Profil użytkownika: Dominika

Powrót do Missing Abrahama Verghese’a to monumentalna saga rodzinna, w której miłość do jednej kobiety na długo dzieli braci, jednego zmuszając do emigracji do Stanów Zjednoczonych. Ale to także opowieść o osobistych dramatach i pojednaniach w czasach, gdy Etiopia stała na skraju rewolucji.

Głównymi bohaterami powieści są bliźniacy, Marion i Shiva, synowie pięknej hinduskiej zakonnicy i brytyjskiego chirurga. Ich matka zmarła w czasie porodu, a ojciec się ulotnił – wychowują ich więc przybrani rodzice, lekarze ze szpitala misyjnego w Addis Abebie. Ich pełen miłości dom stanowi swego rodzaju tygiel narodowościowy, w którym wychowuje się także młoda Erytrejka, katalizator niemal wszystkich późniejszych konfliktów.

Mocne strony powieści
Marion i Shiva – identyczni pod względem wizualnym – bardzo różnią się od siebie charakterami. Komunikują się ze sobą niemal bez słów, co Shiva przez długi czas wykorzystuje. Nie ma ochoty się odzywać, nie widzi ku temu powodu, więc w rozmowach z przybranymi rodzicami czy rówieśnikami pośredniczy mu Marion. W ogóle można odnieść wrażenie, że ten wycofany, sprawiający nieco dziwne wrażenie chłopak, bardzo często świadomie posługuje się bratem. Nie zważa na jego uczucia, robi to, co chce i na co ma akurat ochotę. Z bliźniaków to Marion jest tym bardziej wrażliwym, usłużnym i współczującym.

To charakterologiczne rozróżnienie między braćmi jest jedną z mocniejszych stron powieści – tworzy wiele konfliktów i dylematów, także tych moralnych. W ogóle emocje u Verghese’a są bardzo intensywne. Dużo miejsca w Powrocie do Missing poświęcił na relacje rodzinne, także te pozornie nieistniejące (z przebywającym gdzieś daleko w świecie Thomasem Stonem, ojcem bliźniaków), spośród innych uczuć mocno wybija się poczucie wykorzenienia, a moralne dylematy lekarzy zostały przedstawione z empatią i wyczuciem.

Walorem powieści jest bogate tło historyczne. Autor z precyzją odmalował tygiel narodowościowy, jakim w tamtych czasach była Etiopia. To jednak też kraj na skraju rewolucji i w Powrocie do Missing to drżenie pod powierzchnią jest bardzo dobrze wyczuwalne – coraz intensywniejsze wraz z dorastaniem Mariona i Shivy.

Co nie zadziałało
Choć szczegółowe opisy medyczne dodają historii autentyczności, miejscami są przytłaczające. Tak samo nadmierna liczba wątków pobocznych – bardzo często jedynie rozpraszają uwagę i osłabiają główną oś fabularną. Sama narracja bywa miejscami zbyt rozwlekła, co spowalnia tempo, osłabia napięcie i gubi uwagę czytelnika. Verghese zastosował kilka melodramatycznych zwrotów akcji, które niestety były zbyt konwencjonalne i przez to przewidywalne.

Podsumowując
Powrót do Missing to opowieść ambitna, pełna detali medycznych i kulturowych, ale też wyraźnie podporządkowana melodramatycznej osi fabularnej. Autor imponuje rozmachem, lecz momentami przytłacza – zarówno długością, jak i nadmiarem wątków. W efekcie to książka, która jest pełna emocji, szczegółów i potrafi zachwycić, ale też zmęczyć, ponieważ wymaga gotowości na dość nierówną podróż.

Jeśli cenisz literaturę epicką, medyczne realia i rodzinne dramaty, znajdziesz tu coś dla siebie. Jeśli jednak szukasz zwartej, dynamicznej narracji – ta książka może okazać się zbyt ciężka.

Recenzja opublikowana na www.magazynliteracki.pl

Powrót do Missing Abrahama Verghese’a to monumentalna saga rodzinna, w której miłość do jednej kobiety na długo dzieli braci, jednego zmuszając do emigracji do Stanów Zjednoczonych. Ale to także opowieść o osobistych dramatach i pojednaniach w czasach, gdy Etiopia stała na skraju rewolucji...

Rozwiń

Zwiń

Grupa śledcza pod przewodnictwem Balickiej nie ma lekko. Sprawy, które przyciągają ich uwagę tylko się nawarstwiają: dziwne zachowanie Marii, tajemnicze porwanie Olgi, Miestwin Pomorski, dwa trupy w ogrodzie domku letniskowego, morderstwo w domu seniora… A na dodatek do ekipy dołącza nowy kolega, co nie wzbudza w bohaterach zbytniego entuzjazmu. Będą musieli mu jednak zaufać.

Zagęszczenie wątków

Wątków w powieści jest mnóstwo, jednak na główny plan wysuwa się śledztwo prowadzone w sprawie dwóch niezidentyfikowanych ciał, które śledczy znajdują przypadkiem w ogrodzie domku letniskowego, do którego została uprowadzona Olga. Sprawę zagęszcza fakt, że jedne zwłoki zostały przeniesione z innego miejsca pochówku, co podsuwa policjantom pomysł, że być może ktoś chciał, aby je znaleźli… Kto mógł mieć w tym interes i dlaczego?

Katarzyna Wolwowicz umiejętnie buduje atmosferę – mroczną i gęstą. Z każdą stroną niepokój wzrasta, wątki się plączą, ale ostatecznie fragment po fragmencie tworzą logiczną całość. Choć trzeba przyznać, że zupełnie nieoczywistą.

Pogłębienie psychologii bohaterów

Bardzo podobało mi się w tym tomie to, że Autorka nie skupiła się wyłącznie na wartkiej akcji i mrocznej atmosferze, ale dała duże pole bohaterom. Bardzo ciekawie został poprowadzony wątek Jarosława Białego, Maria – choć nieobecna – także sporo tutaj miesza. Olga mierzy się z traumą i nadmiarem obowiązków – ewidentnie życie momentami ją przerasta… I nawet te najbardziej nieskazitelne postaci nagle mają wady: są zazdrosne, małostkowe czy nadopiekuńcze. Każdy mierzy się tu z własną przeszłością i ocenia teraźniejszość przez pryzmat własnych doświadczeń.

Podsumowując

Gen zła to nie jest kryminał na jeden wieczór – niesie ze sobą ciężar emocjonalny, który być może będzie trzeba przepracować lub przemyśleć. To historia zbrodni, ale też próba zastanowienia nad tym, skąd się bierze zło i czy można od niego uciec. Te pogłębione psychologicznie momenty przeplatają się z dynamiczną akcją. Intryga jest dopracowana, tropy mylące, a rozwiązanie powinno usatysfakcjonować nawet najbardziej wybrednych Czytelników.

Recenzja opublikowana także na Writerat.pl

Grupa śledcza pod przewodnictwem Balickiej nie ma lekko. Sprawy, które przyciągają ich uwagę tylko się nawarstwiają: dziwne zachowanie Marii, tajemnicze porwanie Olgi, Miestwin Pomorski, dwa trupy w ogrodzie domku letniskowego, morderstwo w domu seniora… A na dodatek do ekipy dołącza nowy ...

Rozwiń

Zwiń

Zagadka świątecznej zbrodni to nie jest powieść odkrywcza. Mamy tu wszystko, co tak dobrze znamy z kryminałów Agathy Christie: morderstwo, zamknięty, mały krąg podejrzanych, tajemnice z przeszłości i całe mnóstwo rzeczy, które podejrzani próbują przed sobą ukryć.

Świąteczny klimat

Akcja powieści toczy się tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Główna bohaterka wpadła w odwiedziny do przyjaciół i pech chciał, że akurat w tym czasie doszło do morderstwa. Susan Gilruth znakomicie połączyła ciepłą, przedświąteczną atmosferę, gorączkę przygotowań i rosnące napięcie wokół śledztwa.

W poczucie bliskości i swojskości, które panuje w domu doktora Sandysa i jego żony, stopniowo wkrada się niepewność i cień podejrzeń. Na jaw wychodzą kolejne tajemnice – a tych bohaterowie powieści mają całkiem sporo! – i nagle podejrzanym może być każdy. Sędziego Metcalfe'a nikt nie lubił, szczerze mówiąc, lokalna społeczność odetchnęła z ulgą, gdy znaleziono go w ciężkim stanie, w następstwie czego umarł.

Zagadka jak u Agathy Christie

Susan Gilruth oparła intrygę na klasycznym schemacie: grono podejrzanych jest ograniczone – niemal wszyscy się znają od lat (niemal, ponieważ zagadką pozostaje młoda wdowa, która miesza w okolicy od niedawna), każdy ma coś do ukrycia, a drobne tropy rozrzucone po powieści Czytelnik może samodzielnie próbować połączyć.

Choć żeby odkryć mordercę trzeba wykazać się nie lada sprytem i spostrzegawczością – Autorka umiejętnie podsuwa fałszywe tropy i stopniowo odkrywa motywy różnych postaci. W większości wydarzeń Czytelnik nie bierze udziału, a dowiaduje się o nich jedynie poprzez rozmowy bohaterów. Tu nie ma drastycznych, mrocznych scen, choć stawka jest wyraźnie zarysowana, a kilka udanych zwrotów akcji wywraca wszystkie podejrzenia do góry nogami.

Postacie są wyraziste, ale nieprzerysowane, momentami może nawet wręcz zbyt pospolite. Choć każdy z bohaterów coś ukrywa, jednocześnie pozostaje wiarygodny. Dobrze wypada główna bohaterka – jest dociekliwa, ale nie wszechwiedząca, dzięki czemu łatwo się z nią utożsamić.

Podsumowując

Jeśli szukasz mocnego kryminału, Zagadką świątecznej zbrodni będziesz rozczarowany. To raczej powieść z typu cozy, nie ma tu brutalnych scen ani wartkiej akcji. Momentami może nawet trochę irytować to, że o większości wydarzeń dowiadujemy się z rozmów bohaterów, przez co ciężko jest zbierać własne wskazówki – wiemy dokładnie tyle, co główna bohaterka. Jednak fani Agathy Christie na pewno znajdą tu coś dla siebie.


Recenzja opublikowana pierwotnie na Writerat.pl

Zagadka świątecznej zbrodni to nie jest powieść odkrywcza. Mamy tu wszystko, co tak dobrze znamy z kryminałów Agathy Christie: morderstwo, zamknięty, mały krąg podejrzanych, tajemnice z przeszłości i całe mnóstwo rzeczy, które podejrzani próbują przed sobą ukryć.

Świąteczny klimat

Akcja ...

Rozwiń

Zwiń

Miłosne zawirowania

Ślubny skandal to już ostatni tom o miłosnych perypetiach rodzeństwa Bridgerton. Tym razem na scenę wychodzi Gregory, najmłodszy z braci. Jest świeżo po szkole i cieszy się niezależnością kawalera – jednak na przyjęciu ogrodowym Kate zakochuje się bez pamięci. W zdobyciu względów dziewczyny pomaga mu jej przyjaciółka – Lucinda. Pech chce, że ona zakochuje się w Gregorym. Uważa to jednak za mało istotne, skoro jest już praktycznie zaręczona.

Lucy od dziecka przygotowywana jest do swojej życiowej roli – będzie żoną i powinna urodzić dziedzica. Wuj, który jest jej prawnym opiekunem, wielokrotnie jej o tym przypomina:

WSZYSCY MAMY JAKĄŚ POWINNOŚĆ ŻYCIOWĄ, LUCINDO. TWOJĄ JEST POŚLUBIENIE CZŁOWIEKA WYSOKO URODZONEGO, A TAKŻE URODZENIE MU SYNA.

Lord Davenport pomagał wybrać dla niej szkołę, która miała odpowiednio przygotować ją do bycia żoną lorda oraz do prowadzenia salonu na wysokim poziomie. Na przyjęcie Kate Bridgerton trafia poniekąd przypadkiem, ponieważ jej przyszły teść nie życzy sobie, aby wchodziła do towarzystwa pod panieńskim nazwiskiem – arystokracji ma zostać przedstawiona już jako lady Haselby.

Blaski i cienie wysokiej pozycji społecznej

Dla Lucy poślubienie lorda Haselby jest gwarancją bezpiecznego życia, ale jak się okazuje, dziewczyna jest też kartą przetargową – jeśli ślub się nie odbędzie, świat dowie się, że jej ojciec był zdrajcą. A to zupełnie zrujnowałoby rodzinę, w tym jej brata.

Lord Davenport czuje się na silniejszej pozycji i stawia różne warunku. W czasie obiadu zorganizowanego, by przyszli małżonkowie mogli się lepiej poznać, stawia Lucy w niezbyt przyjemnym położeniu:

ZAŻĄDAŁ, ABY POKAZAŁA MU ZĘBY! TO BYŁO DOPRAWDY UPOKARZAJĄCE.

Ale na tym się nie kończy! Lord Davenport przepytuje Lucy z tabliczki mnożenia, a także zadaje jej szczegółowe pytania o stan zdrowia, w tym także o kwestie intymne, co jest niezgodne z etykietą. Uważa, że przyszła synowa nie musi zbyt wiele myśleć (samodzielnie), ale zależy mu, by była dobrą matką i potrafiła przekazać dzieciom wiedzę.

DAVENPORT OBEJRZAŁ JĄ DOKŁADNIE, NIBY KLACZ ROZPŁODOWĄ, POSUWAJĄC SIĘ NAWET DO OBMACANIA JEJ BIODER, ŻEBY SPRAWDZIĆ, CZY SIĘ NADAJE NA MATKĘ!

Julia Quinn wcale nie demonizuje tej sceny – takie były realia epoki. Kobieta wnosiła do małżeństwa głównie swoją macicę, ponieważ miała zapewnić ciągłość rodu.

Styl i atmosfera

Przy tym wszystkim Quinn pozostaje wierna swojemu stylowi: lekkiemu i inteligentnemu. Dialogi w Ślubnym skandalu skrzą się od humoru, a sceny towarzyskie są tak plastyczne, że łatwo wyobrazić sobie gwar londyńskich salonów.

Chemia między bohaterami jest wiarygodna – uczucie między Gregorym a Lucy rodzi się powoli, niemal niedostrzegalnie. Gdzieś pomiędzy pędem za wyimaginowaną miłością a poczuciem obowiązku. Powieść ani przez chwilę nie nuży, ponieważ każdy rozdział wnosi coś nowego. Jednocześnie jednak Quinn trzyma się dość bezpiecznych schematów – tworzy dzięki temu historię satysfakcjonującą i komfortową emocjonalnie.

Podsumowanie

Ślubny skandal to kolejna udana powieść Julii Quinn. Z pewnością przypadnie do gustu fanom Bridgertonów i wszystkim, którzy cenią sobie romantyczne historie z nutą humoru i elegancji. To książka idealna na wieczór – lekka i wciągająca.

Recenzja pierwotnie została opublikowana na portalu Writerat.pl

Miłosne zawirowania

Ślubny skandal to już ostatni tom o miłosnych perypetiach rodzeństwa Bridgerton. Tym razem na scenę wychodzi Gregory, najmłodszy z braci. Jest świeżo po szkole i cieszy się niezależnością kawalera – jednak na przyjęciu ogrodowym Kate zakochuje się bez pamięci. W zdobyc...

Rozwiń

Zwiń

Kłopotliwa panna na wydaniu

Choć Magia pocałunku to urokliwa i pełna humoru część serii o rodzeństwie Bridgertonów, nie brak w niej także gorzkich przemyśleń. Bohaterki Julii Quinn są zazwyczaj pewne siebie, błyskotliwe i, co najważniejsze, poszukują prawdziwej miłości – takiej, która połączyła ich rodziców. Jednak jeśli Daphne i Franceska są wzorami cnót, Elois może i jest uparta i nazbyt inteligentna (jak na pannę z epoki regencji), tak Hiacynta ma ewidentny problem z odnalezieniem się wśród konwenansów swojego środowiska. Niejednokrotnie można odnieść wrażenie, że szybciej mówi, niż myśli (choć trzeba jej oddać, że zwykle nie żałuje swoich słów) i zawsze wyraża swoje zdanie. Choć wśród rodziny może bywa to irytujące, ale jest zwykle urocze, tak arystokracja, zwłaszcza panowie, mają o tym konkretne zdanie:

INNY STWIERDZIŁ, ŻE TO OKROPNA DZIEWCZYNA. NIKT WPRAWDZIE NIE ŻYWIŁ DO NIEJ WROGICH UCZUĆ, GDYŻ HIACYNTA MIAŁA WIELE UROKU I DAŁA SIĘ LUBIĆ, ALE WSZYSCY TWIERDZILI ZGODNIE, ŻE OBCOWANIE Z NIĄ TO PRZYJEMNOŚĆ, KTÓREJ LEPIEJ KOSZTOWAĆ W NIEWIELKICH DAWKACH.

Matka dziewczyny, Violet, niejednokrotnie ze zgrozą przygląda się poczynaniom córki. Najstarszy brat, wicehrabia Bridgerton, zadręcza się, że Hiacynty nie uda się wydać za mąż, ponieważ żaden kawaler nie weźmie sobie na głowę takiego kłopotu, jakim jest samodzielnie myśląca, a co gorsze, głośno wyrażająca swoją opinię kobieta. Jedynie Gareth St. Clair, sam owiany złą sławą kobieciarza, od lat pokłócony z ojcem i dręczący się swoim nieślubnym pochodzeniem, potrafi dostrzec, co sprawiło, że najmłodsza z panien Bridgerton jest akurat taka, a nie inna:

PRZYWYKŁA WYRAŻAĆ OTWARCIE SWOJE ZDANIE, ŻEBY W OGÓLE ZOSTAĆ DOSTRZEŻONA PRZEZ RESZTĘ RODZINY.

Iskrzy od początku, ale to nie miłość od pierwszego wejrzenia

Napięcie między Hiacyntą a Garethem pojawia się od samego początku, ale oboje są bardzo ostrożni – zbyt wiele mogliby stracić, gdyby wybuchł skandal i zmuszono ich do małżeństwa. Znajdują jednak nić porozumienia i wspólnie poświęcają czas na tłumaczenie starego pamiętnika babci St. Clair. Gdy w końcu znajdują w nim wskazówkę dotyczącą ulokowania rodzinnego skarbu, postanawiają działać – w ten sposób zaczynają się ich skandaliczne nocne przygody.

Błyskotliwa, odważna i nieprzewidywalna Hiacynta napędza całą fabułę. To zwykle ona jest pomysłodawczynią ryzykownych przedsięwzięć, chce wyrwać się spod klosza konwenansów i zakosztować przygody. Gareth zazwyczaj jest bardziej powściągliwy, stara się baczyć na konwenanse, choć pomysłowość towarzyszki napawa go podziwem:

SPOGLĄDAŁ NA PANNĘ BRIDGERTON, ZRĘCZNIE MANEWRUJĄCĄ DRZWIAMI TAK, BY PRAWIE JE ZAMKNĄĆ, POZOSTAWIAJĄC WSZAKŻE DLA PRZYZWOITOŚCI SZPARKĘ. ZDUMIEWAJĄCE, JAK ZNIKOMA MOŻE BYĆ RÓŻNICA MIĘDZY SYTUACJĄ WŁAŚCIWĄ – DRZWI NIEZAMKNIĘTE – A WOŁAJĄCYM O POMSTĘ DO NIEBA CAŁKOWITYM ODOSOBNIENIEM!

Ich relacja opiera się na stopniowym budowaniu zaufania. Choć chemia jest natychmiastowa, nie dają się porwać uczuciu – najpierw próbują się zaprzyjaźnić. Szybko jednak odkrywają, że dwie tak inteligentne i uparte osoby razem po prostu mogą więcej. No i pasują do siebie idealnie!

Julia Quinn w świetnej formie

Autorce udało się utrzymać ciepły i rodzinny klimat serii. Dialogi ponownie są zabawne i błyskotliwe, a emocje szczere i nieprzesadzone. Relacja między Hiacyntą a Garethem rozwija się bardzo naturalnie, a tarcia między nimi dodają powieści głębi.

Magia pocałunku na pewno nie zawiedzie fanów serii, a może być także ciekawym punktem wyjścia do rozpoczęcia przygody z Bridgertonami – dzięki temu, że każda powieść to historia innej pary, można czytać je niezależnie od siebie (powiedzmy sobie szczerze, że drobne wzmianki o miłosnym szczęściu rodzeństwa nie są spojlerami, skoro wiemy, że są to romanse).


Recenzja ukazała się pierwotnie na Writerat.pl

Kłopotliwa panna na wydaniu

Choć Magia pocałunku to urokliwa i pełna humoru część serii o rodzeństwie Bridgertonów, nie brak w niej także gorzkich przemyśleń. Bohaterki Julii Quinn są zazwyczaj pewne siebie, błyskotliwe i, co najważniejsze, poszukują prawdziwej miłości – takiej, która poł...

Rozwiń

Zwiń

Powieść „Afera z Austen” opowiada historię Tess Bright, młodej aktorki, która nie może się pozbierać po śmierci matki, w konsekwencji czego traci rolę w popularnym serialu. Musi teraz dać z siebie wszystko, żeby nie wyrzucono jej na dodatek z adaptacji „Opactwa Northanger” – filmu, który albo ją ostatecznie pogrąży, albo wypchnie na szczyty popularności. Pracy nie ułatwia jej partner z planu, który jest jej zupełnym przeciwieństwem. Nie dogadują się niemal od pierwszej chwili, a sceny, w których powinno iskrzyć między Kate Morland a Henrym Tilneyem wychodzą sztywno (a jeśli już iskrzy, to od wstrzymywanej złości, a nie namiętnych porywów serca).

W czasie kręcenia sceny w powozie między bohaterami dochodzi do poważnej awantury, po czym w wyniku nieszczęśliwego wypadku zostają porażeni prądem. Wtedy też budzą się na łące. W tym samym miejscu, ale zdecydowanie w innym czasie. W Anglii czasów regencji.

Czy uda im się odnaleźć pośród sztywnej etykiety i konwenansów? Czy zdążą wrócić do domu, nim ktoś wpadnie na pomysł, żeby połączyć ich świętym węzłem małżeńskim? I czy w ogóle będą chcieli wrócić?

Gdy marzenia się spełniają…

Tess nie ukrywa, że taka podróż to dla niej istny dar. Czuje się, jakby znalazła się bliżej matki, która była ogromną fanką powieści Austen. W ich domu wiecznie leciała któraś z adaptacji, więc Tess zna je na pamięć. Jest to niewątpliwym ułatwieniem przy pracy nad filmem, ale także w XIX wieku. Jej filmowy partner przygotowując się do roli, zrobił porządny research i także wie, jak w czasach regencji powinien zachowywać się dżentelmen. Targa nim jednak strach, że ich obecność może zaburzyć linię czasową…

Każde z nich walczy z własnymi demonami. I choć się nie znoszą, w obecnej sytuacji są na siebie skazani. Relacja między nimi została poprowadzona z wyczuciem, dialogi pełne są przekomarzań i nawiązań do powieści Jane Austen, a rozwój postaci i uczucia między nimi nieodmienne nasuwają na myśl „Dumę i uprzedzenie”.

Dialog z Austen

„Afera z Austen” to niewątpliwa gratka dla wszystkich fanów powieści Jane. Ale co najważniejsze, Madeline Bell nie kopiuje ślepo jej twórczość, ale prowadzi z nią dialog. Historia od pierwszych stron pulsuje energią, ironią i ciepłem, które tak dobrze znamy z powieści Austen. I choć znajdziemy tu mnóstwo nawiązań do znanych motywów, wszystko sprowadza się do tego, by pokazać, jak zmieniło się postrzeganie miłości przez te dwieście lat, które dzielą nas od królowej racjonalnych romansów.

Recenzja opublikowana pierwotnie na Writerat.pl

Powieść „Afera z Austen” opowiada historię Tess Bright, młodej aktorki, która nie może się pozbierać po śmierci matki, w konsekwencji czego traci rolę w popularnym serialu. Musi teraz dać z siebie wszystko, żeby nie wyrzucono jej na dodatek z adaptacji „Opactwa Northanger” – filmu, który a...

Rozwiń

Zwiń