Zielone jabłuszko

Mimo że to kontynuacja, to można czytać bez znajomości "W poszukiwaniu zapachu snów". Dla mnie wypada troszkę słabiej od pierwszej części, ale jest interesująca. Sporo informacji, które nabywa się przy okazji - o wykopaliskach, pracy architektów itd., niezaburzających jednakże głównego toku opowieści. A główny temat to tym razem rodzicielstwo i zawiązane z nim komplikacje i radości.

"Świat szeroko zamknięty" Izabeli Sowy - na tę książkę spoglądałem od dłuższego czasu, stała na regale i nęciła, przyciągała wzrok okładka, zachęcał do lektury tytuł dzieła i jego opis. Postanowiłem w końcu dać jej szansę i bardzo mi ta powieść się spodobała. Po jej lekturze mogę wystawić ocenę bardzo dobrą. To klasyczna powieść obyczajowa. Nie znajdziemy w niej żadnej zawrotnej akcji, niesamowitych lub mrożących krew w żyłach wydarzeń, superbohaterów lub przygód w egzotycznych krajobrazach. Życie. Po prostu samo życie. Tylko tyle i aż tyle, bo codzienne, normalne i zwykłe życie opisać, ukazać w sposób interesujący wcale nie jest łatwo. Autorka pokazuje życie głównej bohaterki Emilii i osób z nią związanych. Mamy tu przy okazji garść ciekawych dialogów, interesujących opisów oraz całkiem sporo niebanalnych obserwacji życiowych i wartych przeczytania przemyśleń książkowych bohaterów. Są momenty smutne, są chwile wesołe, fragmenty mniej lub bardziej poważne - jak to w życiu przecież bywa. Spędziłem z tą powieścią kilka udanych godzin i wpisała się ona pozytywnie w moją codzienność oraz pozostanie już na zawsze częścią mojego życia. Książka, którą dobrze czyta się popijając dobrej jakości herbatę, bo herbata to ulubiony napój głównej bohaterki (mój też) i pojawia się ten napój bardzo często na kartach tej powieści. Nie jest to literacka rewelacja, książkowe dzieło wybitne, ani też w żadnej mierze czytelnicze arcydzieło. Nie jest to także z całą pewnością czytadło mierne, nudne lub nieudane. Jeszcze raz powtórzę - oceniam ja bardzo dobrze i stąd ocena 7/10.

To pierwsza, przeczytana książka tej autorki. W poszukiwaniu literatury z „Włochami w tle” natrafiłam właśnie na ten tytuł. Książka napisana dobrze, ciekawie zarysowane postaci, ich zachowania opisane z dystansem i często humorem. Wątki wielu osób, w tym głównie turystów spędzających urlop na Ischii w hotelu prowadzonym przez typowego włoskiego padrone, członków rodziny bohaterki oraz innych postaci przeplatają się ze sobą, tworząc, nie raz, pole do historycznych i psychologicznych rozważań. Rzecz nie dotyczy jednak za bardzo Włoch (choć niewątpliwie są one punktem wyjścia dla całej historii), ale dzieje się także w innych rejonach (Rosja, Polska, Niemcy). Obyczajowa literatura z wątkami historycznymi i chyba z dużą dawką osobistych doświadczeń samej autorki. Fabuła prowadzona miękko, dobry język, który oddaje wyostrzony zmysł obserwacji zachowań ludzkich. Literatura lekka, ale jakże przyjemna. Zamierzam kontynuować znajomość z twórczością p. Menzel.

Ciekawe przedstawienie roku z życia kilku studentów. Książka jest krótka, nie ma w niej długich opisów emocjonalnych bohaterów. Nie oznacza to jednak, że nic się nie dzieje. Autorka jednym zdaniem potrafiła zwrócić uwagę czytelnika, a przynajmniej moją, na mnogość emocji jakie w danej chwili odczuwa bohaterka. Jest opowieść z pozoru łatwa i przyjemna, ale miejscami nakłania do refleksji co tak naprawdę jest w naszym życiu ważne.

Książka bardzo mi się podobała, była moim zdaniem zabawna, choć od pewnego momentu rozmyślania i pomysły bohaterki zaczęły męczyć. Kłuły mnie też w oczy błędy, których polonistka Dominika nie powinna raczej popełniać. Zaskoczyła natomiast znajomość najróżniejszych pojęć z zakresu architektury, czy historii ubioru. Chętnie przeczytam inne książki napisane przez autora/ "autorkę".

Jest dobra historia. Bohaterka przekroczyła 30 lat to tak jak Ja! Tytuł Herbatniki z Jagodami! A kto nie lubi herbatników i jagód? No dobrze - opowieści nie dotyczy Jagód ani herbatników, ale powieść, gdzie Jagoda pracuje w potężnej firmi, można wysłuchać niewinne dowcipy, dystans, uroki zdrowie jak i czymś innym. Ciekawe, różne okoliczności przyrody dostaje szansę na na całkiem inne, nowe życie.

Powieść należąca do typowej literatury kobiecej. Opowiada o trudach codziennego życia kobiet w różnym wieku, które spotykają się w salonie kosmetycznym. To humorystyczna bajka z wątkiem kryminalnym. Autorka jak zawsze "serwuje" nam zabawne dialogi z wplątanymi polskimi "powiedzonkami", które śmieszą i bawią. Książkę dobrze się czyta, napisana POPRAWNYM językiem polskim, w przeciwieństwie do większości polskich powieści obyczajowych i romansideł. POLECAM na odprężenie i relaks, jak większość powieści obyczajowych tej autorki. To nie harlekin.

Przypomniałam sobie dziś o tej książce :) Czytałam ją dosyć dawno temu, ale za to dwa razy - z 5 lat temu i ze 2 lata temu. Nie rozumiem, czemu ma tak niską ocenę... Bardzo mi się podobała :) Owszem, ambitna lektura to nie jest, ale rozrywkowa - jak najbardziej. Uśmiałam się przy niej setnie. Zwłaszcza za pierwszym podejściem, bo później już wiedziałam, czego się spodziewać. Najlepszy aspekt? Dzieje Zenka :D Dla mnie mistrzostwo :D Przeczytana po raz trzeci początkiem stycznia 2023 roku, tuż po skończeniu 1 tomu, więc pewne aspekty tej historii nabrały więcej sensu. Wbrew moim obawom książka przeszła próbę czasu - nadal niezmiernie mnie bawi :)

Siedemnastoletnia Malina na skutek zbiegu różnych okoliczności, zamieszkuje z babcią, a przy okazji odkrywa tajemnice rodzinne oraz mierzy się z bezwzględnym biznesmenem trzymającym w szachu całe miasteczko, a także z własnym konformizmem. Ta książka mnie przez większość czasu dość mocno drażniła. Duża część akcji opiera się na tym, że bohaterowie nie są w stanie porozmawiać z nikim na żaden temat, a gdy się w końcu na to zdobywają, to zawsze im coś przeszkadza - a to dzwonek telefonu, a to tynk spadający ze ściany. Strasznie frustrująco się to czyta.

Książka zupełnie nie w stylu, który zwykle czytam. Mimo to dość ciekawa, zwłaszcza wątki historyczne, opowieść rodzinna. Część współczesna nieco banalna, ale nieźle napisana i czytało się przyjemnie. Żałuję, że na zakończenie pewne wątki nie zostały rozwinięte i zamknięte, ale podejrzewam, że autorka pozostawiła to wyobraźni czytelnika, przeprowadzając go przez perypetie do spokojnego miejsca, gdzie wszystko zaczyna się jakoś układać.

Aż mi się chce śmiać z samego siebie - chodzi o powód dla którego kupiłem tę książkę. Po prostu, po przeczytaniu tytułu uznałem, że to poradnik dla lubiących zajmować się rękodziełem :DDD, tym bardziej, że Autorka była mi zupełnie nie znana. Ale skoro książka już jest, to ją przeczytam - a co mi tam... No więc zacząłem czytać i nie oderwałem się od lektury przez następne parę godzin - aż do ostatniej kartki. Z innych opinii wiecie o czym to jest, więc nie będę zbędnych słów tracił, tym bardziej, że nie znoszę spojlerowania. Opowiadania są wzruszające, niektóre czułe, przeznaczone dla wrażliwego czytelnika - macho na pewno wyrżnie nią o ścianę w połowie pierwszego opowiadania. No cóż - okazało się, że macho nie jestem, ale jakoś mnie to nie obeszło... Poza wszystkim, aż rzuca się w oczy piękno i precyzja języka, którym posługuje się Autorka (natychmiast szukam innych Jej książek). Zapytacie więc, skąd po takich peanach, tak niska ocena? No więc odpowiadam: Pani Zofia przegięła wprowadzając na końcu - zupełnie niepotrzebnie - nieudany wątek kryminalny. Taka łyżka dziegciu w beczce pełnej przedniego miodu. Ktoś tu napisał, że chętnie wyrwałby ostatnie kartki - podpisuję się pod tym obiema rękami!. Od strony 244 (ISBN: 83-60376-00-X) po prostu przestańcie czytać, a zostanie Wam po tej lekturze, miłe wspomnienie...

Powieść to trzeci tom należący do trylogii pieniawskiej. Autorka ponownie opisuje wydarzenia z życia młodych ludzi żyjących w tym samym mieście. Tym razem skupia się na historii syna gangstera. Olek Tarwid to syn mężczyzny, którego w mieście znają wszyscy i to niekoniecznie z dobrych rzeczy. Chłopak stojący u progu dorosłości jest podobny do bogatego ojca, w szkole jest znany głównie z tego, że jest łobuzem. Olek robi wiele złych rzeczy, ale wie, że może pozwolić sobie na wiele, gdyż ojciec zawsze zadziała tak, by nie spotkały go żadne konsekwencje jego czynów. Złe emocje i zachowanie takie, a nie inne są u nastolatka konsekwencją brutalności ojca i jego zachowania w stosunku do syna. Jak każdy młody człowiek Olek także musi podjąć trudną decyzję. U chłopaka jest to wybór pomiędzy życiem z poniżającym go ojcem, ale w bogactwie lub rezygnacja z wygodnego życia, ale możliwość zmiany swojego zachowania i posiadanie szacunku do samego siebie. Olek wybiera tą drugą ścieżkę i ucieka od brutalnego ojca. Pewne wydarzenia sprawiają, że trafia do tradycyjnej wsi z dala od dużego miasta. Chłopak nigdy wcześniej nie poznał takiego życia, teraz trafia do chaty pewnej babki, która okazuje się jego biologiczną babcią. Chłopak sam jest zaskoczony swoimi odczuciami, odnajduje satysfakcję w rąbaniu drewna, czy wyciąganiu wody ze studni. Losy malutkiej, tradycyjnej wsi są policzone, ponieważ już niedługo przez jej środek będzie przebiegać autostrada wykonana na zlecenie ojca chłopaka. Olek pomaga mieszkańcom w codziennych pracach i trudach, odkrywa niezwykłość niewielkiej wsi, ale także tajemnice jej mieszkańców. To właśnie w tym tak dalekim od domu miejscu odnajduje miłość i akceptację wielu ludzi, którzy okażą się dla niego bardzo ważni. Chłopak poznaje Klarę – piękną właścicielkę wiejskiego baru. Sielanka, miłość i spokój w życiu Olka nie trwają jednak długo, gdyż ojciec chłopaka zjawia się w małej wsi. Czy Olek podejmie decyzję o powrocie do brutalnego ojca? Czy chłopak odnajdzie miłość, akceptację i opiekę, której tak bardzo potrzebował? Jak pobyt w małej wsi zmieni nastolatka? Książka Grażyny Bąkiewicz to już ostatni tom przygód bohaterów poznanych w powieściach „O Melba!” i „Stan podgorączkowy”. Autorka kończy większość wątków i wyjaśnia dlaczego bohaterowie postępowali tak, a nie inaczej. Czytelnik przewracając kolejne kartki powieści styka się z wieloma trudnymi decyzjami i problemami z jakimi muszą sobie radzić młodzi ludzie. Samotność, brak akceptacji i zrozumienia, przemoc, czy nieczyste interesy to tylko niektóre problemy, które poruszyła autorka. Powieść polecam każdemu, kto szuka wciągającej książki ukazującej bez koloryzowania prawdziwe życie nastolatków.

Lubię odkrywać nowych autorów, dlatego sięgnęłam po „Gry nie tylko miłosne” Pani Ireny Matuszkiewicz, pozycji wznowionej po ponad dwudziestu latach od pierwszego wydania. I chociaż książka jest ciekawa, fajnie się ją czyta, to czuć jednak tą różnicę przy podobnych komediach wydawanych współcześnie. Warto ją jednak przeczytać, żeby się przekonać, jak bardzo szybko zmienia się nasza rzeczywistość, czy ewoluuje język codzienny. Julia Blenda, pomimo dobrego wykształcenia informatycznego ciągle mieszka ze swoimi rodzicami i pracuje zdecydowanie poniżej swoich kwalifikacji zawodowych w mocno podejrzanie firmie. Codziennie marzy jej się, że zbierze się na odwagę i poprosi swojego szefa o pracę jako informatyk. Niestety nie potrafi nawet rozpocząć takiej rozmowy. Zadowala się na razie pracą asystentki, pomaganiem sekretarce, a czasami nawet i sprzątaczce. Jej rodzice próbują ją swatać z bogatymi kandydatami, ona jednak na złość im, umawia się z tępawym osiłkiem Serafinem. Nie jest z nim szczęśliwa, nudzi on ją strasznie, ale na złość rodzicom ciągle się z nim spotyka. Co jakiś czas ucieka więc w śnienie na jawie o przystojnym aktorze, czy bohaterze książkowym, który bierze ją w ramiona i z którym może być prawdziwie szczeliwa. W pracy zaprzyjaźnia się z szaloną panią prawnik Karoliną i trochę pod jej wpływem postanawia zmienić swoje życie zaczynając od wyglądu. Jej metamorfoza zbiega się w czasie z tajemniczym zniknięciem jednego pracownika i pojawieniem się nowego informatyka Konrada, który zajmuje wymarzone miejsce pracy Julii. Julia i Karolina postanawiają dowiedzieć się, co się kryje za zniknięciem Cholewy. Ponieważ działalność firmy do krystalicznie czystych nie należy, zaczynają podejrzewać jakieś brudne i szemrane interesy. Zwłaszcza że szef i jego żona ciągle się kłócą, nie kryjąc publicznie wzajemnej niechęci do siebie. Dziewczyny wdają się w pewne relacje miłosne z kolegami z pracy, aczkolwiek nie wiedzą do końca, czy mogą zaufać swoim partnerom, czy nie. Zabawna komedia pomyłek, z naiwnymi bohaterami i lekko archaicznym językiem może być jednak dobrą rozrywką. Miałam problem z pierwszymi stronami, bo ciągle porównywałam tekst w myślach z innymi mu podobnymi, a napisanymi bardziej współcześnie. I to był mój błąd. Jak przestałam porównywać, to zaczęłam cieszyć się lekturą. Bohaterek na pierwszy rzut oka nie da się polubić. Jakieś takie nieporadne życiowo, szukające na siłę facetów, inne niż dzisiejsze singielki robiące karierę i świetnie sobie radzące bez mężczyzn. Z każdą stroną książki stają się jednak wyraźniejsze, wywołują sporo śmiechu, zakładam więc, że ta ich naiwność i nieporadność życiowa jest zamierzona. Mężczyźni pokazani w książce to jest paleta różnych typów, od melancholicznego romantyka, po tępawego mięśniaka robiącego szemrane interesy, czy szukającego tylko okazji do zaliczenia kolejnej panienki podstarzałego bawidamka. Na pewno więc wywołają wasze rozbawienie. I tak właśnie należy potraktować tą książkę, jako zabawna komedia, która pozwoli nam na podróż w czasie. Może nie jakąś szczególnie odległą, ale jednak czuć różnice pokoleniową wynikającą z upływu czasu od pierwszego wydania książki.

Lubię takie historie,historia dla innych banalne,dla mnie nie. Historie,o zwyczajnych ludziach.Nie co zakręconych i troszkę oderwanych od rzeczywistości. Bo gdzie znajdziemy w normalnym życiu,taki peleton osobowości ? Powrót biznesmena, romans pani anestezjolog ? A może takie rzeczy są też na świecie ? Nie tylko na kartach powieści ? To fajna książka,lekka i do szybkiego przeczytania. Polecam.

Książka,taka nierówna. Z jeden strony wątek romnsowy,uczeń plus nauczycielka. Owszem,zdarza się.Ale,tu warto zwrócić uwagę.Że,to coś więcej niż tylko. Zwykłe tłuczenie mięcha. To,ta kobieta chcę być posłanką/ z Krakowa. A to początek lat 90. Konserwatyści są w natarciu.Choćby straszna radna Kwiat. Autor,czasem jednak przynudza.Czasem,niektóre dialogi są jakby na siłę. Takie niepotrzebne. Ogólnie książka dobra.

Właśnie skończyłam czytać...w jakiś sposób jestem oczarowana tą lekturą...niby prosta historia mężczyzny w średnim wieku, który z dnia na dzień traci wszystko, co nazywał "szczęśliwym życiem" i zaczyna walczyć o inną, lepszą przyszłość. Zbiegi okoliczności, a może zrządzenie losu pozwalają mu poznać nowe, wartościowe osoby, dzięki którym lepiej rozumie również siebie. Książka niezwykle mnie wciągnęła i w pewien sposób wymusiła na mnie zastanowienie się nad własnym życiem... Co dają mi spotykane osoby? Co ja jestem w stanie im zaoferować? Uważam, że książka warta jest przeczytania.

Książka zaczęła się tak zabawnie, ciepło tak... swojsko. Jednak im dalej, tym ta "swojskość" co raz bardziej zaczynała mi działać na nerwy. Po lekturze nabawiłam się permanentnej alergii na słowo "rechotać". Tak, co parę stron główna bohaterka, wraz ze swoją przyjaciółką biorą się pod boki i rechocą. Mnie do rechotu z tego powodu było bardzo daleko. Część przygód bardzo zabawna, część niestety kipi kiczem i tymi okropnymi słowami, do których autorka widocznie pała ogromną miłością. Nie narzekam, bo trochę się nawet uśmiechałam czytając. No i jednym z bohaterów jest kot, w dodatku na okładce przedstawiony jako rudzielec, co znacząco wzbudza moją sympatię. Nie jest źle, choć to rechotanie pozostawiło we mnie taki niesmak, że aż ciężko mi o tym nie pomyśleć za każdym razem, kiedy spoglądam na półkę, na której stoi owa książka.

Książka z rodzaju tych zaliczanych do typowej literatury kobiecej. Przynajmniej do moich rąk trafiła w wydaniu, które z góry każe sądzić, że mamy do czynienia z pozycją pociągowo-wakacyjną, delikatnie rzecz ujmując. I nie jestem wcale pewna, czy słusznie. Faktem jest bezspornym, że jest to opowieść stricte obyczajowa, opisująca bez ogródek perypetie osobiste i zawodowe grupki czterdziestolatków, ale większość spraw w niej poruszanych to trudne wybory życiowe, a podejmowane decyzje są niemałego kalibru. Jednak dzięki sporej dawce humoru pisarki, szczypcie zdrowego rozsądku bohaterów i umiejętności przyznania się do czasowego zidiocenia przez niektórych z nich, całość naprawdę czyta się miło, łatwo i przyjemnie. Przy np. „petunia non olet” po prostu nie sposób nie parsknąć śmiechem. Chylę czoła przed autorką, że stworzone postacie dość mocno osadziła w dzisiejszych realiach i nie skusiła się na ułatwienia typu: budowanie wymarzonego domku za oszczędności ze świnki- skarbonki, czy długie podróże dokoła świata finansowane ze środków pozyskanych ze sprzedaży jakiegoś procenta nieruchomości kupionej nota bene na kredyt hipoteczny…. Tytułowa Marianna i jej znajomi muszą pracować, by płacić rachunki, muszą dzielić się majątkami z byłymi małżonkami, dwa razy się zastanowią, nim zrezygnują z pracy, etc. Może mało to romantyczne, ale uwierzytelnia całą historię i wbrew pozorom emanuje sporą dawką optymizmu. Bo skoro komuś innemu zawalił się świat na głowę i jakoś to przetrwał, ba, nawet ułożył sobie życie na nowo, do tego z pominięciem starych błędów, to zapewne mogę to zrobić i ja i wszyscy wokół, nieprawdaż? Duży plus też za stosunkowo małą dawkę psychoanalitycznych frazesów i drobiazgowego wgłębiania się w szczegóły małżeńskich porażek bohaterów. Zakończenie trochę zbyt otwarte jak na mój gust, no ale może autorka zostawiła sobie furtkę na ewentualny dalszy ciąg?.... Po który zresztą chętnie bym sięgnęła…

Pierwszego tomu nie czytałam, a jednak sięgnęłam po drugi ;) Tak całkiem przypadkiem... Łypał sobie na mnie z półki w bibliotece... Nie przepadam za ślimakami z ogródka, szczególnie tymi "bezdomnymi", a tu taki tytuł... I na dokładkę jeszcze nie spotkałam książek tej autorki... A teraz? Nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Chwilami śmiałam się jak dzika, chwilami dopadała mnie zaduma nie tyle nad życiem bohaterów, co nad własnym. Bo ta książka właśnie taka jest. Pełna życia, przyjaciół, rodziny, codziennych spotkań i codziennego - coraz szybszego - pędu. A czytając tę pozycję coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że czasem warto zatrzymać się choćby przy tytułowym ślimaku z ogródka i zastanowić się nad sobą i swoim życiem. Bo marazm dnia codziennego połknął nas tak bardzo, że nawet tego nie zauważamy. A przecież każdy ma, lub miał, swoje szklane kuleczki, które się rozsypały i ciężko je pozbierać. A zresztą po co? Dać się nieść fali życia, czy stanąć okoniem? Być wciąż niewidzialnym, czy spróbować nowego?

Książka napisana lekkim, prostym językiem, z dużą dozą humoru. Czyta się ją jednym tchem, nie raz zaśmiewając się jak "głupi do sera" ;) Jedyne nad czym ubolewam, to fakt, iż Marta Madera przy tak wielkim talencie pisarskim, wydała tak mało książek. Nadal żyję nadzieją, że niedługo w ręce wpadnie mi kolejne dzieło tej niesamowitej pisarki i będzie równie idealne jak książka "Przyjaciele" oraz "Ślimaki z ogródka".