Profil użytkownika: Justyna

Kocham kryminały retro,ale z Chłopcami z miasta się nie polubiłam.
🖋️
Od książek retro oczekuje przede wszystkim odwzorowania tamtejszego klimatu. Czytając mam przenieś się w czasie. Tak się dzieje,gdy sięgam po po powieści Grzegorza Kalinowskiego. On potrafi perfekcyjnie oddać i równocześnie wprowadzić czytelnika w realia, w których dzieje się akcja powieści. W Chłopcach z miasta po prostu tego się nie czuje. Dlaczego ❓
🖋️
Podejrzewam, że winna jest temu "sucha narracja". Cała książka to "report mafioza". Suchy, chłodny, wypruty z emocji, tylko fakty. Byliśmy, zrobiliśmy, zero jakiegokolwiek rysu psychologicznego bohaterów. Możliwe, że właśnie taki był zamysł autora, w moim przypadku zadziałał na niekorzyść. Zdawkowe opisy Chicago lat 50, potęgują odczucie słabego researchu. Po prostu nie czułam tej historii, mimo że pomysł na książkę jest naprawdę dobry. Dodatkowo w moim przypadku elementu zaskoczenia nie było wcale. Od samego początku przewidziałam,jakie rozwiązanie wybierze autor.
🖋️
Reasumując. Język dobry, szybko się czyta. Ale od powieści retro oczekuje wyżej wymienionych rzeczy. Rzadnej w Chłopcach z miasta nie znalazłam. Pomysł ratuje książkę. Połączenie faktów z fikcją literacką uważam za ciekawe rozwiązanie. Z Chłopcami z miasta się nie polubiłam ale jestem przekonana, że wielu z was ta historia może się podobać. Bo to nie jest zła książka. Myślę, że bardziej do gustu przypadnie męskiej części czytelników.
[Współpraca barterowa z @wydawnictwowaspos]
@czytamy.i.oceniamy

Kocham kryminały retro,ale z Chłopcami z miasta się nie polubiłam.
🖋️
Od książek retro oczekuje przede wszystkim odwzorowania tamtejszego klimatu. Czytając mam przenieś się w czasie. Tak się dzieje,gdy sięgam po po powieści Grzegorza Kalinowskiego. On potrafi perfekcyjnie oddać i równocześ...

Rozwiń

Zwiń

Chociaż do grupy młodzieży dawno przestałam być zaliczana, skusiłam się na młodzieżowy kryminał historyczny w klimacie dwudziestolecia międzywojennego. Czy żałuje? Nie! Ale mam kilka uwag.
🖋️
Jeśli mam być szczera, to w swoim życiu przeczytałam jeden (!) kryminał młodzieżowy. Nie pamiętam tytułu, ale więcej po ten gatunek nie sięgnęłam. Jako nastolatka odkryłam Simona Becetta, Tess Gerritsen i Nesbo. Zaskocze was, ale Kto zabije Georgie Morgan? To naprawdę przyjemna lektura dla dorosłego i rewelacyjna powieść dla nastolatków.
🖋️
Wyważony, tak jednym słowem określiłabym tą powieść. Język i styl autorki są na bardzo dobrym poziomie. Narracja prowadzona z perspektywy młodego dżentelmena Patricka daje vibe tajemnicy i niepewności. Świetne zagranie z pierwszym trūpem.
🖋️
Przejdźmy teraz do słabszych (w moim odczuciu) stron książki. Przede wszystkim zbyt wolne (przegadane) tempo akcji. Klimatu dwudziestolecia międzywojennego kompletnie nie czułam. Szczerze mówiąc, jeśliby pominąć kilka opisów strojów, spokojnie można tą historię osadzić w czasach współczesnych. I tak się momentami czułam czytając. Autorka nie weszła w ten świat, nie zagłębiła się w nim bardziej, co skutkowało słabym ukazaniem tamtejszych realiów. Rysy bohaterów bardzo pobieżnie potraktowane, ciężko odróżnić jednego od drugiego.
🖋️
Ale rozumiem, to jest literatura młodzieżowa, może za dużo wymagam od tego gatunku? Zapewne tego o czym pisze większość młodych czytelników nawet nie zauważy, bądź nie będzie im to przeszkadzało. Jeszcze tylko jedna uwaga. Samo rozwiązanie zagadki i towarzyszące im plot twisty, a raczej w moim odczuciu pomieszanie z poplątaniem, bardziej mnie zniecierpliwiły niż wzbudziły ciekawość. Zakończenie to minimum 4 rozdziały totalnego "lania wody", zbędne strony. Historia zdecydowanie zyskałaby więcej,gdyby zakończyć ją dużo wcześniej.
🖋️
Reasumując. Mimo moich kilku uwag, pamiętajcie, że jest to literatura młodzieżowa, a ta ma być przede wszystkim lekka w odbiorze i nie zmęczyć czytelnika. I taka właśnie jest powieść Aleksandry Maciejowskiej. Kto zabił Georgie Morgan? Polecam młodym czytelnikom lubiącym powieści detektywistyczne z wątkiem romantycznym.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje @wydawnictwomieta

@czytamyioceniamy

Chociaż do grupy młodzieży dawno przestałam być zaliczana, skusiłam się na młodzieżowy kryminał historyczny w klimacie dwudziestolecia międzywojennego. Czy żałuje? Nie! Ale mam kilka uwag.
🖋️
Jeśli mam być szczera, to w swoim życiu przeczytałam jeden (!) kryminał młodzieżowy. Nie pamiętam ...

Rozwiń

Zwiń

Pieśniarz - poezja wśród prozy
🖋️
Są historie, które przeczytasz,a na drugi dzień zapominasz o ich istnieniu. Są też historie, które zostają z nami na lata. Taki właśnie jest Pieśniarz. Duszny. Niepokojący. Metaforyczny.
🖋️
Aleksandra Konefał, radzę zapamiętać Ci to nazwisko, bo kobieta pisze WYBITNIE dobrze. Autorka poprzez metaforę idealnie odwzorowała współczesny świat i współczesnego człowieka. Bohaterowie to zarówno dzieci jak i dorośli.
🖋️
Pieśniarz, to lekko baśniowa proza balansująca między realizmem a fantazją. Ale pisana klasycznie. Początkowo zaczyna się zwyczajnie, wręcz niewinnie, a narastające napięcie rodzi się z emocji, relacji i reakcji. Twojej reakcji!
🖋️
Pieśniarz, to zbiór (tylko) 6 opowiadań. Ale w tym przypadku zdecydowanie jakoś i profesjonalizm przebija ilość. To jak nieszablonowo Konefał żągluje metaforą, w jaki sposób dobrała ją (metaforę) do wieku bohatera, świadczy o jej literackiej dojrzałości i profesjonalizmu jaki wkłada w każde zdanie.
🖋️
Reasumując. Uwierz mi, że Pieśniarz, to nie pseudo literacki bełkot, owiany nieudolną filozoficzną aurą z tanimi efektami. To literatura na MISTRZOWSKIM poziomie. Wybitnie dobre opowiadania. Aleksandra Konefał autorka, którą z czystym sumieniem mogę polecić nawet najbardziej wymagającemu czytelnikowi. Najwyższa jakość. Najlepsze opowiadania jakie w życiu przeczytałam.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje @aleksandrakonefal
czytamy.i.oceniamy

Pieśniarz - poezja wśród prozy
🖋️
Są historie, które przeczytasz,a na drugi dzień zapominasz o ich istnieniu. Są też historie, które zostają z nami na lata. Taki właśnie jest Pieśniarz. Duszny. Niepokojący. Metaforyczny.
🖋️
Aleksandra Konefał, radzę zapamiętać Ci to nazwisko, bo kobieta p...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli miałabym jednym zdaniem podsumować Flashback powiedziałabym. Mętlik i chaos w głowie.
🖋️
Do tej lektury podeszłam z dużą rezerwą i mieszanymi uczuciami. Nie wierzyłam, że mnie czymkolwiek zaskoczy. Dlaczego ❓ Z reguły unikam thrillerów z wątkiem romansu. Te które dotychczas czytałam, po prostu uwłaszczają inteligencji czytelnika. Serio ‼️ Intryga rodem z podstawówki i powielane schematy. Dlatego z góry przyjęłam, że Flashback niczym mnie nie zaskoczy, a fabuła się nie obroni.
🖋️
Najmocniejszą stroną tej historii jest bez wątpienia postać Iana. Wielowarstwowość oraz wielowątkowość tego bohatera, sprawia, że nie możemy oderwać się od lektury. Tajemnica którą ukrywa, to creme de la creme całej historii. ON gra tu pierwsze skrzypce. Dr Jekyll and Mr Hyde? Psychoza? No właśnie co ❓ Razem z Ianem odkrywamy prawdę o nim samym ❓ Na pewno ❓ Tu niczego nie wiesz na 100% Wiesz tyle ile ON sam zechce Ci wyjawić.
🖋️
Jeśli ta książka byłaby pisana tylko i wyłącznie z perspektywy Iana, miałaby u mnie 10🌟/10 Język i styl naprawdę dobry. Tempo akcji doskonale rozbudza w czytelniku ciekawość. Idealny thriller. PRAWIE, bo tu zbliżamy się do celu, który w moim odczuciu psuje połowę książki. A mowa o Zoe.
🖋️
To, że bohater irytuje jest ok. Przynajmniej jest "jakiś" nie musimy wszystkich lubić. Ale tu wkradł się błąd (celowy bądź nie) w logicznym rozumowaniu. Przypuszczam co autorzy mieli na myśli i co chcieli osiągnąć. Ale, logicznie to nie ma sensu. Już wyjaśniam.
🖋️
Mamy panią detektyw (Zoe) która celowo nie informuje swojego przełożonego, że jest w posiadaniu informacji o kolejnym m0rderstwie. O tym, że nie potrafi rozwiązać rebusu (poziom dla początkujących) nawet nie wspomnę. Dodatkowo nie podejmuje żadnych działań na własną rękę, aby powstrzymać "seryjnego" A, kto celowo zataja kluczowe informacje w sprawie m0rderstwa (mataczy) podlega karze ‼️ Jestem świadoma, że w wielu książkach policjanci działają na własną rękę, ponad prawem. Ale no właśnie DZIAŁAJĄ ‼️ A Zoe siedzi i czeka na kolejną ofiarę. Widzicie różnicę ❓
🖋️
Reasumując. Na pewno sięgnę po kolejną część Flashback. Za pewne będę chciała przeczytać samodzielną książkę Gostyńskiego (P.K.Farion już poznałam) Nie wierzę, że to piszę ale Flashback to bardzo dobra książka. Jeśli wyrwałabym strony z Zoe, byłby to idealnie zaplanowany i napisany thriller. Niestety co przeczytasz to nie odczytasz 🫣 Dlatego Flashback ma u mnie 8🌟/10
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje @wydawnictwootwarte
Czytamy.i.Oceniamy

Jeśli miałabym jednym zdaniem podsumować Flashback powiedziałabym. Mętlik i chaos w głowie.
🖋️
Do tej lektury podeszłam z dużą rezerwą i mieszanymi uczuciami. Nie wierzyłam, że mnie czymkolwiek zaskoczy. Dlaczego ❓ Z reguły unikam thrillerów z wątkiem romansu. Te które dotychczas czytałam,...

Rozwiń

Zwiń

Dziewięć historii inspirowanych życiem, niezwykle przyjemnych w odbiorze.
🖋️
Po ten gatunek literacki sięgam bardzo rzadko, żeby nie powiedzieć wcale. Podejmując "wyzwanie" zrecenzowania debiutanckiego zbioru opowiadań Jedyną ucieczką jest sen Wojciecha Edwarda Sprengela, miałam równocześnie oczekiwania wysokie i rzadne ‼️ Mówiąc rzadne mam na myśli totalnie czystą kartę.
🖋️
Zbiór opowiadań liczy 9 historii inspirowanych po prostu życiem. Przynajmniej 7 z nich mogło się wydarzyć, ale nie musiały. 9 historii opowiadających o relacjach między ludzkich, o uzależnieniu, o miłości tej szczęśliwej i tej niespełnionej. A to wszystko przedstawione z perspektywy mężczyzny. Artysty, lekko ducha, mężczyzny dotkniętego traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości oraz chłopca i nastolatka.
🖋️
Wszystko opisane w bardzo przyjemny sposób. Tak prosto (nie prostacko!) Ty nie czytasz, Ty siedzisz z Nim (głównym bohaterem) gdzieś w barze, przy szklaneczce soku 😉 i słuchasz jego opowieści. Bez zbędnych udziwnień i filozoficznego zacięcia. Po prostu słuchasz, nie mogąc doczekać się kolejnej.
🖋️
Reasumując. Ten zbiór opowiadań wyróżnia ( jak na debiutanta) niezwykła estetyka językowa. To urzekło mnie najbardziej. A także ukryty przekaz, każde opowiadanie jest o czymś innym,ale łączy je pozytywny pierwiastek. Tą książkę polecam każdemu, w szczególności na zastój czytelniczy jest idealna. Lekka forma przekazu, estetycznie spójna. Wojciech Edward Sprengel to moje odkrycie roku. Będę wyczekiwać kolejnego zbioru opowiadań.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuje autorowi @wojciechedwardsprengel
@czytamy.i.oceniamy

Dziewięć historii inspirowanych życiem, niezwykle przyjemnych w odbiorze.
🖋️
Po ten gatunek literacki sięgam bardzo rzadko, żeby nie powiedzieć wcale. Podejmując "wyzwanie" zrecenzowania debiutanckiego zbioru opowiadań Jedyną ucieczką jest sen Wojciecha Edwarda Sprengela, miałam ...

Rozwiń

Zwiń

Ciekawi dlaczego 40 wydawnictw, stwierdziło, że ta książka nie nadaje się do druku ❓ Ja już wiem i nie omieszkam Wam tego zdradzić ‼️
📚
Opis wydawcy brzmi świetnie, więc co mogło pójść nie tak ❓
🖋️
Tą współpracę podjęłam, będąc przekonana, że to może być bardzo dobry thriller. Dobrze było przez pierwsze 35 stron i 30 ostatnich. Co do pozostałych, no cóż mam kilka uwag.
🖋️
Antyinformacja, to książka z tych, które nic do Twojego życia nie wniosą. Przeczytać, zapomnieć. Główni bohaterowie czytaj Szymon Cugowski i jego koledzy, nie robią nic tylko chleją wódę, opowiadają niestworzone historię, klnąc przy tym na potęgę. I na tym autor opar całą fabułę. No bardzo ciekawe 🙈
🖋️
Zapewne teraz zadajcie pytanie co z Nią, Sylwią psycholożką popychającą swoich pacjentów do sam0b0jstwa ❓Ten wątek mógł być fundamentem tej powieści. Mógł stworzyć rewelacyjną psychotyczną historię. Mógł dużo ale. Został tak nieudolnie i pobieżnie poprowadzony. Jest tak bardzo surrealistyczny, że spokojnie mogę zakwalifikować go do gatunku sience fiction. Posłużę się przykładem (spojler). Sylwia pacjentów do sam0b0jstwa popycha na pierwszej, góra drugiej wizycie (!) Robiąc to w taki sposób, że uśmiech żenady nie schodził mi z twarzy.
🖋️
I tu rozumiem zamysł autora. Bowiem zastosował on, zjawisko głębokiej psychozy. Swoją drogą uwielbiam ten zabieg w powieściach. Jeśli mogę coś zasugerować (autorowi),to odsyłam do dwóch książek, gdzie ten zabieg jest perfekcyjnie poprowadzony. Lauren North (Zdrada doskonała) Marii Gąsienicy - Zawadzkiej (Ciemiężyca). Tak,to się robi Panie Wcisło!
🖋️
Dlaczego odsyłam? Bo tu jest błąd narracyjny ‼️ Jeśli decydujemy się na wprowadzenie do fabuły wątku psychozy, narracja zawsze powinna być pierwszoosobowa (prawda subiektywna), a nie jak w tym przypadku narracja trzecioosobowa wszechwiedząca nadal prawda subiektywna! Owszem można wprowadzić fabułę z dwóch perspektyw. Ale narrator wszechwiedzący MUSI przedstawiać prawdę obiektywną ‼️A, tu wychodzi, że nie jeden z bohaterów Cierpi na psychozę, tylko narrator. Pytanie kim jest narrator ❓ Zapewne zamysłem autora było wprowadzenie dezinformacji (Antyinformacji), świetny plan, tylko źle wykonany. Powtarzam jeszcze raz, narrator wszechwiedzący MUSI przedstawiać prawdę obiektywną ‼️ Wcisło nie wyprowadził czytelnika w pole, on po prostu go oszukał. A może taki był zamysł? Jeśli tak, to książka tym bardziej nie ma większego sensu. Bo zabawa jest wtedy, gdy jedno mówi prawdę,a drugie kłamie. A czytelnik sam decyduje komu ufać!
🖋️
Jeszcze pochyle się bliżej nad językiem, który jest nieuzasadnienie wulgarny, wręcz odpychający. I nie, nie jestem osobą pruderyjną. Jak każdy Polak używam przecinków na "K". Ale Antyinformacja nimi ocieka w bardzo niesmacznej formie, kompletnie nie pasujący do całokształtu.
🖋️
Komu mogłabym polecić tą książkę ❓ Na pewno czytelnikom 18+ Pytanie czy chcę polecić Antyinformacje ❓ Decyzję jak zawsze zostawiam Wam. A ta recenzja jest wyłącznie moim subiektywnym zdaniem, z którym macie prawo się nie zgadzać. W moim odczuciu, jest to mocno przeciętna książka z ogromnym,ale kompletnie nie wykorzystanym potencjałem .
Za egzemplarz serdecznie dziękuje @antywydawnictwo
@czytamy.i.oceniamy

Ciekawi dlaczego 40 wydawnictw, stwierdziło, że ta książka nie nadaje się do druku ❓ Ja już wiem i nie omieszkam Wam tego zdradzić ‼️
📚
Opis wydawcy brzmi świetnie, więc co mogło pójść nie tak ❓
🖋️
Tą współpracę podjęłam, będąc przekonana, że to może być bardzo dobry thriller. Dobrze był...

Rozwiń

Zwiń

To uczucie gdy jesteś pewna, że sięgasz po thriller wszechczasów, a okazuje się zwykłym .
🖋️
Nie będę kłamać,Nauczycieli kupiłam tylko i wyłącznie bo książka jak i sama autorka mają niewiarygodnie dobrą opinie. Moje oczekiwania, co do pióra Freidy, były niewyobrażalnie wysokie. I może dlatego zawód jest tak mocny .
🖋️
Proszę mnie źle nie zrozumieć. Ogólnie Nauczyciele, to bardzo dobrze zbudowany pod kontem psychologicznym thriller. Sam czytelnik na początku nie do końca poprawnie orientuje się w sytuacji. Zapewne jest to spowodowane narracją z dwóch perspektyw Eve - nauczycielki i Addie - uczennicy. Które mogą ze swojego punktu widzenia zakrzywiać czy wręcz zakrywać rzeczywistość. Język, styl oraz sposób poprowadzenia fabuły bardzo dobry, szybko się czyta i książka nie nudzi. Ale ‼️
🖋️
Ale tak skonstruowane i podobnie napisane thrillery mam na półce od groma. Albo jestem za stara, albo za dużo tego typu książek przeczytałam, aby mnie coś naprawdę zachwyciło.
🖋️
Jeśli chodzi o plot twist, to mam mieszane odczucia. Trochę (bardzo) to wszystko naciągane. Jedynie co mnie zszokowało, że zbierałam szczękę z podłogi, to przyjaciel Eve. Tu chciałbym to skomentować ale nie będę spojlerować. Więc zostawiam ten temat.
🖋️
Reasumując. Jest to dobra książka, nawet bardzo dobra, ale bez problemu jestem w stanie wymienić nawet obudzona w środku nocy, co najmniej 5 tytułów, które tą książkę biją na łeb. Mimo to polecam. Jeśli ktoś rzadko sięga po ten gatunek, zapewne Nauczyciele go zachwycą.
@czytamy.i.oceniamy

To uczucie gdy jesteś pewna, że sięgasz po thriller wszechczasów, a okazuje się zwykłym .
🖋️
Nie będę kłamać,Nauczycieli kupiłam tylko i wyłącznie bo książka jak i sama autorka mają niewiarygodnie dobrą opinie. Moje oczekiwania, co do pióra Freidy, były niewyobrażalnie wysokie. I może dlat...

Rozwiń

Zwiń

To nie jest Mróz jakiego znałam.
📚
Węzeł czasu, to swego rodzaju opowieść romantyczna z elementami fantastycznymi jak podróże w czasie których dokonuje główna bohaterka Agnieszka/Agnes.
🖋️
I to właśnie te elementy fantastyczne nie do końca mnie przekonywały do tej powieści. Po prostu nie lubię tego typu książek. Nie czytam Sience Fiction, fantasy, Urban Fantasy itp. Po Węzeł czasu sięgnęłam tylko i wyłącznie, bo przyniósł mi ją Mikołaj 🧑‍🎄. Osobiście w życiu nie kupiłabym tego typu książki. Ale!
Ale, Mróz tak poprowadził fabułę, że nie mogłam przestać czytać. I nawet te podróże w czasie przestały mi przeszkadzać. Mimo że jest to poniekąd romans, jestem przekonana, że mężczyźni, którzy sięgną po tę powieść nie będą znudzeni. Tu każdy znajdzie swój wątek, któremu będzie kibicował.
🖋️
Styl, język i sposób poprowadzenia fabuły, to typowy styl Mroza. Doskonale wie jak przekonać i zaciekawić czytelnika i kiedy spuścić bombę.
🖋️
Moim skromnym zdaniem zakończenie to najsłabszy punkt tej historii. Bez fajerwerków. Nie było tego WOW. Nic spektakularnego. Trochę mnie rozczarowało. Mimo tego że czystym sumieniem mogę Ci polecić tą książkę. Nawet jeśli nie lubisz fantastyki.
@czytamy.i.oceniamy

To nie jest Mróz jakiego znałam.
📚
Węzeł czasu, to swego rodzaju opowieść romantyczna z elementami fantastycznymi jak podróże w czasie których dokonuje główna bohaterka Agnieszka/Agnes.
🖋️
I to właśnie te elementy fantastyczne nie do końca mnie przekonywały do tej powieści. Po prostu nie l...

Rozwiń

Zwiń