Profil użytkownika: mirjam

Powstały dziesiątki plansz, w które wkładał artysta swą pasję twórczą. Na zewnątrz trwały łapanki i aresztowania, narastało niebezpieczeństwo, a Jan Marcin Jakby na przekór temu podejmował wciąż nowe wyzwania. Na zamówienie jednego z wydawców namalował ilustracje do baśni Andersena - ogółem aż osiemdziesiąt barwnych plansz, które miały wspólną tonację, a nadto zestawienia barw nie powtarzały się. Kiedy rozłożył swe prace na podłodze, wyglądały jak kwiaty. Dowiedział się wówczas, że jego brat został rozstrzelany wraz z setką innych osób jako zakładnik. Ojciec Jana Marcina przebywał zaś w oflagu. "Jak teraz powrócić do świata bajki i kolorów. Jak zmusić wyobraźnię, jak zabić pamięć (...) Czy ktokolwiek domyśli się, czy przeczuje, w jak ciężkich chwilach malowałem te moje pogodne obrazki?" - zanotował artysta.

Powstały dziesiątki plansz, w które wkładał artysta swą pasję twórczą. Na zewnątrz trwały łapanki i aresztowania, narastało niebezpieczeństw...

Na szczęście niepozbierany artysta (...) udał się w kolejną podróż zagraniczną, tym razem statkiem "Polonia". (...) Szancer zobaczył wówczas Lizbonę, Casablankę, Marakesz, Malagę, Grenadę i Sewillę. W tej ostatniej odnotował swoje wrażenia z ociekajcej krwią corridy, zauważając z pewnym niesmakiem: "Byli wielce artyście, którzy na temat walki byków tworzyli arcydzieła, od Goi aż do Picassa. Ale to hiszpańskie narodowe widowisko nie mieści się w klimacie naszej polskiej, romantycznej wyobraźni".

Na szczęście niepozbierany artysta (...) udał się w kolejną podróż zagraniczną, tym razem statkiem "Polonia". (...) Szancer zobaczył wówczas...

Taka jest wojna, pomyślałam, wszystko wydaje się normalne, a tymczasem wojna sieje spustoszenie, ludzie boją się i uciekają, a obojętna natura dalej rodzi owoce, zboża, zioła, jak gdyby nigdy nic.

Taka jest wojna, pomyślałam, wszystko wydaje się normalne, a tymczasem wojna sieje spustoszenie, ludzie boją się i uciekają, a obojętna natu...

Tak więc nie było wątpliwości: ten samolot celował w nas, bo my tylko byłyśmy na drodze. Pomyślałam: "A żebyś sczezł!" i nagle ogarnął mnie bunt przeciwko wojnie: ten lotnik nie znał nas, był może dzielnym chłopcem w wieku Rosetty, i tyko dlatego, że była wojna, próbował nas zabić, ot tak sobie, dla zabawy, jak myśliwy, który idąc z psem przez las, strzela na chybił trafił w gęstwinę drzew, myśląc sobie: Na pewno coś upoluję, choćby wróbla. Tak, byłyśmy jak dwa wróble, do których mierzy znudzony myśliwy, i jeśli nawet trafi, zostawia je tam, gdzie padną, bo nie warto mu się nawet po nie schylać. - Mamo - powiedziała Rosetta, kiedy już ruszyłyśmy w dalszą drogę - mówiłaś, że na wsi można zapomnieć o wojnie, a tymczasem ten lotnik chciał nas zabić. - Odpowiedziałam jej: - Pomyliłam się córuchno. Wojna jest wszędzie, zarówno na wsi, jak i w mieście.

Tak więc nie było wątpliwości: ten samolot celował w nas, bo my tylko byłyśmy na drodze. Pomyślałam: "A żebyś sczezł!" i nagle ogarnął mnie ...

Trudno opisać, jak wesoło było przy stole: wszyscy jedli i pili, mówili tylko o jedzeniu i piciu, czyli o tym, co jedli i pili teraz właśnie, co jedli i pili dawniej, co chcieliby zjeść i wypić. Dla tych ludzi z Fondi, jak zresztą i dla moich ziomków jedzenie i picie było równie ważne jak dla rzymian posiadanie samochodu i mieszkania w dzielnicy Parioli. Według nich, kto mało je i pije, jest nędzarzem, tak więc każdy, kto chce uchodzić za pana, stara się jeść i pić jak najwięcej, wiedząc, że to jedyny sposób zdobycia ogólnego szacunku i podziwu. [...] Jednym słowem byli to prości ludzie ze wsi, którzy nie wiedzieli o tym, że prawdziwi panowie, ci z miasta, jadają mało, a nawet bardzo mało, zwłaszcza kobiety; pieniądze wkładają w dom, stroje i biżuterię. Ci ludzie natomiast obdarci byli jak żebracy, ale chełpili się swoją słoniną i szynką jak rzymskie damy toaletami balowymi.

Trudno opisać, jak wesoło było przy stole: wszyscy jedli i pili, mówili tylko o jedzeniu i piciu, czyli o tym, co jedli i pili teraz właśnie...

O tak, jesteśmy roślinami, nie ludźmi, a raczej podobniejsi jesteśmy do roślin niż do ludzi, bo z ziemi, na której narodziliśmy się, płynie cała nasza siła i kiedy ją opuszczamy, nie jesteśmy już ani roślinami, ani ludźmi tylko strzępkami łachmanów, którymi wiatr może miotać na wszystkie strony, zależnie od okoliczności.

O tak, jesteśmy roślinami, nie ludźmi, a raczej podobniejsi jesteśmy do roślin niż do ludzi, bo z ziemi, na której narodziliśmy się, płynie ...

Ten, kto nie znajdował się nigdy w podobnych jak my warunkach, z pieniędzmi, które w praktyce nie mały żadnej wartości, obcy wśród obcych ludzi, na górskim szczycie, i nie doświadczył nigdy na sobie, co to jest brak żywności w okresie wojny, nigdy nie zrozumie radości, z jaką powitałyśmy Tommasina. Są to rzeczy trudne do wytłumaczenia; na ogół ludzie żyją w mieście, gdzie sklepy przepełnione są towarami, nikt więc nie myśli o robieniu zapasów, bo w każdej chwili może się zaopatrzyć we wszystko. Tak więc człowiek ulega złudzeniu, że pełny sklep jest czymś równie naturalnym jak zmiana pór roku, słońce i deszcz, dzień i noc. Bajki! Towarów może nagle zabraknąć, jak istotnie zabrakło tego roku, i wtedy nawet miliony nie wystarczą, żeby kupić bochenek chleba, a brak chleba równa się śmierci.

Ten, kto nie znajdował się nigdy w podobnych jak my warunkach, z pieniędzmi, które w praktyce nie mały żadnej wartości, obcy wśród obcych lu...

[...] wojna naprawdę zmieniła wszystko i najlepszym tego dowodem była moja rodzona córka, która z anioła dobroci przekształciła się w apatyczną kurwę.

[...] wojna naprawdę zmieniła wszystko i najlepszym tego dowodem była moja rodzona córka, która z anioła dobroci przekształciła się w apatyc...

Mimo wszelkich wysiłków ksiądz proboszcz nie potrafił mnie nigdy niczego nauczyć o wielkich prawdach życia. Nie dowiedziałem się nigdy, gdzie jest wschód, a tym bardziej gdzie jest północ, wydawało mi się, że zachód przechadza się wokół domu, ze spuszczoną głową, jak ktoś znudzony. - Nic pilnego - powiadał ksiądz proboszcz - zawsze odnajdujemy swoją drogę...

Mimo wszelkich wysiłków ksiądz proboszcz nie potrafił mnie nigdy niczego nauczyć o wielkich prawdach życia. Nie dowiedziałem się nigdy, gdzi...