Profil użytkownika: Abnormis

Kompletnie nie mogę zgodzić się z przedmówcami w kwestii zlewania się tekstu i teł. Może to brak problemów ze ślepotą barw, ale byłem autentycznie zdziwiony, że ktokolwiek mógł mieć z tym problem. Nie podważam oczywiście prawdziwości relacji przedmówców - zwracam jedynie uwagę, że problem może nie być aż tak uniwersalny i dojmujący, skoro ktoś mógł nie zdawać sobie sprawy z możliwości jego zaistnienia aż do momentu wejścia w opinie na Lubimyczytać.

Co do samej książki, a właściwie albumu: Marcin Kosman sugeruje rozpatrywanie "222 polskich gier, które warto znać" poprzez pryzmat anglosaskiego zwrotu "coffee table book". "222 polskie gry" idealnie nadawałyby się również np. do poczekalni. W kilkadziesiąt sekund, bez wgłębiania się w nudne konteksty i technikalia, karmią małymi kąskami wiedzy (i/lub nostalgii, w zależności od odbiorcy) o polskich grach poprzez dwustronicowe ilustrację i akapit-dwa tekstu..
W tej kategorii, ciekawostkowego albumu do przeglądania, "222 polskie gry" sprawdzają się bardzo kompetentnie. Naturalnie nowsze tytuły dostarczają przystępniejszych bodźców estetycznych, ale podziwianie pomysłowości dawnych mistrzów kodu w konstruowaniu rozpoznawalnych kulturowo archetypów przy użyciu kilku różnokolorowych kwadratów również ma swój retro urok. Ciekawostki od twórców przywołują przyjemne reminiscencje z poprzedniej książki autora, "Nie tylko wiedźmin. Historia polskich gier komputerowych", i mógłbym jedynie sarkać, że nie ma ich przy każdej grze, WSZĘDZIE.

Z wad: zabrakło korekty. W tekstach roi się od powtórzeń i przecinków, nieudolnie udających kropki mimo późniejszej wielkiej litery. W notce o grze "Pył" szyk zdania ewidentnie sugeruje, że chochlik drukarski połknął całą nazwę studia. Czasem prosiłoby się również o inne skadrowanie screenów, gdy postać gracza i jego adwersarz znajdują się idealnie na środku książki, w zgięciu stron, przez co główna atrakcja danego obrazka staje się niemal niewidoczna.

Generalnie jednak bardzo przyjemnie obcowało mi się z "222 polskimi grami" jako człowiekowi, który do przedstawionej na kartach albumu historii polskiego gamedevu podczepił się jako gracz na etapie premiery Painkillera. Czytany jednym cięgiem, album zostawia poczucie niedosytu, dlatego warto dozować go sobie powolutku, po kilkanaście minut dziennie, lub wystawić w widocznym miejscu, aby intrygował gości i inicjował growe dysputy.

Kompletnie nie mogę zgodzić się z przedmówcami w kwestii zlewania się tekstu i teł. Może to brak problemów ze ślepotą barw, ale byłem autentycznie zdziwiony, że ktokolwiek mógł mieć z tym problem. Nie podważam oczywiście prawdziwości relacji przedmówców - zwracam jedynie uwagę, że problem może nie być aż tak uniwersalny i dojmujący, skoro ktoś mógł nie zdawać sobie sprawy...

Spore rozczarowanie. "Riese" sprawia wrażenie, jakby skądinąd sprawnemu literacko Shmidtowi po klarownym pierwszym akcie zabrakło jasnego pomysłu na dalszy rozwój akcji i pozostała improwizacja. Potencjalnie fascynujące Riesie okazuje się jedną z najnudniejszych społeczności, jakie widziało Uniwersum Metro 2033 & 2035. Pewne wątki ciągną się bez emocji (czytelnik wie wszystko, bohaterowie błądzą we mgle) i większego przełożenia na resztę fabuły (relacja Tamara-Pułkownik, relacja Otchłań-Riese), inne są nadmiernie wyeksponowane mimo mikrego znaczenia dla czytelnika (niegdysiejszy bunt niewolników w Riese). Chwilami czyta się z zainteresowaniem, gdy właściwa akcja nabiera tempa, ale gdzieś zabrakło tajemnicy i pełzającego suspensu, stanowiącego m.in. o sile pierwszych dwóch części. Można przeczytać bez bólu, czasem z przyjemnością. Kto wie, może to tylko rozbieg przed czwartą odsłoną wędrówek Nauczyciela, bo wątków do rozwinięcia zostało aż nadto.

Spore rozczarowanie. "Riese" sprawia wrażenie, jakby skądinąd sprawnemu literacko Shmidtowi po klarownym pierwszym akcie zabrakło jasnego pomysłu na dalszy rozwój akcji i pozostała improwizacja. Potencjalnie fascynujące Riesie okazuje się jedną z najnudniejszych społeczności, jakie widziało Uniwersum Metro 2033 & 2035. Pewne wątki ciągną się bez emocji (czytelnik wie...

25 maja roku 2015 oficjalną światową premierę celebrował film Warcraft.
Fabuła obrazu Duncana Jonesa opiera się na historii z pierwszej gry z Warcraftem w tytule, leciwym RTSie z roku 1994. Mamy więc do czynienia z historię filmową, stanowiącą odbicie fabuły growej. W tym momencie do – nomen omen – gry wkracza Christie Golden z oficjalną powieścią filmu Warcraft. Czyli z książka na podstawie fabuły filmowej, powstałej na bazie gry komputerowej.

Platon uważał, że rzemieślnicy zasługują na poklask o wiele bardziej niż plastycy czy poeci. W opinii ucznia Sokratesa pięknoduchy jedynie odwzorowywały słowami świat, który w platońskiej koncepcji sam był już odwzorowaniem doskonalszego i wiecznego świata idei. Mylili niebo z gwiazdami odbitymi na powierzchni stawu, cytując pewnego czarodzieja. Rzemieślnicy zaś czerpali pomysły ze swojej głowy, naśladując idee jako takie, a nie ich odbicia.
Usłyszawszy o poziomie odtwórczości Christie Golden Platon zapewne przewracałby się w grobie, gdyby z jego ciała pozostało w naszych czasach coś na tyle stałego, by mogło wykonać niespokojny obrót wokół własnej osi

Szczerze powiem, że gdybym nie zgarnął Warcrafta w konkursie zorganizowanym przez niezawodne gram.pl (dzięki!) to prawdopodobnie nigdy bym po niego nie sięgnął. Nie ze względu na uprzedzenie do autorki, gdyż do tej pory nie czytałem niczego od Christie Golden, ale właśnie ze względu na ten platoński regres. Obawiałem się, że nawet najostrzejsze pióro wiele nie wykroi z tak ściśle określonego materiału źródłowego.

Niestety, miałem rację.
Pełna wersja wpisu na:
http://czytelnikzlosliwy.blogspot.com/2016/07/warcraft-oficjalna-powiesc-filmu.html

25 maja roku 2015 oficjalną światową premierę celebrował film Warcraft.
Fabuła obrazu Duncana Jonesa opiera się na historii z pierwszej gry z Warcraftem w tytule, leciwym RTSie z roku 1994. Mamy więc do czynienia z historię filmową, stanowiącą odbicie fabuły growej. W tym momencie do – nomen omen – gry wkracza Christie Golden z oficjalną powieścią filmu Warcraft. Czyli z...