryminał tak, że przeczytałam szybciutko. Historia wstrząsająca i przerażająca, choć może zdarzyć się niestety wszędzie. Rozwiązanie.. domyślałam się :) Zaskoczyły mnie wątki poboczne i nieco zasmuciły, że nie wszystkie zostały do końca rozwiązane. Mam jeszcze 2 książki tej autorki .. zobaczymy co będzie dalej.

Dobra. Wiele poszlak, dużo podejrzanych, co nadawało klimat. Lekko się czytało, kolejne fakty dawały świetny obraz do rozwikłania zagadki morderstwa. Zakończenie dobre, choć nie zaskakujące bo już pod koniec można się było domyślać kto stoi za tym wszystkim. Jak dla mnie śmierć Jimmego można było pominąć i inaczej rozwiązać końcówkę , co nie ujmuję książce dobrego zakończenia. Brakowało mi również dokończenia wątków takich jak, czy Alex związał się na dobre z Dianą i co zadziało się z Peder i jego rodziną po akcji na wyspie (ogólnikowe info w tym temacie). Możliwe, że te informqcję są zawarte w kolejnej części. Ogólnie polecam.

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

Dobra zagadka kryminalna oraz żmudne, szczegółowe śledztwo. Polubiłam komisarza Zakrzeńskiego oraz ekscentrycznego prokuratora :) Zakończenia dość szybko się domyśliłam, ale ciekawie było poczytać o postępach w śledztwie. Ucieszyłam się, gdy okazało się kim jest tajemnicza Laura:) Zabieram się za część drugą...

Książka „Zamiast ciebie” autorstwa Sofie Sarenbrant to thriller, który w teorii posiada wszystkie składniki niezbędne do stworzenia trzymającej w napięciu historii, jednak w praktyce okazuje się pozycją nierówną, budzącą spore zastrzeżenia co do samej konstrukcji. Największą słabością powieści są jej bohaterowie – postacie sprawiają wrażenie naszkicowanych zbyt grubą kreską, przez co trudno o autentyczną empatię wobec ich działań. Główna protagonistka, uwikłana w traumę z przeszłości, często podejmuje decyzje nielogiczne, które zamiast budować napięcie, wywołują u czytelnika irytację. Brak pogłębionej psychologii sprawia, że relacje między postaciami wydają się powierzchowne, a ich motywacje – momentami wręcz pretekstowe. Fabuła, oparta na motywie zamiany ról i mrocznych tajemnic rodzinnych, cierpi na brak płynności. Sarenbrant stosuje rwaną narrację, która choć ma na celu zdynamizowanie akcji, w rzeczywistości prowadzi do pewnego informacyjnego chaosu. Wątki kryminalne są tu przeplatane z rozbudowaną warstwą obyczajową, która niestety nie zawsze wnosi coś istotnego do głównej osi wydarzeń. Przez znaczną część tekstu czytelnik odnosi wrażenie, że autorka krąży wokół jednego punktu, niepotrzebnie mnożąc opisy stanów lękowych, co zamiast zagęszczać atmosferę, jedynie spowalnia tempo lektury. Mimo tych wad, przyznaję książce ocenę 6/10. Sarenbrant bez wątpienia potrafi pisać w sposób sugestywny, a jej styl jest lekki i nowoczesny, co sprawia, że mimo fabularnych mielizn, książkę czyta się błyskawicznie. Mocnym punktem jest samo zakończenie – autorka sprawnie domyka niektóre wątki, serwując kilka zwrotów akcji, które mogą zaskoczyć mniej wprawnego czytelnika thrillerów. To typowa lektura „na jeden wieczór”, która spełnia swoją rolę jako niezobowiązująca rozrywka, ale nie zostaje w pamięci na dłużej. „Zamiast ciebie” to thriller poprawny, ale pozbawiony tego „czegoś”, co wyróżnia mistrzów skandynawskiego kryminału. To opowieść o tym, jak przeszłość potrafi upomnieć się o swoje w najmniej odpowiednim momencie, jednak zabrakło tu nieco więcej odwagi w kreowaniu niejednoznacznych, silniejszych charakterów. Jeśli szukasz lekkiego dreszczowca do pociągu, ta pozycja się sprawdzi, ale jeśli liczysz na głęboki thriller psychologiczny z krwi i kości, możesz poczuć pewien niedosyt. Autorka ma spory potencjał w budowaniu dusznego klimatu, jednak tym razem konstrukcyjne niedociągnięcia nieco przyćmiły sam pomysł na historię.

Bardzo aktualna tematyka, mimo że kryminał został napisany bodajże w 2009 toku. Na pewno przeczytam inne książki autorki, jest dla mnie odkryciem. Nie mogłam się oderwać od tej powieści. A ostatnio, szczerze mówiąc, było mi pod górkę z kryminałami, które albo okazywały się powtarzalne, przewidywalne i banalne, albo ich autorzy epatowali sadyzmem.

Książka ma ciekawą fabułę i dobrze się czyta. Jak to w przypadku „północnych” kryminałów, autor wprowadza dużą ilość wątków, oraz postaci. Bohater wiecznie dzwoni do kogoś, kto nie odbiera, nagrywa się na sekretarkę lub wysyła smsy, co wprowadza dreszczyk ciągłego niedoinformowania i oczekiwania na ważne dane. Kontrolowanego chaosu dodaje fakt mnogości zajęć bohatera, oraz wielowątkowości powieści. Słabą stroną powieści jest główny bohater, chociaż jest kreowany na honorowego obrońcę wolnej i rzetelnej prasy, nadal jest irytującym dziennikarzyną. Z jednej strony autor kreuje go na prześmiewcę taniej sensacji i poważnego zawodowca, z drugiej jednak wkłada mu w usta łapanie innych za słówka, nadinterpretację wypowiedzi i tandetne teksty najniżej żerujących pismaków. No i seks. Dużo seksu. Lecą na gościa jak do miodu, ale on jest twardy i wierny swojej żonie. Chodzi do klubów go-go, śpi z innymi, podaje ręcznik pod prysznicem, podgląda, ogląda filmy porno z koleżankami, w których te występowały, ale seksu twardo odmawia. Codzienność. To samo z alkoholem. Piją go jak coca-cole. Wiecznie napalone panienki i litry wina, codzienność duńskich dziennikarzy. Podsumowując, książka jest dobra, szybko się czyta, bohater od razu powinien dostać etat w służbach specjalnych, a zakończenie pozostawia niewyjaśnione wątki. Mimo to polecam do bezrefleksyjnego czytania na plaży. Ciekawostka: Duńsko-szwedzko-północne kryminały swego czasu cieszyły się u nas ogromną popularnością. Do tego stopnia, że nawet… po prostu Ove Løgmansbø.