O jednym z wierszy tego przejmującego tomu piszę w kontekście filozofii ekologicznej tu: https://weronicowaniepoezji.blogspot.com/2026/01/w-sercu-lesnego-mroku-o-wierszu.html?m=1

O jednym z wierszy tego przejmującego tomu piszę w kontekście filozofii ekologicznej tu: https://weronicowaniepoezji.blogspot.com/2026/01/w-sercu-lesnego-mroku-o-wierszu.html?m=1

"[...] „Gap”, pozbawiony uspokajającego „się”, to też figura refleksji nad przemocą spojrzenia, tego panopticum, które okazuje się nad wyraz opresyjne wobec wszystkiego co nie mieści się w ramach normatywizującego stereotypu. W tym sensie przytoczony w tytule niniejszej pracy fragment „gdzie moje nożyczki gdzie moje siostry” [s. 14] stanowi przejmujące wołanie o ostre ucinanie wszelkich form nierówności i przemocowości. Zgodnie z tym postulatem, „się” zostaje usunięte techniką cut-upu, śladów działania której można dopatrzyć się także w częstym stosowaniu przez Filipowicz składni eliptycznej. I tu dochodzimy do sprawy zadziwiająco wspaniałej, jaką jest konsekwentne wzmacnianie za pomocą środków formalnych przesłania tomu: istnienia odstępu, wyrwy w samym centrum rzeczywistości, jaźni i języka. Słowa okazują się tu „ruchome”, niczym magiczne klocki logos tworzące tajemnicze wewnętrzne (pie)czary. [...]"

Całość recenzji do przeczytania tu: https://czynna.com/weronika-stepkowska-o-ksiazce-gap-dominiki-filipowicz/

"[...] „Gap”, pozbawiony uspokajającego „się”, to też figura refleksji nad przemocą spojrzenia, tego panopticum, które okazuje się nad wyraz opresyjne wobec wszystkiego co nie mieści się w ramach normatywizującego stereotypu. W tym sensie przytoczony w tytule niniejszej pracy fragment „gdzie moje nożyczki gdzie moje siostry” [s. 14] stanowi przejmujące wołanie o ostre...

Całość trochę rozczarowuje zbyt łopatologiczną miejscami poetyką. Są tu jednak, co najmniej, dwa niebanalne, doskonałe wiersze -- jeden, żartobliwie a nader trafnie opisujący "firmę portretową Staszka" (Witkacego) i drugi, portretujący utracone bogactwo botaniczne gór.

Całość trochę rozczarowuje zbyt łopatologiczną miejscami poetyką. Są tu jednak, co najmniej, dwa niebanalne, doskonałe wiersze -- jeden, żartobliwie a nader trafnie opisujący "firmę portretową Staszka" (Witkacego) i drugi, portretujący utracone bogactwo botaniczne gór.

Niezwykle sugestywne i niebanalne wiersze. Jeden z nich analizuję tu:
https://weronicowaniepoezji.blogspot.com/2025/02/o-wierszu-kingi-skwiry.html

Niezwykle sugestywne i niebanalne wiersze. Jeden z nich analizuję tu:
https://weronicowaniepoezji.blogspot.com/2025/02/o-wierszu-kingi-skwiry.html