Kobieta. kapłaństwo serca

Słodko-gorzka opowieść o tym, co ukryte głęboko w sercu każdej z nas Jako kobieta, z pełnym przekonaniem mogę napisać jedno: ta książka mnie zaskoczyła. Poruszyła. Rozśmieszyła. Ale też momentami zrodziła we mnie bunt - i właśnie dlatego jest taka ważna. „Kobieta. Boska tajemnica” to nie kolejna pozycja o „mocy kobiecości” w stylu popularnych poradników, lecz głęboka, momentami kontrowersyjna rozmowa o. Joachima Badeniego OP z Judytą Syrek. To rozmowa, która - choć miejscami z epoki innej niż ta, w której żyjemy - niesie ciepło, autentyczność i duchowe ukojenie. Ale też niepokoi i prowokuje do myślenia. Ojciec Badeni, dominikanin, mistyk, arystokrata z duszą poety i poczuciem humoru godnym scenarzysty kabaretu - mówi o kobiecości jak ktoś, kto nie tylko ją obserwuje, ale kto ją kontempluje. I to właśnie kontemplacja staje się słowem - kluczem tej książki. Kobieta nie jest tu wyłącznie społeczną rolą, ale tajemnicą, ikoną piękna i duchowej głębi, zaproszeniem do spotkania z Bogiem. Ale uwaga - nie znajdziesz tu feministycznych haseł o emancypacji ani listy cech idealnej partnerki. Znajdziesz natomiast pytania, które dotykają duszy: Czy kobieta może być piękna duchowo, niezależnie od wieku i statusu? Czy mężczyzna jest zdolny, by to piękno odkryć - i przyjąć jak dar, a nie wyzwanie? A może to my same - kobiety - potrzebujemy zatrzymać się i zadać sobie pytanie: kim jestem naprawdę? Z uśmiechem przeczytałam fragment o ciasteczkach pieczonych przez kobiety- ministry i o kosmetykach jako „akcie miłości do siebie i świata” - jednocześnie wiedząc, że nie chodzi tu o utarty stereotyp, ale o coś głębszego: potrzebę odnalezienia własnego, niepowtarzalnego sposobu bycia sobą, niezależnie od tego, czy jestem w kuchni, czy na mównicy sejmowej. W tej książce zachwyca mnie czułość języka, z jakim Badeni mówi o kobietach. Nie mówi do nas, ale mówi z nami - z szacunkiem, z pokorą, z nutą zachwytu. Niektóre poglądy mogą wydać się dziś staroświeckie, może nawet zbyt tradycyjne, ale… czy to właśnie nie z takich głosów - zakurzonych nieco, ale pełnych wewnętrznego światła – rodzi się prawdziwa mądrość? „Kobieta. Boska tajemnica” to lektura dla każdej z nas - i dla każdego mężczyzny, który chce zrozumieć nie tylko kobiecą psychikę, ale też duszę. To książka, która nie daje gotowych odpowiedzi, ale zostawia miejsce na modlitwę, na refleksję i… na uśmiech. To rozmowa, w której czujesz się zaproszona - nie jako obserwatorka, ale jako uczestniczka tej duchowej przygody. Ciepła, lekka, ale nie płytka. Mądra, a nie moralizatorska. Duchowa, ale bardzo ludzka. Zdecydowanie warto mieć ją na półce - nie po to, by ją odhaczyć, ale by do niej wracać, kiedy pytanie „kim jestem?” zaczyna znowu brzmieć w sercu. Polecam z całego serca. Nie tylko kobietom. Ale przede wszystkim tym, którzy potrafią z miłością patrzeć na tajemnice - nawet te najbardziej niepojęte.

Dzięki tej książce byłam świadkiem rozmowy dwóch doświadczonych, mądrych mężczyzn, którzy zwracają uwagę na to, co jest naprawdę istotne. Ze spokojem i humorem opowiadają o różnych sytuacjach ze swojego życia. Nie jest to długa rozmowa i nie porusza dogłębnie poszczególnych tematów, ale przypomina o tym, że - jak powiedział św. Augustyn - "Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na właściwym miejscu".

Bardzo głęboka książka o duchowości. Niezwykle inspirująca. Są nawiązania do Ewangelii, cytaty Świętych np. Jan od Krzyża, Teresa z Lisieux. Bardzo polecam, książka krótka, przystępna, napisana z pasją i niezwykle w tym pociągająca, człowiek czytają zaczyna pragnąc.

W sumie cel był zupełnie inny... Nie była to książka jakby w moim zasięgu "do przeczytania", ale jakoś tak się stało, że usilnie chciała być przeczytana. W końcu poddałem się i przeczytałem - rewelacja. Można się wielu rzeczy dowiedzieć i to o sobie. Wielki szacunek za ogromna pracę dla autorów. Polecam

Mniej luźna niż pozostałe książki o. Joachima. Wymagająca skupienia i powolnego czytania i rozważania. Nie znaczy to bynajmniej, że gorsza. o. Joachim pokazuje, że jak się chce to można, nawet zobaczyć Boga. Dodatkowo na końcu wydania mamy krótką biografię znakomitego dominikanina. Polecam dla szukających drogi do wejścia głębiej w wiarę.

Niezwykła książka ujawniająca prawdę o kobiecych sercach - potrzebach, pragnieniach i tęsknotach. Otwiera na to, kim się jest, jaką się jest i dlaczego zostałyśmy stworzone. Nie narzuca tego i nie poucza, tylko sugeruje. Zaprasza do wczytania się. Zachęcam ostrożnie, z dojrzałością i otwartością do niej podejść. Jest warta przeczytania i poświęcenia czasu, choć sama nie zgadzam się ze wszystkimi przemyśleniami w niej zawartymi. Też wiele jest w niej szokujących faktów. Nie jest to łatwa lektura. To, co mnie najbardziej ujęło i zapadło w pamięć, to kuszenie szatana Ewy. Dlaczego akurat ją? Dlaczego on jej nienawidzi? A drugą bycie "ezer kenegdo" w życiu Adama oraz ludzi wokół. Osobiście bardzo ją emocjonalnie przeżyłam i momentami doprowadzała do łez. Pomaga zrozumieć oraz zaakceptować, a wręcz uwierzyć siebie i swe piękno. Książka napisana z miłością. Będę wracać do tej książki.

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Konkretna, pełna świadomości książka. Bardzo, bardzo podobało mi się (z racji zainteresowań i studiów) jakim językiem Pani Wanda napisała tę książkę. Niemniej, nieco nużyło pod koniec ciągłe powtarzanie się tych samych kwestii. Ale pomijając tą małą wadę, muszę przyznać, że to pozycja bardzo życiowa, twardo osadzona w rzeczywistości: biologicznej i psychologicznej zarówno kobiety jak i mężczyzny. Polecam każdemu, w każdym momencie życia, zwłaszcza zaś tym, którzy nie mieli dobrych wzorców do stworzenia dobrej, Bożej rodziny

Książkę "Noc jest mi światłem" Wilfrida Stinissena przeczytałem po raz pierwszy blisko 20 lat temu. Przeżywałem wtenczas osobistą "noc wiary"... U pewnych sióstr zakonnych, kilkadziesiąt kilometrów od miejsca mojego zamieszkania, wynająłem skromny pokoik, by spędzić parę dni w odosobnieniu i ciszy. Natrafiłem na nią już pierwszego dnia, przeglądając lektury leżące na półce zawieszonej przy moim łóżku. Była w tamtej chwili niewątpliwym znakiem i darem Niebios, który podniósł mnie na duchu. Wracam do tej książki od czasu do czasu. Ciągle potrafi zapalić światełko inspiracji w danym momencie mojego życia. Dzisiaj otworzyłem ją na "chybił trafił" (lubię tak robić :-). Oto podarowane mi słowa: "Bezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą całkowite oddanie się Bogu, to temat, który w różnych formach znajdujemy u wszystkich mistyków. Już wcześniej wspomniałem, że lepiej nie skupiać się tylko na jednym mistyku, ponieważ misterium Boga i człowieka jest tak bogate, że żaden człowiek nie jest w stanie sam go wyczerpać. Każdy mistyk wnosi swój "wariant" (s. 123-124).

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

Niepozorna książeczka. Tytuł też wskazuje na kolejny już poradnik o rozwoju osobistym. Nic jednak bardziej mylnego. Jest to piękny przewodnik o uczuciach jakie dotykają każdego z nas, tych przyjemnych i tych które w jakiś sposób mogą zaboleć. Traktuje integralnie o naszej emocjonalności. Napisana przez świetnego rekolekcjonistę, Jezuitę, o. Józefa Augustyna. Stąd zawiera w sobie bardzo popularną metodę ignacjańską jako sposób na poznawania i oswajanie uczuć. Książeczka bardzo pomocna – zwłaszcza dla tych którzy dopiero odkrywają swój świat emocji.

W książce tej przeczytacie: dlaczego warto randkować (i Jezus tego naprawdę chciał!), jak randkować, jak nie randkować, dlaczego nie wychodzi mi randkowanie, jak uleczyć swoją duszę z trudności (które uniemożliwiają skuteczne randkowanie), z kim nie randkować, jak w ogóle poszukać ludzi i na czym tak naprawdę polegają zdrowe relacje, z kim warto je tworzyć... Autor jest psychologiem, dlatego świetnie zna ludzką psychikę i jej zawirowania. Dodatkowo w książce jest sporo odniesień do Biblii (pochwała se*su po ślubie) - dla niektórych zapewne będzie to plusem, dla innych minusem... Ja uważam, że książka jest warta polecenia wszelkim singlom, a już zwłaszcza tym, dla których wartości chrześcijańskie mają znaczenie (a myślę, że wbrew pozorom tych nie brakuje wcale w świecie). Co mnie drażniło w książce? Czasami "władczy?" ton autora z przykładową klientką w gabinecie psychoterapii. Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest godna przeczytania.

„…Lekceważymy pokorę i dmuchamy w pychę – rana się otwiera, pęknięcie pogłębia…” Najlepiej czyta się w wolnych chwilach i wieczorami. We wspomnianej ciszy dostrzegamy elementy zadumy i refleksji. Przed Wami dla mnie (książka - zagadka) z cyklu krakowskich nowości. Bardzo jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń. Czym „…właśnie jest wiara”? Kiedy zobaczyłam w mediach nowe wydanie książki kardynała Grzegorza Rysia pt. „Skandal Miłosierdzia” zastanawiałam się nad tym, jak publikacja zostanie odebrana przez to młodsze pokolenie, które nie zawsze chodzi do kościoła, to uważające rozwody za coś normalnego, to które teraz ucieka, a nie rozmawia. Chowa się w swojej skorupce, boi się, ale milczy. Miłość i miłosierdzie to też nowe określanie życia. Miłość to wszak uczucie – relacja. Miłosierdzie pozostaje wielką tajemnicą Boga i wielkim skandalem w oczach ludzi. Zawiera w sobie to, z czym mamy największe trudności: współczucie, przebaczenie, nawrócenie. Miłosierdzie – to akt współczucia wyrażający się w konkretnym bezinteresownym działaniu, na rzecz innych. Trudności, współczucie, przebaczenie i nawrócenie. Na czym polega przymierze Boga z człowiekiem? Gdzie tu nieograniczona miłość? Naprawdę nie jest prosto. Miłosierdzie nie stawia warunków, nie zna żadnych granic. Czym jest duchowa pomoc? Wszak nie każdy rozumie, co i jak się mówi. A ty Drogi Czytelniku rozumiesz? Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Modlimy się sami, w Kościele i w rodzinie. W Starym Testamencie odnajdziemy dwa terminy hased – wierność, i rahamim – miłość rodzicielska. Ten drugi termin, pierwszy raz usłyszałam na krakowskich Łagiewnikach, od pewnej uśmiechniętej zakonnicy. Rahamim – odsyła nas do kobiecej wrażliwości, pochodzi od słowa określającego „miłość matczyną”. Matka daje dziecku tyle, ile potrzebuje. Przejawami miłosierdzia są: - pomoc materialna – wsparcie finansowe - pomoc duchowa – słuchanie, dzielenie się wiarą - przebaczenie – odpuszczenie uraz, nawet jeśli to trudne. To czasami przychodzi Nam z wielkim trudem. - modlitwa - życie zgodne z wartościami chrześcijańskimi. W pewnym sensie coś uzdrawiamy, pocieszamy, troszczymy się. Czym jest dobra nowina? Miłosierdzie to temat radykalny. Przewodnikiem po miłosierdziu jest w Nowym Testamencie św. Łukasz. Jak zatem kształtuje się codzienność? Czytelnik, szczególnie ten wymagający szuka poszlak i źródeł. Jak zaś wygląda osoba, która szuka miłosierdzia? Wewnętrzne zobowiązanie także kształtuje się nieco inaczej. Odwołujemy się do przypowieści o zaginionej owcy i do kobiety, która zgubiła jedną ze swoich dziesięciu drachm. Bóg ponoć zna każdego i zaprasza do relacji z sobą. Wspomnimy o tej Dobrej Nowinie, Księdze Rodzaju, a także o Edycie Stein, św. Karmelitance, patronce Europy. Celnicy zaś zyskali opinię złodziei, ponieważ otrzymując z Rzymu głodowe pensje, egzekwowali od mieszkańców wyższe kwoty niż te ustawowe. Tym sposobem napełniali własne kieszenie. Nasuwa się pytanie – Kim jest dla Nas Bóg? Miłość: - czeka - pragnie - nie kontroluje - wspiera, ale też płacze, gdy tego nie docenia. Miłość może też pokonać śmierć. Jak to jest z przebaczeniem? Kiedy to, co stare umiera, a człowiek rodzi się na nowo. To nawrócenie i swoista wolność. Na sam koniec tekstu zwrócę uwagę na słowa, które głęboko zostaną w mojej świadomości. Zostają one skierowane do kobiety i mężczyzny: „…Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków”(Ps 25 [24], 6). Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo WAM Premiera: 25.06.2025 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 208 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Na książeczkę „Listy z pustyni” natknąłem się w kaplicy adoracji w mieście Madona (Łotwa), dokąd przyjechałem na nocną adorację. Uważam, że „Listy z pustyni” to dobra propozycja także na czas samej adoracji, gdyż książka jest podzielona na małe rozdzialiki, zatem można przeczytać jeden z nich, aby potem przed Najświętszym Sakramentem rozważać i pytać: na ile przeczytana treść ma coś wspólnego ze mną, z moim życiem, z moją wiarą. Pomyślałem jednak, że zabiorę ją do domu, aby spotkać się z całością świadectwa i przemyśleniami jednego z Małych braci Jezusa, czyli autora, brata Karlo. . Co mogę powiedzieć po jej przeczytaniu? To niby takie proste, spokojne świadectwo człowieka wiary, który postanowił iść w ślady świętego Karola de Foucauld, jednak uważam, że siła jego świadectwa i katechezy może mocno, zdecydowanie zapukać do bram (skamieniałego?) serca każdego czytelnika, bo czyż wobec tego, czym dzieli się autor, o czym pisze, można pozostać obojętnym?! Przykładowo, czytając: - o jego odkryciu prawdy, że nie jest „pępkiem świata” i że na plecach jego pomysłów, wysiłków, aktywności nie opiera się żaden z filarów Kościoła, - o dniach i nocach spędzonych wobec Hostii, a więc Boga, który się ukrywa, i Boga, który milczy, choć zadaje się Mu pytania, a jednak z czasem one (te odpowiedzi) pojawiają się w wydarzeniach życia, - o rachunku sumienia, który, zainicjowany mistycznym snem — wizją, pokazał mu, jak jego serce jest daleko od elementarnej miłości bliźniego, choć przecież jest osobą konsekrowaną, - o odkrywaniu granicy między tak zwanym „dobrym chrześcijaninem” a świętym chrześcijaninem, który utożsamia się z cierpiącymi tego świata, jest z nimi i dla nich, - o nazaretańskim stylu życia, które jemu i innyn zaproponował Karol de Foucauld, a który to styl życia tak bardzo kontrastuje z dyktaturą opinii i światowej mody, - o tym, że można trzymać w ręce Różaniec i jak faryzeusz afiszować się z nim, ale jednocześnie mieć wciąż nienawrócone, przepełnione żądzą pieniądza serce… . To tylko niektóre przykłady na to, jak mocna chwilami jest treść „Listów z pustyni”. Taką była ona przynajmniej dla mnie. Dodajmy jednak, że czytając listy brata Karlo i spotykając się z tymi dość trudnymi dla sumienia akcentami, nie jesteśmy pchani ku naśladowaniu tragicznej w skutkach rozpaczy Judasza, gdyż autor, wychodząc od słów Pisma Świętego, przypomina, iż jest możliwość nawracania się i wzrastania w mądrości życia i świętości serca. Autor daje na to przykłady także ze swego życia. Jeden z takich zdaje mi się być szczególnie przekonujący, albowiem ukazuje, że światło łaski Boga, aby doprowadzić do (jeszcze jednego) nawrócenia, jest w stanie oświetlić grzechy nawet sprzed 40 lat! . „Listy z pustyni” zawierają w sobie pouczenie o dynamice wiary i modlitwy do Boga. To dobra, pożyteczna treść, albowiem te dwie kategorie domagają się świadomego podejścia, a zatem i zrozumienia. Rozjaśniony zostaje, przynajmniej nieco, fenomen samej pustyni, która nie jest tożsama z Saharą albo inną pustynią w sensie geograficznym. W podobny sposób ukazane zostaje ubóstwo, które — jak przeczuwamy — nie wiąże się jedynie z jakimś brakiem pieniędzy czy wyrzeczeniem się ich. Sama wiara: autor przypomina, że wiara to nie tylko wzloty, „ochy”, „achy” i pachnąca dobrymi uczynkami świętość, ale wierzący przechodzi również przez okresy stanięcia oko w oko z prawdą o swej niedoskonałości i obrzydliwej grzeszności. Okresy te pozwalają dostrzec w całej okazałości różnicę między Stwórcą a stworzeniem. Dzięki tak zdobywanej pokorze można wzrastać o wiele szybciej. . Jeszcze jedno. Gęstość myśli, która spotykamy na kartach książki, domaga się powolnego czytania, a w przypadku niektórych wątków — czytania kilkukrotnego. Jednak zdecydowanie warto przez nią się „przedzierać”, aby wzrosnąć w mądrości życiowej i mądrości wiary. . Serdecznie polecam! . ks. Paweł Kamola

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

Ciężko się czyta. Czuję niedosyt. Zbyt mał się dowiedziałam o Janie Pawle II i zbyt mało o Pani Wandzie. Odbieram to jak wielką tęsknotę za bratem. Ucieczkę do swojego miejsca na ziemi, z którego czerpie Pani Wanda siłę. Też mam takie miejsce, gdzie są ślady moich ukochanych osób. I główny wniosek mój. Gdybym nie była na krótkim spotkaniu w kościele w Krakowie z panią Wandą, to zrozumiałabym przyjaźni i więzi dusz Pani Wandy z Ojcem Świętym. Szukajmy prawdy obcując z ludźmi.

„Opowieści pielgrzyma” - Autor nieznany. Niezwykła opowieść o niezwykłym 33- letnim Pielgrzymie, który po rodzinnej tragedii jakiej doznaje, odwiedza cerkiew, gdzie podczas nabożeństwa usłyszał wezwanie: „Nieustannie się módlcie” (I Tes. 5:17), nie widział jak zrozumieć posłyszane słowa, opuszcza rodzinne strony i postanawia, odpowiedzi poszukać w świętych miejscach. W swoją pielgrzymią drogę zabiera odziedziczona po dziadku Biblię i torbę sucharów. I tak wraz z NIM wędrujemy przez XIX-wieczne Imperium Carów. Najpierw szuka rady u kaznodziejów, ale oni głosili tylko teorię, a on chciał znać praktykę. Wreszcie trafił na starego mnicha-pustelnika. Ten wyjaśnia: „Nieustanna wewnętrzna modlitwa Jezusowa jest to nieprzerwane, nigdy nieustające wzywanie boskiego Imienia Jezusa Chrystusa ustami, umysłem i sercem, połączone z wyobrażeniem sobie Jego ciągłej obecności i proszeniem Go o przebaczenie: podczas wszelkich zajęć, na każdym miejscu, w każdym czasie, a nawet we śnie. „Opowieści pielgrzyma” są pięknym i bardzo dostępnym traktatem o modlitwie, szczególnie o Modlitwie Jezusa, która wywodzi się od Ojców Pustyni z IV wieku. Jej praktyka polega na stałym powtarzaniu "aktu strzelistego", formuły, „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną”. Pielgrzym, którego cały majątek stanowi worek sucharów, Biblia i Filokalia, spotyka na swej drodze wielu ludzi z różnych stanów – chłopów, duchownych, mnichów, kupców i szlachetnie urodzonych. Obserwujemy wiec przekrój społeczny XIX-wiecznej Rosji. Każde kolejne spotkanie z tymi ludźmi ubogaca nie tylko pielgrzyma, ale i tych, których spotyka, a także nas czytelników. Gorąco polecam !!!