Profil użytkownika: Agnieszka

Tytuł książki Ivany Gibovej "Babunia", może trochę zwieść czytelnika, dając mu złudzenie opowieści o trosce i miłości. Bo przecież tak kojarzą nam się "babunie". To one dają oparcie i poczucie bezpieczeństwa. U Ivany Gibovej ta relacja jest mocno opresyjna. Tytułowa babunia jest osobą oschłą i apodyktyczną. Autorka serwuje nam opowieść o utraconym dzieciństwie, o momentach granicznych i przełomowych, kiedy dziecko przestaje czuć się dzieckiem. Te momenty miażdżą główną bohaterkę i zarazem narratorkę - Monikę. Pozbawiają ją niewinności, wiary i dziecięcej naiwności. Opowiadana przez kobietę historia jej dzieciństwa i dojrzewania to chaotyczny i emocjonalny potok obrazów, które pokazują jak trudne i nieszczęśliwe dzieciństwo było jej udziałem. Monika postawiona w sytuacji trudnej, w której musi stawić czoła chorobie matki i demencji babki, próbuje uporać się z demonami przeszłości. 

To opowieść o dysfunkcyjnej rodzinie, ojcu alkoholiku, biernej i podporządkowującej się matce, apodyktycznej babce i dzieciach wyrastających w rodzinach, którym daleko do ideału. Bo kiedy Monika opowiada o swoich podwórkowych koleżankach i kolegach, okazuje się, że wiele z nich ma podobne doświadczenia. 

"Babunia" to bolesna opowieść o krzywdzie jaką można wyrządzić dziecku, o przemocy i o tym, jak traumy wpływają na dorosłe życie. Ale także o pewnej odpowiedzialności wobec bliskich, którzy potrzebują opieki i poczucia bezpieczeństwa, chociaż sami tej podstawowych rzeczy nie potrafili zapewnić. Bo jak teraz poświęcić się dla osób, które nie potrafiły odpowiednio kochać, wspierać i chronić. Gibova pokazuje jak często w rodzinach dochodzi do szeregu zaniedbań, jak przymyka się oczy na krzywdę, nie daje poczucia stabilizacji i bezpieczeństwa.
To też studium tego, że dzieci pozbawione w dzieciństwie miłości nie potrafią często dać jej swoim dzieciom i o tym, że nie potrafimy rozprawić się z przeszłością.
"Babunia" wywołuje naszą niezgodę a towarzyszące lekturze emocje pozostają z nami jeszcze długo po zamknięciu książki.

Tytuł książki Ivany Gibovej "Babunia", może trochę zwieść czytelnika, dając mu złudzenie opowieści o trosce i miłości. Bo przecież tak kojarzą nam się "babunie". To one dają oparcie i poczucie bezpieczeństwa. U Ivany Gibovej ta relacja jest mocno opresyjna. Tytułowa babunia jest osobą oschłą i apodyktyczną. Autorka serwuje nam opowieść o utraconym dzieciństwie, o momentach...

"Człowiek ogrodnik z pewnością powstał na drodze ewolucji kulturalnej, nie naturalnej. Gdyby rozwijał się zgodnie z przyrodą, to wyglądałby inaczej: nogi miałby jak żuk, żeby nie musiał kucać, no i miałby skrzydła po pierwsze z powodów estetycznych, a po drugie po to, żeby móc zawisnąć nad swoimi rabatkami".

🌻🌱🌼🥀

Ogrodnik, co to za dziwne stworzenie? Całymi dniami potrafi dłubać w ziemi, przyglądać się niebu i utyskiwać na pogodę. Ma fioła na punkcie roślin, nasiona i szczepki potrafi przywieźć nawet z urlopu. Na jego rabatkach nie uświadczysz wolnej przestrzeni, a łacińskie nazwy roślin recytuje obudzony w środku nocy. Nic dla niego się nie liczy, tylko jego ogród i rośliny, o których może opowiadać godzinami, pochylony, przygrabiony, obolały. Ale co tam ból, kiedy można obserwować jak nieśmiało z ziemi zaczynają wybijać się liliowce, tojady, złocienie, draceny, latanie czy filodendrony. Kwiaty, ozdobne krzewy, których nazwy to sama poezja, które momentami brzmią jak imiona bajkowych stworzeń. Ogrodnik to akrobata podlewający na jednej nodze skalniaki, tak by broń boże, nie przydepnąć jakiegoś wystającego z ziemi listka. Doprawdy, to bardzo dziwna istota. 

I jeśli chcecie poznać wszystkie jego sympatyczne dziwactwa to odsyłam do uroczej książki Karela Čapka "Rok ogrodnika".

To dowcipne, czułe felietony, które ukazują codzienne zmaganie się człowieka-ogrodnika z przyrodą. Ogrodnik amator i jego kalendarz pracy, jego niesamowita energia, witalność i miłość do gleby. Wyrasta on z ziemi i ziemię pielęgnuje. Jest troskliwy, momentami szalony i zakochany w miejscu, które ciągle wymaga jego obecności. 

Karel Čapek mistrzowsko opowiada o codzienności człowieka, którego serce wzrasta na grządkach, który obserwuje z fascynacją cykl natury i żyje zgodnie z jego rytmem. Jest melancholijnie, jest dowcipnie, jest lekko. Jest tu także ogromna mądrość i radość z życia. 

I muszę przyznać, że daleko mi od ogrodniczych fascynacji, ale książkę czytałam z wielką przyjemnością.

Dodatkowym atutem są rysunki Josefa Čapka, które uzupełniają i utrzymują klimat tej pięknej opowieści. 

"Człowiek ogrodnik z pewnością powstał na drodze ewolucji kulturalnej, nie naturalnej. Gdyby rozwijał się zgodnie z przyrodą, to wyglądałby inaczej: nogi miałby jak żuk, żeby nie musiał kucać, no i miałby skrzydła po pierwsze z powodów estetycznych, a po drugie po to, żeby móc zawisnąć nad swoimi rabatkami".

🌻🌱🌼🥀

Ogrodnik, co to za dziwne stworzenie? Całymi dniami potrafi...

Po "Jeziorze" i "Monie" Bianki Bellovej przychodzi czas na zbiór 18 próz "Takie urywki". W odróżnieniu od poprzedniczek język nie jest tak gęsty a wydźwięk fatalistyczny. Chociaż przedstawione w miniaturach wycinki życia także nie napawają optymizmem. 

Bianca Bellova udowadnia, że nasze życie składa się właśnie z takich urywków, miejsc granicznych, które na tle naszego zwyczajnego życia okazują się w jakiś sposób kluczowe. Jedna decyzja, jedno słowo, jedno wydarzenie potrafią wybić człowieka z utartych ram, zaburzyć spokój i przyczynić się do rozłamu i zyskania samoświadomości. 

W "Takich urywkach" mamy do czynienia z problemami zwykłych ludzi, których życiowe dramaty nie są jednostkowe a w pewien sposób stają się nawet reprezentacyjne. No może poza opowiadaniem o randce z Tindera 😉

Otrzymujemy drobne i na pozór zwyczajne historie, których punkt kulminacyjny wywołuje w bohaterach napięcie, te kluczowe momenty nie przynoszą jednak gotowych rozwiązań i ukojenia. Zaburzają spokój, pozostawiają w zawieszeniu.

Gdzie Bellova znajduje te sceny? W rodzinnych relacjach, nieudanych związkach, lękach, codzienności. Jej bohaterowie mierzą się ze starością, depresją, brakiem uznania w oczach rodziców, nieudanymi związkami, chorobą bliskich. To są często przejmujące opowieści, których finał jednak nie przynosi oczyszczania, zwykle zostawia bohaterów w pewnym napięciu, w miejscach które stały się decydujące.  Bohaterowie Bellovej upatrują w nich szansy na zmianę dotychczasowego życia. Jednak te przełomowe momenty, które nie zawsze są spektakularne, najczęściej przynoszą rozczarowanie. 

"Takie urywki" to interesująca książka, zebrane opowiadania są zaskakujące, przepełnione czarnym humorem. Jednak jak to z bywa z drobnymi formami, w pamięci zostają nam tylko...takie urywki. 

Po "Jeziorze" i "Monie" Bianki Bellovej przychodzi czas na zbiór 18 próz "Takie urywki". W odróżnieniu od poprzedniczek język nie jest tak gęsty a wydźwięk fatalistyczny. Chociaż przedstawione w miniaturach wycinki życia także nie napawają optymizmem. 

Bianca Bellova udowadnia, że nasze życie składa się właśnie z takich urywków, miejsc granicznych, które na tle naszego...