Zobaczyć Boga

C.S. Lewis, autor słynnych "Listów starego diabła..." stwierdził, że nie odważyłby się napisania anielskiego poradnika. A jednak znalazł się ktoś, kto podjął tak trudne wyzwanie i wyszedł z tego obronną ręką. Książkę dobrze się czyta, jest napisana z humorem i lekką ironią w granicach dobrego smaku, zawiera wiele trafnych spostrzeżeń co do kondycji duchowej współczesnego, zanurzonego w elektronice, społeczeństwa. Jeżeli coś mi przeszkadzało, to był to wyraźny rzymski katolicyzm anioła w typowo polskim wydaniu, z akcentem na kult maryjny; z Boga też zrobiono katolika. Pod tym względem dzieło O. Janusza Pydy nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem, którego przekaz ma charakter ogólnochrześcijański, bez oparcia się na konkretnej doktrynie i dogmatyce. Niemniej jednak polecam tę pozycję. Do kompletu brakuje jeszcze "Listów starej diablicy..." i "Listów sędziwej anielicy..." dotyczących kuszenia i duchowego prowadzenia kobiety.

Ta książka jest trudna. Bardzo głęboka refleksja nad tym, kim kobieta jest w swojej istocie, jaki był zamysł Boży w stworzeniu "odpowiedniej pomocy dla mężczyzny". To jest dla osób głęboko wierzących. Wyłącznie. Również dla mężczyzn, którzy chcą poznać lepiej kobiecą naturę, jak Bóg ją wymyślił, dlaczego mężczyzna poszukuje kobiety. Jak dla mnie to nie była lektura na jeden wieczór. Po jednym podrozdziale na dzień. Miałam ubaw jak autorka stwierdziła, że kobieta ma dobre rozeznanie przeżyć wewnętrznych, a mężczyzna lepiej rozpoznaje sytuacje na świecie i lepiej je interpretuje. A po tym stwierdzeniu, zaczęła refleksje na temat obecnych czasów i sytuacji dziejących się na świecie, z którymi kompletnie się nie zgadzałam. Więc tak, część tekstu jest do odrzucenia. Ale pogłębiona refleksja nad Słowem i przeżyciami wewnętrznymi 100% naprawdę trafne, głębokie i warte przemyślenia.

Czym jest "Kerygmat"? Jest historią wielkiej miłości. Tym razem jest to miłość Boga do nas. Do Ciebie też. Trochę opowiada o tym jak i dlaczego powstała Droga neokatechumenalna. Trochę o naturze człowieka. Ale przedewszystkim krzyczy każdą swoją stroną: Bóg jest i ja go spotkałem, a to przynagla mnie do głoszenia kerygmatu-dobrej nowiny!. To jest książka przepełniona radoscią.

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Słodko-gorzka opowieść o tym, co ukryte głęboko w sercu każdej z nas Jako kobieta, z pełnym przekonaniem mogę napisać jedno: ta książka mnie zaskoczyła. Poruszyła. Rozśmieszyła. Ale też momentami zrodziła we mnie bunt - i właśnie dlatego jest taka ważna. „Kobieta. Boska tajemnica” to nie kolejna pozycja o „mocy kobiecości” w stylu popularnych poradników, lecz głęboka, momentami kontrowersyjna rozmowa o. Joachima Badeniego OP z Judytą Syrek. To rozmowa, która - choć miejscami z epoki innej niż ta, w której żyjemy - niesie ciepło, autentyczność i duchowe ukojenie. Ale też niepokoi i prowokuje do myślenia. Ojciec Badeni, dominikanin, mistyk, arystokrata z duszą poety i poczuciem humoru godnym scenarzysty kabaretu - mówi o kobiecości jak ktoś, kto nie tylko ją obserwuje, ale kto ją kontempluje. I to właśnie kontemplacja staje się słowem - kluczem tej książki. Kobieta nie jest tu wyłącznie społeczną rolą, ale tajemnicą, ikoną piękna i duchowej głębi, zaproszeniem do spotkania z Bogiem. Ale uwaga - nie znajdziesz tu feministycznych haseł o emancypacji ani listy cech idealnej partnerki. Znajdziesz natomiast pytania, które dotykają duszy: Czy kobieta może być piękna duchowo, niezależnie od wieku i statusu? Czy mężczyzna jest zdolny, by to piękno odkryć - i przyjąć jak dar, a nie wyzwanie? A może to my same - kobiety - potrzebujemy zatrzymać się i zadać sobie pytanie: kim jestem naprawdę? Z uśmiechem przeczytałam fragment o ciasteczkach pieczonych przez kobiety- ministry i o kosmetykach jako „akcie miłości do siebie i świata” - jednocześnie wiedząc, że nie chodzi tu o utarty stereotyp, ale o coś głębszego: potrzebę odnalezienia własnego, niepowtarzalnego sposobu bycia sobą, niezależnie od tego, czy jestem w kuchni, czy na mównicy sejmowej. W tej książce zachwyca mnie czułość języka, z jakim Badeni mówi o kobietach. Nie mówi do nas, ale mówi z nami - z szacunkiem, z pokorą, z nutą zachwytu. Niektóre poglądy mogą wydać się dziś staroświeckie, może nawet zbyt tradycyjne, ale… czy to właśnie nie z takich głosów - zakurzonych nieco, ale pełnych wewnętrznego światła – rodzi się prawdziwa mądrość? „Kobieta. Boska tajemnica” to lektura dla każdej z nas - i dla każdego mężczyzny, który chce zrozumieć nie tylko kobiecą psychikę, ale też duszę. To książka, która nie daje gotowych odpowiedzi, ale zostawia miejsce na modlitwę, na refleksję i… na uśmiech. To rozmowa, w której czujesz się zaproszona - nie jako obserwatorka, ale jako uczestniczka tej duchowej przygody. Ciepła, lekka, ale nie płytka. Mądra, a nie moralizatorska. Duchowa, ale bardzo ludzka. Zdecydowanie warto mieć ją na półce - nie po to, by ją odhaczyć, ale by do niej wracać, kiedy pytanie „kim jestem?” zaczyna znowu brzmieć w sercu. Polecam z całego serca. Nie tylko kobietom. Ale przede wszystkim tym, którzy potrafią z miłością patrzeć na tajemnice - nawet te najbardziej niepojęte.

"Prosta modlitwa" to jedna z książek podyktowanych przez sędziwego dominikanina dziennikarzowi. Jej głównym tematem jest modlitwa. Dla o. Joachima Badeni OP modlitwa jest prosta, bo "człowiek ochrzczony ma już "zmontowany" kontakt z Panem Bogiem, ale go nie wykorzystuje". Każdy wierzący powinien modlić się bardzo indywidualnie, a metody potrzebne są w ostateczności, bo forma potrafi zabić treść. Swoje stanowiska o. Badeni OP argumentuje szeregiem własnych, bogatych doświadczeń w zakresie modlitwy. W pamięć zapadają fragmenty, w których zakonnik otwarcie mówi o swoich mistycznych doświadczeniach. Jak pisał sam autor, ta książka nie stanowi gotowca, nie zawiera gotowych recept na modlitwę. Należy ją odbierać zatem ze względu na formę, jako głos bardziej doświadczonego brata, który dzieli się swoimi doświadczeniami z modlitwą, nie usiłując nikogo przekonać do swoich preferencji. Bo modlitwa dla o. Badeni OP to praktyka, którą należy po prostu stosować.

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Przeczytałam nie dlatego, aby dać się przekonać do wiary chrześcijańskiej, ale by wiedzieć, jak argumentować swoje stanowisko w rozmowie z ludźmi niewierzącymi. Patrząc więc na lekturę pod tym kątem, muszę przyznać, że jest dość pomocna, dużo się też nauczyłam, mam większe rozeznanie, zwłaszcza jeśli chodzi o Biblię- Nowy Testament jako wiarygodne źródło historyczne traktujące o życiu, śmierci, zmartwychwstaniu i dziele Jezusa Chrystusa. Uważam też, że ludzie szukający Prawdy mogą zostać zachęceni do znalezienia jej poprzez lekturę tej książki.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Czytałam „Ludzi ósmego dnia” Krzysztofa Pałysa OP z zapartym tchem od pierwszych stron. Czytałam z jednej strony jak dobry, trzymający w napięciu reportaż, a z drugiej - jak niezwykłe świadectwo wiary dwóch „szaleńców”, którzy zuchwale wystawili Boga na próbę,„bezczelnie wierząc”, że nie daje On człowiekowi pragnień, których nie mógłby spełnić. A jakie było ich pragnienie? Otóż dwaj bracia dominikanie, Maciej i Krzysztof, zapragnęli nawiedzić miejsce, gdzie na świat przyszła Matka Teresa. Od zaprzyjaźnionych misjonarek dostali „adres klasztoru w Skopije w Macedonii, zapewnienie o modlitwie, a także naleśniki z kapustą na drogę”. Trasę wyznaczyli sobie długopisem na kartce zaledwie kilka godzin przed wyjazdem, jednak planowanego dystansu nie zamierzali pokonać w sposób, który każdemu od razu przyszedłby na myśl, ale - autostopem! Tylko i wyłącznie autostopem! 4 000 km i to w zaledwie osiem dni, a do tego jeszcze w środku lata! Jaki przebieg miała ich podróż, z iloma trudami, niewygodami i z jakim ryzykiem musieli się mierzyć, możecie sobie wyobrazić, bo to kwestia doświadczenia i wiedzy. Ale już to, iloma niespodziankami, łaskami i jak wielką ilością dobra ze strony napotkanych ludziach Bóg ich obdarzył, o tym musicie przeczytać! Tym, co mnie najbardziej uderzyło podczas lektury, była doskonale poprowadzona analogia między opisywaną przez ojca Krzysztofa podróżą autostopem a życiem. I choć wydaje się, że motyw drogi jest już mocno w literaturze i sztuce wyeksploatowany, to tutaj tchnie świeżością. Autor podkreśla choćby to, że od osiągnięcia celu i satysfakcji z nim związanej ważniejsza jest sama podróż, w której w pełnym zaufaniu „chcieli się dać Bogu poprowadzić”. W centrum zainteresowania braci są również wszyscy napotkani ludzie, a znaleźli się wśród nich ateiści, muzułmanie, prawosławni i buddyści. Spotkanie z każdym z nich postrzegają jako życiowe lekcje i choć nie próbują nikogo nawracać, świadczą o Bogu z całą pokorą i cierpliwością, na jaką ich stać. Wiedzą, że każda sytuacja i każdy człowiek pojawiają się na na naszej drodze w określonym celu. Bo Bóg nas prowadzi, błogosławi nam i nas strzeże nieustannie! Nawet wtedy, kiedy wydaje się, że zupełnie bez sensu czekamy gdzieś na wysepce przy głównej autostradzie albo stoimy zagubieni na rozdrożu. Poza tą głębią przekazu doceniam bardzo żywy i obrazowy, a jednocześnie precyzyjny styl ojca Krzysztofa. Szanuję Go za szczerość i uczciwość w opisie przeżyć wewnętrznych, w tym choćby poczucia rezygnacji, rozczarowania i niepokoju, do których przecież mógłby nie chcieć się przyznawać… A przede wszystkim dziękuję za inspirujące świadectwo wiary w to, że „Bóg nigdy nie daje człowiekowi pragnień, których by nie mógł wypełnić” (św. Teresa z Lisieux). Ach, i jeszcze jedno! Relację Autora dopełniają genialne, pełne emocji, szkice Jolanty Franus, które pomagają sobie wyobrazić to, o czym w reportażu czytamy. Całym sercem polecam Wam tę wyjątkową literacką podróż autostopem do Matki Teresy. Niezależnie od tego, czy jesteście wierzący czy wciąż poszukujecie tego, czemu warto zaufać… Naprawdę warto!

Wiele osób boi się spowiedzi, wielu jej nie rozumie, krytykuje. Są postulaty aby w ogóle z niej zrezygnować. To dlatego że nie rozumiemy czym jest spowiedź i jak fundamentalne znaczenie ma dla naszego Ducha. Dlatego tak ważna jest ta książeczka, w zasadzie będąca mądrą rozmową dwóch dominikanów. Dotyka każdego aspektu spowiedzi, zwłaszcza tych które wywołują w człowieku najwięcej lęków i niezrozumienia. Rozmówcy są naprawdę mądrymi ludźmi i warto z tej mądrości skorzystać aby odkryć spowiedzi miłość i miłosierdzie Dobrego Boga.

Duży plus daję za liczne cytaty z Pisma Świętego, ale czym dalej, tym jest ich coraz mniej. Czy książka w pełni wyczerpuje temat modlitwy? Uważam, że to zależy od tego, kto jak ją traktuje. Jeśli schematycznie to książka jest super. Jeśli jako dialog z Bogiem to trochę jej na pewno brakuje, mimo, że w wielu miejscach skłania do przemyśleń.

Natknąwszy się na tę książkę, która jest zbiorem wywiadzików ze znanymi lub mniej znanymi ludzi pomyślałem ni mniej, ni więcej - zwykły zbiór wywiadzików :) Jednak książka ma w sobie "coś". Jest tu dużo światła (wręcz ŚWIATŁA) - wylewa się ono z opisów historii życia ludzi lub z odpowiadania na pytania uniwersalne. Nie ma tu zbytniego "księżowania", opowiadania o Bogu językiem zakazów i nakazów. Nie, nie - tu widać tylko Dobro, Miłość, Przebaczenie, Światło, Nadzieję, czyli wszystkie przymioty chrześcijańskiego Boga, obecnego w Kościele i w życiu ludzi, którzy zgodzili się coś powiedzieć. "Ciemności nie wyrzuca się przez okno wiadrem, ale włącza się światło pstryczkiem..." Chcesz zaczerpnąć Prawdy? Jeśli jesteś na bakier z przykazaniami lub zawadzają Ci one - polecam tę książkę! :) I wszystkim innym także Jestem zachwycony.

W książce tej przeczytacie: dlaczego warto randkować (i Jezus tego naprawdę chciał!), jak randkować, jak nie randkować, dlaczego nie wychodzi mi randkowanie, jak uleczyć swoją duszę z trudności (które uniemożliwiają skuteczne randkowanie), z kim nie randkować, jak w ogóle poszukać ludzi i na czym tak naprawdę polegają zdrowe relacje, z kim warto je tworzyć... Autor jest psychologiem, dlatego świetnie zna ludzką psychikę i jej zawirowania. Dodatkowo w książce jest sporo odniesień do Biblii (pochwała se*su po ślubie) - dla niektórych zapewne będzie to plusem, dla innych minusem... Ja uważam, że książka jest warta polecenia wszelkim singlom, a już zwłaszcza tym, dla których wartości chrześcijańskie mają znaczenie (a myślę, że wbrew pozorom tych nie brakuje wcale w świecie). Co mnie drażniło w książce? Czasami "władczy?" ton autora z przykładową klientką w gabinecie psychoterapii. Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest godna przeczytania.

Lektura godna polecenia, ponieważ autor przybliża nam osobę Jezusa jako kogoś bardzo "ludzkiego", podobnego nam. Przeżywa On wszelkiego rodzaju emocje, utożsamia się w tym z nami, a nawet( jak wykazuje autor) ma poczucie humoru. Jest naszym przyjacielem bez względu na wszystko, i tylko czeka, abyśmy Go lepiej poznali- chociażby dlatego, warto sięgnąć po tą książkę.

Niezwykła książka ujawniająca prawdę o kobiecych sercach - potrzebach, pragnieniach i tęsknotach. Otwiera na to, kim się jest, jaką się jest i dlaczego zostałyśmy stworzone. Nie narzuca tego i nie poucza, tylko sugeruje. Zaprasza do wczytania się. Zachęcam ostrożnie, z dojrzałością i otwartością do niej podejść. Jest warta przeczytania i poświęcenia czasu, choć sama nie zgadzam się ze wszystkimi przemyśleniami w niej zawartymi. Też wiele jest w niej szokujących faktów. Nie jest to łatwa lektura. To, co mnie najbardziej ujęło i zapadło w pamięć, to kuszenie szatana Ewy. Dlaczego akurat ją? Dlaczego on jej nienawidzi? A drugą bycie "ezer kenegdo" w życiu Adama oraz ludzi wokół. Osobiście bardzo ją emocjonalnie przeżyłam i momentami doprowadzała do łez. Pomaga zrozumieć oraz zaakceptować, a wręcz uwierzyć siebie i swe piękno. Książka napisana z miłością. Będę wracać do tej książki.

Trudno mi ocenić tą książkę, bo w moim życiu zrobiła tyle dobrego, dała mi siły na wiele trudnych momentów i pozwoliła zachować w nich radość, natomiast zdaję sobie sprawę, że dla osoby niewierzącej, będzie jedynie lekko napisanymi wspomnieniami pastora zachęcającymi do modlitwy uwielbienia.

W sumie cel był zupełnie inny... Nie była to książka jakby w moim zasięgu "do przeczytania", ale jakoś tak się stało, że usilnie chciała być przeczytana. W końcu poddałem się i przeczytałem - rewelacja. Można się wielu rzeczy dowiedzieć i to o sobie. Wielki szacunek za ogromna pracę dla autorów. Polecam

„Opowieści pielgrzyma” - Autor nieznany. Niezwykła opowieść o niezwykłym 33- letnim Pielgrzymie, który po rodzinnej tragedii jakiej doznaje, odwiedza cerkiew, gdzie podczas nabożeństwa usłyszał wezwanie: „Nieustannie się módlcie” (I Tes. 5:17), nie widział jak zrozumieć posłyszane słowa, opuszcza rodzinne strony i postanawia, odpowiedzi poszukać w świętych miejscach. W swoją pielgrzymią drogę zabiera odziedziczona po dziadku Biblię i torbę sucharów. I tak wraz z NIM wędrujemy przez XIX-wieczne Imperium Carów. Najpierw szuka rady u kaznodziejów, ale oni głosili tylko teorię, a on chciał znać praktykę. Wreszcie trafił na starego mnicha-pustelnika. Ten wyjaśnia: „Nieustanna wewnętrzna modlitwa Jezusowa jest to nieprzerwane, nigdy nieustające wzywanie boskiego Imienia Jezusa Chrystusa ustami, umysłem i sercem, połączone z wyobrażeniem sobie Jego ciągłej obecności i proszeniem Go o przebaczenie: podczas wszelkich zajęć, na każdym miejscu, w każdym czasie, a nawet we śnie. „Opowieści pielgrzyma” są pięknym i bardzo dostępnym traktatem o modlitwie, szczególnie o Modlitwie Jezusa, która wywodzi się od Ojców Pustyni z IV wieku. Jej praktyka polega na stałym powtarzaniu "aktu strzelistego", formuły, „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną”. Pielgrzym, którego cały majątek stanowi worek sucharów, Biblia i Filokalia, spotyka na swej drodze wielu ludzi z różnych stanów – chłopów, duchownych, mnichów, kupców i szlachetnie urodzonych. Obserwujemy wiec przekrój społeczny XIX-wiecznej Rosji. Każde kolejne spotkanie z tymi ludźmi ubogaca nie tylko pielgrzyma, ale i tych, których spotyka, a także nas czytelników. Gorąco polecam !!!