Profil użytkownika: Duch_Eliota

Marks poddaje w wątpliwość zasadność podstawowych funkcji dla których państwo zostaje powołane i dlaczego państwo trwa: ustalone zasady wymiany towarów i usług jakie Państwo produkuje samodzielnie lub we współpracy z pańtwami zewnętrznymi.
Marksizm optymistycznie zakładał, że da się tę funkcję wyciągnać z organizacji państwowej w stronę klasy ponadnarodowej - klasy robotniczej.
Paradoksalnie dziś te zasady ustala nam Unia Europejska.
Inna funkcja państwa - zapewnienie bezpieczeństwa, zostaje natomiast, zastąpione przez bezpieczeństwo transakcyjne, najlepiej w formie Wielkiego brata...i odpłatnie.
I to również trwa; jeśli nie Rosja kiedyś, to USA po zimnej wojnie.

Marks poddaje w wątpliwość zasadność podstawowych funkcji dla których państwo zostaje powołane i dlaczego państwo trwa: ustalone zasady wymiany towarów i usług jakie Państwo produkuje samodzielnie lub we współpracy z pańtwami zewnętrznymi.
Marksizm optymistycznie zakładał, że da się tę funkcję wyciągnać z organizacji państwowej w stronę klasy ponadnarodowej - klasy...

Dokładnie - jest to kompedium, encyklopedyczny słownik tego co w fantasy warte było (według autora) zapamiętania. Nie wielu jest autorów, którzy pisząc choćby i słownik potrafili by wzbudzić śmiech i przelać weń własny charakter. Sapkowski do takiego grona należy.
Jak na kompedium fantastyki jest to solidna robota. Ogrom tytułów, autorów, a wszystko wymieszane w garncu motywów i postaci, które przyzwoitemu czytelnikowi fantasy znać wypada.
Autor podejmuje też próbę wyjaśnienia czym fantastyka jest, czym różni się od literatury pokrewnej i czemu umysł człowieka potrzebuje jej jak tlenu.

Dokładnie - jest to kompedium, encyklopedyczny słownik tego co w fantasy warte było (według autora) zapamiętania. Nie wielu jest autorów, którzy pisząc choćby i słownik potrafili by wzbudzić śmiech i przelać weń własny charakter. Sapkowski do takiego grona należy.
Jak na kompedium fantastyki jest to solidna robota. Ogrom tytułów, autorów, a wszystko wymieszane w garncu...

Co my tu mamy; rubaszny język, prosta fabuła i zabawne wyraziste postacie. Jako osobna ksążka nie jest to fantazy najwyższych lotów, jednak nawet średni Abercrombie jest wciąż lepszy niż anglojęzyczna średnia.
Wygląda na to, że Diabły to początek nowego cyklu, jak sam autor mówi jest to kryminalna historia na tle alternatywnego średniowiecza. Jako część cyklu zapowiada się ciekawie; jest pole dla intryg i są wybuchowe charaktery, a te są podstawą do stworzenia każdej dłuższej fabuły.
Mnie porywa droga duchowa brata Diaza, bawi mnie sarkazm wampirycznego barona i i kupuje spójność zachowań Jacoba z Torunia. Każda z tych i wielu innych bohaterów to stary, utarty i sprawdzony sposób na zabawną wyprawę po złote runo. To lekka, niezbyt wymagająca historia, jednak arechtypy postaci robią robotę; są ludzkie, wyraziste i zmuszają do zastanawienia się nad ich losem. Żyjemy tymi postaciami, kibicujem im. To Abercrombie robie najlepiej.

Co my tu mamy; rubaszny język, prosta fabuła i zabawne wyraziste postacie. Jako osobna ksążka nie jest to fantazy najwyższych lotów, jednak nawet średni Abercrombie jest wciąż lepszy niż anglojęzyczna średnia.
Wygląda na to, że Diabły to początek nowego cyklu, jak sam autor mówi jest to kryminalna historia na tle alternatywnego średniowiecza. Jako część cyklu zapowiada się...