Profil użytkownika: Justyna

Pieśniarz - poezja wśród prozy
🖋️
Są historie, które przeczytasz,a na drugi dzień zapominasz o ich istnieniu. Są też historie, które zostają z nami na lata. Taki właśnie jest Pieśniarz. Duszny. Niepokojący. Metaforyczny.
🖋️
Aleksandra Konefał, radzę zapamiętać Ci to nazwisko, bo kobieta pisze WYBITNIE dobrze. Autorka poprzez metaforę idealnie odwzorowała współczesny świat i współczesnego człowieka. Bohaterowie to zarówno dzieci jak i dorośli.
🖋️
Pieśniarz, to lekko baśniowa proza balansująca między realizmem a fantazją. Ale pisana klasycznie. Początkowo zaczyna się zwyczajnie, wręcz niewinnie, a narastające napięcie rodzi się z emocji, relacji i reakcji. Twojej reakcji!
🖋️
Pieśniarz, to zbiór (tylko) 6 opowiadań. Ale w tym przypadku zdecydowanie jakoś i profesjonalizm przebija ilość. To jak nieszablonowo Konefał żągluje metaforą, w jaki sposób dobrała ją (metaforę) do wieku bohatera, świadczy o jej literackiej dojrzałości i profesjonalizmu jaki wkłada w każde zdanie.
🖋️
Reasumując. Uwierz mi, że Pieśniarz, to nie pseudo literacki bełkot, owiany nieudolną filozoficzną aurą z tanimi efektami. To literatura na MISTRZOWSKIM poziomie. Wybitnie dobre opowiadania. Aleksandra Konefał autorka, którą z czystym sumieniem mogę polecić nawet najbardziej wymagającemu czytelnikowi. Najwyższa jakość. Najlepsze opowiadania jakie w życiu przeczytałam.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje @aleksandrakonefal
czytamy.i.oceniamy

Pieśniarz - poezja wśród prozy
🖋️
Są historie, które przeczytasz,a na drugi dzień zapominasz o ich istnieniu. Są też historie, które zostają z nami na lata. Taki właśnie jest Pieśniarz. Duszny. Niepokojący. Metaforyczny.
🖋️
Aleksandra Konefał, radzę zapamiętać Ci to nazwisko, bo kobieta p...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli miałabym jednym zdaniem podsumować Flashback powiedziałabym. Mętlik i chaos w głowie.
🖋️
Do tej lektury podeszłam z dużą rezerwą i mieszanymi uczuciami. Nie wierzyłam, że mnie czymkolwiek zaskoczy. Dlaczego ❓ Z reguły unikam thrillerów z wątkiem romansu. Te które dotychczas czytałam, po prostu uwłaszczają inteligencji czytelnika. Serio ‼️ Intryga rodem z podstawówki i powielane schematy. Dlatego z góry przyjęłam, że Flashback niczym mnie nie zaskoczy, a fabuła się nie obroni.
🖋️
Najmocniejszą stroną tej historii jest bez wątpienia postać Iana. Wielowarstwowość oraz wielowątkowość tego bohatera, sprawia, że nie możemy oderwać się od lektury. Tajemnica którą ukrywa, to creme de la creme całej historii. ON gra tu pierwsze skrzypce. Dr Jekyll and Mr Hyde? Psychoza? No właśnie co ❓ Razem z Ianem odkrywamy prawdę o nim samym ❓ Na pewno ❓ Tu niczego nie wiesz na 100% Wiesz tyle ile ON sam zechce Ci wyjawić.
🖋️
Jeśli ta książka byłaby pisana tylko i wyłącznie z perspektywy Iana, miałaby u mnie 10🌟/10 Język i styl naprawdę dobry. Tempo akcji doskonale rozbudza w czytelniku ciekawość. Idealny thriller. PRAWIE, bo tu zbliżamy się do celu, który w moim odczuciu psuje połowę książki. A mowa o Zoe.
🖋️
To, że bohater irytuje jest ok. Przynajmniej jest "jakiś" nie musimy wszystkich lubić. Ale tu wkradł się błąd (celowy bądź nie) w logicznym rozumowaniu. Przypuszczam co autorzy mieli na myśli i co chcieli osiągnąć. Ale, logicznie to nie ma sensu. Już wyjaśniam.
🖋️
Mamy panią detektyw (Zoe) która celowo nie informuje swojego przełożonego, że jest w posiadaniu informacji o kolejnym m0rderstwie. O tym, że nie potrafi rozwiązać rebusu (poziom dla początkujących) nawet nie wspomnę. Dodatkowo nie podejmuje żadnych działań na własną rękę, aby powstrzymać "seryjnego" A, kto celowo zataja kluczowe informacje w sprawie m0rderstwa (mataczy) podlega karze ‼️ Jestem świadoma, że w wielu książkach policjanci działają na własną rękę, ponad prawem. Ale no właśnie DZIAŁAJĄ ‼️ A Zoe siedzi i czeka na kolejną ofiarę. Widzicie różnicę ❓
🖋️
Reasumując. Na pewno sięgnę po kolejną część Flashback. Za pewne będę chciała przeczytać samodzielną książkę Gostyńskiego (P.K.Farion już poznałam) Nie wierzę, że to piszę ale Flashback to bardzo dobra książka. Jeśli wyrwałabym strony z Zoe, byłby to idealnie zaplanowany i napisany thriller. Niestety co przeczytasz to nie odczytasz 🫣 Dlatego Flashback ma u mnie 8🌟/10
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje @wydawnictwootwarte
Czytamy.i.Oceniamy

Jeśli miałabym jednym zdaniem podsumować Flashback powiedziałabym. Mętlik i chaos w głowie.
🖋️
Do tej lektury podeszłam z dużą rezerwą i mieszanymi uczuciami. Nie wierzyłam, że mnie czymkolwiek zaskoczy. Dlaczego ❓ Z reguły unikam thrillerów z wątkiem romansu. Te które dotychczas czytałam,...

Rozwiń

Zwiń

Dziewięć historii inspirowanych życiem, niezwykle przyjemnych w odbiorze.
🖋️
Po ten gatunek literacki sięgam bardzo rzadko, żeby nie powiedzieć wcale. Podejmując "wyzwanie" zrecenzowania debiutanckiego zbioru opowiadań Jedyną ucieczką jest sen Wojciecha Edwarda Sprengela, miałam równocześnie oczekiwania wysokie i rzadne ‼️ Mówiąc rzadne mam na myśli totalnie czystą kartę.
🖋️
Zbiór opowiadań liczy 9 historii inspirowanych po prostu życiem. Przynajmniej 7 z nich mogło się wydarzyć, ale nie musiały. 9 historii opowiadających o relacjach między ludzkich, o uzależnieniu, o miłości tej szczęśliwej i tej niespełnionej. A to wszystko przedstawione z perspektywy mężczyzny. Artysty, lekko ducha, mężczyzny dotkniętego traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości oraz chłopca i nastolatka.
🖋️
Wszystko opisane w bardzo przyjemny sposób. Tak prosto (nie prostacko!) Ty nie czytasz, Ty siedzisz z Nim (głównym bohaterem) gdzieś w barze, przy szklaneczce soku 😉 i słuchasz jego opowieści. Bez zbędnych udziwnień i filozoficznego zacięcia. Po prostu słuchasz, nie mogąc doczekać się kolejnej.
🖋️
Reasumując. Ten zbiór opowiadań wyróżnia ( jak na debiutanta) niezwykła estetyka językowa. To urzekło mnie najbardziej. A także ukryty przekaz, każde opowiadanie jest o czymś innym,ale łączy je pozytywny pierwiastek. Tą książkę polecam każdemu, w szczególności na zastój czytelniczy jest idealna. Lekka forma przekazu, estetycznie spójna. Wojciech Edward Sprengel to moje odkrycie roku. Będę wyczekiwać kolejnego zbioru opowiadań.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje autorowi @wojciechedwardsprengel
@czytamy.i.oceniamy

Dziewięć historii inspirowanych życiem, niezwykle przyjemnych w odbiorze.
🖋️
Po ten gatunek literacki sięgam bardzo rzadko, żeby nie powiedzieć wcale. Podejmując "wyzwanie" zrecenzowania debiutanckiego zbioru opowiadań Jedyną ucieczką jest sen Wojciecha Edwarda Sprengela, miałam ...

Rozwiń

Zwiń

Ciekawi dlaczego 40 wydawnictw, stwierdziło, że ta książka nie nadaje się do druku ❓ Ja już wiem i nie omieszkam Wam tego zdradzić ‼️
📚
Opis wydawcy brzmi świetnie, więc co mogło pójść nie tak ❓
🖋️
Tą współpracę podjęłam, będąc przekonana, że to może być bardzo dobry thriller. Dobrze było przez pierwsze 35 stron i 30 ostatnich. Co do pozostałych, no cóż mam kilka uwag.
🖋️
Antyinformacja, to książka z tych, które nic do Twojego życia nie wniosą. Przeczytać, zapomnieć. Główni bohaterowie czytaj Szymon Cugowski i jego koledzy, nie robią nic tylko chleją wódę, opowiadają niestworzone historię, klnąc przy tym na potęgę. I na tym autor opar całą fabułę. No bardzo ciekawe 🙈
🖋️
Zapewne teraz zadajcie pytanie co z Nią, Sylwią psycholożką popychającą swoich pacjentów do sam0b0jstwa ❓Ten wątek mógł być fundamentem tej powieści. Mógł stworzyć rewelacyjną psychotyczną historię. Mógł dużo ale. Został tak nieudolnie i pobieżnie poprowadzony. Jest tak bardzo surrealistyczny, że spokojnie mogę zakwalifikować go do gatunku sience fiction. Posłużę się przykładem (spojler). Sylwia pacjentów do sam0b0jstwa popycha na pierwszej, góra drugiej wizycie (!) Robiąc to w taki sposób, że uśmiech żenady nie schodził mi z twarzy.
🖋️
I tu rozumiem zamysł autora. Bowiem zastosował on, zjawisko głębokiej psychozy. Swoją drogą uwielbiam ten zabieg w powieściach. Jeśli mogę coś zasugerować (autorowi),to odsyłam do dwóch książek, gdzie ten zabieg jest perfekcyjnie poprowadzony. Lauren North (Zdrada doskonała) Marii Gąsienicy - Zawadzkiej (Ciemiężyca). Tak,to się robi Panie Wcisło!
🖋️
Dlaczego odsyłam? Bo tu jest błąd narracyjny ‼️ Jeśli decydujemy się na wprowadzenie do fabuły wątku psychozy, narracja zawsze powinna być pierwszoosobowa (prawda subiektywna), a nie jak w tym przypadku narracja trzecioosobowa wszechwiedząca nadal prawda subiektywna! Owszem można wprowadzić fabułę z dwóch perspektyw. Ale narrator wszechwiedzący MUSI przedstawiać prawdę obiektywną ‼️A, tu wychodzi, że nie jeden z bohaterów Cierpi na psychozę, tylko narrator. Pytanie kim jest narrator ❓ Zapewne zamysłem autora było wprowadzenie dezinformacji (Antyinformacji), świetny plan, tylko źle wykonany. Powtarzam jeszcze raz, narrator wszechwiedzący MUSI przedstawiać prawdę obiektywną ‼️ Wcisło nie wyprowadził czytelnika w pole, on po prostu go oszukał. A może taki był zamysł? Jeśli tak, to książka tym bardziej nie ma większego sensu. Bo zabawa jest wtedy, gdy jedno mówi prawdę,a drugie kłamie. A czytelnik sam decyduje komu ufać!
🖋️
Jeszcze pochyle się bliżej nad językiem, który jest nieuzasadnienie wulgarny, wręcz odpychający. I nie, nie jestem osobą pruderyjną. Jak każdy Polak używam przecinków na "K". Ale Antyinformacja nimi ocieka w bardzo niesmacznej formie, kompletnie nie pasujący do całokształtu.
🖋️
Komu mogłabym polecić tą książkę ❓ Na pewno czytelnikom 18+ Pytanie czy chcę polecić Antyinformacje ❓ Decyzję jak zawsze zostawiam Wam. A ta recenzja jest wyłącznie moim subiektywnym zdaniem, z którym macie prawo się nie zgadzać. W moim odczuciu, jest to mocno przeciętna książka z ogromnym,ale kompletnie nie wykorzystanym potencjałem .
Za egzemplarz serdecznie dziękuje @antywydawnictwo
@czytamy.i.oceniamy

Ciekawi dlaczego 40 wydawnictw, stwierdziło, że ta książka nie nadaje się do druku ❓ Ja już wiem i nie omieszkam Wam tego zdradzić ‼️
📚
Opis wydawcy brzmi świetnie, więc co mogło pójść nie tak ❓
🖋️
Tą współpracę podjęłam, będąc przekonana, że to może być bardzo dobry thriller. Dobrze był...

Rozwiń

Zwiń

To uczucie gdy jesteś pewna, że sięgasz po thriller wszechczasów, a okazuje się zwykłym .
🖋️
Nie będę kłamać,Nauczycieli kupiłam tylko i wyłącznie bo książka jak i sama autorka mają niewiarygodnie dobrą opinie. Moje oczekiwania, co do pióra Freidy, były niewyobrażalnie wysokie. I może dlatego zawód jest tak mocny .
🖋️
Proszę mnie źle nie zrozumieć. Ogólnie Nauczyciele, to bardzo dobrze zbudowany pod kontem psychologicznym thriller. Sam czytelnik na początku nie do końca poprawnie orientuje się w sytuacji. Zapewne jest to spowodowane narracją z dwóch perspektyw Eve - nauczycielki i Addie - uczennicy. Które mogą ze swojego punktu widzenia zakrzywiać czy wręcz zakrywać rzeczywistość. Język, styl oraz sposób poprowadzenia fabuły bardzo dobry, szybko się czyta i książka nie nudzi. Ale ‼️
🖋️
Ale tak skonstruowane i podobnie napisane thrillery mam na półce od groma. Albo jestem za stara, albo za dużo tego typu książek przeczytałam, aby mnie coś naprawdę zachwyciło.
🖋️
Jeśli chodzi o plot twist, to mam mieszane odczucia. Trochę (bardzo) to wszystko naciągane. Jedynie co mnie zszokowało, że zbierałam szczękę z podłogi, to przyjaciel Eve. Tu chciałbym to skomentować ale nie będę spojlerować. Więc zostawiam ten temat.
🖋️
Reasumując. Jest to dobra książka, nawet bardzo dobra, ale bez problemu jestem w stanie wymienić nawet obudzona w środku nocy, co najmniej 5 tytułów, które tą książkę biją na łeb. Mimo to polecam. Jeśli ktoś rzadko sięga po ten gatunek, zapewne Nauczyciele go zachwycą.
@czytamy.i.oceniamy

To uczucie gdy jesteś pewna, że sięgasz po thriller wszechczasów, a okazuje się zwykłym .
🖋️
Nie będę kłamać,Nauczycieli kupiłam tylko i wyłącznie bo książka jak i sama autorka mają niewiarygodnie dobrą opinie. Moje oczekiwania, co do pióra Freidy, były niewyobrażalnie wysokie. I może dlat...

Rozwiń

Zwiń

To nie jest Mróz jakiego znałam.
📚
Węzeł czasu, to swego rodzaju opowieść romantyczna z elementami fantastycznymi jak podróże w czasie których dokonuje główna bohaterka Agnieszka/Agnes.
🖋️
I to właśnie te elementy fantastyczne nie do końca mnie przekonywały do tej powieści. Po prostu nie lubię tego typu książek. Nie czytam Sience Fiction, fantasy, Urban Fantasy itp. Po Węzeł czasu sięgnęłam tylko i wyłącznie, bo przyniósł mi ją Mikołaj 🧑‍🎄. Osobiście w życiu nie kupiłabym tego typu książki. Ale!
Ale, Mróz tak poprowadził fabułę, że nie mogłam przestać czytać. I nawet te podróże w czasie przestały mi przeszkadzać. Mimo że jest to poniekąd romans, jestem przekonana, że mężczyźni, którzy sięgną po tę powieść nie będą znudzeni. Tu każdy znajdzie swój wątek, któremu będzie kibicował.
🖋️
Styl, język i sposób poprowadzenia fabuły, to typowy styl Mroza. Doskonale wie jak przekonać i zaciekawić czytelnika i kiedy spuścić bombę.
🖋️
Moim skromnym zdaniem zakończenie to najsłabszy punkt tej historii. Bez fajerwerków. Nie było tego WOW. Nic spektakularnego. Trochę mnie rozczarowało. Mimo tego że czystym sumieniem mogę Ci polecić tą książkę. Nawet jeśli nie lubisz fantastyki.
@czytamy.i.oceniamy

To nie jest Mróz jakiego znałam.
📚
Węzeł czasu, to swego rodzaju opowieść romantyczna z elementami fantastycznymi jak podróże w czasie których dokonuje główna bohaterka Agnieszka/Agnes.
🖋️
I to właśnie te elementy fantastyczne nie do końca mnie przekonywały do tej powieści. Po prostu nie l...

Rozwiń

Zwiń

"Ta niepewność odróżnia moją historię od historii innych kobiet i tą niepewnością przesiąkniesz, gdy będziesz czytał kolejne strony mojej książki. Już za chwilę opowiem Ci wszystko od początku."
Paulina Prokop
🖋️
Gdy zobaczyłam post z naborem recenzentów do tej książki,od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać, że to historia, która zostanie ze mną na długo albo na zawsze...
🖋️
To książka napisana wprost, tak jakbyś była z Pauliną na kawie, a ona postanowiła opowiedzieć Ci najgorsze chwile swojego życia. Będziesz z nią płakać i będziesz się z nią śmiać. Jeśli jesteś mamą bliźniaków bądź wcześniaków doskonale zrozumiesz jej tok myślenia. Jeśli jesteś po prostu mamą tak jak ja, również będziesz się z nią bać. Bo strachu o życie i zdrowie własnego dziecka nie można sobie wyobrazić, tego nie da się porównać do czegokolwiek innego. A Paulina bała się podwójnie.
🖋️
Historia bardzo osobista. Ale też historia nie dla każdego. Więc dla kogo ❓ Przede wszystkim dla kobiet w podobnej sytuacji. Świadomość, że ktoś już to przeżył i dał radę, bywa pokrzepiająco napędzająca. I dla kobiet takich jak ja, które tuż przed 40stką zaplanowały macierzyństwo i urodziły. Bez problemów. Bez komplikacji. Zdrowe dziecko. Aby jeszcze bardziej doceniły jak ogromne mają szczęście.
🖋️
To co rzuciło mi się w oczy w tej historii. To powtarzane wielokrotnie przez autorkę zdanie "Oszczędzałam się w ciąży. Tak bardzo na siebie uważałam". Zapewne ktoś już Ci to powiedział i zapewne nie do końca mu uwierzyłaś. Ale ja powiem Ci to jeszcze raz. TO NIE TWOJA WINA, że urodziłaś 2 miesiące wcześniej. NIE TWOJA ‼️
🖋️
Ta historia ma moje specjalne miejsce w sercu. Bardzo wzruszająca. Bardzo osobista. To książka przy której płakałam przez 149 stron non stop. Najlepsza jaką czytałam w 2025 roku. Najbardziej wzruszająca jaką przeczytałam w życiu .
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje @prokopwsieci
@czytamy.i.oceniamy

"Ta niepewność odróżnia moją historię od historii innych kobiet i tą niepewnością przesiąkniesz, gdy będziesz czytał kolejne strony mojej książki. Już za chwilę opowiem Ci wszystko od początku."
Paulina Prokop
🖋️
Gdy zobaczyłam post z naborem recenzentów do tej książki,od razu w...

Rozwiń

Zwiń

Na początku czytania moje ADHD dostało ADHD ‼️
Tu zaczyna się wszystko z grubej rury, bez wstępów, bez zbędnego gadania. Od razu jesteśmy w środku wydarzeń. Książka całkowicie pozbawiona opisów. Tylko akcja, w 95% oparta na dialogach.
🖋️
Jak pisałam wyżej na początku ciężko było mi się wdrożyć w temat i niewiarygodnie szybkie tempo wydarzeń. Po około 70 stronach, było już dużo lepiej. Nie, że akcja zwalnia tylko moje ADHD się przyzwyczaiło do stylu autora, a strony przewracały się same.
🖋️
Mamy tu narrację z dwóch perspektyw, policjanta Jana Grota i partnera ofiary Tomka pseudonim Bursztyn. Co ciekawe autor w przypadku narracji Bursztyna zastosował to, co Jo Nesbo w książce Syn. Mianowicie Tomek to antybohater,co prawda działający w słusznej sprawie ale dosłownie po trūpach do celu, byle ocalić siebie. I czytelnik mu kibicuje. W moim przypadku bardziej niż policjantowi.
🖋️
Co do stylu i języka Karwowski wybrał chyba najlepszą drogę, czyli krótko, prosto i życiowo. Język ulicy, bardzo autentyczny, momentami odnosiłam wrażenie, że wyjęty z filmów Vegi (to nie zarzut). Ten kryminał, to najlepszy przykład,że prosto i bez słownego kombinowania to najlepsza droga. Czytelnicy lubią prawdziwe dialogi, a slang, którym posługujemy się na co dzień wzmaga autentyczność bohaterów.
🖋️
Zakończenia są dosłownie dwa. Z perspektywy Jana Grota i Bursztyna. Tu następuje (w moim odczuciu) lekki zgrzyt. Mam na myśli finał z perspektywy policjanta. Coś mi tu ewidentnie nie zagrało. Zdaje sobie sprawę, że jest to niezwykle autentyczne zakończenie sprawy i poniekąd tu idealnie pasuje. Ale trochę takie nijakie. Przepraszam, tak to odebrałam.
🖋️
Reasumując. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Grzegorza Karwowskiego i zapewne nie ostatnie. Odcienie przemocy, to coś zupełnie innego na polskim rynku czytelniczym. Oryginalnie poprowadzona fabuła i niezwykle szybkie tempo robi tu robotę! Nie ma opcji, że czytelnik zacznie się nudzić. Tu nie ma na to czasu! Świetna książka. Czekam na następne.
@czytamy.i.oceniamy

Na początku czytania moje ADHD dostało ADHD ‼️
Tu zaczyna się wszystko z grubej rury, bez wstępów, bez zbędnego gadania. Od razu jesteśmy w środku wydarzeń. Książka całkowicie pozbawiona opisów. Tylko akcja, w 95% oparta na dialogach.
🖋️
Jak pisałam wyżej na początku ciężko było mi się wd...

Rozwiń

Zwiń