Profil użytkownika: Krystyna

Jak nauczyć dzieci radzenia sobie z trudnymi emocjami? Przeczytajcie wspólnie o podobnych problemach, które wydarzyły się bohaterom książek i porozmawiajcie o ich przeżyciach. Pomóc w takiej rozmowie może opowieść Brunona Kadyny "Już mnie znajdź, mamusiu". Gorąca polecam i zachęcam do poznania przygód małego Stasia. W chwili dziecięcego buntu oddala się on bez opiekuna od domu. Błądząc po lesie chłopczyk szybko jednak zdaje sobie sprawę, że jego gniew był nieuzasadniony i dzięki niemu niepotrzebnie naraża się na niebezpieczeństwo.
Polecam lekturę "Już mnie znajdź, mamusiu", która może rodzicom pomóc zrozumieć ich pociechy, a dzieciom uzmysłowić, że czasem warto uwierzyć starszym i nie narażać się na niemiłe przygody.

Jak nauczyć dzieci radzenia sobie z trudnymi emocjami? Przeczytajcie wspólnie o podobnych problemach, które wydarzyły się bohaterom książek i porozmawiajcie o ich przeżyciach. Pomóc w takiej rozmowie może opowieść Brunona Kadyny "Już mnie znajdź, mamusiu". Gorąca polecam i zachęcam do poznania przygód małego Stasia. W chwili dziecięcego buntu oddala się on bez opiekuna od...

„Małga córka Kubiaków” czyli rozmowy Małgi Kubiak z Martą Konarzewską to książka, która ukazała się w 2022 r. nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka.
Tadeusz Kubiak – (1924-1979) znany literat, liryk, poeta dobrze pamiętany jako autor pięknych wierszy dla dzieci. Obecnie twórczość jego powoli odchodzi w zapomnienie, nic więc dziwnego, że jedyna córka, Małgorzata Kubiak, pragnie przedstawić utwory ojca w nowym świetle i przy tej okazji przybliżyć młodemu pokoleniu sylwetkę znakomitego poety.
Małga Kubiak – córka Tadeusza i Danuty Kubiaków jest postacią wyjątkowo barwną, niezależną. Prowokująca reżyserka awangardowych filmów, aktorka, piosenkarka, malarka, pisarka, performerka, a zarazem wrażliwa kobieta, ceniąca wolność i walcząca o nią, wymykająca się regułom społecznego współżycia, demonstrująca swoją odmienność nie potrafi oddzielić sfery prywatnej od artystycznej. Do różniących się od nas osób mamy przeważnie ambiwalentny stosunek. Z jednej strony staramy się trzymać od nich z daleka, z drugiej przyciągają nas one swoją innością, której historię pragniemy poznać. Tak jest i w tym przypadku. Na kartach książki znajdziemy wyznania, wspomnienia i rozważania człowieka obdarzonego niezwykłą inteligencją i artystycznym wyczuciem. Małga przedstawia nam swój świat, prowadząc przez to co piękne, nie omijając jednak brudnych i wstydliwych zakątków. Przedstawiciele klanu Kubiaków są osobami wrażliwymi, wiecznie poszukującymi swojego miejsca i ciągle, z tych lub innych względów, nieprzystającymi do danego środowiska czy większej społeczności. Małga Kubiak jawi się nam jako postać kontrowersyjna, artystka próbująca swoich sił w wielu dziedzinach sztuki, która z perspektywy czasu przygląda się życiu, opisując w niezwykły, lekko chaotyczny sposób, świat pełen nietuzinkowych twórców.
Książka nie opiera się jedynie na wspomnieniach Małgi i rozmowie z Martą Konarzewską. Znajdziemy w niej również urywki „Polskiej Kroniki Medialnej i Literackiej” - wyjątkowo ciekawe teksty, przedstawiające czasy słusznie minione, ale niezapomniane. Całość opatrzona jest wieloma zdjęciami pochodzącymi z prywatnych zbiorów oraz, i tu ukłon w stronę autorki wspomnień - Małgi Kubiak, z fragmentów „One Man Show” obszernej autobiograficznej opowieści, którą nadal można nabyć w wybranych księgarniach.
Przeczytajcie „Małgę córkę Kubiaków” i poznajcie życie bohemy warszawskiej, kiedy to należeli do niej tacy twórcy jak Marek Hłasko czy Władysław Broniewski, ludzie utalentowani, pełni artystycznych pasji, znakomicie znający swoje rzemiosło, potrafiący wykorzystać kunszt w twórczej pracy, ale znacznie gorzej radzący sobie w zetknięciu z przyziemnymi problemami codziennej egzystencji. Dowiedzcie się, jak spędzała czas z ojcem-poetą mała, jasnowłosa Małga. To świat dla nas odległy, zapomniany, bo „dziś prawdziwych artystów już nie ma” i chociażby z tego względu warto odetchnąć jego powietrzem zmieszanym z papierosowym dymem i alkoholową wonią.
Poznajcie przedwojenne i powojenne losy rodzin spokrewnionych z bohaterami głównej opowieści. Wraz z Małgą Kubiak i Martą Konarzewską przejdźcie przez Warszawę i posłuchajcie, co też zmieniło się w niej, a co pozostało od lat nienaruszone. W poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi odbądźcie podróż do zachodniej Europy, wybierzcie się za morza i oceany, a to wszystko po to, aby znów wrócić do punktu wyjścia i szukać swojej tożsamości w bliższych i dalszych przodkach.
Życie rodzinne nie zawsze układa się po naszej myśli. W klanie Kubiaków nie brakowało problemów, zdrad, rozwodów, alkoholu, ciężkich chorób, braku opieki nad dzieckiem i opieki dziecka nad dorosłymi. Małga czuwała nad matką, nad Małgą czuwała córka, bo taka była potrzeba chwili. Każdy musiał swoje odpracować, doświadczyć, przetrwać, aby potem życie powoli mogło się normalizować.
Co mnie w tej rozmowie-rzece najbardziej zaimponowało? Szczerość, czasem trudna do przetrawienia. I język. Małga Kubiak wiele lat przeżyła poza krajem, dlatego też często można odczuć w jej pogmatwanych wyznaniach naleciałości obcojęzyczne, a mimo to słowo w tej książce gra pierwszoplanową rolę. Odnajdziemy też autentyczne rady ojca-poety, zafascynowanego talentem dziecka i udzielającego wskazówek, z których teraz wszyscy czytelnicy mogą skorzystać (str. 277).
Książka „Małga córka Kubiaków” jest przede wszystkim opowieścią o miłości i tęsknocie. O potrzebie bliskości i niemożności pogodzenia się ze stratą najbliższej, kochanej i podziwianej osoby. To hołd składany ojcu i próba rozgrzeszenia go z życiowych błędów, bo nikt z nas nie jest bez winy.
Czytając „Małgę córkę Kubiaków” pamiętajcie, że jest to prawdziwa historia, opisująca ludzi tylko z pozoru takich jak my. Tak naprawdę poznacie tych nadwrażliwych, którzy swoją innością, sztuką którą oddają w nasze ręce, często ratują nam życie.
Gorąco polecam rozmowę-rzekę „Małgę córkę Kubiaków”!

„Małga córka Kubiaków” czyli rozmowy Małgi Kubiak z Martą Konarzewską to książka, która ukazała się w 2022 r. nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka.
Tadeusz Kubiak – (1924-1979) znany literat, liryk, poeta dobrze pamiętany jako autor pięknych wierszy dla dzieci. Obecnie twórczość jego powoli odchodzi w zapomnienie, nic więc dziwnego, że jedyna córka, Małgorzata Kubiak,...

„Uśpieni” Beaty Kołodziejczyk to powieść obarczona ogromną wadą. Książka jest zdecydowanie za krótka i właściwie nie posiada zakończenia, co można również poczytać za zaletę tej pozycji, ponieważ pozwala czytelnikowi przypuszczać, że autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa dotyczącego opisanej historii, dlatego spodziewajmy się kontynuacji tej opowieści w następnych tomach. Bo „Uśpieni” to dopiero preludium do tego, co los mógłby zgotować małej Agatce i późniejszej, dorosłej już Agacie. Bojąc się jego przewrotności, z niecierpliwością czekam, co w końcowym rezultacie przytrafi się bohaterce „Uśpionych”.

Czy powieść przypadła mi do gustu? Bardzo! Takie właśnie lubię. Przedstawiające czytelnikowi zwykłe życie i pokazujące, że nie ociekające krwią kryminały ściskają za gardło przy każdej przewróconej kartce, ale te niby tak oczywiste, zwykłe, codzienne sprawy, zachowania, wydumane i prawdziwe problemy i budzące się w nas demony bywają naprawdę przerażające i to ich należy się obawiać.

Książka obyczajowa przegrywa obecnie na rynku z romansami i kryminałami, co jedynie może świadczyć o asekuracji potencjalnych czytelników, którzy udając zafascynowanie „mocną literaturą” uciekają od problemów otaczającej ich rzeczywistości. Dobrze, że są jeszcze pisarze nie bojący się spojrzeć prawdzie w oczy i boleśnie uświadamiają nam, że już w chwili przyjścia na świat niesiemy przypisany nam worek dobrych i złych uczynków, potrzeb i możliwości oraz, i to czasem jest decydujący o naszych dalszych losach ciężar, bagaż składający się z przeżytych przez naszych przodków historii.

Kołodziejczyk w znakomity sposób pokazuje nam, jak poszczególni jej bohaterzy radzą sobie z warunkami, w jakich ich państwo przechodzi okres transformacji. Z jej obserwacji okazuje się, że jedynie sprytem i bezczelnością można osiągnąć sukces, tylko rzecz w tym, że każda z opisanych postaci inaczej definiuje to słowo.

„Uśpieni” to mądra książka i znakomicie napisana, dopracowana i wypieszczona, co we współczesnej literaturze jest pewnego rodzaju ewenementem, w natłoku wydawniczym zdarza się bowiem rzadko. Czytając, wspominałam okres lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku i porównywałam życie przedstawionych w powieści rodzin z wydarzeniami przeżytymi przez moich najbliższych. Zastanawiałam się, czy rzeczywiście dziedziczymy talenty i w jakiej mierze jesteśmy wplątani w łańcuch kontynuacji losów naszych przodków.

Świetna książka! Gorąco polecam tę opowieść o małej Hiobce, szukającej schronienia przed dopadającą ją ze wszech stron brutalną rzeczywistością. Lęki dziecka bywają znacznie dotkliwsze od strachów przeżywanych przez dorosłych. Czekając na ciąg dalszy, z serca polecam „Uśpionych” Beaty Kołodziejczyk.

„Uśpieni” Beaty Kołodziejczyk to powieść obarczona ogromną wadą. Książka jest zdecydowanie za krótka i właściwie nie posiada zakończenia, co można również poczytać za zaletę tej pozycji, ponieważ pozwala czytelnikowi przypuszczać, że autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa dotyczącego opisanej historii, dlatego spodziewajmy się kontynuacji tej opowieści w...