Profil użytkownika: Lacrimosa

Dla mnie chyba najgorsza z całej serii.

O - póki co - trylogii mogę powiedzieć, że sprawdza się stare powiedzenie, żeby nie oceniać książki po okładce. Okładki piękne, ale zawartość przeciętna, momentami wręcz mierna. Co faktycznie jest ciekawego to przypisy.

Wszystko jest traktowane pobieznie, ledwie rozgrzebane. Nie ma tu ani głębi, ani szokujących zwrotów akcji - ot zwykłe czytadło ukryte pod hasłem podróży przez wieki. Ta wielka miłość Noama i Nury od początku jest niezdrowa a kolejne wydarzenia tylko upewniają nas w tym że spotkało się dwóch toksyskow, z których jedno jest narcyzem a drugie ułomnym i leniwym altruistą. Chociaż altruizmu też nie mogę być pewna, bo dobre uczynki Noama są opisane pobieżnie i giną wśród jego dywagacji na temat miłości i wspomnień jakim to on ogierem nie był. Bleh. Jak jeszcze w 2 tomach dało się go lubić to tutaj Noam dał ciała (dosłownie i w przenosni). I tak, mówię o tym, że był wodzem, potem medykiem aż awansował na męska kurtyzanę (litości...). Naprawdę osoba, która tyle przeżyła, z taką wiedzą, z możliwościami czy znajomościami (które w końcu odnowi) zadowoliłaby się żywotem podrzędnego lekarza? Noam mógł zostać kapłanem i nauczać, mógł leczyć i zrewolucjonizować egipską opiekę zdrowotną. Mógł spisać historie ludzkości. No już nawet mógł otworzyć przyjemny lokal i dzięki swoim radą bawić się w pierwszego psychologa. Nie. Po co? Spłyćmy jego postać, ma być młody i przystojny, dobry, ciągle myśleć o Nurze ale nie stronic od kobiet. Dokładnie tak! Po co komu samorozwój?

Chciałabym przeczytać historie z perspektywy Dereka i Nury, bo oni chociaż się rozwijali i robili coś ciekawego...

Dla mnie chyba najgorsza z całej serii.

O - póki co - trylogii mogę powiedzieć, że sprawdza się stare powiedzenie, żeby nie oceniać książki po okładce. Okładki piękne, ale zawartość przeciętna, momentami wręcz mierna. Co faktycznie jest ciekawego to przypisy.

Wszystko jest traktowane pobieznie, ledwie rozgrzebane. Nie ma tu ani głębi, ani szokujących zwrotów akcji - ot...

Kolejna wspaniała książka pani Weir. Nie mogę wyjść z podziwu ile wysiłku autorka wkłada w badania nad każdą królową i postaciami pobocznymi, ile uwagi przykłada do faktów, z jaką wprawą wszystko oposuje, jak buduje bohaterki i sprawia, że czytelnik przenosi się do świata Tudorów.

Każdą bohaterka jest inna - mieliśmy pobożną i upartą Katarzynę Aragońską, pewną siebie i feministyczną Anne Boleyn, skrytą i nieśmiałą Jane Seymour a teraz poznajemy pragmatyczną, budzącą sympatię Annę Kliwijską.

Byłam bardzo ciekawa powieści, bo nigdy nie zagłębiałam się w życiorys Anny i znałam wyłącznie ogólniki. Jak zwykle nie zawiodłam się. Z przyjemnością czytałam o życiu toczącym się z dala od dworu a jednak tak bardzo od niego zależnym. Relacje między postaciami, kreacja Anny a przede wszystkim Henryka VIII mnie urzekły. W tym tomie, przygladajac się królowi oczyma Anny naprawdę polubiłam króla i zaczęłam mu współczuć.

Polecam tak jak każdą inną książkę pani Weir po jaką sięgnęłam.

Kolejna wspaniała książka pani Weir. Nie mogę wyjść z podziwu ile wysiłku autorka wkłada w badania nad każdą królową i postaciami pobocznymi, ile uwagi przykłada do faktów, z jaką wprawą wszystko oposuje, jak buduje bohaterki i sprawia, że czytelnik przenosi się do świata Tudorów.

Każdą bohaterka jest inna - mieliśmy pobożną i upartą Katarzynę Aragońską, pewną siebie i...

Drugi tom podobał mi się dużo bardziej niż pierwszy. Ciepła i niewymagająca opowieść na długi wieczór (ewentualnie dwa).

Drugi tom podobał mi się dużo bardziej niż pierwszy. Ciepła i niewymagająca opowieść na długi wieczór (ewentualnie dwa).