Moi Drodzy
➡️Oczywista sprawa, że bardzo czekałem na kolejny tom komiksowego Bastionu. Z wiadomych Wam względów. Oto i jest. Czy nadal taki świetny, jak poprzednie tomy?
➡️Wydanie ma się rozumieć utrzymane w dotychczasowej stylistyce, bardzo staranne, z wieloma dodatkowymi okładkami na końcu.
➡️Graficznie te same klimaty - bardzo oldskulowo, bardzo efektownie, chwilami ze zdjęciową kolorystyką (tła), świetnie narysowanymi twarzami i z niepowtarzalnym, amerykańskim klimatem tamtego okresu. Czyli nadal ekstra!
➡️Sama historia stanowi można rzec moment zwrotny. Pozytywni bohaterowie (jeszcze nie wszyscy) docierają w końcu do Matki Abagail i to pod jej przywództwem podążą dalej w mrok, ku zbawieniu lub ku zagładzie, aby podjąć, zdawać by się mogło, beznadziejną walkę z Wędrowcem.
➡️Scenariusz znakomicie wpisuje się w oryginalny Bastion. Soczyste dialogi, prosta, ale bardzo dobra charakterystyka postaci. I te sny. I szykująca się zdrada. I ten stale narastający klimat grozy.
"Moja babka nazywała to lśnieniem Bożej lampy, czasem po prostu lśnieniem..."
➡️Akcja wyraźnie zwalnia w tym tomie, uspokaja się, Mrocznego Człowieka jest dość mało. Historia skupia się na dobrych ludziach, choć oczywiście nie tylko.
➡️Moja ocena tego tomu 7,5/10 i już czekam na kolejny, w którym bez wątpienia akcja nabierze tempa.

Moi Drodzy
➡️Oczywista sprawa, że bardzo czekałem na kolejny tom komiksowego Bastionu. Z wiadomych Wam względów. Oto i jest. Czy nadal taki świetny, jak poprzednie tomy?
➡️Wydanie ma się rozumieć utrzymane w dotychczasowej stylistyce, bardzo staranne, z wieloma dodatkowymi okładkami na koń...

Rozwiń

Zwiń

Moi Drodzy
➡️Do tej pory Solomona Kane'a znałem tylko ze średniego filmu. Jednak wiedziałem, biorąc pod uwagę opis, a przede wszystkim autora, że to na pewno będzie coś dla mnie. Cóż, nie pomyliłem się ani trochę. To jest coś zajebiście dla mnie i jestem naprawdę zachwycony. Ale po kolei.
➡️"Stał w całkowitej ciemności i ścięło mu krew, kiedy z tajemnej izby dobiegł odrażający, stłumiony wrzask"
Zawsze wielką estymą darzyłem bohaterów narodowości angielskiej. Czy to herosów, czy gangsterów, oni po prostu coś w sobie mają. Tak jak stara Anglia ma w sobie niezwykły klimat, absolutnie nie do podrobienia. Dlatego ogromnie się ucieszyłem, że Kane to Anglik. Wielce charakterystyczny, ubrany w czerń, płaszcz, kapelusz, z bronią palną i białą, ponury jak noc. Purytanin. Zawsze los go rzuca w najciemniejsze miejsca, w najmroczniejsze rejony świata, do walki z najgorszym asortymentem demonów, zbójów i potworów wszelkiej maści. To lubię, rzekłem, to lubię jak pisał Mickiewicz.
➡️Klimat jest bardzo retro, atmosfera niesamowita. Groza i czerń, kryjące się w lasach, jaskiniach i ruinach. Genialne sceny walk, rewelacyjne postacie adwersarzy i sam Kane, mrok wcielony w służbie dobra.
"Chudy, posępny, odziany w jednolicie czarny strój, o chmurnym, bladym obliczu."
To właśnie Kane. Wiecie, jak mówi wieszcz - wyszpetniał, ale wyszlachetniał.
➡️Książka jest zbiorem szeregu dłuższych i krótszych opowiadań, które pozwolą Wam poznać Kane'a doskonale. Od naprawdę bardzo krótkich do znacznie bardziej rozbudowanych. A przy tym niejednokrotnie łączących się ze sobą fabularnie.
➡️Język jest chwilami bardzo patetyczny, chwilami archaiczny, zawsze zaś fascynujący i ogromnie klimatyczny. Jako wielbiciel starszej literatury (bądź też utrzymanej w takim stylu) czytałem z ogromną przyjemnością.
"Mrok stopniał i Kane ujrzał! Najpierw pomyślał, że to tylko cień z mgły, smuga oparu z torfowiska, która kołysze się przed nim w wysokiej trawie. Wówczas tamten stwór zaczął nabierać kształtu, mętnego i niewyraźnego. Dwoje ohydnych ślepi płonęło, wpatrzonych w niego. "
Petarda!
➡️Wydanie jest genialne. Przepiękna grafika na okładce, lakierowane, połyskujące czernią zdobienia plus absolutnie genialne ilustracje w środku (już myślę o tatuażu 🙈) i dedykowana zakładka. No ale to Vesper 🙂
➡️Totalna egzotyka Afryki zmieszana z klimatem starej Anglii. Dżungla i torfowiska, bagna i stare zamczyska. Ożywione zwłoki, supernaturalne zjawiska, purytanizm Kane'a i jego silny moralny kompas przykryty mrocznymi siłami i czarnymi myślami. Bohater idealny.
"Dla jego purytańskiego umysłu objawiała się oto ręka szatana."
➡️Podsumowując - jeśli kochacie literaturę niesamowitą, przesyconą strachem i walką ze złem, ze świetnym bohaterem z pogranicza snu i jawy i genialnym klimatem mrocznej przygody - czytajcie koniecznie. Ja daję mocne 8/10 i chętnie bym teraz przeczytał jakiś komiks o Solomonie 😁
PS. Po przeczytaniu książki obejrzałem sobie ponownie film i wcale nie był aż taki zły (tylko trochę nudny 🤭) Ale to może dlatego, że byłem na fali wznoszącej po lekturze.

Moi Drodzy
➡️Do tej pory Solomona Kane'a znałem tylko ze średniego filmu. Jednak wiedziałem, biorąc pod uwagę opis, a przede wszystkim autora, że to na pewno będzie coś dla mnie. Cóż, nie pomyliłem się ani trochę. To jest coś zajebiście dla mnie i jestem naprawdę zachwycony. Ale po kolei.
...

Rozwiń

Zwiń

Moi Drodzy
➡️Po wielce zachęcającym rozpoczęciu przygody z Gorathem jakiś czas temu było tylko kwestią czasu, kiedy wrócę do tego świata. I to się właśnie zadziało. W którą stronę pobiegła ta przygoda? Co się zmieniło? Na te i kilka innych pytań odpowiadam poniżej.
➡️Akcja rozpoczyna się praktycznie bezpośrednio po zakończeniu tomu pierwszego i ja osobiście właśnie tak lubię - żadnych dużych przeskoków w czasie, zmian okoliczności - to nie na moją sklerozę. Do tego dyskretne streszczenie, a właściwie podsumowanie poprzedniej przygody i od razu wszedłem gładko w kolejny rozdział historii Goratha i to już na dzień dobry na plus.
➡️Gorath chce zacząć nowe życie, czyli wiadomo - zaczyna od kilku pobić ze skutkiem śmiertelnym. A już się bałem, że zostanie rolnikiem albo rybakiem. Ufff.
➡️Swoisty kompas moralny Goratha z pierwszej części, który sprawiał, że nie mieliśmy innego wyjścia, jak tylko go polubić nadal tu jest, ma się świetnie i nadaje kierunek jego poczynaniom. I bardzo dobrze, bo nie wyobrażam sobie, że nagle mógłbym go znielubić. Janusz zastosował częsty wybieg - polub złola, bo on tak naprawdę jest dobry i zastosował go z powodzeniem.
➡️Pojawiła się bardzo smakowita i efektowna magia. Tak jest. To nadal nie jest magiczne fantasy, ale jest bogatsze w magię niż poprzednio. Jak najbardziej na plus ta zmiana.
➡️Rozgrywki polityczne zarówno wśród samych Kathanów jak i chociażby między Evelonem i Marr dodają smaku. Osobiście jestem zdania, że dobre fantasy musi mieć w sobie dużo wielkiej polityki. Dobrze, że mamy tu więcej polityki, a przynajmniej ja odnoszę takie wrażenie.
➡️Spotkanie wielu starych znajomych to bardzo duży plus tej historii. Przywiązuję się do osób, nawet tych złych i miło jest zobaczyć ponownie ich parszywe gęby. A nawet te piękne gęby z parszywym charakterem. Nie będę pisał, kogo spotkacie, ale nie będziecie rozczarowani.
➡️Nie będziecie też narzekać na nowe postacie w tej bajce. Czarny Żniwiarz, Trask, skorumpowane towarzystwo dostojników i barwna grupa piratów. I już za tych piratów dam więcej niż za jedynkę, bo kocham piracką flagę i Jolly'ego Rogera, że się tak wyrażę. Janusz z tym klimatem trafił idealnie w mój gust 👌 Mamy tu coś w rodzaju Nassau, Rudobrodego z czarną brodą, listy kaperskie, czysta piracka klasyka w nowym wydaniu.
➡️Moi Drodzy, to jest godna kontynuacja pierwszej części przygód Goratha. Jest tu inny nieco klimat, odnoszę wrażenie, że jest spokojniej, co absolutnie nie znaczy, że nudno. Tak jakby ta historia dojrzała, napęczniała i powoli rozkwitła. Gorath nadal jest tym Gorathem, który w zaskakujących momentach potrafi pokazać bardzo ludzkie odruchy, żeby zaraz potem bez litości udowodnić, że nie na darmo się go boją. Oceniam całość na 8/10, to naprawdę bardzo dobre, dojrzałe fantasy.

PS. "resz­ta jej ludzi pa­trzy­ła obo­jęt­nie na le­żą­ce wkoło trupy i nad­jeż­dża­ją­cych gang­ste­rów."
Ale że gangsterów? Naprawdę? 🙈

Moi Drodzy
➡️Po wielce zachęcającym rozpoczęciu przygody z Gorathem jakiś czas temu było tylko kwestią czasu, kiedy wrócę do tego świata. I to się właśnie zadziało. W którą stronę pobiegła ta przygoda? Co się zmieniło? Na te i kilka innych pytań odpowiadam poniżej.
➡️Akcja rozpoczyna się p...

Rozwiń

Zwiń

"Nie masz na świecie zbrodni większej od pracy! To prawdziwy grzech śmiertelny!"

Moi Drodzy
➡️Tradycyjnie już IX-tka wydaje książki, które od początku wzbudzają we mnie najlepsze emocje i które są po prostu znakomite. A na dodatek Krzysztof bez wahania sięga po mocną klasykę, a to jest godne najwyższego szacunku. I właśnie tym razem dostajemy genialny gotycki kryminał z wieku XIX! O tak! Do tego oczywiście piękna oprawa i cover art 💥
➡️Piękny język! Po prostu przepiękny! Takie strofy czytać to czysta przyjemność. Wytworny, elegancki, bardzo retro, płynny i wg mojej opinii (laika) idealnie dopasowany do epoki. Te zwroty, te piękne sformułowania, starego rodzaju składnia, po prostu cudo. Tłumacz (czyli Bartek Ejzak @bartekejzak) spisał się w mojej opinii genialnie i tym bardziej się cieszę, że w książce mam od niego dedykację 😌
➡️Zaczyna się bardzo klasycznie (w końcu to klasyka) - na zamek Vogelöd zjeżdża grupa osób, zaproszonych (bądź które się wprosiły) przez gospodarza. I tu od razu dwa słowa - idealnie pasuje mi koncepcja tej książki w postaci rzeczowych (choć ma się rozumieć barwnych) relacji kolejnych uczestników tego spotkania, połączonych, zgodnie ze słowami pana na zamku - w tej właśnie książce w jeden raport z tych niezwykłych wydarzeń. Wprowadza to znakomite urozmaicenie dzięki ukazaniu historii z różnych punktów widzenia. Przy czym, jak z tego widać - całość podana w formie pierwszoosobowej.
➡️Krótko - klimat pasuje mi idealnie. Mocne gotyckie elementy, postacie przejrzyste, świetnie ukazane we własnych sprawozdaniach ze zdarzenia. Kryminalne zabarwienie całości (morderstwo/morderstwa - czy z zawiści, czy zazdrości czy dla pieniędzy?) znakomicie komponuje się z elementami dziwnymi, wprowadzającymi wielce przyjemny pierwiastek grozy z myszką. Ponadto dostaniecie znakomity przekrój ówczesnego społeczeństwa, z jego koronnymi przedstawicielami, ich brakami i zaletami. A jak przyjemnie było poznawać kolejne opinie bohaterów tej powieści na temat współbohaterów. Od naiwnych przez wyważone aż do wyrachowanych. Brawo!
➡️A na koniec bardzo dobre posłowie od tłumacza. Nie omijajcie pod żadnym pozorem. W sumie mogłem trochę z niego pokopiować i byłaby świetna analiza, ale niestety doszedłem na koniec już z napisaną, bardzo krótką i prostą recenzją.
➡️Moi Drodzy, po raz kolejny upewniam się, że literatura wydawana przez IX-tkę to po prostu są sztosy. Są to perły literatury, nadzwyczaj starannie dobrane i pięknie wydane. Klasyka polska i zagraniczna oraz literatura mroku i fantastyki umieszcza to Wydawnictwo w gronie tych wydawców, których można brać w ciemno, bo zawsze otrzymacie doskonałą lekturę. A moja ocena "Zamku" 8/10.

"Nie masz na świecie zbrodni większej od pracy! To prawdziwy grzech śmiertelny!"

Moi Drodzy
➡️Tradycyjnie już IX-tka wydaje książki, które od początku wzbudzają we mnie najlepsze emocje i które są po prostu znakomite. A na dodatek Krzysztof bez wahania sięga po mocną klasykę, a to jest ...

Rozwiń

Zwiń

➡️"Kiedy był szczy­lem, nie chciał słu­chać ani ojca, ani matki i ich bred­ni o tym, że nie wolno miesz­kań­com opusz­czać ich wsi na dłu­żej niż czas od wscho­du do za­cho­du słoń­ca."
Jeżeli ktoś tak mi stawia sprawę, to ja od razu jestem nastawiony na grozę albo fantastykę. Biorąc pod uwagę autorkę założyłem grozę. Mała wieś, spadł właśnie pierwszy śnieg, konszachty Adama z księdzem, przewijające się zdania o Nocy Zejścia. Zło zamieszkujące (nomen omen) Duchowice. Zło, które chce wyrwać się na świat.
➡️Historia podzielona jest rozdziałami z imionami bohaterów - mieszkańców wsi. Każdy z nich ma własne demony. Każdy z nich przeszedł fazę odrzucenia. Każdy z nich przez bunt dotarł aż do rezygnacji i zrozumienia. Każdy z nich pokutuje.
➡️Dlaczego pierwszy śnieg napawa wszystkich takim strachem i bólem oczekiwania, zamiast cieszyć i wzbudzać radosne myśli? Z czym się wiąże? Z jakim okrutnym wydarzeniem, rytuałem? Co muszą rok w rok czynić mieszkańcy wsi, niedługo po tym, jak radosne płatki śniegu pokryją ziemię? Kontrast czystej, śnieżnej bieli i ludzkiego przerażenia jest dojmujący.
➡️"Oni wszy­scy, całe po­ko­le­nia, byli do­ty­ka­ni przez ciem­ność."
Każdy przeżywa tragedię na nowo. Każdy pokutuje. Czy to czyściec na ziemi? Kara za grzechy? Dlaczego zło nie może zostać zapomniane? Zakopane w otchłani czasu, w minionych latach. Dlaczego rok w rok wszyscy muszą doświadczać go ponownie?
➡️Ta powieść zmierzała spokojnie i nastrojowo do absolutnie dla mnie nieprzewidywalnego finału. Strach rósł. Atmosfera grozy, tej najgorszej, bo w ludzkich duszach - stale się potęgowała. Między obyczajowe strony wkradały się coraz mocniej strony horroru.
➡️"Ma­syw­ne, scho­wa­ne w szop­ce na ty­łach ko­ścio­ła krze­sła miały przy­mo­co­wa­ne do nóżek i pod­ło­kiet­ni­ków mocne skó­rza­ne pasy, któ­ry­mi miesz­kań­cy byli przy­wią­za­ni"
To jest książka o odpowiedzialności za złe czyny. Nie tej wg prawa, ale tej stojącej ponad prawem. Książka o cierpieniu nie do przepracowania, nieprzemijającym mimo upływu czasu. Każdy ma swoją mroczną stronę i złe uczynki, które ukrywa przed światem. Czy to wyrządzone zło da się spożytkować w dobrym celu? Czy z tego zła może wykiełkować coś dobrego? Jaką cenę przyjdzie za to zapłacić? I dlaczego?
➡️Ludzie karzą za coś tylko jeden raz. Sądy wymierzają wyrok i sprawa się kończy. Mieszkańcy wsi są karani ciągle, przez wszystkie dni swojego życia. Czy to ma sens? Czy da się to znieść i nie oszaleć? Kto im to robi?
➡️"Smród był nie do wy­trzy­ma­nia. Du­szą­cy odór śmier­ci i zła wy­da­wał się wdzie­rać do każ­de­go pę­che­rzy­ka płuc."
Nie będę spoilerował. Sami przekonacie się czym była Noc Zejścia i jak mieszkańcy wioski ją przeżyli. Czy coś się zmieniło? Kto zawitał do Duchowic? Co zrobił? Co wydarzyło się potem? Pytań jest wiele, odpowiedzi macie na wyciągnięcie ręki, jeśli tylko zbytnio się nie boicie. Strach tu jest.
"To był strach w naj­czyst­szej po­sta­ci. Pier­wot­ny, od dawna za­po­mnia­ny przez tych, któ­rzy nigdy nie byli po­łą­cze­ni z Du­cho­wi­ca­mi."
➡️Odnajduję w tej powieści delikatne echa "Pod kopułą", "Kukułczych jaj z Midwich" czy też "Sztormu stulecia". To samo zamknięcie, separacja od reszty świata, narastająca groza, bezradność, próby działania i oczekiwanie na coś strasznego. Coś, co zmieni status quo. Zmieni wszystko.
➡️A jakie mam zastrzeżenia? W zasadzie jedno, ale jest ono pewnym paradoksem. Otóż całą powieść zdecydowanie bym wydłużył, natomiast sceny koszmarów mieszkańców podczas Nocy jednak cokolwiek skrócił. Ale to może być całkowicie moje subiektywne odczucie. Jak zacząłem się rozpędzać, to wszystko się skończyło. A w Noc Zejścia zdarzyło mi się wybić z rytmu. Ale przyznam bez bicia - było tam kilka naprawdę mocnych scen.
➡️To jest generalnie prosta opowieść. Opowieść napisana dla Waszej rozrywki. Nie chcę, żebyście pomyśleli, że to są zbyt ciężkie klimaty. Ja zawsze doszukuję się 2go i 3go dna. A to jest klasyczna, a przy tym krótka historia o małej społeczności obarczonej odpowiedzialnością ponad siły. Zwykli bohaterowie, którzy popełnili błąd, a który to błąd nie może zostać zapomniany czy przedawniony. Każdy z nas taki błąd popełnił, mniejszy lub większy. Wyobraźcie sobie, że rok w rok przeżywacie go na nowo. Koszmar, prawda? Ten koszmar uchwyciła Partycja i opisała go w "Pierwszym śniegu". Noc Zejścia uczyniła niejako symbolem pokuty. Nadała wszystkiemu klimat niesamowitości i nadnaturalności, ukazując przy tym cały wachlarz postaw ludzkich przyporządkowanych do kolejnych bohaterów.
"Pie­kło ze­szło na zie­mię wraz z oga­rem, który stał za ich ple­ca­mi"
➡️Niezmiernie podobał mi się podwójny finał, który częściowo mocno skręcił w stronę jednego z moich ulubionych gatunków. Który podnosił kwestie ważne społecznie, ale to nie była mocna analiza, po prostu zasugerowanie pewnych niebezpieczeństw. Ten finał mnie zaskoczył i idealnie dopełnił całości, a poza tym, dzięki swojej konstrukcji powinien zadowolić znaczną większość czytelników. Ja jestem bardzo zadowolony z takiego właśnie rozwiązania.
➡️ Książka do przeczytania w jeden wieczór, biorąc pod uwagę niewielką objętość, styl autorki, umiejętnie konstruowany nastrój i grozę rozpostartą nad malutką wsią. W mojej ocenie 7/10. A niebawem dzięki Lingua Mortis będę miał dla Was rozdanie z tą właśnie powieścią 🤗

➡️"Kiedy był szczy­lem, nie chciał słu­chać ani ojca, ani matki i ich bred­ni o tym, że nie wolno miesz­kań­com opusz­czać ich wsi na dłu­żej niż czas od wscho­du do za­cho­du słoń­ca."
Jeżeli ktoś tak mi stawia sprawę, to ja od razu jestem nastawiony na grozę albo fantastykę. Biorąc pod u...

Rozwiń

Zwiń

Moi Drodzy
➡️Przemysław Piotrowski od dawna w mojej opinii jest jednym z najjaśniejszych tuzów na naszej kryminalnej scenie. Szanuję tego gościa za to, że mu się chce, za to że mogę z nim pogadać, jak go trafię na targach, ba, że sam potrafi zaczepić i zagadać. To rzadkość.
Jego seria z Brudnym, a także Luta Karabina to naprawdę sztosy. Jego wyprawy w egzotyczne strony owocują świetnymi powieściami i oto właśnie tym razem ponownie bardzo chciałem się przekonać, że ponownie jest co najmniej dobrze, a najlepiej bardzo dobrze. A co z tego wyszło?
➡️Kompletny folkor (uwielbiam), Afryka, mrok, budzące się dawno uśpione demony. Niesamowite krajobrazy, dzicz, egzotyczna przyroda. Rozszarpane ciało. Kenia. Safari. Czy może być coś piękniejszego i bardziej niebezpiecznego?
➡️Świetne opisy środowiska. Jestem na serio pełen zachwytu. Po prostu czułem to, tę duchotę, skwar, wilgoć. Ten brud i to piękno. Jasna cholera, w życiu nie pojadę do Afryki 🙈 W tym wydaniu jest przerażająca. Dokładnie tak samo miałem po lekturze "Pieśń Bogini Kali" - odrzuciło mnie od Indii. Mimo elementów piękna strach mnie pokonał.
➡️Postać Bernarda świetna. Prywatny detektyw wracający po bardzo wielu latach do Afryki. Dedukcja. Intelekt. Kurde, nie wiem czy jestem normalny, ale miałem mocne skojarzenia z Herculesem Poirot. W sensie metod pracy i klimatu. Cóż, najwyżej mnie opieprzycie. Aaa, i jeszcze jedno - fascynacja autora Afryką ogromna i odczuwalna na każdej stronie. I to też bardzo lubię, kiedy widać pasję.
➡️Jest realnie. Jest mocno. Nie brakuje drastycznych opisów. Jest po prostu prawdziwie, ale i gorzko. Przemek jest mistrzem w tworzeniu mocnych postaci, w tworzeniu mocnych, dramatycznych historii. I w kreowaniu nieoczywistych bohaterów. Wszystkie opisy pochłonąłem migiem, a właśnie, pierwsza moja fascynacja Afryką to był Alfred Szklarski i Tomek Wilmowski, później Arkady Fiedler (po tych dwóch zakochałem się w Afryce), jeszcze później Cizia Zyke (ten mnie cokolwiek odstraszył), a teraz, kryminalnie – Piotrowski. To o czymś świadczy. To się liczy. Ja to doceniam.
"Wszyscy są jak hieny"
Nie oczekujcie bohaterstwa. To nie ta książka. Tu jest mocno, strasznie i gorąco. Tu jest dżungla, w której wygrywają silniejsi drapieżnicy. Napięcie na bardzo wysokim poziomie. Adrenalina. Rewelacja.
➡️Moi Drodzy, koniecznie czytajcie, kolejna świetna książka Przemka, której nie możecie odpuścić. Ona po prostu jest warta Waszego czasu. Moja ocena 8/10 i bardzo jestem ciekaw, gdzie Przemek się wybierze na kolejną wyprawę!

Moi Drodzy
➡️Przemysław Piotrowski od dawna w mojej opinii jest jednym z najjaśniejszych tuzów na naszej kryminalnej scenie. Szanuję tego gościa za to, że mu się chce, za to że mogę z nim pogadać, jak go trafię na targach, ba, że sam potrafi zaczepić i zagadać. To rzadkość.
Jego seria z B...

Rozwiń

Zwiń

Moi Drodzy
➡️Kolejny komiks Mignoli i spółki, który trafił w moje ręce. Oczywiście miałem duże oczekiwania, choć wolę, jak Mignola wypowiada się w dłuższych komiksach. Przekonajmy się, czy nadal jest zajebiście. Bo przecież nie zawsze dłuższe znaczy lepsze (chyba że chodzi o moje recki 🤭)
➡️Piękne wydanie, świetna wklejka i szkicownik na końcu i mega klimatyczna grafika na okładce. Ten integral zawiera 4 oryginalne zeszyty serii.
➡️"Ohydne, krwawe, straszne, cholerne morderstwo! Dziwkobójca znowu atakuje!"
Rysunki są świetne. Karykaturalne twarze i postacie, napawające niepokojem od samego początku. Nawet niewinna w domyśle tytułowa bohaterka wydaje się dziwna i niejako skrzywiona. Cóż, to Jenny, na wskroś zepsuta, jak sama o sobie mówi. Przynależy do tego miejsca. Czuję się jak u siebie wśród marynarzy, żebraków i dziwek. Tak tak, te rysunki tworzą niesamowity nastrój poddenerwowania, strachu i oczekiwania na coś złego. Po prostu znakomite. Żadnych jaskrawości, brązy i beże, wykoślawione oblicza.
➡️"To one! Wracają! Zmarłe panie. Dziwki, które były całe pocięte."
Klimat perfekcja. Skrzywiony, zakręcony, staroangielski, grozowy na wskroś. Świetne teksty, świetne postacie. Duchy. Martwe kobiety na ulicach miasta. O yeah! Rewelacja. Ale o co tu tak naprawdę chodzi?
➡️Zaraza zmieniająca ludzi w stwory z mackami. Nożownik grasujący po Londynie, mordujący kobiety. Tajemnicza dziewczynka. Duchy zmarłych na ulicach. Spirytyści. Czyż to nie brzmi świetnie? I jest mega świetne!
➡️Za krótkie! Jak się rozochociłem to już przyszło kończyć. To powinno być co najmniej dwa razy dłuższe. Znakomita klimatyczna opowieść z mrocznych zaułków Londynu. Klątwa i mała dziewczynka, ohyda mackowatych stworów i niewinny Joe, który nie ma pojęcia, co w tym wszystkim robi. Trochę HPL i trochę mesjanizmu w innym wydaniu. Genialna, niestety krótkodystansowa rozrywka. Bardzo polecam. Moja ocena 8/10.

Moi Drodzy
➡️Kolejny komiks Mignoli i spółki, który trafił w moje ręce. Oczywiście miałem duże oczekiwania, choć wolę, jak Mignola wypowiada się w dłuższych komiksach. Przekonajmy się, czy nadal jest zajebiście. Bo przecież nie zawsze dłuższe znaczy lepsze (chyba że chodzi o moje recki 🤭)
...

Rozwiń

Zwiń

➡️I tak - od razu zostałem kupiony wszechobecną metalową i hard rockową muzą, która stale wybrzmiewała ze stron książki. Jako fan metalu z dziada pradziada od lat 40stu reaguję na tego typu akcje bardzo żywiołowo. Tytuły rozdziałów będące tytułami znanych utworów, główny bohater, dla którego metal to jest sens życia, wszystko z przymrużeniem oka i dużą ilością humoru - nomen omen w to mi graj!
➡️Rysiek Zwierzchowski, stary rockman. Na utrzymaniu córeczki tatusia.
"Rock­ma­ni nie mają wa­ka­cji, Janeczko."
No właśnie. I stary, ale jary rockman Zwierzu właśnie idzie na rozmowę kwalifikacyjną. A co jest najważniejsze na rozmowach kwalifikacyjnych?
"– Pierw­sza za­sa­da roz­mów kwa­li­fi­ka­cyj­nych – zwró­cił się do sto­ją­ce­go w kącie fen­de­ra – to być sobą, nie?"
Z fenderem zawsze dobrze jest pogadać.
➡️"Pro­szę mi po­wie­dzieć, czym się pan zaj­mu­je na co dzień?
– Słu­cham mu­zy­ki roc­ko­wej i czy­tu­ję Chan­dle­ra.
– Za­wo­do­wo?
– Ależ skąd. – Po­krę­cił ener­gicz­nie głową. – To hobby. Za­wo­do­wo oglą­dam filmy ze Ste­ve­nem Se­aga­lem. Ale nienawidzę swojej pracy. "
No dobra, to już wiecie z jakiego pokroju człowiekiem macie do czynienia 🙈 Ale nie dajcie się zwieść pozorom 😅
➡️Rysiek nie przebiera w słowach. Zresztą nie tylko on. Żadnych tam ą i ę. Jazda na pełnej i żarty jak wyciosane w męczarniach dłutem przez pijanego rzeźbiarza. Ale jakie śmieszne 🙈
"do sto­li­ka po­de­szła drob­niut­ka, wy­ta­tu­owa­na po szyję kel­ner­ka, by przy­jąć ich za­mó­wie­nia. Ry­siek za­py­tał ją, o któ­rej koń­czy. Zmie­rzy­ła go wzro­kiem.
– Może pan nie dożyć – stwier­dzi­ła, mla­ska­jąc gumą."
Ja chyba jednak nie z darma racji tego metalu słucham, bo uśmiałem się czytając jak jasna cholera i na to właśnie liczyłem. Na mocny, ostry język, dosadne teksty, dużo ironii i przerysowań. Taki pomnik podstarzałego metalowca, z którym całkiem nietrudno mi się identyfikować 🙈 Tylko ja więcej klnę 😅 Ale i Ryśkowi niewiele brakuje.
"No dobra, panie ko­mi­sarz, mów pan, czego chcesz, i bądź pan ła­skaw po­spier­da­lać, coby oby­wa­te­le mogli zjeść w spo­ko­ju za cięż­ko za­pra­co­wa­ne pie­nią­dze."
➡️Jeśli lubicie komiksy (które ja uwielbiam) to tu poczujecie się jak u siebie. Wiecie, piorun z nieba trafia w Zwierza, Zwierzu się budzi (ocyka 🙈) i nagle okazuje się, że ma super moce. A co! Jakie super moce? A choćby że może strzelać piorunami. Co z tym zrobi? Czy da się w ogóle coś z tym zrobić? Może by tak zostać superbohaterem?
"Z każ­dym jego kro­kiem roz­le­gał się trzask, elek­trycz­ne wiąz­ki bie­ga­ły po nim jak na­spi­do­wa­ne węże, a za­ci­śnię­te pię­ści przy­po­mi­na­ły ener­ge­tycz­ne kule."
➡️I tu od razu jak żywy staje mi przed oczami inny superbohater z komiksu (jednego z moich topowych), też podstarzały metal, który zbawia świat. Tak, tak, recenzowałem i piałem z zachwytu, chodzi o Szumowinę 😁 Wiele, bardzo wiele łączy te dwa wydawnictwa. Chociażby niepoprawność polityczna, którą zawsze witam z otwartymi ramionami i uśmiechem na twarzy.
"Cho­le­ra – mruk­nął – to miej­sce nie mo­gło­by być bar­dziej pe­dal­skie, nawet gdyby Elton John ubra­ny tylko w kra­cia­sty far­tu­szek ser­wo­wał tu ma­ry­no­wa­ną kieł­ba­skę Geo­r­ge’a Mi­cha­ela."
Przecież mówiłem 🙈
➡️A teraz uwaga - nie myślcie sobie, że to ot taka zwariowana komedia. O nie nie. Tzn. nie tylko. Gdyż ponieważ zaczynają ginąć niewinni ludzie, a gang mimów z sobie tylko właściwych powodów morduje kolejne osoby. I to morduje bardzo dziwnie i supernaturalnie. Oczywiste, że jak jest superhero to muszą być i superzłole.
Oesu, ja wiem, jak to brzmi, ale jak przeczytacie, to sami zobaczycie, że wszystko jest na miejscu i nic nie zgrzyta. Dlaczego giną? O co w ogóle chodzi? Dobra, nawet nie usiłowałem zgadywać, po prostu czytałem dalej.
➡️A skoro jest gitarowy Batman, to musi mieć swojego Robina. I tym Robinem jest Benford. To dopiero postać. Za cholere nie wiem co tu Wam napisać, poza tym że mega inteligentny, mega dziwny i Zwierzu go nie znosi. Przynajmniej na początku. Bardziej porąbanej pary ze świecą szukać 😅 Plus Alojz sztygar menadżer 🤭
➡️Ubawiłem się po pachy, czy z Wami tak będzie nie wiem, ale dla mnie ta konwencja to strzał w dychę. Jest rock and roll, jest akcja, krwiste dialogi, wyrazisty, popieprzony, dziwny Bohater, sarkazm, pastisz i historia rodem z komiksu. Dużo śmiechu, ironia pod wierzchem, zaskakujące fabularnie twisty, czego chcieć więcej.
"– I wi­dzi­cie? Tak macie grać, a nie to wasze sra­nie w banie Maj­kel Dżek­son. Lu­dzie chcą rocka!"
Amen.
➡️Autor znakomicie się bawi parodiując pewne stereotypy i wzorce zachowań i to jest świetne, to jest zabawne i to jest odjechane. Mit superbohatera, mit rockandrollowca z krwi i kości, wszystkim dostaje się po równo. I tak powinno być. Opinia na temat sądownictwa też bardzo trafna:
"Ła­twiej ubrać ka­le­so­ny czy raj­sto­py sta­rej na ryj, niż wy­wal­czyć coś u tych zje­bów w to­gach."
Może warto byłoby narysować komiks o Zwierzu? A może już jest, tylko ja nic nie wiem? 🙈
Moja ocena 7,5/10, za imprezę, za zabawę, mocne teksty i za metalrock.
➡️Pierwsze spotkanie z Ćwiekiem uważam za bardzo udane. Oby tak dalej 🤟 I doskonale widać, że autor działa wg motta Lemmy'ego (niech mu ziemia lekką będzie):
"Born to raise hell, born to raise hell,
We know how to do it and we do it real well."
A na koniec to Wam powiem dokładnie to samo co Ćwiek ustami Zwierza:
"Czło­wiek ma wra­że­nie, że za­pa­no­wa­ła jakaś moda i cały świat to pa­ro­dia Ma­rve­la."
No urwa, dokładnie tak to wygląda.
PS. Czerwone Słoneczko petarda 😅 a Ekumen z jego niemożnością przeklinania wymiata "bum-​trala cyk-​cyk, chu… fiku-​miku hopsa-​sa." Najlepsze 😂

➡️I tak - od razu zostałem kupiony wszechobecną metalową i hard rockową muzą, która stale wybrzmiewała ze stron książki. Jako fan metalu z dziada pradziada od lat 40stu reaguję na tego typu akcje bardzo żywiołowo. Tytuły rozdziałów będące tytułami znanych utworów, główny bohater, dla które...

Rozwiń

Zwiń

Moi Drodzy
➡️451 to jedna z dosłownie kilku książek, które w moim życiu bardzo mocno na mnie wpłynęły, wbiły mi się prosto w serce i poszarpały duszę. To nie jest zbędny patos. Tak było. Pamiętam jak bardzo tę książkę przeżyłem. Mocno, głęboko, prawdziwie.
➡️Historia, która pokazuje, czym jest cenzura. Historia, która pokazuje, czym kończy się palenie książek, ograniczanie wolności słowa, przemoc pod pozorami działań dla społecznego dobra. Czym jest dyktatura.
➡️I teraz, po wielu latach widzę nowe wydanie 451. Myślę sobie - czy chcę mieć kolejne wydanie? Zastanawiam się. Nagle widzę - to jest komiksowa adaptacja arcydzieła. Komiksowa! O rany! Wiedziałem - muszę to mieć, po prostu muszę. I dlatego serdecznie dziękuję Rebisowi za tę przesyłkę. To dla mnie wspaniały prezent.
➡️A zatem jak to wypadło? Czy z takim klasykiem można było zmierzyć się w komiksie? Odpowiadam - tak! Bardzo, bardzo tak! Ludzie, to jest po prostu świetne!
➡️Absolutnie genialny wstęp Bradbury'ego we własnej osobie idealnie wprowadzi was w temat. Ten facet po prostu był geniuszem, czy młody, czy stary. Za nic nie opuszczajcie wstępu.
➡️"Wielu ludzi boi się strażaków. Ale mimo wszystko jest pan tylko człowiekiem."
Ten komiks porusza tak jak książka. Wystarczyło mi przeczytać kilka pierwszych stron, by przypomnieć sobie wszystko. Montag, Klarysa. Wystarczyło kilka dialogów, aby wiedzieć, dlaczego właśnie tę książkę zapamiętam na zawsze. Dlatego właśnie ten komiks jest świetny. Bo ma w sobie ducha książki. Ma w sobie jej dramaturgię, jej przejmujący smutek, jej przestrogę.
➡️Ja wiem, to pewnie zbyt daleko idące, ale nic nie poradzę, że od razu nasuwa mi się znane wszystkim (chyba?) hasło:
"Los nasz dla Was przestrogą ma być, nie legendą."
Właśnie. Dziś zdaje się że większość zapomina. Już nie wie, jak było całkiem niedawno.
"Spal ich na popiół, a potem spal popioły."
Też się paliło. Oni palili. Poszli krok dalej i palili ludzi, chociaż książki też się zdarzało. Niemcy. Hitlerowcy.
➡️"Czy to prawda, że dawno temu strażacy gasili pożary, zamiast je rozniecać?"
To prawda. Tak było w dawnym świecie. W świecie, gdzie strażak był prawdziwym strażakiem. W świecie bibliotek. W świecie powszechnego dostępu do literatury. Tutaj jest inaczej.
➡️"Patrzy pan na tchórza. Wiedziałem od bardzo dawna, ku czemu zmierzamy, nie mówiłem nic."
Odwieczny problem ludzi dobrych, ale ludzi żyjących w strachu. Ludzi widzących zło, ale nie mających sił, by mu się przeciwstawić. Historia współczesna już nam pokazała "dobrych Niemców". Pisał o tym Kruczkowski. Tacy "dobrzy Niemcy" są wszędzie. Taki świat ogarnia nas znowu, niby powoli, ale jednak coraz szybciej.
➡️Rysunki są mroczne, wiele cieni, ciemnych barw. I tylko książki płoną jasnym płomieniem. To jest świetnie narysowane, idealnie komponuje się z treścią. Uderza prosto w serce.
"Ludzie sami przestali czytać, z własnej woli."
Właśnie!
➡️Moi Drodzy, Rebis wydał genialny komiks. Bezwzględnie musicie go przeczytać, niezależnie od tego, czy czytaliście książkę. Jeśli tak - to będzie wzruszający powrót do tego świata. Świata bez wyjścia, bez nadziei? Jeśli nie - zobaczycie, że musicie przeczytać też książkę. Wstrząśnie Wami. I mówię od razu - to nie jest łatwy komiks. O nie! To jest trudne, mroczne, smutne. Może nie jesteście na to gotowi, nie wiem. Ale spróbujcie.
➡️Moja ocena 9/10 i K-UZJ (Komiksowy Uncelkowy Znak Jakości). Nie przegapcie tego. To genialny komiks.
"Dlaczego czuję się tak, jakbym panią znał od wielu lat?
Ponieważ pana lubię i nic od pana nie chcę."

Moi Drodzy
➡️451 to jedna z dosłownie kilku książek, które w moim życiu bardzo mocno na mnie wpłynęły, wbiły mi się prosto w serce i poszarpały duszę. To nie jest zbędny patos. Tak było. Pamiętam jak bardzo tę książkę przeżyłem. Mocno, głęboko, prawdziwie.
➡️Historia, która pokazuje, czym ...

Rozwiń

Zwiń

Moi Drodzy
➡️Wiadomo z czego znany jest najbardziej Martin. Z nienapisania (bosze, jest takie słowo? 🙈) ostatniej części Gry o tron 🤭 No chyba ostatniej. Ale tak na serio - zanim się doczekamy na to dzieło mamy właśnie okazję zapoznać się z dokonaniami Martina w zakresie science fiction. Ja byłem niezmiernie zaciekawiony, a że przy tym wydanie piękne, to książka zbyt długo nie czekała w kolejce. Tak, wiem, to nie jest pierwsze wydanie, ale ja czytam "Piaseczniki" po raz pierwszy. Jedziemy! Jest to siedem opowiadań z lat 70 w zupełnie różnych klimatach. Wielką zaletą tego zbioru jest jego różnorodność.
➡️DROGA KRZYŻA I SMOKA
Świat pełen herezji. Wielorasowy kościół Rycerzy Chrystusa. Misja na Arionie, planecie humanoidalnej.
"Nie rozumiem, dlaczego wy, ludzie, tak łatwo ulegacie złym wpływom. Kiedy ka-Thane się nawróci, nigdy nie porzuca wiary."
Zadziwiająca historia Judasza Iskarioty, świetny główny bohater inkwizytor (ja i tak tęsknię za Gloktą) i jego kryzys wiary. Czteroręki, absolutnie odrażający dostojnik kościelny. Świetna, nieoczywista historia. No i oczywiście - smoki 😉 Fantastyka osadzona w świecie religijnej rozmaitości, opowieść bardzo filozoficzna, pełna przy tym uroku i bardzo przyjemna w odbiorze. I już wiem, skąd fascynacje Martina smokami.
➡️MROŹNE KWIATY
Wampiry, wiatrowilki i ósmy rok głębokiej zimy! Brrrrr.
"Chude, czarne cienie wyższe od Lane'a pokrywała luźna skóra, która łopotała na kościstych kończynach niczym ciemny płaszcz, kryjąc pazury."
Klimatyczna opowieść o nieprzyjaznym świecie po kataklizmie. I dziwny metalowy dom, jeszcze dziwniejsza wiedźma Morgan i magia. Bardzo dziwne. I chyba najmniej mi się podobało.
➡️W DOMU ROBAKA
Dogasające słońce, ludzie robaki, życie w niezmierzonych podziemiach.
"Czarne obszary są coraz większe. Słońce samo wkłada maskę."
Wyprawa w podziemia. Mrok, ciemne korytarze, jękole. Niezwykła postać Dostarczyciela Mięsa. Świetne opowiadanie. Genialne.
➡️SZYBKI POMOCNIK
Kosmos, statek kosmiczny, astronauta, mrugacze, anielica. Jest bardzo, bardzo dziwnie. Ale kto powiedział, że podbój kosmosu nie będzie dziwny? Kto powiedział, że nie powstaną nowe istoty?
"Symbiont człowieka i mroczniaka, istota złożona z materii i energii, obcy, odmieniec, nowo narodzone stworzenie..."
➡️KAMIENNE MIASTO
"Nie ma ludzkiego statku, Holt. Nie ma miejsca dla człowieka."
Dużo wspomnień, inna planeta, inny świat. Lisoludki 🙈 Jak się stąd wyrwać, skoro nie można znaleźć statku dla ludzi? Holt czeka i szuka. Codziennie, uparcie. Od lat. W końcu się udało. Kompletnie odjechane. Pogubiłem się 🙈
➡️GWIEZDNA PANI
"Ta opowieść nie ma pozytywnego bohatera."
Gwiezdne slumsy. Gdyby Hal nie postanowił ni z tego ni z owego sprawdzić źródła jęku, nie byłoby tej historii. Wszak w slumsach takich jęków jest cała masa. Cóż. Ten był inny. Historia niewinności, która zamienia się w dziwkę, aby później stać się kimś. Brzmi niby jak historia jakich wiele, ale w tym wydaniu świetna!
"A ona się uczyła, tak, tak, uczyła się."
➡️PIASECZNIKI
"Czy miał pan kiedyś zwierzę, które by panu oddawało boską cześć?"
Kress lubuje sie w egzotycznych zwierzętach. A właśnie te które ma prawie w komplecie zdechły. Cóż, potrzebuje czegoś nowego, innego, niezwykłego. Piaseczniki - coś absolutnie niezwykłego. Insekty, które modlą się, mają zbiorową świadomość, walczą i zawierają sojusze. Uaaaaa! Kress chce to mieć. Ale co z tego wynikło? Absolutnie genialna opowieść z mnóstwem niuansów. Pełen zachwyt. Najlepsze opowiadanie.
➡️Oczekujcie bardzo innego, niezwykle interesującego zbioru szeroko pojętej fantastyki. Martin naprawdę sobie nie żałował i wpadniecie w niesamowite światy, poznacie niezwykłe istoty. Bawiłem się przednio, oceniam całość na 7/10. I dalej czekam na Wichry zimy 🙈😅

Moi Drodzy
➡️Wiadomo z czego znany jest najbardziej Martin. Z nienapisania (bosze, jest takie słowo? 🙈) ostatniej części Gry o tron 🤭 No chyba ostatniej. Ale tak na serio - zanim się doczekamy na to dzieło mamy właśnie okazję zapoznać się z dokonaniami Martina w zakresie science fiction. J...

Rozwiń

Zwiń