Profil użytkownika: Rach

Książka, w której na zmianę mamy do czynienia ze szczegółowo opisanymi fascynującymi w swojej dziwacznej realistyczności wspomnieniami bohaterki i rozlazłymi filozofiami, które na myśl przywodzą coś w rodzaju notatek zapisywanych w telefonie w gimnazjum po kolejnym nudnym dniu w szkole.

Jestem wielką fanką twórczości autorki, a ta książka nie tyle mnie rozczarowała, co była dokładnie tym, czym się spodziewałam, zostawiając przy tym po sobie jakiś niesmak. Kunszt autorki jest okej i powieści nie można zarzucić, że czyta się ją opornie. Nie, czyta się ją dobrze i nawet momentami faktycznie spełnia swoją obietnice o byciu opisem zbioru traum z pogranicza pokoleń.

Mój problem jest jednak podobny do tego, który bohaterka miała z jednym ze swoich byłych chłopaków. Książka sprzedaje mi filozofie, które ostatnio zaprzątały mój umysł w wieku nastoletnim i które już dawno łatwo obaliłam lub przyjęłam, jako coś co nie jest żadną filozofią tylko faktem, z którym żyje każdy.

W związku z tym ostatecznie, mimo momentami trudnej tematyki, wydaje mi się, że książka jest bardziej dla ludzi zbliżających się do umownej granicy dorosłości lub ewentualnie trochę balansujących po jej drugie stronie. Ewentualnie dla tych, którzy naprawdę umiłowali sobie tą pustkę, którą dobrze by było w pewnym momencie porzucić - w miarę możliwości ;).

Życzę dla autorki dalszego eksperymentowania z pisaniem, bo absolutnie to nie jest hejt, który ma się kończyć tym, że "mogła się nie brać za pisanie". Niech się bierze i niech dalej poszerza swoje horyzonty.

Książka, w której na zmianę mamy do czynienia ze szczegółowo opisanymi fascynującymi w swojej dziwacznej realistyczności wspomnieniami bohaterki i rozlazłymi filozofiami, które na myśl przywodzą coś w rodzaju notatek zapisywanych w telefonie w gimnazjum po kolejnym nudnym dniu w szkole.

Jestem wielką fanką twórczości autorki, a ta książka nie tyle mnie rozczarowała, co...

Sięgnęłam po tą książkę po przeczytaniu zaledwie pierwszego zdania opisu. Czekałam na dobry moment, żeby ją przeczytać trzęsąc się niecierpliwie.

Nie jestem zawiedziona. Zły Samarytanin to perełka wśród polskiej literatury grozy. Oddaje klimat czasu, w którym dzieje się akcja, a do świata przedstawionego dodaje smaczki horrorowe, żeby czytelnik mógł spokojnie podziwiać brutalność i potworność warszawskiej Pragi międzywojnia i jedynie od czasu do czasu zadawać sobie pytanie: czy ktoś na to wszystko patrzy? czy nastanie tu sprawiedliwość? W dodatku autor skupia się w pełni na perspektywie jednego bohatera, dzięki czemu potrzeba zobaczenia podróży psychologicznej jest zaspokojona bez zbędnego rozszerzania fabuły.

To po prostu wspaniała rozrywka dla fanów brudu, bijatyk i wątpliwej moralności ludzi, a do tego ma w sobie element klasycznej grozy, która odwołuje się do ludzkiego lęku przed tym, że ktoś przygląda się naszym grzechom.

Sięgnęłam po tą książkę po przeczytaniu zaledwie pierwszego zdania opisu. Czekałam na dobry moment, żeby ją przeczytać trzęsąc się niecierpliwie.

Nie jestem zawiedziona. Zły Samarytanin to perełka wśród polskiej literatury grozy. Oddaje klimat czasu, w którym dzieje się akcja, a do świata przedstawionego dodaje smaczki horrorowe, żeby czytelnik mógł spokojnie podziwiać...

"Piękne z ciebie zwierzę, wiesz?"

Inna Dusza jest zarazem studium zła i przemocy, jak i studium Bydgoszczy i Polski lat dziewięćdziesiątych. Orbitowski szczędzi wybujałych epitetów i poetyckich porównań. Pozwala przedmiotom i wydarzeniom mówić samym za siebie i jednocześnie zdradza swoje uważne oko. Narrator w jego wydaniu po prostu zauważa więcej, ale niekoniecznie więcej komentuje.

Muszę przyznać, że taki rodzaj pisania jednocześnie sprawia, że książkę czyta się bardzo lekko, ale też, że historia w niej zawarta uderza jeszcze mocniej. Być może dlatego, że to na nas spada ciężar oceny tego co się dzieje: z chłopakami, z miastem, z dorosłymi.

Postać Jędrka, wykreowana, co prawda na istniejącej osobie, ale jak zarzeka się autor - wciąż wykreowana, wydaje się cholernie uczciwa. To młody chłopak, który ma rozterki, ma chęci, może nawet ma marzenia, a jednocześnie od pierwszych stron jego ubytek jest widoczny. I chociaż jest uprzejmy, pracowity, bywa nawet humorzasty, wciąż czuć, że coś musi być nie tak. Może dlatego, że się tego spodziewamy, a może dlatego, że postać jest tak dobrze poprowadzona, że nasze instynkty wyłapują coś, czego inni nie zdążyli.

Uważam, że książka jest świetna, ale wydaje mi się, że niektóre rzeczy, które akurat powinny były wybrzmieć zostały pominięte.

"Piękne z ciebie zwierzę, wiesz?"

Inna Dusza jest zarazem studium zła i przemocy, jak i studium Bydgoszczy i Polski lat dziewięćdziesiątych. Orbitowski szczędzi wybujałych epitetów i poetyckich porównań. Pozwala przedmiotom i wydarzeniom mówić samym za siebie i jednocześnie zdradza swoje uważne oko. Narrator w jego wydaniu po prostu zauważa więcej, ale niekoniecznie więcej...