Wschodzi Krwawy Księżyc. Opada Krwawa Zasłona...
Siedem rodów. Siedmioro mistrzów. I Turniej, w którym może przetrwać tylko jeden z nich.
Od pokoleń rodziny w Ilvernath rywalizują ze sobą o dostęp do wysokiej magii. Jedynym sposobem, by go sobie zapewnić jest wygrana w Turnieju.
Siedem rodów, Lowe'owie, Macaslanowie, Thorburnowie, Grieve'owie, Paynowie, Darrowowie i Blairowie, raz na dwadzieścia lat wybierają spośród swoich krewnych jednego reprezentanta, mistrza, którego celem będzie wywalczenie wysokiej magii, eliminując pozostałych mistrzów.
Tylko jeden z nich wyjdzie z Turnieju żywy.

Zanim wzięłam się za książkę "Wszyscy jesteśmy łotrami", wszelkie rekomendacje i opinie, jakie słyszałam na jej temat w okolicach premiery, zdążyły już ulecieć z mojej pamięci, dlatego też do lektury podeszłam właściwie bez żadnych oczekiwań. Jasne, liczyłam po cichu na coś angażującego, a magiczna rywalizacja między ambitnymi nastolatkami obiecana w opisie sugerowała, że może jednak się nie przeliczę.

Ta mroczna opowieść stoi klimatem, niepokojącym i mrocznym. Najpierw zostajemy odurzeni unoszącym się w powietrzu napięciem przed nadchodzącym Turniejem, później pozwalamy się wciągnąć w wir kolejnych wydarzeń. Sam turniej przypomina połączenie Głodowych Igrzysk z "Igrzysk Śmierci" i turnieju trójmagicznego z serii o Harrym Potterze. Magiczny i niebezpieczny świat wykreowany wspólnymi siłami przez dwie autorki, C. L. Herman i Amandę Foody, kojarzyć się może z kulturą szkocką, a to za sprawą szkockobrzmiących imion i nazwisk oraz istoty wielkich rodów, klanów.

Ciekawy koncept, osadzić w roli protagonistów zastęp szarych moralnie postaci i aspirujących złoczyńców. Faworyzowanie któregokolwiek z nich, wybieranie swojej ulubionego mistrza, jest tutaj jak gra w rosyjską ruletkę. No, skoro już i tak od samego początku wiemy, że spośród siódemki przeżyje tylko jeden... Wybierajcie więc ostrożnie i na własne ryzyko.

Sytuacja fabularna zmienia się dynamicznie, jak w krwawym kalejdoskopie. Początkowo autorki skupiają się na bohaterach, na budowaniu ich motywów, relacji pomiędzy nimi i ogólnego klimatu otaczającego ich świata, dlatego książka może wydać się dłużąca, ale warto wytrzymać do końca. W końcówce akcja nabiera tempa, pozostawiając nas z wieloma więcej pytaniami niż odpowiedziami. I, och, nie ma opcji, żebym nie wzięła się od razu za kolejny tom (a zarazem finał) tej opowieści!

Wschodzi Krwawy Księżyc. Opada Krwawa Zasłona...
Siedem rodów. Siedmioro mistrzów. I Turniej, w którym może przetrwać tylko jeden z nich.
Od pokoleń rodziny w Ilvernath rywalizują ze sobą o dostęp do wysokiej magii. Jedynym sposobem, by go sobie zapewnić jest wygrana w Turnieju.
Siedem rod...

Rozwiń Zwiń

Co byś zrobiła, gdyby w domu tuż obok ciebie mieszkał jeden z najprzystojniejszych celebrytów współczesnego showbiznesu?
Po rozstaniu z chłopakiem Lucy Meyer przeprowadza się do swojej najlepszej przyjaciółki mieszkającej z mężem aktorem na ekskluzywnym osiedlu. Ich sąsiadem jest inny aktor, Adam Connor, przystojny i niedawno rozwiedziony gwiazdor filmowy.
Ciężko się powstrzymać, żeby nie wykorzystać takiej okazji i nie zerknąć przez płot. Choćby raz... albo dwa?
W wyniku nieporozumienia, Lucy zostaje uznana za stalkerkę i trafia do aresztu, poprzysięgając tam Adamowi wieczną nienawiść. Postanowiła też, że już nigdy więcej się nie zakocha i nie pozwoli złamać sobie serca, lecz "nigdy" to wyjątkowo poważne słowo.
Poza tym, to samo życie nie filmowcy zwykło pisać najciekawsze scenariusze...

"To hate Adam Connor" trafiło na moją listę książek do przeczytania zaraz po tym, jak natrafiłam na nią w księgarni i otworzyłam stronę z dedykacją. Poczułam wtedy, że autorka zwraca się bezpośrednio do mnie i postanowiłam przekonać się, co jeszcze ma mi do powiedzenia. Niestety, minęło się to z moimi oczekiwaniami.

Książka Elli Maise okazała się laurką dla kobiet lubiących popatrzeć sobie na przystojnych aktorów i snuć fantazje o związaniu się z nimi. Sam pomysł uważam za niezły, jednak sposób jego opowiedzenia jest trochę płytki i zbyt... wulgarny, jak na mój gust. I tak, wiem, że to romans (może nawet erotyk, biorąc pod uwagę ilość scen i opisów o erotycznym charakterze), ale wiem też, że taką książkę da się napisać ze smakiem. Ella Maise siliła się na potoczność, ale wyszło jej ordynarnie i niezręcznie, niestety. Narracja Lucy brzmiała tak, jakby dziewczyna ciągle była pijana. I na(d)palona. Fakt, czasem była, ale wtedy trzeźwa powinna brzmieć nieco bardziej ogładnie, nie sądzicie?

To nie jedyny narracyjny problem – czuć w niej, że coś nas ominęło. Wprawdzie jest ona prowadzona tak, abyśmy byli w stanie zrozumieć treść książki (wiedza z poprzedniego tomu osadzonego w tym uniwersum nie jest nam potrzebna, bo tak, taki tom istnieje i nosi w Polsce tytuł "Pokochać Jasona"), niemniej sporo wątków przypomina trochę prywatny żart, którego jako czytelnicy nie rozumiemy. Mówię tutaj choćby o wątku przyjaźni między Lucy i Olive oraz wątku Olive i Jasona. Nie ulega wątpliwości, że ta dwójka miała już swoje wielkie love story, które rozegrało się w innej książce, we wspomnianym już wcześniej poprzednim tomie, a Lucy odegrała tam rolę najlepszej przyjaciółki i ma swój moment teraz.

Fabuła trzyma już trochę lepszy poziom. Podobnie jak w filmach, w których grywa Adam, sporo w niej dynamiki i zwrotów akcji, kilka z nich szczerze mnie zaskoczyło. Zdarzają się w niej pewne absurdalne, mało logiczne sytuacje, ale hej, to wciąż romans, prawda? A w romansach nawet takie sytuacje potrafią uchodzić za zabawne, nawet urocze. Bolało mnie tylko, że treść była stale infantylizowana nawiązywaniem do seksu. Jakiś przykład? Proszę bardzo – dziecko jest bliskie utopienia się w basenie, więc Lucy rusza mu na ratunek (i chwała jej za to) i myśli o tym, że mogłaby za to odebrać od jego seksownego ojca nagrodę w postaci, cytuję, "nielimitowanych orgazmów". A to tylko jeden z przykładów...

Mam problem z Lucy jako główną bohaterką, ponieważ składa się z dwóch cech – nieodpartego pociągu do wszystkiego, co cielesne i seksowne oraz całej reszty. Gdyby nie to pierwsze, musiałabym przyznać, że zgadzam się z nią w wielu kwestiach i na wielu płaszczyznach mogę się z nią identyfikować. Jednakże, ponieważ to pierwsze jest dominującą cechą osobowości Lucy Meyer, ciężko mi ją brać na poważnie... Przynajmniej Adam reprezentował tutaj jakąś dojrzałość. Jakąś.

Gdybym wiedziała, że książka ta jest bardziej erotyczna niż romantyczna, nawet ta osławiona we wstępie dedykacja nie przekonałaby mnie do jej przeczytania. Potencjał był, można tu było pogłębić wątek trudnych relacji rodzinnych Lucy, przyjrzeć się bliżej światowi showbiznesu, zamiast rozpisywać się o seksualnych fantazjach i potrzebach głównej bohaterki. Całość byłaby wtedy o niebo bardziej angażująca. Ostatecznie padłam ofiarą za bardzo romantycznej okładki i za bardzo obiecującego opisu.

Co byś zrobiła, gdyby w domu tuż obok ciebie mieszkał jeden z najprzystojniejszych celebrytów współczesnego showbiznesu?
Po rozstaniu z chłopakiem Lucy Meyer przeprowadza się do swojej najlepszej przyjaciółki mieszkającej z mężem aktorem na ekskluzywnym osiedlu. Ich sąsiadem jest inny akto...

Rozwiń Zwiń

Rose Devereux od dziecka pasjonowała się komputerami i programowaniem.
Zaprogramowana przez nią aplikacja MASH potrafiąca przewidzieć przyszłość użytkownika z 93-procentową skutecznością miała być tylko projektem zaliczeniowym do szkoły. Okazała się strzałem w dziesiątkę i przykuła uwagę dużej firmy informatycznej. Proponuje Ro dofinansowanie i kampanię reklamową opartą na jednej z funkcji MASH – dobieraniu użytkowników w pary. Żeby przyciągnąć potencjalnych nowych użytkowników, Ro również rozwiązuje test.
Problem pojawia się w momencie, gdy MASH paruje ją z Alistairem Millerem, chłopakiem, który niegdyś był jej najbliższą osobą na świecie, ale z którym od dawna już nie rozmawia...
Kampania reklamowa musi trwać, a Ro i Miller muszą udawać parę, by MASH nie straciło na wiarygodności. Chłopak zgadza się, bo współpraca z Ro oznacza pieniądze, a pieniądze oznaczają dostanie się na wymarzone studia.
Ale czy tylko to?
W 93 procentach przewidywalności MASH, pozostałe 7 procent to wielka niewiadoma...

"7 procent Ro Devereux" to jedna z tych książek, do których możecie przysiąść, a ona już sama się Wami zajmie. Płynnie przeprowadzi przez dynamiczną narrację i zapewni rozrywkę na jedno, może dwa posiedzenia.

Ellen O'Clover napisała przyjemną, niewymagającą młodzieżówkę z fajnym motywem przewodnim – aplikacją stworzoną przez główną bohaterkę. Żałuję, że więcej przestrzeni nie poświęcono tu programowaniu, ale doceniam to rzadkie jak na nastolatkę hobby. Ponadto mamy tu motywy fake datingu oraz friends-to-lovers, elektryzujące połączenie, któremu, choć wiemy doskonale, do czego doprowadzi, nie sposób odmówić uroku.

Cała historia została poprowadzona lekko, choć nie wszystkie tematy w niej poruszone są równie lekkie. Taka lekkość potrafi być zaletą, mi jednak zabrakło nieco pogłębienia pewnych kwestii i wątków. No choćby ten najgłówniejszy, wątek relacji Ro i Millera. Może dzięki temu bardziej bym się w nie zaangażowała?

Niemniej miło spędziłam czas z Ro i śledziłam jej perypetie. Zapiszcie sobie tytuł "7 procent Ro Devereux" na wypadek, kiedy będziecie potrzebować odmóżdżającej, typowo rozrywkowej lektury i właśnie tak radzę do niej podejść. Rozkładanie jej na czynniki pierwsze i doszukiwanie się w nich logiki tylko odbierze Wam zabawę.

Rose Devereux od dziecka pasjonowała się komputerami i programowaniem.
Zaprogramowana przez nią aplikacja MASH potrafiąca przewidzieć przyszłość użytkownika z 93-procentową skutecznością miała być tylko projektem zaliczeniowym do szkoły. Okazała się strzałem w dziesiątkę i przykuła uwagę ...

Rozwiń Zwiń

Vanilla Bourbon daleko do zwyczajnej szesnastolatki.
Kobiety w jej rodzinie dziedziczą szczególny dar – potrafią odczuwać emocje innych ludzi poprzez kolory, kształty, zapachy...
Dla Vanilli kłamstwo pachnie białym piżmem, radość pachnie cytrusami, zaskoczenie fiołkami, zmęczenie skoszoną trawą, a miłość... hm.
Pełen zapachów świat Vanilli staje na głowie, gdy niespodziewanie znika jej mama, zabierając ze sobą klucz do skrzyni drogocenną recepturą perfum, tak ważną dla rodzinnego, perfumiarskiego biznesu. Pozostawia córce jedynie pusty kawałek pergaminu i laskę wanilii. Czy to jakaś wskazówka?
Vanilla spróbuje rozgryźć tę zagadkę. Trafiwszy do Bourbon Manor pod opiekę krewnych, zrobi wszystko, by okryć prawdę, co tak naprawdę stało się z jej mamą. Jedynymi osobami, którym może zaufać jest cierpiąca na demencję babcia oraz tajemniczy chłopak, Axel, co do intencji którego Vanilla wcale nie jest taka pewna...

Opis "Osobliwego daru Vanilli Bourbon", a dokładniej jego audiobookej wersji, zapachniał mi lekką młodzieżówką, odpowiednią do umilenia mi pracy przy komputerze. I rzeczywiście mi ją umiliła! To dobra książka w swoim gatunku. Łączy w sobie wszystkie jej najfajniejsze elementy: jest i subtelna magia, i rodzinna tajemnica, miłość i przyjaźń, zwroty akcji i nastoletnie dylematy. Przede wszystkim spodobał mi się pomysł z darem dziedziczonym przez kobiety z rodu Bourbon, trąci trochę rodzinną sagą! Sama treść jest niedługa i dużo się w niej dzieje, przez co nie sposób się nudzić.

Tytułowa Vanilla, ze swoimi mrocznymi stylizacjami, ponurymi żartami, powściągliwością i burkliwością, przypomina mi trochę netfliksową Wednesday Addams. A w duecie Axelem... Wprawdzie nie lubię, gdy motyw enemies to lovers ma swoje źródło w jakieś bliżej nieokreślonej niechęci do siebie nawzajem oraz gdy niechęć ta rozwiewa się równie szybko, co zawiązuje, ale ten duet z czasem robi się naprawdę uroczy, tak wspierający. Szczerze polubiłam ich relację i wybaczam im nawet ten nieszczęsny początek.

Autorka trochę pospieszyła się z końcówką. Nim się zorientowałam, było już po książce. Główna intryga rozwiązała się błyskawicznie, ale przynajmniej domknęła wszystkie wątki.

I okej, niby mogłabym się przyczepić do kilku innych drobiazgów, między innymi do tego, że intelektualne kwestie wypowiadane przez Vanillę brzmiały czasem karykaturalnie. Ale w ogólnym rozrachunku drobiazgi te nie przeszkadzały mi aż tak bardzo. "Osobliwy dar Vanilli Bourbon" miał być dla mnie przede wszystkim rozrywką, sposobem na umilenie sobie czasu i tym właśnie był.

Mańka Smolarczyk proponuje nam przyjemną, pachnącą najrozmaitszymi emocjami opowieść, przy której miło spędza się czas. Jeśli czegoś takiego szukacie, bierzcie w ciemno!

Vanilla Bourbon daleko do zwyczajnej szesnastolatki.
Kobiety w jej rodzinie dziedziczą szczególny dar – potrafią odczuwać emocje innych ludzi poprzez kolory, kształty, zapachy...
Dla Vanilli kłamstwo pachnie białym piżmem, radość pachnie cytrusami, zaskoczenie fiołkami, zmęczenie skoszoną ...

Rozwiń Zwiń

Zanim Pippa Fitz-Amobi wybrała temat swojego projektu rozszerzonego, została zaproszona do udziału w grze...
Na wyspie Joy doszło do zbrodni – zamordowano seniora rody Remych. Mógł to zrobić każdy spośród zaproszonych przez niego gości, przebywających wtedy na wyspie, ale tylko jedno z nich jest zabójcą.
Pip nie do końca ma ochotę brać w tym udział. Zamiast rozwiązywać zagadkę fikcyjnego morderstwa na przyjęciu urodzinowym swojego kolegi, wolałaby zostać w swoim pokoju i poświęcać czas na naukę.
Lecz przebieg tej niepozornej gry zmieni coś w myśleniu Pip i popchnie do decyzji, która na zawsze zmieni jej życie...

Przyznam się już na samym początku, zatęskniłam trochę za Little Kilton. Dlatego właśnie sięgnąłam po "Zgadnij kto"! Po przeczytaniu całej bestsellerowej trylogii autorstwa Holly Jackson i przeprawie przez opisane przez nią nierzadko naprawdę mocne sprawy kryminalne, miło było wrócić do Pip i nieco lżejszej zagadki – zagadki w formie gry w klimacie lat 20., zorganizowanej w ramach zabawy na przyjęciu urodzinowym.

Dla Pip to rozgrzewka przed jej pierwszym prawdziwym i poważnym śledztwem, które przeprowadzamy z nią w "Przewodniku po zbrodni według grzecznej dziewczynki". Dla nas to okazja, by ponownie się z nią spotkać i towarzyszyć jej w grze. A gra przybiera naprawdę ciekawy obrót, zwłaszcza, że granice pomiędzy uczestnikami imprezy a postaciami, które odkrywają, zaczynają się zacierać...

Można wyłapać tu sporo smaczków, jeśli zna się już wspomnianą wyżej trylogię. Jednakże, o czym warto wspomnieć, nie trzeba jej znać, by cieszyć się lekturą "Zgadnij kto". Powiem więcej, nie widzę przeszkód, żeby to właśnie od tej części rozpocząć przygodę z Pip Fitz-Amobi. Bądź co to prequel, nie spoileruje ciągu dalszego.

Dlatego niezależnie od tego, czy już ją znacie czy jeszcze nie, ta krótka książeczka jest dobrą opcją i przyjemną rozrywką. Kolejna rzecz, do której muszę się przyznać, nie spodziewałam się takiego zakończenia!

Zanim Pippa Fitz-Amobi wybrała temat swojego projektu rozszerzonego, została zaproszona do udziału w grze...
Na wyspie Joy doszło do zbrodni – zamordowano seniora rody Remych. Mógł to zrobić każdy spośród zaproszonych przez niego gości, przebywających wtedy na wyspie, ale tylko jedno z nic...

Rozwiń Zwiń

Do tego lombardu nikt nie trafia przez przypadek...
Dwudziestojednoletnia Ishikawa Hana od dzieciństwa pomaga ojcu w prowadzeniu rodzinnego interesu. Nie jest to jednak zwyczajne miejsce, w którym można odsprzedać stare przedmioty.
Lombard Ishikawów kryje się za drzwiami małej tokijskiej ramenowni i otwiera tylko przed tymi klientami, którzy potrzebują jego usług – ludźmi, którzy potrzebują uwolnić się od ciężaru własnych wyborów. Tylko tutaj mogą oddać go w zamian za spokój ducha i pudełko zielonej herbaty.
Pan Ishikawa przechodzi na emeryturę, powierzając lombard Hanie. Ma ona rozpocząć swój pierwszy dzień w roli nowej właścicielki, gdy orientuje się, że jej ojciec zniknął.
By go odnaleźć, Hana będzie musiała zagłębić się w oniryczny świat pełen dziwów i niebezpieczeństw. W towarzystwie intrygującego nieznajomego spróbuje rozwiązać zagadkę zniknięcia ojca.
Czy będzie gotowa zapłacić cenę za prawdę?

Kiedy w propozycji recenzenckiej przeczytałam, że "Water Moon. Księżyc w Wodzie" jest najbardziej wyczekiwaną książką fantasy 2025 roku, pomyślałam: "chwileczkę, jak to? I ja o niej nie słyszałam?!". Uwielbiam fantastykę i zdziwiłam się, że akurat ten tytuł umknął mi gdzieś wśród innych zagranicznych premier. Zaintrygowana postanowiłam się przekonać, co Samantha Sotto Yambao ma mi do zaoferowania w swojej najnowszej książce.

Tak więc, co kryje ta piękna, bajkowa okładka? Równie bajkową treść, idealną dla osób lubiących estetykę filmów Studia Ghilbi. To było moje pierwsze skojarzenie z tutejszymi opisami scenerii: światów z papieru, wiosek przygotowujących gwiazdy na nocne niebo, osobliwych targów zawieszonych w chmurach i wody potrafiącej przenieść w niemal dowolnej miejsce. Ciekawie wyważona akcja potrafi wzbudzić niepokój, by zaraz potem ukoić skołatane nerwy i kompletnie oczarować.

Skoro już jesteśmy przy skojarzeniach – eteryczny klimat tej historii, obecne tu pogoń za marzeniami i pragnienie wolności, przypominały mi nieco "Niewidzialne życie Addie LaRue" od V. E. Schwab, a relacja Hany i Keishina analogicznie przypominała mi relację Addie i Henry'ego i może dlatego jeszcze mocniej ich polubiłam? Ta dwójka często rozmawia ze sobą, rzucając zakrywającymi o filozofię sentencjami i zdaję sobie sprawę, że nie wszystkim może to odpowiadać. Jednak takie filozofowanie to część osobowości ich obydwojga, Hana jest wrażliwą i buntowniczą duszą, a Kei wykształconym i ciekawym świata intelektualistą i z przyjemnością śledziłam ich dyskusje, niezależnie od tematu.

Dawno nie zanotowałam sobie tyle cytatów z jednej książki... Nie są może one czymś odkrywczym, przełomowym, zmieniającym mój światopogląd, ale pięknie i dosadnie ubierają w słowa myśli bardzo mi bliskie.

Okej, muszę przyznać, że w trakcie lektury pojawiło się u mnie przeczucia, że finał może mnie zaboleć. Pojawiały się ku temu pewne przesłanki (albo może po prostu to ja jestem wypaczona ostatnio przeczytanymi książkami, które emocjonalnie mnie wykończyły i teraz spodziewam się najgorszego?), ale ostatecznie nie było aż tak boleśnie. To znaczy, były pewne momenty, piję tutaj między innymi do ciebie, rozdziale 60, ale zakończenie okazało się zaskakująco satysfakcjonujące.

Podjęcie się zrecenzowania "Water Moon. Księżyc w Wodzie" to wybór, którego dokonałam spontanicznie, ale którego nie oddałabym za nic. Absolutnie go nie żałuję i wierzę, że opowieść Hany jeszcze przez długi czas nie uleci mi z pamięci. Ani z serca.

Do tego lombardu nikt nie trafia przez przypadek...
Dwudziestojednoletnia Ishikawa Hana od dzieciństwa pomaga ojcu w prowadzeniu rodzinnego interesu. Nie jest to jednak zwyczajne miejsce, w którym można odsprzedać stare przedmioty.
Lombard Ishikawów kryje się za drzwiami małej tokijskiej r...

Rozwiń Zwiń