Już pierwsze wzmianki o "Behooved" mnie przyciągały. Książę zamieniony przez przypadek w konia? Biorę! Aranżowane małżeństwo? Chętna! Wymuszona bliskość, slow burn i one bed (horse?)? Niczego więcej mi nie trzeba! Dostałam obietnicę zabawnego romantasy i je dostałam.

Bohaterowie, fabuła, zwroty akcji - wszystko jest w komediowym klimacie, który albo się pokocha albo znienawidzi, ale mnie zdecydowanie ujął. Nie brakowało powtarzających się żartów sytuacyjnych czy znanych scen do odhaczenia, ale były one podane tak, że naprawdę dobrze się bawiłam.

Biancę polubiłam od razu, łatwo było mi się utożsamić z jej poczuciem obowiązku. Świetnie reprezentowała osoby zmagające się z przewlekłymi chorobami, które nie występują za często w fantastyce. Pokazanie przez autorkę jej walki z dolegliwościami oraz odbioru ich przez różne środowiska i postaci było przekonujące. Książę Aric, to również nietuzinkowy bohater - nie jest popularnym w obecnych czasach bad boyem, a skrytym, wrażliwym młodym mężczyzną. To, jak z Biancą powoli się otwierali na siebie, wspierali oraz pomagali tej drugiej stronie wzrastać, było urocze.

Autorka poprowadziła akcję dynamicznie, i choć większą część książki bohaterowie podróżowali, to ani przez chwilę nie czułam się znużona. Podobał mi się zamysł skrajnie innych podejść do magii i korzystania z niej w różnych krajach. Ciekawiło mnie, w jaki sposób odwrócone zostanie zaklęcie rzucone na księcia oraz kto był zamieszany w spisek. Choć koniec końców nie zostałam zaskoczona - poza jedną osobą - to nie wpłynęło to na moją radość z czytania.

"Behooved" to baśniowa komedia romantasy, która idealnie sprawdziła się, gdy potrzebowałam czegoś lżejszego. Poza dawką humoru cieszę się, że autorka zadbała, by jej powieść niosła ze sobą wartościowe przesłanie. Podróż z Biancą i Aric'iem przez magiczną krainę była świetną rozrywką, którą mogę polecić fanom "Mojej lady Jane" oraz tym z Was, którzy poszukują humorystycznej, bezpretensjonalnej historii romantyczno-fantastycznej.

Już pierwsze wzmianki o "Behooved" mnie przyciągały. Książę zamieniony przez przypadek w konia? Biorę! Aranżowane małżeństwo? Chętna! Wymuszona bliskość, slow burn i one bed (horse?)? Niczego więcej mi nie trzeba! Dostałam obietnicę zabawnego romantasy i je dostałam.

Bohaterowie, fabuła...

Rozwiń Zwiń

Minął prawie rok od mojego pierwszego spotkania z Brunem i jego przyjaciółmi, i zdążyłam zatęsknić za ich historyczno-fantastycznymi przygodami. To co mi się ostatnio spodobało, czyli przyjemny styl autora, klimat śródziemnomorski, ciekawe połączenie elementów nadprzyrodzonych z wydarzeniami, postaciami i miejscami historycznymi, było obecne także w finale trylogii.

Zastanawiałam się, jaki tor obierze fabuła, ponieważ pierwsze rozdziały "Targu Dusz" był niczym nowy początek. Okazało się jednak, że główny bohater czuje wypalenie, gdzieś po drodze stracił poczucie misji, które go napędzało, a bogata w niebezpieczeństwa przeszłość nie dała o sobie tak łatwo zapomnieć. Historia dynamicznie zaczęła się rozkręcać, a gdy do gry dołączyła pewna czarodziejka, sprawy się skomplikowały.

Z zapałem śledziłam wydarzenia tej części, wczułam się w nią jeszcze mocniej niż w "Dżina". Napięcie było wyczuwalne, ponieważ zbliżało się ostateczne starcie. Nie brakowało scen polityczno-bitewnych, ponieważ bohaterowie trafili w sam środek wojennej zawieruchy. Było oblężenie, były spiski, zabawne i bardziej poważne zakonne perypetie, polowania na bestie, ucieczka przed inkwizycją, ratowanie niewolników oraz tak potrzebne chwile wytchnienia, rozmów i przyjacielskiego ochrzanu.

"Targ Dusz" to bardzo dobre zwieńczenie przygód Bruna. Będę miło wspominać te kilka godzin spędzonych w promieniach słońca, gdzieś w basenie Morza Śródziemnego. Z chęcią sama wybrałabym się na taką historyczną przygodę okraszoną magią. No, może bez tych walk z Turkami... inkwizycją... i generalnie wszystkimi wrogami! Ale kompania i szczypta magii może zostać!

Minął prawie rok od mojego pierwszego spotkania z Brunem i jego przyjaciółmi, i zdążyłam zatęsknić za ich historyczno-fantastycznymi przygodami. To co mi się ostatnio spodobało, czyli przyjemny styl autora, klimat śródziemnomorski, ciekawe połączenie elementów nadprzyrodzonych z wydarzenia...

Rozwiń Zwiń

Po niespełnionych wysokich oczekiwaniach wobec "BPiW", sięgając po najnowszą książkę z uniwersum Igrzysk Śmierci, zawiesiłam nisko poprzeczkę. Wolałam się pozytywnie zaskoczyć, więc nie liczyłam na miłość do historii Haymitcha. W końcu ile razy można snuć opowieść o przebiegu kolejnych Igrzysk? Otóż w takim wykonaniu - wiele!

Pomimo ogólnej wiedzy o losach Haymitcha, i znajomości brutalności Kapitolu, nie byłam przygotowana na taką dawkę łamiących serce przeżyć. Gdy myślałam, że nie może być gorzej, głównego bohatera spotykał kolejny cios, a tląca się iskierka nadziei toczyła istną walkę o przetrwanie. Jeśli chodzi o zaskoczenia, to pochopnie można uznać, że przecież najważniejsze już wiadomo, ale jest to błąd. Autorka raz po raz rzucała mi w twarz kolejne zwroty akcji i druzgocące informacje.

Bohaterowie są tak wykreowani, by porwać serce czytelnika, i ja także się na to złapałam. Postaci poznane we wcześniejszych i późniejszych fabularnie książkach przewijały się na kartach powieści, mieszając się z całkiem nowymi, równie godnymi zapamiętania bohaterami. Jeśli lubicie takie nawiązania, to będziecie zachwyceni! Jestem pod wrażeniem jak Collins cudownie splotła przeróżne wątki, powiedzenia, piosenki między poszczególnymi tomami.

Nie da się ukryć, że autorka mocny nacisk położyła na polityczne i psychologiczne aspekty. Propaganda i dezinformacja jest niebotycznych rozmiarów, ofiary systemu obecne są w każdych kręgach, a rebelianci... cóż, próbują walczyć z okrutną władzą. Myślę, że w obecnych czasach, jest to niesamowicie ważny aspekt, a w powieści Collins jest wpleciony z mistrzowską precyzją i oddaniem.

"Wschód słońca w dniu dożynek" to nie jest lektura lekka (choć czyta się ją błyskawicznie, a każdy rozdział pobudza ciekawość na kolejny), ale bardzo potrzebna i wartościowa. Zarówno patrząc pod kątem czysto rozrywkowym jak i życiowym, poruszyła mnie ogromnie i nie wiem, jak można z niej zrezygnować. Jest to pozycja obowiązkowa dla każdego fana Igrzysk Śmierci, a jeśli nie macie ochoty poznać całej serii, to możecie śmiało sięgnąć tylko po tę - a nuż odkryjecie magię pióra Collins.

Po niespełnionych wysokich oczekiwaniach wobec "BPiW", sięgając po najnowszą książkę z uniwersum Igrzysk Śmierci, zawiesiłam nisko poprzeczkę. Wolałam się pozytywnie zaskoczyć, więc nie liczyłam na miłość do historii Haymitcha. W końcu ile razy można snuć opowieść o przebiegu kolejnych Igr...

Rozwiń Zwiń

Dla "Imperium Burz" zdecydowanie warto było wziąć udział w #szklanymaraton od @agnesereads i @alex.dreamystar. Jest to moja ukochana część serii, i ponownie mogłam zachwycić się wieloma fragmentami, rozwojem bohaterów oraz samej historii.

Aelin mimo strachu musi zacząć ostrzej działać. Nie ma czasu do stracenia, gdyż siły wroga przechodzą do otwartych ofensywnych akcji. Uwielbiam to, jak odważną jest bohaterką, jak sprytnie próbuje rozegrać tę wielką grę o zwycięstwo, choć nie każde starcie kończy się wygraną jej sprzymierzeńców.

Manon również zasługuje na wyróżnienie - w tej części działa, kombinuje i odkrywa w sobie pokłady emocji, których się nie spodziewała. Zresztą cały wątek wiedźm, ich przeszłości, jest tu bardzo interesująco przedstawiony. Lyssandra to kolejna bohaterka, którą podziwiam, a która miała okazję się wykazać.

Jeśli chodzi o fabułę, to jest napakowana wydarzeniami po brzegi. Uwielbiam tempo tej części, a Maas nie ogranicza się w żadnym stopniu. W jednej chwili jestem z Aelin w Zatoce Czaszek, by w kolejnej wędrować z Elide i Lorcanem. Obecnych jest mnóstwo niebezpieczeństw, starć, utargów i nieprzewidzianych sojuszy. Nareszcie wątki splatają się w wybuchowy sposób, a kolejne tajemnice wychodzą na jaw.

"Imperium Burz" to ideał! Kocham ten tom i nie usłyszycie ode mnie złego słowa na jego temat. Jeśli wcześniejsze tomy były podróżą, to ten jest burzą, cyklonem z Aelin w centrum. Śmiałam się, płakałam, wzruszałam, wkurzałam. Jeśli "Imperium Burz" przed Wami, to nie wiem, na co jeszcze czekacie - czytajcie!

Dla "Imperium Burz" zdecydowanie warto było wziąć udział w #szklanymaraton od @agnesereads i @alex.dreamystar. Jest to moja ukochana część serii, i ponownie mogłam zachwycić się wieloma fragmentami, rozwojem bohaterów oraz samej historii.

Aelin mimo strachu musi zacząć ostrzej działać. Ni...

Rozwiń Zwiń

Gdy tylko "Księżycowa Pogoń" wpadła na Legimi, nie mogłam po nią nie sięgnąć. Z utęsknieniem czekałam na poznanie finału historii Val, a poprzeczka była wysoko postawiona. Autorka od razu wrzuciła mnie na głęboką wodę, ale uwielbiam to w jej powieściach, że są napakowane wydarzeniami po brzegi, a krótsze chwile wytchnienia zdarzają się w idealnej ilości.

Choć zakończyć tak bogatą opowieść z pewnością nie było łatwo, to Mags wyszło fenomenalnie. Dostałam w "Księżycowej Pogoni" wszystko, czego oczekiwałam, oraz tonę nadwyżki. Przeróżne wątki splotły się w nieraz dramatyczny sposób, a fabuła została sensownie poprowadzona. Tajemnice stopniowo były wyjaśniane, ale z odpowiedziami na kilka pytań musiałam czekać aż do ostatnich stron.

Nie zabrakło w tym tomie emocji. Właściwie, pisząc dosadnie, stwierdzam, że zostałam zmiażdżona ilością i intensywnością przeżyć. Rozpacz? Obecna. Wściekłość? Oczywiście. Zemsta? Przybyła. Miłość? W każdej odsłonie. Ulga? hmmm tu nic nie zdradzę... Wszystko to sprawiło, że zwlekałam z przeczytaniem ostatnich rozdziałów przerażona, jak potoczą się losy bohaterów, do których zdążyłam się przywiązać. Zarówno więź verevirse, jak i relacja Val z Daero, były przedstawione w przekonujący sposób, a wspólne chwile zespołu i droczenie się Nybrisów przynosiły ukojenie. Cieszę się, że mogłam obserwować rozwój postaci, ich wzloty i upadki, tworzenie się nowych powiązań i rozpad innych.

Mags Green rewelacyjnie poprowadziła Val w kierunku swojego przeznaczenia, a mi pozostało śledzić to z trwogą w oczach. Nie chcąc spojlerować, pragnę Was - fanów romantasy, w którym nie ma maślanych oczek, ochów i achów - zaprosić w tę czytelniczą podróż. Nie dajcie się zwieść - gdy myślicie, że już coś wiecie, to autorka jest krok przed Wami, a to wszystko, by dowieźć piękną i mroczną fantastykę, jedną z najlepszych napisanych przez rodzimych autorów, jaką czytałam.
"A pomiędzy nami zawisły Gwiazdy, które złowiłam i którym pozwoliłam migotać."

Gdy tylko "Księżycowa Pogoń" wpadła na Legimi, nie mogłam po nią nie sięgnąć. Z utęsknieniem czekałam na poznanie finału historii Val, a poprzeczka była wysoko postawiona. Autorka od razu wrzuciła mnie na głęboką wodę, ale uwielbiam to w jej powieściach, że są napakowane wydarzeniami po br...

Rozwiń Zwiń

Od "Five Broken Blades" nie mogłam doczekać się dalszych losów ostrzy. Mai zostawiła mnie zszokowaną, dlatego sięgając po ten tytuł byłam pewna, że będzie to emocjonująca przygoda. Pomimo moich ogromnych oczekiwań, nie zawiodłam się: autorka sprawiła, że od pierwszych stron wciągnęłam się w pełną niebezpieczeństw fabułę.

Pośród mroźnych górskich krajobrazów największym zagrożeniem dla ostrzy nie są dzikie zwierzęta i wrogie ludy, lecz oni sami. Próbują przetrwać za wszelką cenę, a powierzone im zadanie zawarzy o losach królestw. Wojna wisi w powietrzu, a postacie muszą zdecydować, co będą w stanie poświęcić. Dodatkowo, narracja podzielona na szóstkę głównych bohaterów sprawia, że napięcie związane z przeróżnymi sekretami jest odczuwalne cały czas.

Uwielbiam wywołujących we mnie przeróżne emocje, szarych moralnie bohaterów. Sora - kochana, skrzywdzona kobieta dbająca o innych. Aeri - sprytna i odrzucona, podświadomie potrzebująca bliskości. Royo - twardo stąpa po ziemi, wojownik o sercu romantyka. Mikael - człowiek zagadka, zabójczy i pełen sprzeczności. Eyun - nie raz doprowadzał mnie do szewskiej pasji swymi poglądami, ale to skomplikowana postać.

Ekscytacja przeplata się z niepokojem, ponieważ bohaterowie są na misji, w czasie której wszystko może pójść tragicznie, i podświadomie czuje się, że nie każdy ją przetrwa. Po strzaskanym zaufaniu ostały się kruche sojusze, a spiski obecne są na każdym kroku. Sceny z pewną parą są jak plasterek na złamane serce, a ich obecność jest idealnym wytchnieniem od cięższych momentów, których jest sporo - nie brakuje rozważań na temat ceny zwycięstwa i władzy.

"Cztery Stracone Królestwa" to fantastyczna lektura! Choć większy nacisk był w tym tomie kładziony na warstwę emocjonalną - i nie mam na myśli samych romansów a kompleksowe relacje międzyludzkie - akcja pędzi na łeb na szyję, świat jest ciekawie skonstruowany, a legendarne tło potęguje wrażenia. Choć zakończenie nie było tak mocne, jak w pierwszym tomie, to zostawiło mnie z ogromnym niedosytem - muszę się dowiedzieć, co będzie dalej!

Od "Five Broken Blades" nie mogłam doczekać się dalszych losów ostrzy. Mai zostawiła mnie zszokowaną, dlatego sięgając po ten tytuł byłam pewna, że będzie to emocjonująca przygoda. Pomimo moich ogromnych oczekiwań, nie zawiodłam się: autorka sprawiła, że od pierwszych stron wciągnęłam się ...

Rozwiń Zwiń

Seria Off-Campus, to coś, po co lubię sięgać, gdy czuję zbliżający się zastój czytelniczy. Styl autorki bardzo mi odpowiada, a lekkość jej pióra sprawia, że bez lęku sięgam po jej twórczość w takich momentach. Przyznam, że nieco obawiałam się motywu ciąży, który często zdaje mi się być niepotrzebnie wciskany, ale spokojnie - Elle Kennedy świetnie go poprowadziła.

Tym razem z paczki hokeistów historia skupia się na "kucharzu" grupy, czyli Tuckerze, który przewijał się w poprzednich tomach. Byłam ciekawa jak autorka połączy wątek Sabriny, którą dotychczas widziałam w złym świetle, ze spokojnym Tuckiem.

Z łatwością przyszło mi wczucie się w historię bohaterów, szczególnie przy ich bliższym poznaniu. Bardzo szybko wybaczyłam Sabrinie niektóre rzeczy i zapałałam do niej sympatią, choć nie każdą jej decyzję rozumiałam. Tucker, och Tucker! Elle wie jak pokazać wrażliwszą stronę mężczyzny. Przyznam, że śmiało może zajmować podium z Garretem - są całkiem różni, ale obaj mają "to coś". Dobrze było czytać o tak dojrzałym podejściu do życia, do rodzicielstwa, do odpowiedzialności. Mogę go tu tylko chwalić! Wspierał Sabrinę najlepiej jak mógł, był cierpliwy i wyrozumiały.

Relacje przyjacielskie ponownie są cudownie przedstawione. Bardzo podoba mi się przeplatanie się historii bohaterów w trakcie serii, dzięki czemu mogłam spojrzeć na niektóre sytuacje inaczej niż wcześniej. Poza humorystycznymi momentami, nie brakowało też tych przygnębiających, frustrujących. Gdy tylko pojawiał się ojczym Sabriny, miałam ochotę rzucić książką. Nie cierpię typa. Ale to tylko pokazuje, jak dobrze Elle potrafi wykreować swoich bohaterów i ich środowisko...

"The Goal. Cel" to bardzo dobry romans sportowy, choć tego sportu wcale tak naprawdę dużo w nim nie było. Zdecydowanie bardziej na prowadzenie wybija się motyw ciąży, ale błagam - dajcie mu szansę. To nie jest typowy zapychacz, tylko świetnie dopasowany motor napędowy. Bohaterowie skradną Wasze serca! Polecam Wam tę powieść, szczególnie na chwile, gdy będziecie potrzebowali romantycznej historii o budowaniu zaufania, trosce i wsparciu.
"Nieważne, ile masz zer na koncie. Każdy z nas cierpi. I każdy kocha."

Seria Off-Campus, to coś, po co lubię sięgać, gdy czuję zbliżający się zastój czytelniczy. Styl autorki bardzo mi odpowiada, a lekkość jej pióra sprawia, że bez lęku sięgam po jej twórczość w takich momentach. Przyznam, że nieco obawiałam się motywu ciąży, który często zdaje mi się być nie...

Rozwiń Zwiń