Zemsta czarownicy

Chociaż znajduje się w dziale młodzieżowym biblioteki, sięgnęłam po nią bez wahania, mimo że młodzieżą to już chyba nie jestem :) Nie jest to książka dziecinna, nie jest naiwna ani cukierkowa. Jest za to ciekawa przez wykorzystanie podań, legend itd. Bajka! Tylko taka bardziej w stylu Grimmów, (ale nie aż tak mroczna). Dużym plusem są bohaterowie, wśród których na próżno szukać księżniczek czy rycerzy bez skazy. Każdy ma "ludzką" twarz (nawet nie-ludzie:)) No i mistrzowskie przedstawienie elfów - nieco inne niż to do czego przywykłam. Zastrzeżenie? Tylko jeśli chodzi o warstwę, nazwijmy to "teologiczną" książki. Najprościej mogę to nazwać tak: p. Farmer korzysta z mitologii różnych kultur i wszystkie wierzenia traktuje na równi, te pogańskie jak i chrześcijańskie. Moim zdaniem (moherskim, nie ukrywajmy tego) wystarczy mieć tego świadomość i przyjąć książkę jako świetne FANTASY. Podsumowanie: polecam. Ciekawa, wciągająca, szybka do łyknięcia. PS. A najlepsze, że ma trzy części.

Książka przeznaczona jest raczej dla młodszego czytelnika w wieku mniej więcej 11-13 lat, więc troszeczkę nie dopasowałam się wiekiem. Ale gdybym czytała ją tę dekadę wcześniej (i gdyby ta książka już wtedy istniała) to prawdopodobnie bardzo by mi się podobała. Przez to nie mogę dać też wyższej oceny, bo po prostu nie zgadzałaby się z moimi odczuciami. Początek trochę nużący, dużo opisów, mało akcji. Raczej opisane jest życie mieszkańców wioski i relacje pomiędzy głównymi bohaterami. Czasami czytało mi się to przyjemnie, a czasami miałam już tego dosyć. Najbardziej podobało mi się ostatnie 100 stron, gdy dzieci wyruszają z misją ratunkową. Akcja nabiera w końcu tempa, dzieje się parę przykrych rzeczy, które wywołały u mnie zaszklone oczy więc nawet w trochę starszym czytelniku książka potrafi wywrzeć jakieś emocje. Bardzo fajna główna kobieca postać. Jest świetnym wzorem dla młodszych dziewczynek. Po kontynuację raczej nie sięgnę, bo jednak jestem trochę za stara na tę serię, ale młodszym czytelnikom jak najbardziej polecam.

Ciekawa powieść dla młodszych czytelników. Uliczny złodziejaszek sięga nie do tej kieszeni co powinien i zawiera znajomość z wiekowy magiem. Spodobało mi się to jak autorka zestawia ze sobą zapiski głównego bohatera i jego opiekuna. Główny bohater bez emocji podchodzi do tego co mu się przytrafia, choć to czasem mało sympatyczne zdarzenia. Nie lituje się nad sobą i nie narzeka, a to ciekawa cecha i sposób prowadzenia postaci. Sama magia została nietypowo opisana przez autorkę. To co wymyśliła autorka jest naprawdę pomysłowe.

Trzecia część o przygodach Stracharza i jego ucznia Toma. Poza pewną przewidywalnością fabuły, wciąż warto się z nią zapoznać. Sukcesywnie rozwijany świat pozwala bardzo łatwo wciągnąć się w historię. Tom robi się coraz bardziej rozgarnięty i nie robi już tylu durnoctw co wcześniej, a jego mistrz zyskuje też trochę ludzkich cech. Dużo nowych tajemnic i zagadek, na pewno chce się czytać dalej.

"Smoczy lot" Angie Sage jest kolejną piękną przygodą Septimusa i jego 6 braci oraz księżniczki Jenny. Septimus jest uczniem Czarodziejki Nadzwyczajnej. Przychodzi mu to z trudnością, gdyż rodzice wraz z braćmi dowiedzieli się, że żyje dopiero po 10 latach! To, że Septimus uczy się magi wzbudza wielką zazdrość wśród braci Septimusa. Do jakich strasznych czynów doprowadzi zazdrość? I czy Septimus bedzie miał smoka? · Myślę, że w tej części akcja toczy się dużo szybciej, niż w Zakazanej Magii. Jest na prawde lekko i prosto napisana, tak aby dzieci nie miały problemów z czytaniem i zrozumieniem książki. Ogrom magii i niespodziewanych zwrotów akcji. Bardzo polecam. zapraszam na profil instagramowy: https://www.instagram.com/p/CMtYMjMj6dG/

4,5/5⭐
Mam wrażenie, że z każdym tomem jest coraz lepiej! Już wiem, że kocham tą serię, daje mi taki vibe zwiadowców, ale bardziej mrocznych i zdecydowanie nie dałabym jej dziecku. Ale dla starszego czytelnika, który jest gotowy na dużo brutalności będzie genialna!

"Morze trolli" było moim pierwszym i zupełnie przypadkowym spotkaniem z twórczością Nancy Farmer. Wypozyczylam tę książkę z braku czegoś ciekawszego, a skończyło się na tym, że niedługo później kupiłam na własność wszystkie części. I teraz, po latach, nie odczuwam, żeby ta seria jakoś się zestarzała. Wciąż podoba mi się tak samo, mimo, że jest przeznaczona dla zdecydowanie młodszych niż ja czytelników.

Książka została wydana w 2007r. a ja dopiero po 18 latach ją przeczytałem. Powiem szczerze, że byłem zaskoczony tym, że autor w kilku słowach dał rade napisać książkę tak, żeby była krótka i prosta. Chociaż osobiście uważam, że książka z całą pewnością nie jest dla dzieci, bo znajduje się w niej przemoc i uśmiercanie postaci. To mogę ją z czystym sumieniem polecić młodemu lub młodej osobie przechodzącej w stan nastolatka/ki. Ale również jestem rozczarowany tym, że wydawnictwo Amber nie wydało kolejnych książek, a myślę, że byłoby warto wydać już całą serie Skulduggery Pleasant skoro ktoś podjął się wydania pierwszego i drugiego tomu. Mogę jeszcze pod sam koniec dodać, że przełożenie książki na język polski oraz "korekta" wyszły źle, gdyż niektóre imiona lub nazwy miejsc nazywane są po angielsku, tak np. imiona/ksywki niektórych postać są pisane po polsku.

Ostatnia część trylogii i przygód glownego bohatera. W tej części historii pojawiają się nowe postacie i wyzwania. Bohater znów odważnie stawia czoło wyzwaniom podaczas gdy inni magowie ignorują zagrożenie. Autorka stworzył bardzo ciekawą postać. Bohater robi to co uważa za słuszne i nie zwraca uwagi na to jak wiele może stracić. To ciekawa historia dla młodszych fanów fantasy.

Przy Quentinie Edd Cierpiętnik to kulka szczęścia, a pozostali bohaterowie są mi zupełnie obojętni. Akcja wlecze się niemiłosiernie. O wiele wiele bardziej podoba mi się serial, do którego z przyjemnością wrócę w przeciwieństwie do powieściowego pierwowzoru

Nie sądziłem,że czytanie tej sagi.Sprawi mi taką frajdę,nie znałem wcześniej autora. Tom trzeci,kończy moją przygodę.Czułem się fantastycznie w tej książce/ Może,nie wrócę do niej.Przez parę lat,bo zbyt dobrze pamiętam. Ale,co przeczytałem.To dało mi radość. Super nastrojowy finał.

Trochę się nie spodziewałam, że wciągnę tego grubaska w jeden dzień, ale tak się wciągnęłam, że nie miałam już ochoty szukać czegoś innego. Lektor, którego głos witam z uśmiechem na ustach zabrał mnie w kolejną przygodę - chociaż te tyłowe syreny kazały na siebie dość długo czekać... To jednak najciekawsze dla mnie były chwile dotyczące Spit Fyre'a i Beetle'a. Bardzo spoko okazał się też wątek Wolf Boya i już nie mogę doczekać się kolejnego tomu, bo zbliżamy się powoli do końca i oczekuję czegoś epickiego!

"Epic" był naprawdę prostą książką, ale taką z gatunku przyjemnych prostych książek. Poznajemy inną planetę, gdzie przemoc jest zakazana, a sposobem na rozwiązywanie konfliktów jest walka na wirtualnej arenie. Spodobał mi się ten pomysł, chociaż myślę, że jest to dość naiwne, że ten system trzymał się tak długo. Co do postaci głównego bohatera w Epicu- nie wiem jakim cudem nikt wcześniej nie wpadł na pomysł wybrania postaci awanturnika. To także jest mocno naciągane, tak samo jak fakt, że nikt nie próbował nawet pokonać Czerwonego Smoka. Eric jako główny bohater wypadł też raczej średnio- był okropnie naiwny i dobroduszny, tak samo jak większość pozostałych bohaterów. Wątek więzienia, w którym został zamknięty Harald, ojciec Erica, był dla mnie strasznie nierozwinięty i miał spory potencjał. Przechodząc do przyjemniejszych rzeczy, bardzo podobały mi się wydarzenia rozgrywające się w Centralnym Biurze Alokacji. Uważam, że były to najlepsze momenty w książce-i te w realnym świecie, i te w Epicu, szczególnie przy końcu książki, gdy Ragnok przejął postać Kata. Zrobiło się wtedy mroczniej, niż przy reszcie powieści. Sceny, gdzie Epic zyskiwał jakby własną świadomość też są udane- muszę tu jednak znowu zarzucić autorowi nierozwinięcie potencjalnie interesującego wątku. Styl pisania autora był przyjemny i lekki- dosłownie pochłonęłam całą książkę w jeden dzień! Podsumowując, książka mogłaby być o wiele lepsza, ale i tak dobrze się na niej bawiłam.

Nigdy nie słyszałam o tej książce, dopóki jej nie znalazłam na półce w bibliotece. Zapowiadało się bardzo ciekawie, bo jak, można wejść do obrazu ? Do tego, co namalowane? Intrygujące. W dodatku podobał mi się wykreowany świat. Piec Tajemnic - odpowiadające pięciu zmysłom. Bardzo polubiłam naszego głównego bohatera - Mela. Może to nie jest jakaś wybitna książka, ale ogółem historia ciekawa, czasem mi się czytanie dłużyło.

"Czarna Księga Sekretów" F.E.Higgins, to pozycja oryginalna, żeby nie powiedzieć dziwaczna... Autorka opisuje w niej losy Ludlowa Fitcha, który ucieka od okrutnych rodziców i trafia do górskiej wioski Pagus Parvus. Tam poznaje Joe Zabbidou właściciela lombardu zajmującego się także skupowaniem od ludzi ich tajemnic. Wszystkie tajemnice zapisuje w Czarnej Księdze Sekretetów, która w przyszłości ma trafić pod opiekę Ludlowa. Zacznę od tego, co najpiękniejsze, czyli od klimatu. Cała książka nasycona jest mrocznym nastrojem na pograniczu fantasy, baśni a nawet... horroru. Już na pierwszych stronach znajdziemy dość makabryczne opisy przemocy, które rodzice stosowali wobec Ludlowa. Całość opisana bardzo konkretnie i prosto, jakby książka miała być przeznaczona dla dzieci. Nic bardziej mylnego. Moim zdaniem jest to pozycja dla wszystkich, którzy cenią sobie dzieła oryginalne i lekkie. Całość czyta się niezwykle szybko. Już pierwsze strony zachęcają aby zobaczyć co będzie dalej. Opisy działają na wyobraźnię a całość ma jedynie 250 stron. Wszystko to sprawia, że książę można dosłownie połknąć jak pelikan. Jeśli ktoś lubi książki nastrojowe, dziwaczne, z szybką narracją to jest szansa, że się spodoba🙂 A komu tą książkę odradzam? Przede wszystkim osobom, które nie lubią fantastyki, mrocznych, niekiedy ohydnych opisów i baśni. Na okładce jest napisane "Pochwycić cie w swoje szpony". No mnie pochwyciła, dlatego daję 8/10

Tom pierwszy serii Łowca Czarownic. Sam pomysł na książkę ciekawy, choć dosyć nietypowy. Jedyne co mi przeszkadzało, to wiek głównego bohatera - 15 lat, a więc i pewne zachowania Jake'a typowe dla tego wieku. No cóż osobiście wolę starszych bohaterów, wtedy jest zdecydowanie ciekawiej. Piętnastoletni Jake Harker ma fioła na punkcie horrorów. Czyta wszystkie komiksy i książki na temat demonów i potworów. Pewnego dnia matka chłopca zostaje brutalnie zamordowana, a on sam trafia w sam środek niezwykłych wydarzeń. Co jednak, gdy on sam nie do końca okazuje się być sobą? Jakie sekrety skrywa Instytut Hobbarona? Co zrobi Jake, gdy okaże się, że tylko on jest w stanie ocalić ludzkość przed demonami?

Po pierwszej części przygód Kościanego Przyjemniaczka kwestia czasu było sięgnięcie po kolejny tom przygód znanych nam z poprzedniej książki bohaterów. Znów spotykamy Samanthę znaną jako Walkirie Kain i Kościanego Przyjemniaczka nie tracącego głowy w przenośni i na prawdę w nowej odsłonie przygód. Z zainteresowaniem zabrałem się do czytania. Po poprzednich przygodach oraz pokonaniu głównego czarnego charakteru nastał spokój i świat został uratowany. Niestety nie na długo. Z więzienia ucieka Baron Mściwiec mający swoje plany dotyczące zawładnięcia światem. Walkiria Kain i Kościany Przyjemniaczek zostają wplątani w sprawę powstrzymania Barona i zapobiegnięcia realizacji ich planów. Początkowy rozdział to tylko przystawka przed główną historią, która zabiera nas w niesamowity świat z niezwykłymi bohaterami. Po poprzedniej przygodzie Samanthy zwana Walkirią Kain nadal zajmuje się wraz z Kościanym Przyjemniaczkiem sprawami detektywistycznymi pomagając mu w śledztwach. W świecie, gdzie magia i osobliwe postacie są na porządku dziennym. Wszystko zmienia się, gdy dowiadują się o ucieczce Barona Mściwca z więzienia. Wtedy sama historia nabiera tempa i muszę przyznać, że kolejny przeciwnik robi dosyć ponure i przerażające wrażenie, ale wraz ze swoimi sługami zdają się nie do pokonania. Historia staje się mroczniejsza niż w poprzedniej części, gdzie znaleźliśmy elementy humorystyczne rozładowującą atmosferę. Tutaj występuje znikoma ich ilość, bo postawił Autor na stworzeniem opowieści grozy skierowanej do młodzieży. Samantha z poprzedniej części przybrała miano Walkirii Kain i jej postać trochę ewoluowała od czasu pierwszej części. Stała się pewniejsza siebie, odważniejsza i trochę bardziej odpowiedzialną. Jej talent się rozwinął od poprzedniego spotkania. Jako postać wypada świetnie pod względem psychologicznym i jej zachowanie mnie nie irytowało. Zawsze trzymałem kciuki, aby wyszła cało z kłopotów i wypadła sympatycznie. Można było ją polubić i co za tym idzie przygody, jakie przeżywała śledziłem z przyjemnością. Kościany Przyjemniaczek (Stracił głowę i teraz ma nową. Taki urok szkieletu) powraca w najnowszej odsłonie przygód ze swoją zgryźliwością. Jest potężnym magiem, ale najbardziej podobały mi się jego komentarze do zaistniałych sytuacji podszyte ironią. Jego sylwetkę Autor znakomicie nakreślił pod względem psychologicznym i nawet jego zachowanie nie przeszkadza mi. Odważny, twardy i zaprzysięgły wróg wszystkiego co złe nie cofający się przez niczym, aby powstrzymać czarne charaktery. Swoim sposobem bycia sprawiał wrażenie sympatycznego i nie sposób go było nie polubić. Na pewno interesujący bohater książkowy, jaki został stworzony. Jeżeli chodzi o czarne charaktery to głównym jest Baron Mściwiec i jego słudzy, którzy jak przystało na taką rolę wypadły przerażająco. Jednak najbardziej z nich mający więcej mroku oraz będący przerażającą postacią był Baron i jego uczynki sprawiły, że nie można go było polubić. Był godnym przeciwnikiem głównych bohaterów. Spotykamy też kilka postaci znanych nam z poprzedniej części. Tanithę Niż i Chinę Smętek, Pana Błogiego, którzy pomagają bohaterom w walce z siłami zła. Jeżeli chodzi o pozostałe postacie drugoplanowe wypadają dobrze, ale nie oszałamiająco. Mają swoją rolę do odegrania w całej historii, ale nie można nic im zarzucić. Do samych relacji poszczególnych bohaterów i dialogów nie sposób się w większym stopniu przyczepić. Wypadają dobrze. Książka posiada błyskawiczną akcję, które leci na złamanie karku. Wydarzenia toczą się w szybkim tempie i nie ma jakiś dłużyzn podczas czytania. Dlatego nudzić się nie sposób. Sama historia wydawała mi się bardziej mroczniejsza niż poprzednia za sprawą zmniejszenia rozładowującego sytuacje humoru i właśnie brakowało mi nieraz większej dawki humoru podczas czytania. Tym razem dostajemy opowieść w większości bardziej poważną, przesyconą grozą skierowaną do młodzieży. Niektóre rozdziały były krótkie i mające jak przypuszczam tylko popychać historie do przodu. Pomimo takich niuansów nie narzekam, że przeczytałem. Przygody pełne niebezpieczeństw bohaterów śledzi się z przyjemnością i nie ukrywam kibicowałem im, żeby wyszli cało z opresji. Znajdziemy też zastosowane zwroty akcji mające na celu przykuć uwagę czytającego. Samo zakończenie mi się podobało, a w finale jak zwykle Autor zostawił sobie pewna furtkę do kontynuacji. Kościany Przyjemniaczek to książka dostarczająca pewnych emocji podczas czytania. Same postacie są barwne i niezwykłe. Podział na dobre i złe niekiedy się zaciera, ale pewna granica w większości wciąż jest obecna. Świat wykreowany na potrzeby książki znajduje się, gdzieś obok zwykłego, w którym mieszkają czarodzieje i magia. Po pierwszej części, przy której bawiłem się znakomicie tym razem Autor zaserwował bardziej mroczną historię i też wciągająca. Moje oczekiwania po lekturze Kościanego Przyjemniaczka były takie, aby otrzymać również interesującą następną część. Przyznaje, że udała się taka sztuka Autorowi. Znów jestem zadowolony z lektury, chociaż otrzymałem pełna grozy opowieść z ciekawymi bohaterami. Ta książka to czysta rozrywka, po którą warto sięgnąć. Szkoda tylko, że dalszych tomów do tej pory nikt nie wydał, ale mnie to nie dziwi za bardzo, bo z takim podejściem spotykam się nie pierwszy raz. Jeżeli kiedyś wznowią lub wydadzą po polsku kolejne części chętnie sięgnę po nie. Ze swej strony polecam wszystkim bez wyjątku.

Pomysł na książkę super ale nie został on w pełni wykorzystany, potencjał jest ale czegoś brakuje. Piekło kojarzy się z czymś okropnym, tutaj mamy je podane bardzo ugrzecznione. Fabuła bardzo pomału się rozkręca. Plusem jest za to czarny humor, momentami możemy się pośmiać. Ogólnie książka dobra, szybko się ją czyta ale w pamięci na długo nie zostanie. Pozycja raczej dla nastolatków.

Spodziewałem się więcej. Niby czyta się całkiem przyjemnie, ale wszystko jest takie nijakie. Brakuje wciągającej historii, wyrazistych postaci czy intrygujących zwrotów akcji. Pierwsza połowa książki raczej nudna, plus za zakończenie i postać Aud, którą naprawdę polubiłem. Za to jedno oczko w ocenie wyżej niż wystawić chciałem początkowo. Lektura raczej dla początkujących i dość niewybrednych fanów gatunku.

Smoki, Pegazy, Elfy, Fauny, Zielarze, Czarodzieje, magia, równoległe światy, elementy dystopii(System losowań w celu prokreacji). Bohaterowie barwni i ciekawi, szybka akcja, wiele miejsc szczegółowo opisanych, więc obrazy głęboko zapadają w pamięć. Polecam, świetny tom I, który zachęcił do sięgnięcia po kolejne.