Profil użytkownika: Diabeł

CZŁOWIEK, KTÓRY KOCHAŁ PTAKI

Zdarza się, że trafiamy na książki, które wyjątkowo silnie trafiają w naszą uczuciowość. Książki, które odbieramy tak głęboko, że zdaje się nam, że z ich autorami mogłaby połączyć nas duchowa więź. Czytając o wydarzeniach, emocjach i przeżyciach innego człowieka jesteśmy w stanie postawić się w jego położeniu. Dotknąć jego duszy i serca. „Księga z San Michele” Axela Munthe to powieść z gatunku tych, które są niczym najjaśniejsza gwiazda na firmamencie. Świecąca tak wspaniałym światłem, że dociera do nas nawet mimo ponurej pogody. Czytając tę książkę dziś, aż trudno jest uwierzyć, że została napisana prawie sto lat temu. Jej unikatowa głębia nadal porusza.

Początek dwudziestego wieku to czas wielkiego postępu medycyny. Okres wielkich odkryć naukowych i czas, gdy powoli mity zostawały wypierane przez wiedzę. To właśnie wtedy swą karierę lekarską rozpoczął Axel Munthe. Szwedzki lekarz, który stał się najpopularniejszym medykiem we Francji. Jego droga do sukcesu nie była łatwa. Częstokroć po prostu sprzyjało mu szczęście. Munthe, człowiek o wielkiej wrażliwości, dusił się w roli, którą niejako sam sobie narzucił. Miał wielkie serce dla ludzi biednych oraz do wszystkich żyjących istot. Jego codzienność bywała przytłaczająca. Rosnąca sława medyka sprawiała, że do jego gabinetu trafiało coraz więcej hipochondryków i znudzonych życiem, rozhisteryzowanych dam. Axel Munthe cierpliwie znosił zarówno humory swych pacjentów jak i zawiść ze strony innych lekarzy. Jego działania motywowała chęć spełnienia największego marzenia – zamieszkania w białej willi na Capri, wśród prostych ludzi i śpiewu ptaków. Droga, którą musiał przejść, by zrealizować swój plan, najeżona była licznymi trudnościami. To z niej narodziła się ta opowieść – „Księga z San Michele”. Pełna humoru, ale i wzruszająca historia człowieka, który wielbił ptaki i udowadniał, że z niedźwiedziami polarnymi należy rozmawiać po szwedzku. Panie i panowie, poznajcie niezwykłego człowieka – medyka, psychiatrę i pisarza – Axela Munthe.

Axel Munthe ( 1857 – 1949 ) był nadwornym lekarzem szwedzkiej rodziny królewskiej. Zajęcie to porzucił, by przenieść się do Paryża. Tam szybko wyrobił sobie renomę i został lekarzem modnym wśród elit. Jednakże to nie możni tego świata leżeli w centrum jego zainteresowania. Paryż nocą, jego mroczne, zgniłe zaułki i przeraźliwa nędza, którą tak łatwo było lekceważyć tym, którzy wiedli inny żywot – to był świat, w którym Munthe odnajdywał prawdziwych ludzi. Bez wynagrodzenia, kierując się jedynie ludzką przyzwoitością i lekarskim poczuciem obowiązku, leczył tych, których świat nie chciał widzieć. Wiódł jak gdyby dwa żywoty – medyka popularnego, zapraszanego na salony i polecanego kolejnym zblazowanym znajomym. Zaś z drugiej strony był on postacią znaną wśród sióstr prowadzących przytułki dla najuboższych. Człowiekiem, który nie bał się nieść pomocy ich podopiecznym. Biedakom, ludziom, którzy spadli na samo dno studni świata i ich dzieciom. Narażony na kpiny i ostracyzm nigdy się nie ugiął. Z pokorą niósł pomoc tym, którzy jej najbardziej potrzebowali. Munthe śnił o realizacji swojego wielkiego marzenia. O tym, by kiedyś zamieszkać na wyspie Capri. W białym domu u boku kapliczki San Michele. Capri było dla niego uosobieniem najpiękniejszego snu. Miejscem, gdzie czas biegnie innym rytmem. W otoczeniu przyrody, dzikich zwierząt i ludzi, dla których liczą się inne wartości niż pieniądze, pragnął przeżyć swoje życie.

Autobiografia napisana w formie powieści. Poruszająca do głębi, rozczulająca, ale przede wszystkim dająca otuchę. Książka, która otula i obdarowuje cząstką nadzwyczajnej wrażliwości autora. Przenieśmy się w czasie. Spójrzmy na tę powieść i na postać jej autora oczami współczesnych mu ludzi. Pierwsze angielskie wydanie „Księgi z San Michele” ukazało się w 1929 roku. Szwedzkie w 1930, a polskie w 1933 roku. Sto lat temu. W czasach, gdy w Europie w siłę rósł faszyzm. W cyrkach obwoźnych pokazywano kalekich ludzi, a miłosierdzie dla zwierząt uważane było za fanaberię szaleńców. W takich czasach żył Axel Munthe. Człowiek niosący w sobie wielką wrażliwość. Obdarzony mądrością i empatią. Bardzo poruszające są refleksje autora dotyczące życia zwierząt. Okrucieństwa na jakie skazuje je człowiek i niemocy, z którą Munthe się borykał. Przepięknie pisze on o radości, prostej, ale i uduchowionej, jaką daje obcowanie ze zwierzętami, słuchanie śpiewu ptaku czy obserwowanie ich w nieskrępowanym locie. W jego domu towarzystwa dotrzymywała mu oryginalna menażeria : psy, syjamski kot i niesforny pawian Billy. One także stają się bardzo ważnymi bohaterami tej historii. Dużo uwagi poświęca autor niesprawiedliwości i krzywdzie, której zwierzęta doświadczają z rąk człowieka. Wstrząsająca jest myśl jak niewiele zmieniło się w tym temacie przez ostatnie sto lat. Nie jeździmy już bryczkami, nie umieramy na dyfteryt – przeciwnie – latamy w kosmos, a na naszych ulicach coraz częściej pojawiają się roboty, a mimo to, zwierzęta nadal są ofiarami naszego okrucieństwa.

„Księga z San Michele” jest powieścią napisaną z niezwykłym poczuciem humoru, pełną anegdot z barwnego życia doktora, ale i doskonale oddaną kroniką epoki. Zapisem mieszczańskiego życia, portretem ludzi, wycinkiem świata, który odszedł. Munthe to narrator cierpliwy, obdarzony dużym poczuciem humoru i bardzo inteligentny. Wspaniale tę powieść się czyta. Otwiera przed nami nowe horyzonty, pozwala zatopić się w opowieści i wywołuje refleksje. Wszyscy nosimy w sobie swoje Capri – miejsce, do którego dążymy. Humor autora, miejscami sarkastyczny i cięty, bawi mimo upływu lat. Postacie, które spotkał na wyboistej drodze swojego życia, niewiele różnią się od ludzi, których znamy dziś. A ludzkie dążenia i cele także niewiele się zmieniły. Bardzo aktualna pozostaje „Księga z San Michele” w swej wymowie. Mimo upływu czasu ta książka nadal się broni.

Bywają w naszym życiu książki, które nas wzbogacają. Zostają z nami na zawsze i zmieniają nas. Taką książką jest dla mnie „Księga z San Michele”. Na pewno w swoim życiu jeszcze do niej powrócę. Myślę, że niejeden raz. Kapitalna książka napisana przez człowieka, który swoją wrażliwością i intelektualnymi przemyśleniami wyprzedzał swoje czasy. Siłą tej powieści jest jej ponadczasowość, błyskotliwe spojrzenie na ludzi i ich wady, etyczne podejście do traktowania zwierząt. Niebywałe, że człowiek taki jak Axel Munthe żył w tak nieprzychylnym dla empatycznych ludzi czasie. Serdecznie polecam tę lekturę.

CZŁOWIEK, KTÓRY KOCHAŁ PTAKI

Zdarza się, że trafiamy na książki, które wyjątkowo silnie trafiają w naszą uczuciowość. Książki, które odbieramy tak głęboko, że zdaje się nam, że z ich autorami mogłaby połączyć nas duchowa więź. Czytając o wydarzeniach, emocjach i przeżyciach innego c...

Rozwiń

Zwiń

PANNY NADOBNE I MĘŻCZYŹNI SILNI

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej, Polska stawiała coraz śmielsze kroki ku staniu się państwem demokratycznym i wolnym. Na gruzach powojennych zgliszczy powstawał nowy świat. Jednakże ponad stuletnie uciśnienie pod batem okupantów i wyniszczająca wojna, sprawiły, że kraj zawieszony był jak gdyby pomiędzy dwoma światami – nowoczesnym, pełnym blichtru i przepychu – tym, który niósł światło wiedzy i starym, zakorzenionym w analfabetyzmie i zabobonach. Na ruinach dawnego życia rodziło się nowe. We wnętrzu tego, co przetrwało w siłę rósł nowotwór nędzy. Społeczeństwo pamiętające ucisk, tak bardzo bało się tego, o czym mówić nie miał odwagi nikt. O tym, że są ludzie, którzy karmią się strachem, cierpieniem i żądzą. Wampiry, potwory, bestie. Kamil Janicki zaprasza do zapomnianego świata międzywojennej kryminalistyki. „Seryjni mordercy II Rzeczpospolitej” to intrygująca, ale i straszna wyprawa do czasów, które dziś zdają się odległe, osnute mgłą zapomnienia, przepadłe w mgle historii. Czy w przepastnej studni dziejów kryją się najprawdziwsze potwory?

Niepozorny mężczyzna wędrujący między wsiami z zestawem narzędzi blacharskich. Typowy dla dwudziestolecia międzywojennego tułacz. Nie wzbudzał szczególnych emocji. Ot, człek jak każdy inny. Wielu w tamtych czasach było jemu podobnych. Bez stałego adresu zamieszkania, samotnik żyjący z dnia na dzień, człowiek - widmo. Gdy przybywa do pewnej miejscowości bez trudu udaje mu się załatwić sobie nocleg po rozmowie z sołtysem. Dziś jest tutaj. Jutro będzie już daleko stąd. Wykona kilka prostych prac, zarobi niewielkie pieniądze, które zapewne wystarczą jedynie na jadło… Nie tym razem. Gdy we wsi ginie dziewczynka, a włóczęga nosi na swym odzieniu ślady krwi, pewne jest to, że ta wieś będzie jego ostatnim przystankiem na morderczej drodze... Oto „Blacharz” z Łodzi – bezwzględny, pozbawiony moralnych zahamowań, morderca, którego ofiarami padały bezbronne dzieci. Gwałciciel, zabójca, a być może także i kanibal. Czy w II Rzeczpospolitej tego typu indywiduum mogło bezkarnie grasować miesiącami, a być może nawet i latami? Czy w państwie, w którym wykonywano wyroki śmierci, osobnik pokroju „Blacharza” mógł ocalić skórę?

Kamil Janicki otwiera przed czytelnikami świat tak mroczny, tak pełen zepsucia i moralnej degrengolady, że warto jest wziąć głęboki wdech nim całkowicie weń wkroczymy. Nieznane współczesnemu odbiorcy przypadki kryminalnych spraw, które wstrząsnęły ówczesną opinią publiczną. Na podstawie zachowanych zapisów, artykułów prasowych i literatury, odzwierciedla obraz epoki wraz ze wszystkimi jej słabościami. Poznajemy dwie dekady historii Polski znaczonej śladami krwi. To brutalny i wstrząsający portret. Janicki skrupulatnie nakreśla sylwetki znanych w tamtych czasach kryminalistów. Tworzy głęboki i wielowarstwowy widok na to, jak dawniej wyglądało zarówno prowadzenie policyjnych śledztw, jak i sądowe rozprawy. Autor dba o to, by cały kontekst społeczno – obyczajowy stał się dla czytelnika zrozumiały. „Seryjni mordercy II Rzeczpospolitej to coś więcej niż książka z gatunku prawdziwej zbrodni. To szeroki, mocno rozbudowany reportaż historyczny. Poznajemy cztery odrębne historie, których niechlubnymi bohaterami są ludzie, którzy dopuścili się najpodlejszych czynów. Kierowały nimi rozmaite motywacje, ich ofiary pochodziły z różnych środowisk, a oni sami wiedli różnego rodzaju życie. Tym, co ich łączy jest to, że działali w zbliżonym czasie, a ich sprawy rozpalały wyobraźnię opinii publicznej. Głośne procesy, którymi żyła ulica. Bestie, które nie zawahały się odebrać innym tego, co najcenniejsze.

W latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku nie istniał termin taki jak „seryjny morderca”. Współczesną terminologią staramy się okiełznać to, co dla ludzi żyjących w tamtych czasach było czymś niewyobrażalnym. Kamil Janicki napisał książkę, która jest pierwszą tego typu tak obszerną publikacją traktującą o mordercach międzywojnia. Nadzwyczaj skomplikowana historia Polski nie ułatwia badań na tą tematyką. Wiele dokumentów i akt na zawsze zaginęło w wojennej lub komunistycznej zawierusze. W tamtych czasach panował także zwyczaj utajniania procesów szczególnie niebezpiecznych zabójców, by nie szokować ludności makabrycznymi detalami. Wszystkie te przeszkody sprawiły, że Janicki miał przed sobą wyjątkowo trudne wyzwanie. Imponująca jest wiedza autora z zakresu realiów życia epoki. Janicki maluje obraz tak dokładny, tak poruszający, że zdaje się nam, iż stajemy się bliskimi obserwatorami wydarzeń. Wyjątkowo rzetelny zarys stosunków społecznych i obyczajowości. Wiele interesujących ciekawostek z zakresu medycyny, kryminalistyki i dziedziny prawa. W tej książce wszystko jest na swoim miejscu, wszystko świetnie się uzupełnia, a same zbrodnie i sylwetki morderców nie dominują nad pozostałymi elementami. Autor nie skupia się na makabrze. Mimo tego, że w książce nie brakuje brutalnych opisów, duży nacisk kładzie Janicki na całościowe rozpatrzenie poruszanej problematyki. Książka stanowi interesujące studium zarówno zbrodni, jak i swoistej ewolucji społeczeństwa. Dla czytelników przywykłych do współcześnie znanego oblicza psychopatów i doskonale obeznanych w profilowaniu kryminalnym, szokiem będzie międzywojenne podejście do tego typu spraw. Wstrząsającą będzie wiedza o tym, jak często bagatelizowano zbrodnie popełniane na najmłodszych. Jak nonszalancko prasa podchodziła do tematyki najbrutalniejszych morderstw i jak w pogoni za sensacją potrafiła ona przeinaczać fakty.

Dziś żyjemy w czasach, gdy zbrodnia stała się elementem naszej codzienności. Śmierć coraz mniejsze robi na nas wrażenie. Wychowani na brutalnych filmach i literaturze często traktujemy zbrodnię jako ponurą część popkultury. Oswoiliśmy to, co budzić powinno niesmak i lęk. Bywa, że wydaje się nam, że mało co może nas zbulwersować. A jak wyglądało to sto lat temu? Niebywała okazja, by przyjrzeć się mordercom, którzy w swojej epoce budzili postrach. Ludziom, którzy dokonywali straszliwych zbrodni. I ludziom, którzy owych potworów ścigali i sądzili. Dwudziestolecie międzywojenne oglądane z perspektywy pozbawionej mitologizacji. Małżonkowie, którzy zeszli na drogę zbrodni. Kobiety, dla których śmierć niemowląt stała się źródłem zysku. Tajemniczy i przerażający Wampir z Łowicza. Blacharz z Łodzi, którego zbrodnie szokują nawet po latach. Dla miłośników true crime pozycja obowiązkowa. Rewelacyjnie opowiedziana historia dawnych morderców. Bez retuszu i z realistycznie nakreślonym tłem społeczno – obyczajowym. Diabeł gorąco poleca.

PANNY NADOBNE I MĘŻCZYŹNI SILNI

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej, Polska stawiała coraz śmielsze kroki ku staniu się państwem demokratycznym i wolnym. Na gruzach powojennych zgliszczy powstawał nowy świat. Jednakże ponad stuletnie uciśnienie pod batem okupantów i wyniszcz...

Rozwiń

Zwiń

PEJZAŻE NIDERLANDÓW

„Lapis lazuli” jest szóstym tomem przygód Adama Berga – dziennikarza, który para się rozwiązywaniem zagadek historycznych. Krzysztof Bochus zadbał o to, by jego sztandarowy bohater napotkał nowe frapujące tajemnice i popadł w tarapaty, co stało się już jego domeną. Obraz wielkiego mistrza malarstwa, pragnienie posiadania tego, czego nie ma nikt inny, zagadka na tle wielkiej historii – oto powieść, która kradnie nasz czas, uwagę, myśli. W wichrze wojennej pożogi narodzi się jedna z najciekawszych zagadek świata sztuki. Zapnijcie pasy, to będzie szaleńcza jazda.

W Amsterdamie odkryty zostaje nieznany dotąd obraz, którego autorstwo przypisywane jest mistrzowi holenderskiego malarstwa, Johannesowi Vermeerowi. Barokowy artysta przez kilka stuleci pozostawał całkowicie zapomniany. Odkrycie wywołuje szereg emocji – wszak znane jest tylko nieco ponad trzydzieści dzieł wielkiego malarza. Pojawiają się głosy, jakoby odnalezione dzieło miało być falsyfikatem. Prywatne amsterdamskie muzeum zwraca się o pomoc do Adama Berga. Ma on przeprowadzić śledztwo, by potwierdzić lub wykluczyć autentyczność obrazu. Okazuje się, że sprawa ta dotyczy go osobiście – tropy wiodą do słynnego fałszerza Hana van Meegerna, którego przyjacielem był nie kto inny jak… dziadek Berga – radca Christian Abell. Historia, której korzenie sięgają daleko w przeszłość, do czasów wojny. Mało znane oblicze niemieckiej okupacji Holandii, człowiek, który swe życie poświęcił dążeniu do doskonałości i pycha, która prowadzi do upadku. Zaginiony obraz Vermeera – odkrycie stulecia czy wielka mistyfikacja?

Adam Berg jest jak stary kumpel – zawsze warto się z nim spotkać. Dziennikarz, człowiek z zasadami, nieokiełznany duch. Krzysztof Bochus stworzył bohatera, który budzi sympatię. Jego cele i działania często są nam bliskie. Niezależny, ambitny, inteligentny. Kieruje się własnym kodeksem moralnym. Jest człowiekiem, który nade wszystko ceni uczciwość. To taki bohater jakiego potrzebujemy. Lubimy dzielić jego troski, triumfować wraz z nim, ale także się smucić. Berg, klawy gość. Ktoś, kim sami czasem chcielibyśmy być. Szósta odsłona perypetii dziennikarza jest opowieścią pełną mroku. Podążając tropem tajemniczego obrazu docieramy do historii, która wydarzyła się w czasie drugiej wojny światowej. Bochus to mistrz budowania wstrząsająco realistycznego klimatu dawnych czasów. Autor znany jest z tego, że bardzo dokładnie przykłada się do kreowania swoich fabuł. Jest niepokojąco prawdziwie, jest ciężko, jest beznadziejnie i boleśnie. Wojenna historia okupowanej Holandii nie jest u nas szczególnie dobrze znana. Surowość realiów, osaczające poczucie strachu i bezsilności – jakże naturalnie rysują się te emocje na kartach powieści Krzysztofa Bochusa. Potrafi on prowadzić czytelnika przez gąszcz zawiłych zdarzeń, złożonych relacji, skomplikowanych wyborów moralnych tak, że gdzieś na końcu tej wędrówki czujemy się ukontentowani tym, że dostaliśmy szansę wzięcia udziału w niezwykłej literackiej uczcie.

Dwie osie fabularne, współczesna i ta z przeszłości. Przenikające się ludzkie losy. Wydarzenia, które swą mocą rezonują mimo upływu lat. Bochus jest autorem sumiennym, kładącym duży nacisk na szczegóły, na komplementarne kreowanie fabuły. Nie uznaje półśrodków. W tym, co robi jest fachowcem. Nieczęsto jest tak, że pisarze traktują swoich czytelników z tak wielkim szacunkiem. Jeżeli zdecydujemy się sięgnąć po powieść autora, możemy mieć stuprocentową pewność, że w nasze ręce trafi książka dopracowana w najmniejszym detalu, merytoryczna w kontekście historycznym i o dużych walorach językowych. Sugestywny język, emocjonujący dynamizm i ta fantastyczna radość wynikająca z faktu, że poczuć się możemy niczym pełnoprawni uczestnicy tej przygody. To nasz zespół – Berg i my – rozwikłać może tajemnicę obrazu Vermeera. Tego typu budowanie poczucia przynależności z opowieścią, swoiste zżycie się z literacką postacią i świadomość uczestnictwa w czymś wyjątkowym, to dar, który podarować może nam jedynie ktoś, kto jest kimś więcej niż kompetentnym rzemieślnikiem. Krzysztof Bochus dla swoich wiernych czytelników przygotował nie lada niespodziankę. Oto na kartach „Lapis lazuli” pojawia się inny bohater, którego zdążyliśmy już dobrze poznać – Christian Abell. Jakiż to piękny ukłon w stronę czytelniczej widowni. Berg i Abell w jednej opowieści? Dlaczego nie? Autor bardzo sprytnie skomponował dwie linie fabularne sprawiając, że obaj ci dżentelmeni mogli wystąpić na kartach tej samej powieści. Dla tych, którzy nie mieli jeszcze okazji poznać serii retro, której bohaterem jest Abell, po lekturze „Lapis lazuli” zapewne zechcą po nią sięgnąć. Fascynująca jest ta opowieść i ogromnie podoba mi się ten motyw z przeszłości, który Bochus tak wspaniale wbudowuje w tę historię. Jeżeli chodzi o połączenie sensacji z wątkami historycznymi, to próżno szukać na literackim rynku kogoś, kto mógłby mu dorównywać.

Wielka sztuka, wielkie pieniądze i wielkie niebezpieczeństwo – Adam Berg wpada w sieć intryg, które oplatają go niczym macki groźnego głowonoga. Na tropie prawdy przyjdzie mu stoczyć bój, o to, co najważniejsze. Brawurowa akcja, wybuchowa mieszanka sensacyjnego thrillera z historią w tle i frapująca tajemnica pewnego zapomnianego malarza. Krzysztof Bochus w świetnej formie. „Lapis lazuli” stał się moim ulubionym tomem cyklu. Cyklu, który stoi na naprawdę wysokim poziomie. Czy znajomość z Adamem Bergiem można rozpocząć od części szóstej? Jak najbardziej. Każda powieść to inna zagadka, którą tropi niestrudzony dziennikarz. Myślę, że każdy, kto zdecyduje się na tę przygodę, szybko zechce poznać wcześniejsze losy Berga.

Malarz, o którym świat zapomniał na kilka stuleci. Geniusz, który potrafił operować światłem tak, że jego dzieła do dziś wywołują poruszenie. I człowiek, któremu świat odebrał największe marzenie… Krzysztof Bochus zabiera nas do świata niderlandzkich artystów. Świata, w którym kunszt miesza się z szaleństwem, a ambicja z egoizmem. Opowieść o tym, że są granice, których nie da się przekroczyć i pragnienia zbyt wielkie, by je unieść. Skąpana w mroku, smutna i poruszająca opowieść o tym, że sztuka stać się może ucieczką, ale i niewolą. Napisana ze swadą, we wspaniałym gawędziarskim stylu. Książka należąca do gatunku tych, które polecamy przyjaciołom, czujemy potrzebę zatrzymania tej opowieści na dłużej. Diabeł gorąco poleca.

PEJZAŻE NIDERLANDÓW

„Lapis lazuli” jest szóstym tomem przygód Adama Berga – dziennikarza, który para się rozwiązywaniem zagadek historycznych. Krzysztof Bochus zadbał o to, by jego sztandarowy bohater napotkał nowe frapujące tajemnice i popadł w tarapaty, co stało się już jego domeną. Obr...

Rozwiń

Zwiń

W LABIRYNCIE IMAGINACJI

Małgorzata Rogala przyzwyczaiła nas do swoich serii kryminalno – obyczajowych. Tym razem jednak na czytelników czeka zaskoczenie. Najnowsza książka autorki – „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” to pojedyncza historia. Dla osób, które nie miały jeszcze okazji poznać twórczości pisarki będzie to dobry początek. Opowieść o grzechach przeszłości, złożonych relacjach i wybaczeniu. Powieść ukazała się nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska.

Julia Lemańska jest autorką poczytnych powieści. Mieszka w Warszawie i samotnie wychowuje czternastoletniego syna, Wiktora, który nieustannie przyprawia jej coraz to nowych zmartwień. W wyniku komplikacji, które spadają na jej rodzinę, Julia podejmuje decyzję o wyjeździe do Bagiennego Lasu – miasteczka, w którym spędziła dzieciństwo. Na miejscu okazuje się jednak, że poza ukochanym ojcem, nikt nie jest przychylny powrotowi Julii. Kobieta szybko dostrzega szereg niepokojących wypadków : ktoś obserwuje ją przez lornetkę, zniszczeniu ulega jej samochód, a samotny spacer do lasu nieomal kończy się tragedią… Komu zależy na tym, by Julia opuściła Bagienny Las? Czy przyczyną są wydarzenia sprzed kilkunastu lat, gdy w wyniku potwornego wypadku zginął młody człowiek? Julia niesie na swych barkach piętno – piętno niepamięci. Od lat usiłuje sobie przypomnieć, co tak naprawdę zdarzyło się w lesie przed piętnastoma laty. Czy tragedia z przeszłości znajdzie swoje rozwiązanie?

Małe miasteczko, które od lat żyje w cieniu zbrodni. Nieuzasadnionej, niezrozumiałej, strasznej. Zbrodni, która pozostawiła po sobie liczne blizny. Zbrodni, która przyniosła nie tylko śmierć młodego chłopca, ale i sprawiła, że trzy rodziny na zawsze już obarczone zostały ciężarem, którego nie da się udźwignąć. Co takiego zdarzyło się w lesie tamtej nocy? Julia, świadek owych wydarzeń, od wielu lat pogrążona jest w mroku amnezji. Tragedia zdefiniowała jej życie. Czy powrót do rodzinnego miasteczka pozwoli jej na uwolnienie się z widma przeszłości? Małgorzata Rogala, w charakterystyczny dla siebie sposób, opowiada historię, w której żal, nienawiść i poczucie krzywdy odgrywają znaczącą rolę. Opowieść o grzechach przeszłości, które niczym robactwo wypełzają z ciemnych jam. Na pierwszym planie tej historii znajdują się ludzie. To ich przeżycia, traumy i dramaty odgrywają dla pisarki najważniejszą rolę. Rogala wnika pod skórę swych bohaterów, by wydobyć na powierzchnię wszystko to, co motywuje ludzi do działania. Ból, poczucie niesprawiedliwości, pragnienie zemsty. W tej książce, jak i zresztą pozostałych, które wyszły spod jej pióra, emocje są bardzo ważne. Autorka z dużym wyczuciem kreśli tło obyczajowe. Sprawnie zagłębia się w psychologiczne aspekty ludzkiego funkcjonowania. Jej powieści pozbawione są krwawych szczegółów, epatowania przemocą i wulgarnym językiem. Udowadnia, że nawet dziś, kiedy każdego miesiąca premierę mają dziesiątki powieści kryminalnych, nadal można iść wytyczoną przez siebie ścieżką. Dbając o detale, język, ton narracji i fabularną spójność. Rogala nie szokuje, nie zmusza nas do tarzania się w ludzkiej podłości, nie szuka poklasku. Tworzy solidne, dopracowane i oparte na mocnych fundamentach opowieści, które cechuje autentyzm. To takie historie, które mogłyby zdarzyć się tuż obok nas, w naszym najbliższym środowisku. Te cechy sprawiają, że tak mocno te powieści odczuwamy. Małgorzata Rogala jest bystrą obserwatorką rzeczywistości, posiada dużą wiedzę i wyczucie emocji. Nie sposób nie zauważyć tego, jak empatycznie kreuje literackie światy. Rewelacyjnie łączy obyczajowość z fabułą kryminalną pokazując, że aby napisać wartościową i emocjonującą powieść, nie trzeba używać oklepanych narzędzi. Nie znajdziemy tu śledczego z nałogiem i rozbitym życiem. Za to ugości nas nastrój, mistrzowsko konstruowany klimat i intrygująca fabuła.

Czy cienie przeszłości na zawsze podążają naszymi śladami? Czy to, co tak bardzo chcemy za sobą pozostawić, może odżyć ze zdwojoną siłą? Czy życie, które usiłujemy zbudować po tragedii, na zawsze będzie naznaczone traumą? „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” to opowieść o demonach przeszłości, które nie chcą zasnąć. O odkupieniu win, próbie przebaczenia i odzyskania swojego życia. To także wnikliwe spojrzenie na relację matki z dorastającym synem. O tym, co chcemy pogrzebać i o tym, co zostaje w nas na zawsze. Stygmatyzacja, która towarzyszy Julii, jest jakże znamienna dla czasów, w których żyjemy. Małgorzata Rogala z dojrzałością buduje fabularny świat, który pozwala nam na współodczuwanie wraz z wykreowanymi przez nią bohaterami. Są oni tak bardzo żywi, niedoskonali, błądzący – są tacy jak my. Bardzo istotne jest to jak pisarce udaje się portretować ludzkie cierpienie. Krzywdę ofiar i ich rodzin. Rogala wyśmienicie ukazuje to, jak zbrodnia staje się piętnem, które dotyka wiele osób. Bliskich ofiar, przyjaciół, miejscową społeczność. To, jak przeszłość rzuca ponury cień na przyszłość. Jak trudno jest zostawić za sobą to, co bolesne. Świetnie zbudowana oś fabularna, klimat, który osacza nas od pierwszych stron i perfekcyjnie zaprezentowane mechanizmy sterujące naszymi emocjami. „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” jest także opowieścią o rozpadzie relacji. O tym, jak bardzo ciężko jest żyć, gdy ból nieustannie przypomina o tym, co stracone zostało na zawsze.

Bardzo dobrze napisana powieść. Taka, której daleko jest do nurtu tego, co modne. Rzetelna, solidna opowieść, w której ważna jest nie tylko kryminalna intryga, ale nade wszystko międzyludzkie relacje. Małgorzata Rogala stawia przed czytelnikami problemy i dylematy, które krzyczą, by się nad nimi pochylić. By wejść w skórę literackich bohaterów i zadać sobie pytanie jak my postąpilibyśmy na ich miejscu. Ta książka targa naszymi emocjami, wywołuje dreszcze, wnika w nas. Rewelacyjna pod kątem psychologicznej budowy portretów ludzkich. Dojrzała.

W małych miastach rodzą się wielkie dramaty. Morderstwo sprzed lat, tragedia rodzin, krzywda, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Małgorzata Rogala zabiera nas na wyprawę do Bagiennego Lasu – miejsca, gdzie przeszłość domaga się sprawiedliwości. Doskonała powieść kryminalna z silnie nakreślonym tłem obyczajowym. O zbrodni, winie, o nas. Diabeł gorąco poleca.

W LABIRYNCIE IMAGINACJI

Małgorzata Rogala przyzwyczaiła nas do swoich serii kryminalno – obyczajowych. Tym razem jednak na czytelników czeka zaskoczenie. Najnowsza książka autorki – „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” to pojedyncza historia. Dla osób, które nie miały jeszcze okazji poznać tw...

Rozwiń

Zwiń

PATRONAT MEDIALNY

PANI MINIONYCH DNI

Maciej Szymczak jest autorem, który nie boi się wyzwań. W swojej literackiej twórczości wybiera ścieżki ociekające mrokiem i krwią. Tym razem postanowił zmierzyć się z legendą, która mimo upływu kilku stuleci, ciągle rozbudza wyobraźnię. Krwawa Hrabina, Elżbieta Batory, dama, której postać na trwałe weszła do popkultury. Wydawać się może, że napisano o niej już wszystko. Czy na pewno? Czy źródło niesmaku, strachu i ponurej fascynacji, które wzbudza ta postać, kiedykolwiek może wyschnąć?

Rok 2025. Michał wraz z żoną i dwójką dzieci wracają z urlopu na Węgrzech do domu w Krakowie. Po drodze Michał chce spełnić jeszcze jedno marzenie – zwiedzić zamek w Czachticach – słynną siedzibę Elżbiety Batory. Po dotarciu na miejsce, młodsze pokolenie buntuje się. Głowa rodziny postanawia, że samodzielnie uda się na spacer ku zamkowym zabudowaniom. Gdy dociera na miejsce spotyka tajemniczą kobietę. Wygląda ona niczym żywcem wyjęta z dawnej epoki. Dama zdaje się być zupełnie nieświadoma swojej odmienności. Zanurzona w innym świecie. Podążający jej śladem Michał, staje się świadkiem wydarzeń, które na trwałe zapiszą się w jego umyśle. Oto przed jego oczami otwierają się obrazy z początku siedemnastego wieku. Zamek ponurej pani, która słynęła z okrucieństwa w stosunku do swoich poddanych. Kobiety, która zaślepiona fantazją o wiecznej młodości, porzuciła wszelkie moralne pęta…

Naznaczona klimatem grozy, wypełniona soczystymi opisami, opowieść o kobiecie, wokół której wyrosły mity, które przetrwały kilkaset lat. Elżbieta Batory, jedna z najbardziej wpływowych i zamożnych dam swojego czasu. Kobieta zarządzająca licznymi posiadłościami, uwikłana w polityczne rozgrywki. Kim naprawdę była? I komu przeszkadzała? Maciej Szymczak maluje portret kobiety świadomej swojej siły i wpływów, pozbawionej skrupułów. Kobiety, która w czasach, w których przyszło jej żyć, wykazywać musiała się nie tylko nadzwyczajnym hartem ducha, ale także bezkompromisowością, uporem i twardością. Elżbieta dorastała w otoczeniu kuzynów, którzy częstokroć słynęli z okrucieństwa. Już jako mała dziewczynka była świadkiem tego, jak w jej obecności brutalnie traktowano nieposłusznych poddanych. Otoczona ludźmi, dla których władza i siła stawały się orężem, wyrosła na kobietę twardą, bezlitosną i zarządzającą swymi włościami żelazną ręką. Oto opowieść o kobiecie samotnej. Potężnej władczyni licznych dóbr, która większość czasu spędzała sama. Jej małżonek biorący udział w licznych wyprawach wojennych, w domu bywał gościem. Elżbieta, kobieta w rozkwicie urody i sił witalnych, źle znosiła rozłąkę. Osamotniona w potężnym zamku, targana namiętnością i zazdrością, wyczekiwała powrotów męża, które coraz częściej stanowiły dla niej źródło rozczarowania. Uwięziona w kamiennej warowni musiała radzić sobie zarówno z kobiecymi jak i męskimi obowiązkami. Pośród zimnych komnat, w otoczeniu ludzi nie dorastających do jej stanu, ogarnięta lękiem o ulatniającą się urodę, Elżbieta stopniowo zaczęła popadać w obłęd. Coraz okrutniejsza, coraz bardziej wyrachowana i zamknięta w kręgu własnych lęków. Pragnienie piękna, wiecznej młodości i niekończącej się witalności doprowadza ją do obłędu…

Maciej Szymczak dotyka historii, która do dziś wywołuje szereg kontrowersji. W konwencji opowieści grozy zanurza się w opowieść o Krwawej Hrabinie. Interesujące jest to, jak w sposób zupełnie nowatorski i świeży podchodzi do tego zagadnienia. Celem Szymczaka nie jest epatowanie zbrodnią i taplanie się we krwi ofiar Elżbiety. Mimo tego, że „Hrabina” nie jest pozbawiona brutalnych opisów, to autor skupia się na budowaniu portretu psychologicznego hrabiny. Próby wejrzenia w głąb jej duszy. Zadanie to wyśmienicie mu się udało. Czytając tę książkę odnosimy wrażenie, że oto otrzymaliśmy nadzwyczajną możliwość obcowania z postacią wręcz mityczną, która na kartach tej powieści staje się żywą kobietą. Maciej Szymczak oddaje głos namiętnościom, kłębiącym się w głowie Elżbiety lękom i pasjom. Ta postać, do tej pory tak przecież przez twórców eksploatowana, rodzi się w literaturze na nowo. Nie jest już tylko ponurą damą kąpiącą się we krwi dziewic. Staje się kobietą targaną licznymi uczuciami, samotną, silną, ale i zagubioną. W sposób perfekcyjny Szymczak wkradł się w umysł swojej bohaterki. Nadał jej nowego sznytu. Bazując na legendzie udało się stworzyć opowieść, która jest oryginalna, pełna pasji i unikatowa. Dobre pióro Szymczaka, jego twórcza indywidualność i umiejętność wejrzenia tam, gdzie nie każdy jest w stanie spojrzeć, sprawiają, że otrzymujemy powieść niezwykłą. „Hrabina” to groza oparta na klasyce, ale jakże żywa. W trakcie lektury nieustannie towarzyszy nam niepokój. Historia Elżbiety z jednej strony przeraża, wywołuje niesmak, a z drugiej powoduje, że rośnie w nas pragnienie zanurzenia się w tym mroku.

Maciej Szymczak odważnie penetruje temat, który mógłby sprawiać wrażenie całkowicie już wyeksploatowanego. Tchnie nowe życie w legendę Krwawej Hrabiny. Z buntowniczą odwagą, psychologicznym wyczuciem i talentem do opowiadania narracji niebanalnych, zabiera nas do zamkniętego świata umysłu kobiety, która pod wieloma względami wyprzedzała swoje czasy. Będąc bardzo inteligentną, zaradną i sprawnie poruszającą się męskim świecie, Elżbieta zarówno wyrastała ponad epokę, jak i była jej ofiarą. Niewielu byłoby na tyle śmiałych, by próbować zajrzeć w jej czarne serce. Niewielu jest także autorów, którzy potrafią wykorzystać temat znany tak, by zyskał on nowe oblicze. „Hrabina” przeraża, ale i wywołuje w czytelniku chęć dyskusji. Doskonale napisana, żywa, opowieść o jednej z najbardziej mitologizowanych kobiet w dziejach. Maciej Szymczak udowadnia, że posiada nie tylko własny, indywidualny styl , ale i talent do tworzenia mocnych, pełnych pasji opowieści. „Hrabina” to propozycja dla czytelników ceniących nie tylko klimatyczną grozę, ale i pragnących poznawać książki nieoczywiste. Napisana bardzo dobrym językiem, wypełniona porażającą atmosferą strachu i szaleństwa powieść, o której nie da się szybko zapomnieć. Diabeł gorąco poleca.

PATRONAT MEDIALNY

PANI MINIONYCH DNI

Maciej Szymczak jest autorem, który nie boi się wyzwań. W swojej literackiej twórczości wybiera ścieżki ociekające mrokiem i krwią. Tym razem postanowił zmierzyć się z legendą, która mimo upływu kilku stuleci, ciągle rozbudza wyobraźnię. Krwawa Hrabi...

Rozwiń

Zwiń

PATRONAT MEDIALNY

LISTA SPRAWIEDLIWYCH

Ósmego marca premierę miała trzecia część serii „Tenebris” Jolanty Bartoś. Powieść ukazała się pod skrzydłami Wydawnictwa Literackiego Białe Pióro. Zbrodnia, szaleństwo, zemsta i krzywdy, które toczą niczym rak… Powracamy do Krotoszyna, gdzie w sieci intryg kryje się żal. Tragedia sprzed lat, która zniszczyła życie wielu osobom, ciągle pulsuje morderczym rytmem… Czy można odnaleźć szczęście tam, gdzie zawiodła moralność?

Samobójcza śmierć młodej kobiety, która osierociła dwoje dzieci wywołuje szok nawet wśród śledczych przywykłych do ludzkich tragedii. Komisarz Adam Zmyślony nie wierzy w to, że u podłoża tej tajemniczej śmierci leży depresja. Wiedziony przeczuciem, coraz mocniej angażuje się w badanie okoliczności tej tragedii. To, co udaje mu się odkryć, utwierdza go w przekonaniu, że bywają zbrodnie tak perfidne, tak szalone i pełne nienawiści, że wymykają się schematom… Czy można zabić słowem? Czy można przeciąć cienką nić żywota głęboko skrywanym żalem? Czy nienawiść zrodzona ze straty przerodzić się może w psychozę?

Sekretna organizacja zbierająca ponure żniwo śmierci… Nastolatkowie uwikłani w grę, na pojęcie zasad której są za młodzi. Matka walcząca o los swoich dzieci z odwagą i poświęceniem lwicy. Policjant, któremu los nie szczędził trudnych wyborów. I zbrodnia. Zbrodnia, która staje się swoistą kulminacją żalu, rozpaczy i samotności… Jolanta Bartoś w trzecim, finałowym tomie serii, obnaża pełne mroku i bezwzględności motywy ludzkich działań. Tworzy scenę amfiteatru krzywd. Bezpardonowo rozprawia się z mitem triumfującej sprawiedliwości. „Tenebris 3. Cień” to zdecydowanie najbardziej przerażający i mroczny tom serii. W labiryncie intryg i kłamstw, pośród traum, cierpienia i nieukojonego żalu, rodzi się furia. W sposób wręcz hipnotyczny Bartoś przyciąga uwagę czytelnika. Zmusza go do wędrówki w otchłań namiętności kierujących ludzkim losem. Wrzuca go w paszczę szaleństwa. Im bardziej zagłębiamy się w te opowieść, tym mocniej pragniemy, by choć na chwilę, na ułamek sekundy, znalazło się w niej światło nadziei. Nadzwyczaj niepokojąca, krocząca meandrami zmysłów historia. Taka, której nie chcemy opuścić, mimo tego, że otula nas cieniem nocy. Jolanta Bartoś jest bystrą i przenikliwą obserwatorką. Nie boi się wchodzić z impetem tam, gdzie inni zaledwie uchylają drzwi. Cechuje ją pisarska odwaga i zdolność do konstruowania angażujących fabuł. Całościowo „Tenebris” jest czymś więcej niż kryminałem. To dramat z elementami hitchcockowskiej grozy. Mamy tutaj okazję zapoznać się z historią, której rodowód wywodzi się z typowej powieści miejskiej i stopniowo ewoluuje w kierunku thrillera. Godnym odnotowania jest to, jak umiejętnie autorka zawiązuje wątki, które przewinęły się przez wszystkie trzy części serii. Wszystko tutaj jest logiczne, realistyczne i daje czytelnikom poczucie satysfakcji. Bartoś twardo trzyma się tego, by powieść posiadała jak najwięcej cech autentycznych. To sprawia, że tak głęboko nas ona porusza.

Czy to, co wydarzyło się wiele lat temu może stać się punktem wyjściowym tragedii kolejnych osób? Czy to, co zostało bezpowrotnie zniszczone odrodzić może się jako pragnienie wyrównania krzywd? Jak daleko wrasta w nas żal i poczucie niesprawiedliwości? „Tenebris 3” jest opowieścią o zemście, która narasta z biegiem lat. O krzywdzie, która przeradza się w obsesję. Czy można odkupić coś, co odebrano nam przemocą? Zbrodnia, której korzenie sięgają w przeszłość. Śmierć, którą opłakiwać będą ci, którzy przetrwali. To oni przez dalsze życie iść będą z brzemieniem straty. Najtrudniej jest przeżyć. Najtrudniej jest mierzyć się z tym, czego nie da się opłakać. Najtrudniej jest wyzwolić się z kajdan poczucia winy. Jolanta Bartoś kroczy własną drogą. Jest niepokorna, zdeterminowana i w każdej ze swoich książek opowiada nam historię, którą trudno jest zapomnieć. Fabuły jej powieści inspirowane są prawdziwym życiem. Te cechy dają nam poczucie obcowania z bohaterami i dzielenia ich rozterek. W postaciach kreowanych przez Bartoś, dostrzec możemy profile ludzi, którzy żyją obok nas. Tak mocno odczuwany realizm sprawia, że te książki po prostu się przeżywa.

„Tenebris 3” to mocna, nieoczywista i zdumiewająco udana powieść wieńcząca trwającą kilka lat krotoszyńską opowieść. Historię, w której życie i śmierć pląsają w upiornym tańcu. Gdzie jedna decyzja staje się początkiem lawiny tragicznych wydarzeń. Krzywdy, których nie da się utulić płaczem. Ludzie, dla których pragnienie zemsty staje się celem. A w tle dzieci, które płacą najwyższą cenę za błędy dorosłych. Jolanta Bartoś roztacza wizję emocji tak gwałtownych i strasznych, że ich płomień przeradza się w batalię przeciwko umysłowi. Jest tu szaleństwo, moc uczuć, siła człowieczej pasji. Cykl „Tenebris” zalecam czytam w kolejności ukazywania się tomów, by należycie zrozumieć tę opowieść i móc czerpać radość z porywającej lektury. Niewiele jest książek, które tak oryginalnie traktują o rozległej tematyce. Bartoś manewruje między rozlicznymi wątkami, gruntownie motywuje swoich bohaterów i z dużą precyzją splata rozwiązane nici. Powieść zdecydowanie w stylu autorki : dosadna, dynamiczna, przejmująca. Tutaj liczą się emocje. Jest szybko, jest mrocznie, jest oryginalnie. Napisana przyjemnym językiem, pełna fabularnych zaskoczeń i psychologicznych pułapek. Jolanta Bartoś po raz kolejny udowadnia, że jest pisarką, która doskonale zna swoje możliwości i ma cel. Ta opowieść płynie krętym korytem rzeki po drodze napotykając liczne wodospady. Kim jest tajemniczy Cień? Co sprawiło, że wydarzenia z przeszłości ciągle rezonują w życiu swoich uczestników? Czy tam, gdzie sprawiedliwość zawiodła możliwe jest odkupienie? W labiryncie dramatów ulec można licznym pokusom…

Bardzo udane zakończenie kryminalnej trylogii. Opowieść o ludziach, o błędach, o straconych szansach. A także o tym jak rodzi się nienawiść. Jolanta Bartoś w świetnej kondycji literackiej. Uwielbia nas zaskakiwać i uczyni to jeszcze wielokrotnie. Diabeł gorąco poleca.

PATRONAT MEDIALNY

LISTA SPRAWIEDLIWYCH

Ósmego marca premierę miała trzecia część serii „Tenebris” Jolanty Bartoś. Powieść ukazała się pod skrzydłami Wydawnictwa Literackiego Białe Pióro. Zbrodnia, szaleństwo, zemsta i krzywdy, które toczą niczym rak… Powracamy do Krotoszyna, gdzie w siec...

Rozwiń

Zwiń

CIEMNĄ NOCĄ GINĄ SNY

Sonia Rosa jest jedną z najbardziej interesujących rodzimych twórczyń z gatunku thrillera psychologicznego. Pisze powieści, które są zarówno silnie osadzone w konwencji gatunkowej, jak i dobrze oddające polską rzeczywistość. Jej pisarstwo pozbawione jest, typowych dla wielu autorów, amerykańskich naleciałości, czyli zamysłu odwracania fabuły w celu uzyskania efektu zaskoczenia. Rosa pisze po swojemu, indywidualnym stylem, przekonująco. Z dużymi nadziejami sięgnęłam po jej najnowszą powieść „Stalker”. Czy spełniła moje oczekiwania?

Patrycja Prus jest poczytną pisarką. Każda jej powieść szybko pnie się do góry na listach bestsellerów. W trakcie jednego ze spotkań promocyjnych, uwagę Patrycji przyciąga tajemniczy mężczyzna. Ukradkowe spojrzenia, chwila rozmowy i tak oto rodzi się zauroczenie. Od tej pory intrygujący Borys coraz śmielej wdziera się w umysł Patrycji. Kobieta intensywnie wypatruje go na kolejnych spotkaniach. Jednak po mężczyźnie nie ma śladu. Kiedy ponownie się spotykają, zafascynowana Patrycja powoli traci czujność. Borys staje się dla niej coraz ważniejszy. Pisarka początkowo nie dostrzega niepokojących wypadków, które dzieją się wokół niej. Tajemnicze nocne odwiedziny, głuche telefony, to dopiero początek gry. Gry, która okazać się może walką o życie… Jakie są granice zaufania? Co dzieje się, gdy w granice swojego małego świata wpuścisz kogoś, kto może być bardzo niebezpieczny?

Sonia Rosa układa kompozycję. Kompozycję, która jest portretem kobiety. Kobiety spełnionej, niezależnej zawodowo i finansowo. Takiej, która może pozwolić sobie na realizację marzeń. Patrycja pozornie ma w życiu wszystko. Piękny dom, pracę, która jest jej pasją i niezależność. Jednakże pod tą powłoką kryje się osoba zagubiona, żyjąca pamięcią o zmarłym narzeczonym, samotna. W blasku fleszy bryluje, świat zdaje się leżeć u jej stóp. Wewnętrznie jest osobą rozbitą. Zawieszoną między przeszłością a teraźniejszością. W zaciszu domu staje się ofiarą wspomnień i lęków. Coraz częściej sięga po alkohol. Usypia demony. Pojawienie się w jej życiu Borysa wydaje się promieniem słońca wśród mgieł. Nadzieją na nowy początek. Nadzieją na miłość. Bardzo podoba mi się konstrukcja psychologiczna tej postaci. Patrycja jest kobietą jaką moglibyśmy znać. Osobą, którą rozumiemy, utożsamiamy się z nią. Przeżywa rozterki bliskie każdemu, kto kiedykolwiek w życiu odczuwał dojmującą samotność. Im bardziej poznajemy jej osobowość tym bardziej skłonni jesteśmy odnaleźć w tej kobiecie jakąś cząstkę siebie. Niespotykanie udany i dogłębnie przemyślany rys psychologiczny postaci. Thriller psychologiczny rządzi się swoimi prawami i rzeczą niezwykle ważną jest to, by bohaterowie byli dla nas zrozumiali. Sonia Rosa daje nam szansę poznania kobiety, która nie jest idealna. Popełnia błędy, bywa naiwna, ma rozmaite pragnienia. Bardzo dobrze skonstruowana postać, która staje się główną osią całej historii.

Tym, co sprawia, że „Stalker” wyróżnia się spośród innych thrillerów, jest jego rzetelna konstrukcja fabularna i napięcie budowane na bardzo wysokim poziomie. To książka z gatunku tych, które musimy przeczytać do końca. Rosa nie oszczędza swojej bohaterki. Wrzucając ją w wir coraz bardziej niebezpiecznych sytuacji sprawia, iż czytelnik coraz mocniej zaciska kciuki. Chcemy, tak bardzo chcemy, by Patrycja wyrwała się z matni, by po prostu jej się powiodło. Zbudowanie tak silnej interakcji z literacką postacią to zasługa dobrej znajomości ludzkiej psychiki. Mechanizmów zachowań i indywidualnych doświadczeń często prowadzących do zachowań skrajnych. Sonia Rosa włożyła dużo pracy w to, by ta opowieść była wiarygodna. Perfekcyjnie opanowała sztukę komponowania napięcia. Zna wszystkie pisarskie chwyty, które sprawiają, że książka nas pochłania. Robi też dużo więcej. Głębia postaci, oddanie warunków ich życia i interakcji jakie między nimi występują to podstawa, która różni się zasadniczo od stosowania chwytliwych trików. Rosa opisuje świat takim, jakim on rzeczywiście jest. Bez niepotrzebnego upiększania. Jej bohaterowie są złożeni, mają swoje cele i motywy. Emocje odgrywają bardzo ważną rolę w tej historii. Sonia Rosa potrafi oddawać złożoność międzyludzkich relacji. Jest wiarygodna w tym, co pisze.

Samotność, która wdziera się pod skórę. Ból, który trawi od wewnątrz. „Stalker” to opowieść o żałobie, dźwiganiu się po stracie, o próbie ruszenia do przodu. O chęci zbudowania życia na nowo. Sonia Rosa porusza problematykę obarczenia ciężarem przeszłości. W swojej powieści ukazuje to, jak wydarzenia sprzed lat rzutują na naszym życiu stając się bolesnym balastem, który nieustannie ściąga nas w dół. To opowieść o tym, jak trudno jest wyjść z impasu. Znaleźć właściwy kierunek i zamknąć za sobą drzwi. Kobieta, która pragnie bliskości i mężczyzna, który okazuje się drapieżnikiem… Autorka daje swojej bohaterce prawo do bycia ludzką. Do pomyłek, do błądzenia, do poszukiwania szczęścia. Do tego, by poza światłem fleszy, mogła być zwyczajną, zagubioną kobietą. Autentyzm Patrycji jest uderzający właśnie dzięki temu, że zdarza jej się mylić. Kobieta zamknięta w muszli swojej samotności, zaintrygowana przypadkowo poznanym mężczyzną – brzmi jak tani scenariusz? Nic bardziej mylnego. Na tej, pozornie prostej, kanwie autorka opiera rozbudowaną opowieść. Znajdziemy w „Stalkerze” i dynamiczną akcję i zaskakujące zwroty fabularne i skrupulatnie opracowanych bohaterów. Książka, którą naprawdę dobrze się czyta, taka, która wywołać może zimny dreszcz. Atmosfera gęsta tak, że ciąć można ją nożem. Pulsująca grozą fabuła, która dotyka nas tak, że nie możemy porzucić lektury. Z każdym kolejnym rozdziałem czujemy się coraz mocniej zaintrygowani tą historią. Musimy poznać jej finał, by emocje mogły opaść. Rewelacyjnie napisany thriller. Zachowujący wszystkie prawa gatunku, ale niesztampowy. Sonia Rosa jest kreatywna, inteligentna i świetnie wie, jak dozować napięcie. Tym, co doceniam najbardziej jest to, że „Stalker” zamyka się w ramach racjonalizmu. Wszystkie wątki zgrabnie się splatają, a zakończenie jest satysfakcjonujące. Nie pozostawia czytelnika z poczuciem niedosytu. Przeciwnie – sprawia, że kiedy znamy już końcowe sceny, wiemy, że warto było śledzić tę opowieść.

W ciszy nocy samotność nawołuje specyficznym tonem. Tonem, który prosi o uwagę, o szczątki chwil. Poszukując bliskości, intymności, miłości, jesteśmy bezbronni. Kiedy na naszej drodze pojawia się ktoś przed kim pragniemy otworzyć serce, musimy być bardzo czujni. By w swoje spragnione ramiona nie wpuścić śmierci… Napisany na wysokim poziomie, poruszający thriller. Niebanalny, mroczny i pozostawiający po sobie ślad. Świetna książka, którą rekomenduję każdemu, kto lubi nieoczywiste klimaty literackie. Diabeł gorąco poleca.

CIEMNĄ NOCĄ GINĄ SNY

Sonia Rosa jest jedną z najbardziej interesujących rodzimych twórczyń z gatunku thrillera psychologicznego. Pisze powieści, które są zarówno silnie osadzone w konwencji gatunkowej, jak i dobrze oddające polską rzeczywistość. Jej pisarstwo pozbawione jest, typowych dla...

Rozwiń

Zwiń

KRWAWY ŚLAD ŁEZ

Komisarz Sikora, doskonale znany czytelnikom śledczy, powraca w siódmej odsłonie serii autorstwa Piotra Kościelnego. „Obława”, czyli najnowsza część perypetii komisarza, bardzo dobrze wpisuje się w konwencję tego cyklu. Jest brutalnie, jest krwawo, jest przygnębiająco. Czy Sikorze uda się rozwiązać sprawę nieuchwytnego kanibala ?

Komisarz Grzegorz Sikora tropi mordercę, którego motywacja wciąż pozostaje nieznana. Niezwykle brutalny, zmyślnie zacierający ślady i przebiegły kanibal, wciąż budzi grozę. Do zespołu śledczego dołącza czeski policjant Vaclav Ondrasek. To on od wielu lat tropił kanibala na terenie Czech. Połączone siły śledczych z dwóch krajów zdają się jednak kręcić w miejscu. Nadchodzi czas, gdy Sikora zaczyna wątpić w możliwość schwytania mordercy. Ofiar przybywa, a czas biegnie nieuniknionym trybem. Kiedy wydaje się, że sprawa skazana jest na niepowodzenie pojawiają się nowe wątki, które całkowicie burzą dotychczasowy obraz… Czy policji uda się ustalić tożsamość niebezpiecznego psychopaty? Jak dużo zaryzykuje Sikora, by sprawiedliwość mogła zatriumfować?

Siódma część cyklu, który zyskał dużą popularność wśród czytelników. Piotr Kościelny nie szczędzi mocnych i kontrowersyjnych opisów. Zapuszcza się w rewiry, które dla innych autorów oddzielone są nieprzekraczalną granicą. Jak należy czytać tę serię? Najlepiej od początku, ale jeżeli ktoś zacznie od kolejnego już tomu, to raczej nie napotka szczególnie dużych trudności w odnalezieniu się w zawiłościach fabuły. Polecam jednak, by przed lekturą „Obławy” przeczytać poprzedni tom, czyli „Narogi” ponieważ są one ze sobą ściśle powiązane. Komisarz Sikora należy do tej kategorii literackich bohaterów, którzy wywołują różne emocje. Uparty, zasadniczy, bystry, ale i trudny. To człowiek złożony, obarczony ciężarem różnych problemów. Można go polubić, zasadniczo to swój człowiek, ale wiele jego zachowań i decyzji powoduje skrajne odczucia. Bardzo dobrze czyta się tę serię. Kościelny to stary wyga. Wie, co robić, wie jak nas oszukiwać. Krótkie, dynamiczne rozdziały intensyfikują akcję powieści. W „Obławie” poruszona zostaje chyba największa liczba wątków, a to sprawia, że wciąż odczuwamy pewien niedosyt. Kościelny dużo wątków nie zamyka, przenosi je do kolejnych części, a to sprawić może, że wielu czytelników poczuje się rozczarowanymi. Faktem jest, że poczuć można, iż ta seria ciągnie się w nieskończoność. To wszystko działa na niekorzyść tego cyklu. Cyklu, który notabene, autor kontynuuje na prośbę czytelników.

Jeżeli ktoś nie miał okazji czytać dotąd żadnej powieści autora, to na pewno nie powinien zaczynać od „Obławy”. Kościelny napisał kilka powieści jednotomowych i to na pewno będzie o wiele lepszy wybór. Na tle pozostałej twórczości autora cykl z Sikorą nie wypada szczególnie dobrze. Na jego niekorzyść wpływa to, że wraz z każdym kolejnym tomem, pojawia się odczucie rozciągania wątków. Niepotrzebne. Mimo wszystko jest to seria bardzo wyrównana. Kościelny jeśli już coś robi, to robi to na pewnym poziomie. Należy także przygotować się na solidną dawkę makabry. Piotr Kościelny słynie z tego, że nie ma dla niego tematów tabu. W swoich powieściach porusza bardzo dużo zagadnień, które są ciężkie i obarczające psychicznie. Pełne brutalnej surowości opisy zbrodni, przemoc (także seksualna) wobec dzieci, wszelkie odmiany tortur. Czytelnik nie lubiący skrajnej przemocy powinien mieć świadomość tego, że powieści te są nią wypełnione. Ta przemoc w wydaniu Kościelnego ma własne, dość unikatowe oblicze. Jest bardzo realistyczna, porażająca, ale prawdziwa. Ze względu na zawód jakim parał się autor, wiemy, że wszystko to, o czym mówi to nie są mrzonki. Kościelny nie wymyśla zła – on je widział. Wielu czytelników za to właśnie go ceni. Za tę umiejętność ukazywania rzeczywistości obdartej z literackiej fantazji. Jeśli Piotr Kościelny opisuje melinę narkomanów, to możemy być pewni, że widział ją naprawdę. Realizm porażający dosłownością, brudem i smrodem – niewielu jest chyba pisarzy, którzy są tak bardzo przekonujący pisząc o największym ludzkim szambie. Uważam to za zaletę pisarstwa Piotra Kościelnego. Jego doświadczenia są jego atutami. Potrafi operować nimi tak, by budować prawdziwe emocje. Mimo tego, że trudna tematyka powodować może poczucie przygnębienia, to warto dać Kościelnemu szansę. Zalicza się do tych autorów naturszczyków, którzy odważyli się pisać z potrzeby serca. Cechuje go autentyzm i umiejętność tworzenia ponurego, ale jakże prawdziwego klimatu.

„Obława” to sto procent Sikory w Sikorze. Komisarz borykający się z własnymi duchami przeszłości na tropie seryjnego mordercy, który zdaje się być nieuchwytny. Dynamiczna akcja, surowy klimat i napięcie, które utrzymuje się na stałym poziomie. Dla miłośników mocnej sensacji, to pozycja, która nie zawiedzie. Ci, którzy nie czują lęku przed wstąpieniem w mrok, odnajdą się w tej historii. Piotr Kościelny wyważa każde drzwi. Nie ma dla niego tematów, które można zbyć milczeniem. Jest bezkompromisowy i odważny. Tam, gdzie krzyczy ból, tam, gdzie niesprawiedliwość triumfuje, tam, gdzie dzieje się zło, tam wkracza komisarz Sikora. Nie bierze jeńców. Ma własny kodeks moralny. Nie boi się mówić o tym, o czym inni milczą. Nie zgadza się z tym, co inni uważają za konieczność. Dobra, mocna seria, ale myślę, że byłoby dla niej dobrze, gdyby zbliżała się już ku końcowi. Kościelny nie zawodzi, ale zdecydowanie marnuje się w tej formule. Może czas, by Sikora udał się na emeryturę?

KRWAWY ŚLAD ŁEZ

Komisarz Sikora, doskonale znany czytelnikom śledczy, powraca w siódmej odsłonie serii autorstwa Piotra Kościelnego. „Obława”, czyli najnowsza część perypetii komisarza, bardzo dobrze wpisuje się w konwencję tego cyklu. Jest brutalnie, jest krwawo, jest przygnęb...

Rozwiń

Zwiń

KRESOWA EPOPEJA

Nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska ukazał się pierwszy tom sagi „Opowieść drzewa orzechowego” zatytułowany „Tułacze”. Autorka, Mariola Sternahl zabiera nas w tej powieści w pełną emocji podróż do Lwowa. Miasta, którego rozkwit kulturalny wstrzymany został przez wybuch wojny. Opowieść o losach dwóch rodzin, Orłowskich i Wojnarskich, rozpoczyna się w 1919 roku. Pełne gwaru ulice, patriotyczne pieśni i rodzinna miłość, a wszystko to na tle burzliwych meandrów historii. Posłuchajmy więc jaką opowieść przygotowało dla nas drzewo, które było świadkiem narodzin, miłości i śmierci…

Lwów, 1919 rok. Miasto, które powoli się odradza. Jeszcze nieśmiało, jeszcze nieufnie. Miasto, które podnosi się z upadku jaki przyniosła mu wojna. Jan Orłowski właśnie zdobył dyplom czeladnika i ma poczucie, że cały świat jest do jego dyspozycji. Pochodzący z rzemieślniczej rodziny z tradycjami, Jan uczył się fachu rzeźnika, by w przyszłości przejąć kierowanie rodzinną masarnią. Gdy przypadkiem poznaje Helenę, córkę właściciela introligatorni, wie już, że wszystko o czym marzył, a także to, o czym marzyć nie śmiał, właśnie mu się przytrafiło. Młodzi szybko zakochują się w sobie. Patrząc w przyszłość z entuzjazmem i odwagą, która niezmiennie towarzyszy zakochanym. Na tle rozkwitającego miasta, nadziei, jaką widzą w przyszłości i spokojowi, który udziela się tym, którzy mają czyste serca, Jan i Helena zakładają rodzinę, a na świat przychodzą ich trzej synowie. Jednakże nic co proste, piękne i dobre, nie może trwać nieskończenie… Z biegiem lat narastają niepokoje społeczne. Niepewna polityka miesza się ze strachem zwykłych ludzi. Coś, co zdawało się przeszłością, przeistoczyć może się w przyszłość – oto czuć nadciągające widmo wojny. Wojny, która nie oszczędza nikogo. Gdy nadchodzi rok 1939, wszyscy są już niemalże pewni, że świat, który znają niebawem zadrży w posadach… Rodzina Orłowskich trwająca w patriotyzmie i wzajemnym szacunku zostanie dotkliwie poturbowana przez wojenną zawieruchę. Czy uda im się przeżyć czas krwi i pożogi ? Czy w obliczu bestialstwa pozostaną ludźmi ?

Mariola Sternahl posiada duszę poetki. Pięknie buduje zdania. Tworzy opowieść niesioną słowem zrodzonym z głębi serca. Wspaniały, unikatowy, refleksyjny styl pisania autorki sprawia, że „Tułacze” nie są zwyczajną sagą rodzinną, a stają się epopeją uczuć. Powieść napisana tak urodziwym językiem, że czytelnik czuje chęć kontemplowania jej. Bogate, nasycone słownictwo, cudowne frazy, alegorie – wspaniała polszczyzna. Literacka, ale nie nadęta. Odnoszę wrażenie, że w głowie pisarki słowa układają się w liryki tak naturalnie, że ich poetyckość stanowi wypadkową myśli. Dawno już nie czytałam książki tak bardzo emocjonalnej. Fabuły opowiedzianej tak, że staje się sztuką. Słowa, które mają szerokie spektrum znaczeń, zdania tak wymowne i tajemnicze zarazem, język dający wrażenie unoszenia się. „Tułacze” to nie tylko bardzo interesująca opowieść o ludzkich losach, ale nade wszystko imponujący rozmachem koncert słów.

Rodzina silna uczuciem, przywiązaniem do tradycji, pracy i miłości do ojczyzny. Ludzie, którzy swoją pracą i życiową postawą dają świadectwo swojej przynależności. Orłowscy są jak pień starego drzewa. Mocni, silni i niestrudzeni. To ród, który od pokoleń niesie ze sobą bagaż pamięci. Milczący Jan, pogodna Helena i trójka ich synów : Ignacy, August i Jarogniew, a każde z nich jest jak gałąź, która wyrasta z mocnego pnia. Wiodą życie uczciwe i proste oparte na wzajemnym szacunku, pracowitości i bliskości. Mają plany, marzenia i siebie. Wszystko to okazuje się niczym w czasie, gdy ponure wiatry historii zwiastują rychłe nadejście wojny. Orłowscy postawieni zostaną w obliczu rozterek i dylematów jakich nikt nigdy nie powinien przeżywać. Wszystko na co pracowali przyjdzie im porzucić. A gdy wojenne żniwo zacznie zabierać żywych, od nowa uczyć się życia będą musieli ci, którzy przetrwają… Nastrojowa, emocjonalna i wzruszająca opowieść o losie jednej z polskich rodzin zamieszkujących Lwów w okresie międzywojennym. Opowieść o męstwie, sile rodziny, tradycji i przywiązaniu do ziemi. Mariola Sternahl napisała powieść nadzwyczaj dojrzałą i przepełnioną mądrością, która nie pochodzi ze starych ksiąg, a z ludzkich serc. Historię naznaczoną cierpieniem, ale i nadzieją. „Tułacze” różnią się od typowych sag obyczajowo - historycznych pod wieloma względami. Tym, co dotyka mnie, jako czytelnika wybrednego, jest właśnie to poszanowanie dla języka. Niespotykana umiejętność opowiadania pięknie o tym, co proste. Zachwyt nad codziennością, nad słowem i gestem. Piękno wynikające z uścisku dłoni, czułego gestu, wierności. Bardzo istotne jest to jak autorka świetnie łączy opowieść o zwyczajnych ludzkich perypetiach z historycznymi wydarzeniami. Osadzenie opowieści o rodach Orłowskich i Wojnarskich we Lwowie, mieście, które było swoistym tyglem narodowości i kultur, wymagało solidnego przygotowania i merytorycznej wiedzy. Mariola Sternahl poradziła sobie wyśmienicie. Z dużym wyczuciem i empatią nakreśliła historię wypełnioną radością i smutkiem, nadzieją i troską. Najważniejsi są tutaj ludzie. Ci , których życie rozpada się w zetknięciu z czymś potężnym, czarnym, złym. Nici życia brutalnie zerwane przez nadejście okrutnej wojny. Piękna powieść, bardzo dopracowana, mądra, napisana utalentowaną ręką i przez bogatą duszę. Polecam „Tułaczy” czytelnikom, którzy poszukują czegoś głębszego, doceniających piękno słów i interesujących się historią.

Bardzo dużo elementów składa się na wyjątkowość tej książki. Mariola Sternahl oparła tę opowieść częściowo na dziejach swojej rodziny. Bardzo autentycznie pisarka oddaje codzienność tamtego okresu. Normalne życie, pragnienia i kłopoty spadające na bohaterów tej sagi. Ujmująca jest prostota tej opowieści. Czujemy realną więź z bohaterami. Dotykamy ich intymności. Towarzyszymy im w chwilach małych radości i wielkich strat. Powieść bardzo klimatyczna. Sternahl z dużą wprawą operuje nie tylko słowami, ale i emocjami. Bardzo zaangażowałam się w tę lekturę, długo nad nią rozmyślałam, a nawet powracałam do niektórych fraz. Chciałabym czytać więcej takiej literatury. Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów i jakie jeszcze historie opowie nam stary orzech – świadek ludzkich porywów serc. Wspaniała książka. Diabeł gorąco poleca.

KRESOWA EPOPEJA

Nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska ukazał się pierwszy tom sagi „Opowieść drzewa orzechowego” zatytułowany „Tułacze”. Autorka, Mariola Sternahl zabiera nas w tej powieści w pełną emocji podróż do Lwowa. Miasta, którego rozkwit kulturalny wstrzymany został pr...

Rozwiń

Zwiń