Profil użytkownika: TylkoSkończęRozdział

Chciałabym napisać, że tak długo czytałam tę książkę, bo tak bardzo nie chciałam jej skończyć... Ale kłamać nie będę 🤷 I chociaż w mojej ocenie to najsłabsza część serii, to nadal wyróżnia się ona na tle thrillerów historycznych z lekkim muśnieciem sensacji i horroru.

Seria podpaleń niepokoi mieszkańców Nowego Jorku. W ten dość nietypowy sposób poplecznicy Profesora Fella próbują zmusić Matthew Corbetta do przyjęcia propozycji współpracy nad pewnym projektem. Corbett zostaje podstępem zwabiony na wyspę będącą główną siedzibą swojego antagonisty. To właśnie tam, opleciony nićmi zła, wiedziony na pokuszenie, otoczony bandytami, Metthew będzie musiał zmierzyć się ze swoim największym wrogiem.

Najpierw (przez prawie 150 stron 🙈) nie działo się zbyt dużo. Jakieś tam pożary, olewanie zaproszenia na kolację, długa i nużąca podróż statkiem. A potem McCammon, jakby w rekompemsacie za nudę początkowych rozdziałów, doładował do pieca wszystkiego i to w zbyt dużej ilości. Pościgi, pojedynki, dużo pięknych kobiet, flirtów i dość mało wiarygodnych zarządzeń losu...

Ten brak dynamiki jeśli chodzi o płynność akcji rekompensuje fenomenalny (jak zawsze w tej serii) klimat w "Jeźdźcu Opatrzności" podbity aurą czystego zła emanujacego z postaci Profesora i jego świty. Nie do końca optymistycznie przyjęłam koncept zmiany tożsamości przez głównego bohatera. Brakowało mi tego "klasycznego" Matthew.

I chociaż trochę marudzę i biadolę to i tak uwielbiam tę serię i ze zniecierpliwieniem wypatruję kolejnej odsłony przygód Matthew Corbetta.

Chciałabym napisać, że tak długo czytałam tę książkę, bo tak bardzo nie chciałam jej skończyć... Ale kłamać nie będę 🤷 I chociaż w mojej ocenie to najsłabsza część serii, to nadal wyróżnia się ona na tle thrillerów historycznych z lekkim muśnieciem sensacji i horroru.

Seria podpaleń niepo...

Rozwiń

Zwiń

Czytać "Emily ze Srebrnego Nowiu" po raz drugi po ponad 30 latach, to jak uścisnąć dawno niewidzianego przyjaciela. Z odmętów mojej pamięci wyłonić mogłam jedynie przeblyski: obraz dziewczynki siedzącej przy oknie na strychu, którą nagła śmierć ojca zmusiła do opuszczenia domu i wyprowadzki z domu rodzinnego do domu ciotek w Srebrnym Nowiu. 

Jako dziewczynka pokochałam Emily za jej upór, bujną wyobraźnię i ogromną wrażliwość. Dziś, jako dorosła już kobieta, nie mogę nie zwrócić uwagi na inne (fundamentalne wręcz) kwestie. Oprócz tego wszystkiego co wyczułam będąc ośmioletnią Anią, widzę także potworność ówczesnych czasów. Mowa tu oczywiście o stosunku dorosłych do dzieci. Dorośli byli bezwzględni, nieczuli, rygorystyczni, zabijali dziecięcą fantazję i szufladkowali. Kobieta musiała umieć haftować wyszywać, gotować, być skromną, bogobojną i najlepiej nie odzywać zbyt wiele. Wszelkie odstępstwa od tej wizji idealnej dziewczynki/kobiety traktowano z wrogością. Emily karano za najmniejsze głupoty: chodzenie boso, pisanie powieści. To, co w dzisiejszych czasach uznajemy za kreatywność i inteligencję, w czasach dorastania Emily było fanaberią rozpuszczonej dziewczynki.

Jednak powieść daje nadzieję. Zmiana zachowania ciotki Elizabeth czy ojca Ilsy przywracają wiarę, że nie wszystkie talenty zduszono w zarodku i mimo braku przychylności dorosłych młodzież miała szansę rozwinąć pasje i z uporem spełniać marzenia. Jak dobrze, że żyjemy w czasach, w których rodzice i nauczyciele nie podcinają skrzydeł dzieciom, ale pomagają i nakierowują na pomyślne wiatry.

Lucy Maud Montgomery w "Emily ze Srebrnego Nowiu" zawarła najwięcej wątków autobiograficznych, więc z tym większą czułością i takim dziwnym bólem, który usadowil się blisko serca, czyta się o niezłomnej, rezolutnej Emily (Lucy?), dla której pisanie było sensem istnienia 🩷

Z utęsknieniem czekam na kolejny tom w doskonałym przekładzie Anny Bańkowskiej. 

Czytać "Emily ze Srebrnego Nowiu" po raz drugi po ponad 30 latach, to jak uścisnąć dawno niewidzianego przyjaciela. Z odmętów mojej pamięci wyłonić mogłam jedynie przeblyski: obraz dziewczynki siedzącej przy oknie na strychu, którą nagła śmierć ojca zmusiła do opuszczenia domu i ...

Rozwiń

Zwiń

Wstrząsające świadectwo ofiary Jeffreya Epsteina i Ghislaine Maxwell. Historia z tragicznym początkiem i z tragicznym finałem. O podstepnym zwabieniu, molestowaniu, manipulowaniu i psychicznej niewoli. O latach wykorzystywań seksualnych, o "użyczaniu" Virginii kolegom, o gwałtach, pobiciach, o strachu, beznadziei i braku woli do walki.

Autorka była naocznym świadkiem jak bezkarnie i wręcz bezczelnie działał Epstein. O sposobach "rekrutacji" nowych dziewcząt. I ostatecznie o potwornie trudnej drodze do ujawnienia tego, co działo się w licznych rezydencjach Epsteina. Bo nikt nie chciał słuchać... Albo nie wierzyli, albo się bali?

W tej biografii wszystko pulsuje bólem, niezagajonym żalem i potrzebą bliskości.

Tylko pozornie Virginii udało się uwolnić spod władzy Epsteina i Maxwell. Oni stworzyli więzienie w jej głowie, zakuli w kajdany jej wiarę w lepsze jutro, zdeptali niewinność.
Niewola psychiczna jest równie bolesna jak ta fizyczna.

Odnoszę wrażenie, że mimo niebywałej odwagi, pokładów siły, aby wygrać życie i determinacji by przetrwać Virginia nie była w stanie zamknąć tego dramatycznego rozdziału w swoim życiu.

I właśnie to jest najbardziej przerażające. Czas nie leczy ran, ukaranie winnych, którzy ponieśli konsekwencje swoich czynów nie ukoi bólu, miłość i zrozumienie rodziny nie da zapomnienia.

Jak potwornie można zniszczyć człowieka. Okaleczyc. I mieć świadomość, że te potwory, które zrobiły tyle krzywd fizycznych i psychicznych nie rozumieją. Nie czują wyrzutów sumienia i skruchy.

"Dziewczyna niczyja" została opublikowana już po śmierci Virginii Giuffre. Samobójczej śmierci... chociaż w książce jest taki mocno niepokojący fragment...

"Oświadczam publicznie, że nie mam w żadnym stopniu skłonności samobójczych. [...] Zbyt wielu złych ludzi chce, żebym milczała".

Ta biografia jest chaosem. Ze strzepków poplatanych myśli wyłania się obraz potwornie skrzywdzonej, zagubionej dziewczyny z milionem myśli na minutę. Wydźwięk "Dziewczyny niczyjej" jest bardzo niepokojący... Wierzę we wszystko, co napisała Virginia, ale nie sposób nie dostrzec pewnych niekonsekwencji w działaniu. O próbie pojednania się z tatą, który był iskrą, pierwszą kostką w dominie, które przygniotlo jej życie. Walczyć z potworami, które wykorzystywały 15-letnie dziewczynki i szukać pojednania z ojcem, który zaczął ją mole$towac, kiedy miała 6 lat?...

Poslubiony po kilku dniach znajomości Robbie w książce był przedstawiony jaki ostoja, ratunek, wsparcie. W rzeczywistości, co zostało ujęte w przedmowie, Robbie stosował przemoc fizyczną... Dlaczego w "Dziewczynie niczyjej" dostajemy zafalszowany obraz Robbiego?

Jest wiele takich niuansów, które zebrane razem, powodują dyskomfort czytającego. I myśl wusuwajaca się na pierwszy plan - jak wielkie spustoszenie w ludzkim życiu sieje poczucie bycia "niczyja".

Warto przeczytać "Dziewczynę niczyją". Chociaż rani i potwierdza tezę, że najgroźniejszym drapieżnikiem na świecie jest i zawsze będzie człowiek...

Wstrząsające świadectwo ofiary Jeffreya Epsteina i Ghislaine Maxwell. Historia z tragicznym początkiem i z tragicznym finałem. O podstepnym zwabieniu, molestowaniu, manipulowaniu i psychicznej niewoli. O latach wykorzystywań seksualnych, o "użyczaniu" Virginii kolegom, o gwałtach...

Rozwiń

Zwiń

Dave nie wie, czemu wsiadł do tego samochodu. Czemu wsiadł do auta, w którym siedziało dwóch dorosłych gości. Ta jedna decyzja, zła decyzja dzieli jego życie na beztroskie "przed" i przerażające "po"

Trauma z dzieciństwa rzucająca cień na resztę życia. Tragedia, która niszczy przyjaźń, poczucie własnej wartości, wysysa radość, pewność i wiarę w szczęście.

Świetny thriller. Doskonały styl, fenomenalna kreacja postaci, intryga, analiza psychologiczna. Rewela totalna.
Wcale nie dziwi fakt, że w 2003 na jego podstawie powstał nagrodzony Oscarem film w reżyserii Clinta Eastwooda.

"Po jaką cholerę stoimy w tych wszystkich kolejkach? Dokąd mamy nadzieję się udać, choć nigdy nie czujemy się uszczęśliwieni, gdy w końcu tam dotrzemy".

Dave nie wie, czemu wsiadł do tego samochodu. Czemu wsiadł do auta, w którym siedziało dwóch dorosłych gości. Ta jedna decyzja, zła decyzja dzieli jego życie na beztroskie "przed" i przerażające "po"

Trauma z dzieciństwa rzucająca cień na resztę życia. Tragedia, która...

Rozwiń

Zwiń

Kojąca. Ta powieść jest kojąca, otulajaca. Dodaje odwagi, aby zawalczyć o szczęście i wewnętrzną równowagę. 

Lektura "Korespondentki" sprawia, że zapominamy o całym świecie. Liczy się tylko tu i teraz. I listy. Dużo listów stanowiących swego rodzaju puzzle, które układane z cierpliwością i oddaniem ukażą nam fascynujący i skomplikowany obraz ludzkiej egzystencji. 

Chyba nie ma bardziej "nudnego" połączenia niż to które zaserwowała nam autorka powieści "Korespondentka": powieść epistolarna, w której główną bohaterką jest kobieta w mocno podeszłym wieku. Nuda? Nic bardziej mylnego. 

"[...] mój żal od kilkudziesięciu lat objawiał się nieznośnym hałasem w mojej głowie, ale teraz, w końcu, napisałam do ciebie ten list i z zaskoczeniem stwierdzam, że w końcu zapanowała cisza". 

Sybil Van Antwerp przez całe swoje życie pisała listy. Do bliskich, do obcych, do pisarzy, urzędników, do nigdy nie spotkanych osób. I do tej jednej, szczególnej osoby, do której listy nigdy nie zostały wysłane... Dawało jej to ukojenie, porządkowało myśli  i ujmowało w ramy rozbiegane odpryski uczuć. Całe swoje zawodowe życie była asystentką sędziego a jesień życia spędza pisząc listy. Nie spodziewa się, że "na stare lata" przyjdzie jej diametralnie odmienić swoją rzeczywistość i raz jeszcze powrócić do tragicznych wydarzeń z przeszłości. 

"Korespondentka" jest oszałamiająco... zwyczajna. I właśnie to daje człowiekowi przestrzeń do rozmyślania na temat życia doczesnego, ulotności chwil, wiary w to, że zawsze jest czas na zmianę.

Dzięki formie epistolarnej jesteśmy w stanie spojrzeć na życie głównej bohaterki z wielu perspektyw. A tym samym, otwieramy furtkę do własnego życia, dostajemy środki dzięki którym możemy zrewidować swoją rzeczywistość i odważyć się na wprowadzenie zmian. Nie zawsze stabilność jest tym o czym marzymy, być może to właśnie "wypłynięcie na głęboką wodę" otworzy nam furtkę do prawdziwego życia.

Ta powieść koi nerwy, odpręża i pomaga wejść na wyższy level odczuwania. Piękna pod względem językowym i stylistycznym. Bogata w emocje, obfitująca w refleksje... 

Ta powieść jest po prostu piękna. 🩷

Kojąca. Ta powieść jest kojąca, otulajaca. Dodaje odwagi, aby zawalczyć o szczęście i wewnętrzną równowagę. 

Lektura "Korespondentki" sprawia, że zapominamy o całym świecie. Liczy się tylko tu i teraz. I listy. Dużo listów stanowiących swego rodzaju puzzle, które układane z cier...

Rozwiń

Zwiń

Widzicie tytuł?
Cóż...
... wnętrze tego reportażu już równie wstrząsające.

Nieprawdopodobna skala zła, nie dająca się wytłumaczyć w jakikolwiek sposób, chociaż autor próbował. Ogrom bezsensownego! aktu potwornego okrucieństwa.

Fakt: W kwietniu 1994 roku rząd Rwandy wezwał większość Hutu do eksterminacji mniejszości Tutsi. W ciągu zaledwie trzech miesięcy zamordowano 800 000 osób.

I pytanie: jak to się stało, że garstka ludzi u władzy była w stanie tak "zaprogramować" zwykłego człowieka w maszynkę do zabijania. Strach? Propaganda? Gniew? Ale przecież to już wszystko było. Nie tak dawno ponieśliśmy porażkę człowieczeństwa zatytułowaną "Holocaust". Dlaczego powtarzamy te same błędy, jak to możliwe, że to, co już nigdy miało się nie powtórzyć wróciło w tak potwornej odsłonie?!?

Philip Gourevitch stworzył reportaż kompletny, z dogłębną analizą tej tragedii, tej kolejnej już porażki ludzkości. Gourevitch sięga do głębi problemu, próbuje sięgnąć aż do źródeł eskalujacego konfliktu dwóch afrykańskich grup etnicznych. I tutaj dochodzi do głosu co? A jakże - polityka! Historia Rwandy, rządu, polityki zagranicznej, nieudolnych decyzji na wyższych szczeblach.

Od genezy konfiltu, poprzez LUDOBÓJSTWO, na życiu po masowej eksterminacji kończąc. Reportaż kompletny, dosadny. Kładący nacisk na potworne zło płynące od nieudolność władzy, odwróceniu oczu organizacji, które konflikt miały łagodzić, na obojętności wielkich państw kończąc.

Skala brutalności przeraża. Ale mnie najmocniej wstrząsnęła właśnie ta obojętność na ludzką krzywdę. Kolokwialnie pisząc - olanie tematu, niech się tłuką...

Reportaż trudny, także ze względu na fragmenty wymagające skupienia i pogłębienia wiedzy w kontekście polityki i zależności między Rwandą a innymi państwami.

Ważny reportaż. Potrzebny. Bo może tym razem się uda? Może w końcu wyciągniemy wnioski, że LUDOBÓJSTWO to jednak kiepski pomysł, aby zdobyć władzę?...

Cytat będący idealnym komentarzem podsumowującym:
"[...] aby skłonić ogromną liczbę słabych ludzi do zła, trzeba odwołać się do ich pragnienia siły - a tą siłą, która popycha do działania jak żadna inna jest władza. Choć zarówno nienawiść, jak i władza należą do strefy namiętności, choć różnią się naturą. Różnica polega na tym, że nienawiść jest czysto negatywna, podczas gdy władza jest pozytywna: nienawiści ulegamy, a do władzy dążymy".

Widzicie tytuł?
Cóż...
... wnętrze tego reportażu już równie wstrząsające.

Nieprawdopodobna skala zła, nie dająca się wytłumaczyć w jakikolwiek sposób, chociaż autor próbował. Ogrom bezsensownego! aktu potwornego okrucieństwa.

Fakt: W kwietniu 1994 roku rząd Rwandy wezwał większość Hutu ...

Rozwiń

Zwiń

Fenomenalna! Kolejna doskonała powieść Marie Vareille 🩷

Zaskakująca, poruszająca i emocjonalna powieść o kobiecej przyjaźni, dramatach dorastania, poczuciu własnej wartości. O trudnych decyzjach i rozczarowaniach...
Piękna stylistycznie i językowo. Hipnotyzujaca intryga z doskonałym plot twistem.

Chcę więcej tak dopracowanych dramatów/thrillerów 😍

Fenomenalna! Kolejna doskonała powieść Marie Vareille 🩷

Zaskakująca, poruszająca i emocjonalna powieść o kobiecej przyjaźni, dramatach dorastania, poczuciu własnej wartości. O trudnych decyzjach i rozczarowaniach...
Piękna stylistycznie i językowo. Hipnotyzujaca intryga z doskonałym plot...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo dobra, chociaż najsłabsza z dotychczas przeczytanych przeze mnie powieści Flatland.

Punktem wyjścia jest informacja, że rodzice Liv, Ellen i Håkon rozwodzą się po czterdziestu latach małżeństwa.

Ta powieść to nieco filozoficzne i bardzo emocjonalne podejście do tematu związku małżeńskiego, miłości i relacji między partnerami. Trzy odmienne punkty widzenia. Co zaskakujące - nie poznajemy perspektywy rozwodzacych się rodziców, tylko ich dzieci.

Ta historia daje do myślenia, ale nie porusza tak jak poprzednie powieści Flatland ("Pogłos" i "Ostatni raz").

Bardzo dobra, chociaż najsłabsza z dotychczas przeczytanych przeze mnie powieści Flatland.

Punktem wyjścia jest informacja, że rodzice Liv, Ellen i Håkon rozwodzą się po czterdziestu latach małżeństwa.

Ta powieść to nieco filozoficzne i bardzo emocjonalne podejście do tematu związku małż...

Rozwiń

Zwiń