Szaleństwo i śmierć spłyną z gór

Profesorowa Szczupaczyńska wyrusza do Zakopanego, by rozwikłać zagadkę śmierci Jędrusia Kolibki. Z wrodzonym sobie talentem dochodzi do prawdy nie tylko w tej sprawie, ale wyjaśnia też przyczynę śmierci brata Jędrusia, Wojciecha, zakwalifikowana wcześniej jako naturalna. Najlepsza w całej powieści nie jest jednak intryga kryminalna, a koloryt lokalny Zakopanego z początku XX wieku. Te same narzekania, które znamy i dziś - na drożyznę w tatrzańskim kurorcie, na tłok i walkę prawdziwej góralszczyzny z tą podrobioną, wymyśloną przez przybyszów spoza Tatr takich jak Stanisław Witkacy czy Jan Gwalbert Pawlikowski. Na zalew tandety ze Szwajcarii i dalekosiężne plany "ucywilizowania" małej, tonącej w błocie wioski poprzez budowę bądz kanalizacji bąz założenia elektryczności (na obie te rzeczy brakowało pieniędzy). Jacek Dehnel vel Maryla Szymiczkowa zapewnia, że wiele spraw, o których pisze, zaczerpnął z przedwojennych gazet, ba! nawet niektóre wypowiedzi autentycznych osób, przytaczane w książce są dosłownymi cytatami. Przyjemna, choć nieco straszna lektura - bo lata lecą, a wszystko jest prawie po staremu.

Profesorowa Szczupaczyńska wyrusza do Zakopanego, by rozwikłać zagadkę śmierci Jędrusia Kolibki. Z wrodzonym sobie talentem dochodzi do prawdy nie tylko w tej sprawie, ale wyjaśnia też przyczynę śmierci brata Jędrusia, Wojciecha, zakwalifikowana wcześniej jako naturalna. Najlepsza w całej powieści nie jest jednak intryga kryminalna, a koloryt lokalny Zakopanego z początku...

Pomysł dobry i powinien być samograjem ale jednak coś nie wyszło. Wątła intryga kryminalna utonęła w powodzi opisów osób i miejsc ściągniętych z książek Macieja Pinkwarta.

Pomysł dobry i powinien być samograjem ale jednak coś nie wyszło. Wątła intryga kryminalna utonęła w powodzi opisów osób i miejsc ściągniętych z książek Macieja Pinkwarta.

Czyta się miło i przyjemnie takim kurzgalopkiem. Profesorowa Szczupaczyńska znów w akcji, i jakby nam trochę odmłodniała. Jednakże jak dla mnie trochę za mało kryminału w kryminale, nawet jak na Szczupaczyńską. Mimo wszystko lubię to uniwersum sprzed 100 lat i język , jakim posługują się twórcy zwani Marylą Szymiczkową.

Czyta się miło i przyjemnie takim kurzgalopkiem. Profesorowa Szczupaczyńska znów w akcji, i jakby nam trochę odmłodniała. Jednakże jak dla mnie trochę za mało kryminału w kryminale, nawet jak na Szczupaczyńską. Mimo wszystko lubię to uniwersum sprzed 100 lat i język , jakim posługują się twórcy zwani Marylą Szymiczkową.

Nie ma nudy, hej.

Nie ma nudy, hej.

Kolejne spotkanie z profesorową Szczupaczewską, tym razem dzielna pani detektyw udaje się do Zakopanego. Tam czeka do rozwiązania zagadka kryminalna i galeria znanych historycznie postaci : generałowa Zamoyska, Witkacy - ojciec i syn i wielu innych. Okazja do poznania Zakopanego z początku XX wieku, mody, wypraw górskich, rozrywek. Pomysł na powieść dobry, ale profesorowa bez Krakowa czuje się nieco zagubiona, niech nie wybiera się do Warszawy! Wspaniały kryminał retro, choć nie chodzi tu tylko o zagadkę , ważniejsza i ciekawsza jest cała warstwa obyczajowa .

Kolejne spotkanie z profesorową Szczupaczewską, tym razem dzielna pani detektyw udaje się do Zakopanego. Tam czeka do rozwiązania zagadka kryminalna i galeria znanych historycznie postaci : generałowa Zamoyska, Witkacy - ojciec i syn i wielu innych. Okazja do poznania Zakopanego z początku XX wieku, mody, wypraw górskich, rozrywek. Pomysł na powieść dobry, ale profesorowa...

Książka lekka, dobrze napisana, przez co bardzo szybko się ją czyta. Nie jest to jednak klasyczny kryminał, raczej przyjemna przygodówka, w której na końcu dostajemy po prostu rozwiązanie zagadki.

Książka lekka, dobrze napisana, przez co bardzo szybko się ją czyta. Nie jest to jednak klasyczny kryminał, raczej przyjemna przygodówka, w której na końcu dostajemy po prostu rozwiązanie zagadki.

Profesorowa Szczupaczyńska znowu w swoim żywiole! Tym razem odwiedza Zakopane. Zabawne zetknięcie światów oszczędnej Zofii i górali, którzy każą sobie za wszystko płacić, lokalnych koligacji i zbrodni, która obnaża chciwość i namiętność. Świetnie się bawiłam, czytając! Jak zawsze autorzy wynajdują mnóstwo smaczków językowych i historycznych i świetnie wplatają je w przygody charakternej profesorowej!

Profesorowa Szczupaczyńska znowu w swoim żywiole! Tym razem odwiedza Zakopane. Zabawne zetknięcie światów oszczędnej Zofii i górali, którzy każą sobie za wszystko płacić, lokalnych koligacji i zbrodni, która obnaża chciwość i namiętność. Świetnie się bawiłam, czytając! Jak zawsze autorzy wynajdują mnóstwo smaczków językowych i historycznych i świetnie wplatają je w przygody...

Zofia Szczupaczyńska porównywana jest do panny Marple z powieści Agaty Christie. We wcześniejszych tomach cyklu, nie wszystkie czytałam, nie do końca zgadzałam się z tym porównaniem, teraz jednak zaprezentowała wielki kunszt psychologiczny. Pokazane jest, jak bacznie obserwuje ludzi, słucha ich i błyskawicznie wyciąga wnioski. Nawet gdy rozmawia z kimś, widzi, co się dzieje dookoła i zapamiętuje, jak w tym samym czasie zachowują się inni ludzie, do tego wychwytuje wszystkie nietypowe elementy. Nie jest skupiona na sobie, tylko na innych osobach. Nie ulega stereotypom, gdy widzi kogoś, np. sprawiającego na pierwszy rzut oka bardzo spokojnego, oddanego pracy, rzetelnego itp., ma świadomość, że to pierwsze wrażenie niekoniecznie jest zgodne z tym, kim naprawdę jest ta osoba. Zofia jest do tego mocno elastyczna w obserwacjach, gotowa jest zmienić wcześniejsze zdanie po zaobserwowaniu nowej sytuacji.
całość
https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2026/03/maryla-szymiczkowa-szalenstwo-i-smierc.html

Zofia Szczupaczyńska porównywana jest do panny Marple z powieści Agaty Christie. We wcześniejszych tomach cyklu, nie wszystkie czytałam, nie do końca zgadzałam się z tym porównaniem, teraz jednak zaprezentowała wielki kunszt psychologiczny. Pokazane jest, jak bacznie obserwuje ludzi, słucha ich i błyskawicznie wyciąga wnioski. Nawet gdy rozmawia z kimś, widzi, co się dzieje...

Profesorowa trzyma poziom! Szczególne gratulacje za potraktowanie Klossowitza. Bezczelny typ, co on sobie myślał? Natomiast, żeby nie pozwolić profesorowi na małżeńską erupcję w Zakopanem? Za to minus dla Autor/ki,-ów. I jeszcze jeden minus: jakże to Profesorowa może tak tragicznie błędnie powiedzieć: Qui prodest, zamiast Cui prodest?? To jest obelga dla królewsko-stołecznego Miasta Krakowa i dla Uniwersytetu Jagiellońskiego, co niniejszym wpisuję do akt Szymiczkowej, pożal się Boże, korektorki...

Profesorowa trzyma poziom! Szczególne gratulacje za potraktowanie Klossowitza. Bezczelny typ, co on sobie myślał? Natomiast, żeby nie pozwolić profesorowi na małżeńską erupcję w Zakopanem? Za to minus dla Autor/ki,-ów. I jeszcze jeden minus: jakże to Profesorowa może tak tragicznie błędnie powiedzieć: Qui prodest, zamiast Cui prodest?? To jest obelga dla...

Jak w masło weszłam w przygody profesorowej Szczupaczyńskiej. Zachwycił mnie język, zdania wielokrotnie złożone i smakowite dygresje. Cała otoczka zewnętrzna jest może nawet ciekawsza od intrygi kryminalnej, ale na pewno sięgnę po poprzednie części.

Jak w masło weszłam w przygody profesorowej Szczupaczyńskiej. Zachwycił mnie język, zdania wielokrotnie złożone i smakowite dygresje. Cała otoczka zewnętrzna jest może nawet ciekawsza od intrygi kryminalnej, ale na pewno sięgnę po poprzednie części.