Albo się wyczerpuje "formuła Kani", albo napisane zbyt szybko... Słabsze niż zazwyczaj. Może też trylogia grecka i "Gołoborze" zmieniły perspektywę, standardy, poprzeczkę... Nic by się nie stało, gdyby ominąć tę książkę.

Albo się wyczerpuje "formuła Kani", albo napisane zbyt szybko... Słabsze niż zazwyczaj. Może też trylogia grecka i "Gołoborze" zmieniły perspektywę, standardy, poprzeczkę... Nic by się nie stało, gdyby ominąć tę książkę.

Tragedia Górnośląska w wydaniu wspomnieniowych, niezwykłe świadectwo drastycznych wywózek i pobytach w sowieckich łagrach, walor dokumentalny znaczy, literacki średni.

Tragedia Górnośląska w wydaniu wspomnieniowych, niezwykłe świadectwo drastycznych wywózek i pobytach w sowieckich łagrach, walor dokumentalny znaczy, literacki średni.

Intrygujący temat uczący uważnosci. To bardzo cenne. Dużo zacięcia naukowego. Jednak specyficzny asortyment zbiorów mnie nie urzekł... Faktycznie, jak ktoś już napisał, bardziej o zbieractwie niż kolekcjonerstwie.

Intrygujący temat uczący uważnosci. To bardzo cenne. Dużo zacięcia naukowego. Jednak specyficzny asortyment zbiorów mnie nie urzekł... Faktycznie, jak ktoś już napisał, bardziej o zbieractwie niż kolekcjonerstwie.

Niezaspokojone oczekiwania. Słabiutkie powiązania poszczególnych opowieści mimo mozolnego ich poszukiwania. Dużo schematów, trochę sentymentów... Nic by się nie stało, gdybym nie sięgnął po tę książkę.

Niezaspokojone oczekiwania. Słabiutkie powiązania poszczególnych opowieści mimo mozolnego ich poszukiwania. Dużo schematów, trochę sentymentów... Nic by się nie stało, gdybym nie sięgnął po tę książkę.

Nie jest to arcydzieło literackie, ale w klasie lekkiej prozy kryminalnej retro pozycja znakomita. Pyszna zabawa, najlepsza Szymiczkowa w serii, najbardziej dopieszczona... Pięknie skrojony język, wymodelowany klimat epoki, niezrównana biżuteria odwołań do prawdziwych historii i autentycznych postaci. Polecam! PS Zgadzam się z krytykami okładki.

Nie jest to arcydzieło literackie, ale w klasie lekkiej prozy kryminalnej retro pozycja znakomita. Pyszna zabawa, najlepsza Szymiczkowa w serii, najbardziej dopieszczona... Pięknie skrojony język, wymodelowany klimat epoki, niezrównana biżuteria odwołań do prawdziwych historii i autentycznych postaci. Polecam! PS Zgadzam się z krytykami okładki.

W ramach powrotów przeczytana kolejny raz... Wybitna powieść, znakomita literacko. Klasyka, która nie traci z upływem lat.

W ramach powrotów przeczytana kolejny raz... Wybitna powieść, znakomita literacko. Klasyka, która nie traci z upływem lat.

Proste czytadełko, dość przyjemne, ale mnóstwo uproszczeń, niczego nie zgłębia. Wybierałem powieść tropem malarstwa i na tym szlaku zawiodłem się zupełnie.

Proste czytadełko, dość przyjemne, ale mnóstwo uproszczeń, niczego nie zgłębia. Wybierałem powieść tropem malarstwa i na tym szlaku zawiodłem się zupełnie.

Wydawnictwo bezcenne ze względu na szacunek do tradycji i języka - zarówno ogólnopolskiego jak i gwary cieszyńskiej (jednej z najbliższych staropolszczyźnie), czyli krainy, która powstała z uśmiechu Boga...

Wydawnictwo bezcenne ze względu na szacunek do tradycji i języka - zarówno ogólnopolskiego jak i gwary cieszyńskiej (jednej z najbliższych staropolszczyźnie), czyli krainy, która powstała z uśmiechu Boga...

Świetny album. Ciekawy pomysł! Trochę nierówny poziom opisów poszczególnych spraw - niektóre bardzo celnie spointowane, inne rozmyte. Treść wykracza poza sam problem znikania dzieł, ale dotyczy pojmowania sztuki i jej przemian. Daje okazję do zamyślenia się nad przemijaniem sztuki i człowieka - zarówno artysty jak i odbiorcy, ale też zawiera gorzką refleksję dotyczącą świadomego niszczenia dzieł... Bardzo wartościowa lektura.

Świetny album. Ciekawy pomysł! Trochę nierówny poziom opisów poszczególnych spraw - niektóre bardzo celnie spointowane, inne rozmyte. Treść wykracza poza sam problem znikania dzieł, ale dotyczy pojmowania sztuki i jej przemian. Daje okazję do zamyślenia się nad przemijaniem sztuki i człowieka - zarówno artysty jak i odbiorcy, ale też zawiera gorzką refleksję dotyczącą...

Bardzo dobrze się czyta tę powieść, wszystko, co powinna mieć literatura, zrealizowane z talentem. Historia wartościowa i zmusza do myślenia, ciekawe portrety bohaterów, elementy zaskoczenia. Warto przeczytać, zostaje w głowie na dłużej.

Bardzo dobrze się czyta tę powieść, wszystko, co powinna mieć literatura, zrealizowane z talentem. Historia wartościowa i zmusza do myślenia, ciekawe portrety bohaterów, elementy zaskoczenia. Warto przeczytać, zostaje w głowie na dłużej.

Ryszard Koziołek to niezwykle inteligentny i elokwentny literaturoznawca, dobry i skuteczny nauczyciel, człowiek myślący. To się potwierdza w felietonach z "Polityki". Potrafi dziwić się światem, zgłębić jego sprawy, uśmiechnąć się. Poziom jednak jest tu nierówny, nie wszystko się idealnie spina. Najbardziej zapamiętałem cytat z książki Grynberga z relacją z pogrzebu Edelmana - wstrząsający obraz i prawdziwa literatura...

Ryszard Koziołek to niezwykle inteligentny i elokwentny literaturoznawca, dobry i skuteczny nauczyciel, człowiek myślący. To się potwierdza w felietonach z "Polityki". Potrafi dziwić się światem, zgłębić jego sprawy, uśmiechnąć się. Poziom jednak jest tu nierówny, nie wszystko się idealnie spina. Najbardziej zapamiętałem cytat z książki Grynberga z relacją z pogrzebu...

Manieryczne... Pierwsze opowiadanie zaciekawia formą, która później, niestety, się powtarza. Najmocniejsze wrażenie robi "W dół leśną drogą", bo tu jest i pomysł fabularny, i głęboka refleksja. Generalnie zachwiane proporcje między językowym eksperymentem a treścią.

Manieryczne... Pierwsze opowiadanie zaciekawia formą, która później, niestety, się powtarza. Najmocniejsze wrażenie robi "W dół leśną drogą", bo tu jest i pomysł fabularny, i głęboka refleksja. Generalnie zachwiane proporcje między językowym eksperymentem a treścią.

Przede wszystkim wzruszenie, mnóstwo empatii... Opowieści o tym, że wiele da się naprawić i że czas można pokonać.... Jest też smutna refleksja o przemijaniu i dewaluacji niegdysiejszych zauroczeń. Pani Agata pięknie opowiada nie tylko dzieciom.

Przede wszystkim wzruszenie, mnóstwo empatii... Opowieści o tym, że wiele da się naprawić i że czas można pokonać.... Jest też smutna refleksja o przemijaniu i dewaluacji niegdysiejszych zauroczeń. Pani Agata pięknie opowiada nie tylko dzieciom.

Historia rodowej zemsty bez znieczulenia... Zestaw, w większości prawdziwych, dramatycznych i okrutnych morderstw - jak z Antologii Polskiego Reportażu. Nokautuje... Tu nie idziemy tropem zagadki jak w większości innych powieści autora, tu dostajemy cios za ciosem.

Historia rodowej zemsty bez znieczulenia... Zestaw, w większości prawdziwych, dramatycznych i okrutnych morderstw - jak z Antologii Polskiego Reportażu. Nokautuje... Tu nie idziemy tropem zagadki jak w większości innych powieści autora, tu dostajemy cios za ciosem.

Kocham i uwielbiam Chagalla. Biografia trudnego życia w bardzo trudnych czasach, chociaż tło historyczne nieprzerysowane. Książka pokazuje niezwykle mocny związek sztuki z przeżyciami artysty, ale pozwala odkryć uniwersalność jego przesłania. Dużo ciemnych stron charakteru mistrza. Biografia zmusza do przemyśleń o własnym życiu, nie pozostawia czytelnika obojętnym. Brakuje mi reprodukcji niektórych dzieł, które są omawiane jako niezwykle istotne, wolałbym je też bezpośrednio przy tekście. Dzieło merytoryczne, obiektywne, przejmujące. Bardzo polecam!

Kocham i uwielbiam Chagalla. Biografia trudnego życia w bardzo trudnych czasach, chociaż tło historyczne nieprzerysowane. Książka pokazuje niezwykle mocny związek sztuki z przeżyciami artysty, ale pozwala odkryć uniwersalność jego przesłania. Dużo ciemnych stron charakteru mistrza. Biografia zmusza do przemyśleń o własnym życiu, nie pozostawia czytelnika obojętnym. Brakuje...

Jest to jakaś zabawa literacka, ale poniżej poziomu mojego ulubionego pisarza, nic z tej historii nie wynika. Może gdyby poszło w stronę Doyle'a byłoby lepiej, a zawędrowało do Christie, czyli bardziej intuicja niż logika.

Jest to jakaś zabawa literacka, ale poniżej poziomu mojego ulubionego pisarza, nic z tej historii nie wynika. Może gdyby poszło w stronę Doyle'a byłoby lepiej, a zawędrowało do Christie, czyli bardziej intuicja niż logika.