Mam silne przeświadczenie, że to, czym ta książka miała być - tym właśnie nie jest.

Mam silne przeświadczenie, że to, czym ta książka miała być - tym właśnie nie jest.

Nie wiem, jak przeżyłam 27 lat bez czytania Dygata. Najwyraźniej muszę doszukać się w tym sensu.

Kilka lat wcześniej obejrzałam film na podstawie tej książki i teraz przyznaję z absolutnym rozczuleniem, ale i żalem, że film nie dorasta książce do pięt, ponieważ nie jest to możliwe. Mimo samych aktorskich szych, niemożliwym jest oddać narrację Dygatowską, kiedy przekładamy ją na cokolwiek innego, choćby formę najdoskonalszą - doskonałość utraci.

Powieści Dygata są czułe, brutalne, bezwzględne, szczere. Czasami głaszczą, a potem zdzierają z człowieka ten ciepły koc złudzeń, by powiedzieć - a tyś też świnia!

Uwielbiam, szaleję za tą prozą. Polecam!

Nie wiem, jak przeżyłam 27 lat bez czytania Dygata. Najwyraźniej muszę doszukać się w tym sensu.

Kilka lat wcześniej obejrzałam film na podstawie tej książki i teraz przyznaję z absolutnym rozczuleniem, ale i żalem, że film nie dorasta książce do pięt, ponieważ nie jest to możliwe. Mimo s...

Rozwiń Zwiń

To, co widoczne w każdym dziele Dygata to trafna obserwacja innych, ale i siebie. Nieugiętość w ocenie bez próby usprawiedliwiania. A jeżeli usprawiedliwienie, to owszem - także dla siebie i innych.
Zasady Stasiowej perspektywy są banalne, a zarazem piekielnie trudne: wymagają bezwzględnej szczerości i bezwzględnego rozliczenia.

To, co widoczne w każdym dziele Dygata to trafna obserwacja innych, ale i siebie. Nieugiętość w ocenie bez próby usprawiedliwiania. A jeżeli usprawiedliwienie, to owszem - także dla siebie i innych.
Zasady Stasiowej perspektywy są banalne, a zarazem piekielnie trudne: wymagają bezwzględne...

Rozwiń Zwiń

Najzupełniej szczerze uważam tę pozycję za wybitną. Smuci mnie fakt, że w liceum katowano mnie Gombrowiczem, kiedy forma mogła być Dygatowska. Gdyby zależało to ode mnie, Dygat byłby na liście lektur obowiązkowych. Może wtenczas czytanie nie byłoby dla niektórych aż taką męką. Tutaj męki brak. Tylko miłość mieszana z obrzydzeniem, komizm z patosem. Myśli wzniosłe i głupie, czasami niemożliwe do przesądzenia które są którymi. To była moja pierwsza lektura Dygata - z pewnością nie ostatnia!

Najzupełniej szczerze uważam tę pozycję za wybitną. Smuci mnie fakt, że w liceum katowano mnie Gombrowiczem, kiedy forma mogła być Dygatowska. Gdyby zależało to ode mnie, Dygat byłby na liście lektur obowiązkowych. Może wtenczas czytanie nie byłoby dla niektórych aż taką męką. Tutaj męki b...

Rozwiń Zwiń

To książka dla tych, którzy w przeszłości zachwycili się "Zbrodnią i karą" Dostojewskiego. Momentami czytałam z wypiekami na twarzy, zapartym tchem.
Zdumiewa mnie, w jaki sposób można trafić na takie książki - w moim przypadku stało się to po lekturze listów do p. Stanisławy Mygowej, matki poetki Haliny Poświatowskiej.
Polecam, polecam gorąco!

To książka dla tych, którzy w przeszłości zachwycili się "Zbrodnią i karą" Dostojewskiego. Momentami czytałam z wypiekami na twarzy, zapartym tchem.
Zdumiewa mnie, w jaki sposób można trafić na takie książki - w moim przypadku stało się to po lekturze listów do p. Stanisławy Mygo...

Rozwiń Zwiń