Trzy ciosy sztyletem

W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.

"nieuchwytny", to kryminał, który bardzo fajnie się czyta. akcja rozgrywa się w głębokim PRLu, główna bohaterka ma uosobienie "mymry" (kobiety o męskich cechach), a trup ściele się gęsto. historia jest trochę inspirowana Marchwickim, seryjnym mordercą, który zabijał kobiety w latach sześćdziesiątych XX wieku. i słusznie zauważają czytelnicy, że to trochę kobiecy kryminałek, ponieważ kobieta po kobiecemu rozwiązuje zagadkę. niby są jakieś akcenty śląskie, bo akcja toczy się na obrzeżach fikcyjnego miasta z kopalniami i hutami w tle, ale to raczej luźne nawiązanie do prawdziwych wydarzeń z życia Marchwickiego. 07 zgłoś się w spódnicy, ptfu, w spodniach, to może za mocne określenie, ale siostra Anna na tropie już jak najbardziej pasuje

"Czeka na mnie Tina" to chyba pierwszy kryminał jaki przeczytałam w życiu, więc mam do niego ogromny sentyment. Powróciłam do niego wiele lat później i wciąż miał w sobie to "coś". Książka napisana jest w pierwszej osobie z perspektywy doktora Trencha, który z rodziną i grupą przyjaciół miał spędzić kilka miłych dni na bezludnej wyspie. Jednak sprawy przybrały przerażający obrót... Ile już takich historii napisano? Horrorów, thrillerów, kryminałów. Tutaj jednak trzeba wziąć pod uwagę, że książka pochodzi z 1982 roku, więc temat, szczególnie na polskim poletku, był nowy, choć nie nowatorski (wystarczy wspomnieć "Dziesięcioro Murzynków" Christie). Jednak poza ogólnym zarysem (wyspa, grupa ludzi, ktoś ginie) fabuła rozwija się w nieco innym kierunku. Opis w pierwszej osobie także potęguje wrażenie, że jesteśmy razem z bohaterem i przeżywamy to co on. Dziś pewnie napisanoby powieść na 300-400 stron, a tak mamy zwarty, kompaktowy kryminał z ciekawymi bohaterami, szczyptą psychologii (bez wykręcania na wszelkie strony motywów, rozterek, winy, kary, wynurzeń mordercy, itd. jak to jest często w dzisiejszych kryminałach i thrillerach) i ciekawym rozwiązaniem. Ale mnie bardzo podobał się klimat lat 70-tych. To jest nie do podrobienia przez współczesnych pisarzy, którzy często potykają się na próbie odtworzeniach tamtych lat.

Earl Derr Biggers to amerykański pisarz książek kryminalnych, m.in. o detektywie Charlie Chanie. W 5 tomie jego przygód (nie trzeba znać poprzednich), pt. „Charlie Chan prowadzi śledztwo”, zabiera swoich czytelników w podróż dookoła świata, podczas której seria tajemniczych morderstw zakłóca spokój jej uczestników. Z wyzwaniem, jakim jest zdemaskowanie zabójcy, mierzy się Charlie Chan - chiński policjant z Honolulu. Czy mistrz dedukcji stanie na wysokości zadania i rozwiążę kolejną detektywistyczną zagadkę oraz unieszkodliwi mordercę? Opowieść o losach podróżników niezwykle mnie zaciekawiła, a niespodziewany rozwój wydarzeń sprawił, że do ostatnich stron nie byłam w stanie zgadnąć, który spośród podejrzanych jest sprawcą licznych zabójstw. Książka idealna jest dla osób kochających kryminały i ceniących sobie długie jesienne wieczory spędzone w towarzystwie dobrej książki. J.M. Szkolny Klub Recenzenta

Major Szczęsny i chyba najtrudniejsza zagadka w jego karierze. Zabójstwo człowieka, którego dotychczasowe życie wyklucza jakiekolwiek negatywne zachowania, narzędzie zbrodni, które samo w sobie jest ciekawostką, świadkowie, których zeznania dają dużo i nic zarazem, a samo rozwiązanie i motyw jest tak absurdalny, że nawet spokój i opanowanie śledczego przegrywa. Cała rzecz dzieje się w czasach raczkującego kapitalizmu i rynku prywatnego – czyli złodziejstwa i kombinatorstwa, którego – obok wielkich fortun – produktem jest cudowna niebieska młodzież nowobogackich. Młodzież radosna i... znudzona. Sama powieść przyjemna w odbiorze nie jest, bo i środowisko dość obrzydliwe, wprawdzie autorka nieśmiało sugeruje, że to środowisko równie zepsute jak nieszczęśliwe, jednak nie potrafi mnie przekonać. Kłodzińska to niezwykle sprawna pisarka choć wypracowała sobie stały schemat, którego kurczowo się trzyma. Jednym z jego elementów jest kontrapunkt w osobach Daniłowicza i Kręglewskiego. W zasadzie w każdej powieści stają w opozycji do pomysłów Szczęsnego – co jest fabularnie poprawne i uzasadnione – niestety przybiera to niekiedy karykaturalną formę. Nie pierwszy raz próbują udowodnić, że wcale nie jest powiedziane, że skoro słońce wschodzi na wschodzie to tam jest wschód właśnie. Nie zmienia to faktu, że spod jej pióra wychodzą zawsze dobre bądź bardzo... kryminały. Kolejna powieść, w której przekonanie o zbrodni doskonałej przegrywa z rzeczywistością.

Kolejna fajna książka tego autora :) Ciekawe śledztwo - najpierw mocne podejrzenia wobec żony, a potem wielki plot twist. Dojście to motywów zbrodni - super! Lubię klimaty tych powieści, z tymi pięknymi kobietami, które bardzo starają się o awans społeczny.

Lubicie czytać kryminały? Ale takie nie za ciężkie, w lekkim, odrobinę humorystycznym stylu? Takie kryminały idealne na lato? Takie w stylu lat 60-tych XX wieku? Jeśli lubicie takie - to mam dla Was coś extra! Dwa tytuły nie za duże objętościowo, ale za to bardzo bogate w treść. Bawiłam się przy nich pierwszorzędnie! ▼ Książka "Zbrodniarz i panna" doczekała się ekranizacji z udziałem genialnych aktorów: Ewy Krzyżewskiej, Zbigniewa Cybulskiego i Adama Pawlikowskiego. Lektura ta oddaje doskonale ducha epoki czasów PRL-u, ukazuje zmiany, jakie zaszły w naszym kraju, zarówno polityczne, jak i światopoglądowe, a także pod względem kulturowym. Gdy go czytałam, przyszedł mi na myśl - "Pan Samochodzik" - czyli morderstwo i szukanie złoczyńcy, szkoda tylko że nie było szukania skarbów... W "Zbrodniarzu i pannie" poczytamy o śledztwie w nadmorskim kurorcie. Małgorzata, jako jedyny świadek napadu, ma rozpoznać mordercę. Prowadzący dochodzenie kapitan Ziętek zabiera ją do popularnego kurortu, w którym prawdopodobnie przebywa zbrodniarz, gdzie udają parę wczasowiczów. Przestępca rozszyfrowuje jednak plany milicji i ucieka... Mimo opieki Ziętka dziewczyna znajduje się śmiertelnym niebezpieczeństwie... Akcja "Śmierci i Kowalskiego" rozgrywa się w Trójmieście, gdzie od pewnego czasu powtarzają się tajemnicze morderstwa taksówkarzy. Sprawa jest tym bardziej niepokojąca, że można mówić już o serii podobnych przypadków. Każda z ofiar była widziana po raz ostatni w tym samym miejscu - w okolicach dworca w Gdyni. Kierujący śledztwem porucznik Szymański podejrzewa, że w zabójstwa zamieszany jest Kowalski, którego zmiennik dopiero co zginął... *** Obydwa tytuły to rozrywka na najwyższym poziomie! Obydwa tytuły okraszone wyjątkowym i niepowtarzalnym klimatem minionej epoki PRL.... Obydwa tytuły cały czas trzymają czytelnika w mocnym napięciu, tak, że trudno odłożyć jest książkę choćby na chwilę... Zdecydowanie polecam! Do wakacyjnego plecaka jak znalazł. Letni must-have

Astrid Brands prowadzi swój pensjonat ręką żelazną, a reguły są proste: pensjonariusze mają mieć spokój, ciszę, intymność, no i muszą być dość majętni. Tutaj nie ma miejsca na szaloną zabawę czy skandale. Chętnych nie brakuje, choć przed sezonem jest to akurat kilka osób. Jedną z nich jest lekarz policyjny i jednocześnie narrator opowieści. Pensjonariuszką jest też Maria Jansson, Szwedka polskiego pochodzenia, legenda szwedzkiego biznesu. To ona złamie zasady pani Brands pozwalając się zamordować w swoim pokoju. Śledztwo – co nie uchodzi uwadze narratora – prowadzi młody, niedoświadczony oficer. Póki co ma on jedynie mnóstwo domysłów, które niczego nie wyjaśniają i sprzecznych teorii, które podsuwa mu wybitny dziennikarz i wspomniany lekarz. Naciski „z góry” na szybkie odnalezienie sprawcy nie pomagają, a kiedy okazuje się, że sprawca nie powiedział ostatniego słowa wydaje się, że śledczy jest już na prostej drodze do spektakularnej porażki. Choć ofiar przybywa, śledczy nie wydaje się być przytłoczony, wkrótce okaże się, że wcale nie jest takim żółtodziobem na jakiego wygląda... Ciekawy kryminał w dość przewrotnej formie napisany. Autor od razu sprawę podaje nam na tacy strzegąc jednocześnie sposobu jego wykrycia, a poczynania śledczego wcale nie są oczywiste. Choć akcja toczy się w środowisku hermetycznym (skromna grupa świadków i zamknięty obszar działania) nie przytłacza monotonią. Kilka zwrotów akcji ma kosmetyczny wydźwięk, bo sprawca to „pewniak”, to jednocześnie plus i minus dramaturgiczny. Samym Szwedą też się „przykleiło”: ich święte oburzenie, że w tak cywilizowanym kraju zabójstwa mógł dokonać tylko dziki imigrant na co, co i rusz, zwracają uwagę oficjele, paradoksalnie przypomina współczesną Polskę z tym histerycznym przekonaniem o wspaniałości nieskończonej.

Lubie stare kryminaly I tamten klimat. Bardzo fajna odskocznia. Prosty jezyk, nieskomplikowane dialogi b charakterni bohaterowie Mnie najbardziej rozbawil Poeta R I Jego rozdmuchane ego. Co prawda domyslilam sie mniej wiecej w polowie kto moze byc sprawca, ale intryga byla przednia, plan byl doskonaly. Kazda postac mocno zarysowana. Krotkie, w ciekawej formie. Polecam, chwila relaksu gwarantowana.

O czarnych owcach. Tytułowy brat Mikołaja jest kryminalistą, który niedawno wyszedł z więzienia. Niedługo potem zostaje zamordowany jego bogaty wuj, a on sam staje się głównym podejrzanym w tej sprawie. Największym minusem książki jest intryga tak prosta, że wiedziałam kto okaże się mordercą jeszcze zanim zaczęłam czytać. Autor próbuje co prawda mieszać tropy, wprowadzać poboczne wątki i dodatkowych podejrzanych, ale osiąga tylko tyle, że rozgrzebuje mnóstwo kwestii, które potem zostawia bez przekonującego rozwiązania. A jako że jest to książka bardzo skromnych rozmiarów, niewiele poza tą intrygą się w niej zmieściło. Może jedynie bohaterowie - trzeba przyznać, że w większości wypadają całkiem ciekawie. Niemniej nie wydaje mi się, żeby była to książka szczególnie warta zachodu.

Kolejna książka z serii o (tym razem jeszcze) poruczniku Downarze wysłuchana. I muszę przyznać, że była to jeszcze lepsza zabawa niż pierwsze spotkanie z tą starą serią. I bynajmniej nie dlatego, że Czarny mercedes jest komedią kryminalną, wręcz przeciwnie, to rasowy retro kryminał. Ale napisany tak lekko, ze swadą, pięknym językiem, że słuchanie go było prawdziwą przyjemnością. No i ta Warszawa na wiele lat przed moim urodzeniem, z czasów, kiedy do obstawienia wszystkich wylotówek potrzeba było aż czterech (😆) radiowozów, a Rakowiec to było takie odludzie, że taksówkarze odmawiali jeżdżenia w tamte rejony. Leszek Filipowicz wczuwający się w warsiawiaka z Woli (z Woly) to już w ogóle złoto i mistrzostwo świata. PS w opisie jest błąd, istotny, bo superprzystojny S. Downar nie ma 174 cm wzrostu tylko o 10 cm więcej :)

Herr Gruber to szef międzynarodowego syndykatu, który specjalizuje się w spełnianiu życzeń obrzydliwie bogatych ludzi, życzeń, których spełnienie mocno kłóci się z praworządnością. Śledczy Interpolu mogą jedynie zgrzytać zębami, bo Gruber to arcymistrz planowania, któremu przyświeca jeden cel: żadnych ofiar i brutalności. Teraz jednak nadarza się okazja zakończenia jego kariery. Celem Grubera jest kradzież obrazu z polskiego muzeum, uprzedzeni przez Interpol śledczy mają zastawić pułapkę, podmieniając obraz na kopię, którą później będzie można jednoznacznie zidentyfikować. Całość akcji udaje się wręcz wyśmienicie, problem pojawia się kiedy zostaje zabity potencjalny współpracownik syndykatu, a kopie obrazu zaczynają mnożyć się niczym drożdże... Na własne potrzeby wprowadziłem określenie „bajkowej łagodności”, które cechuje utwory Słomczyńskiego. Lekki, ale nie infantylny język, zgrabna zagadka kryminalna i obowiązkowy nieboszczyk, a wszystko to pozbawione jakiejś nadmiernej gwałtowności czy brutalności. To nie krwawy kryminał, a pewna wariacja opowieści z dreszczykiem. Przez to czyta się szybko i niezwykle przyjemnie.

Bardzo sympatyczna komedia kryminalna. Co z tego, zapytacie - przecież dużo jest takich w Polsce. Ale niekoniecznie z lat 50., a to z tego właśnie okresu są "Kłopoty ze spadkiem", więc mamy tutaj Milicję Obywatelską. A do tego klimatu starego domu i walkę o spadek. Klasyka, jakby tak pomyśleć. Ale jaka pożądana! Jak w każdej książce z tego nurtu, mamy tutaj szybkie dialogi, żarty słowne (lub narracyjne, ale tutaj akurat ukryte są w dialogach) dość czarno-białych bohaterów, prędki rozwój wypadków i zagadkę bardziej niż śledztwo. I z tego ta ksiażka wywiązuje się bardzo dobrze - rzeczywiście aż do końca nie wiadomo, jakie będzie rozwiązanie, a śmiechu też trochę jest. To przede wszystkim powieść oparta na dialogach, do tego nierzadko pisanych w starym stylu (w końcu ta książka nie powstała dzisiaj). Piszę o tym, bo wiem, że niektórzy oczekują dowcipów już u narratora - tutaj tego nie ma. I jest jeszcze jedna rzecz, która może przytłoczyć - nawał bohaterów już od początku. To jeden z tych tytułów, w których autor na początku daje słowniczek bohaterów, przez co czuje się usprawiedliwiony tym, że dosłownie od pierwszego rozdziału dostajemy prawie wszystkie imiona i koligacje rodzinne do zapamiętania, co trochę odstrasza. Bywają też nielogiczne wnioski, ale tu akurat może być mojego braku nadążania. Tym niemniej, ta książka ma klimat i dobrze się ją czyta. A nawet powiedzmy, że dam nieco wyższą ocenę niż zwykle, przez wzgląd na to, że wówczas ten nurt nie był aż tak popularny.

W poszukiwaniu nowych czytelniczych wrażeń kryminalnych postanowiłem posmakować prozy Kennetha Millara (1915 - 1983), amerykańskiego pisarza pochodzenia kanadyjskiego, który ze względu na przyjętą konwencję literacką porównywany jest z Raymondem Chandlerem. Millar używał kilku pseudonimów: John Macdonald, John Ross Macdonald i Ross Macdonald, by jego książek nie mylono z tymi, których autorką była jego żona, również pisarka. Na pierwszy ogień poszedł opublikowany pod ostatnim z wymienionych pseudonimów „Ruchomy cel” („The Moving Target”) otwierający cykl „Lew Archer” o śledztwach fikcyjnego prywatnego detektywa z Los Angeles. Wybrałem formę audiobooka wydawnictwa Saga Egmont, któremu głosu użyczył Tomasz Ignaczak. W zasadzie tłumaczenie, którego autorką jest Zofia Zinserling, może być, choć jakoś mnie nie zachwyciło. Lektorowi też poszło w zasadzie dobrze, choć też mnie nie zachwycił. I tak się zastanowiłem, czemu coś mi nie leżało – czy to oryginał był słaby, czy polskie wydanie. Aż do momentu, gdy usłyszałem, że bohaterowi ręce skrępowano sześćdziesięciomilimetrową(!) linką. Wiele się mówi o czytaniu ze zrozumieniem, ale jak widać Tomasz Ignaczak woli czytać bez zrozumienia. Sprawdziłem – to był babol widoczny również w wersji drukiem. Czy wszyscy w wydawnictwie wyłączyli myślenie? Tłumaczka, redaktor, korektor, itd. Potem to samo przy tworzeniu audiobooka… A ludziom się wydaje, że książki produkują ludzie inteligentni, że się przykładają do tego bardziej niż pracownicy oczyszczania miasta, że mają poczucie misji… Sprawdziłem, i oczywiście w oryginale linka miała ćwierć cala średnicy. Bez komentarza. Mimo wszystko powieść sama się obroniła i na pewno postaram się kontynuować poznawanie perypetii Archera. Podobał mi się klimat, wykreowane postacie i sama fabuła, choć jakoś geniuszem nie zalatywała. Siłą Millara okazało się zrównoważone połączenie różnych elementów stojących na przyzwoitym poziomie, przez co książka wciąga i jest interesująca do samego końca. Nie wykluczam, że w oryginale powieść uzyskałaby u mnie jeszcze wyższe notowania. Niektóre myśli autora są niezwykle celne w urzekająco lakoniczny sposób, jak ta: „Po każdej wojnie mnożą się kanalie.” No i te realia dawnej Ameryki – kawa w barze za 10 centów! Istoty intrygi nie będę przybliżał – to książka na jeden raz, więc im mniej wie przyszły czytelnik, tym lepiej. Zdradzę tylko, i tak jest to w blurbie, że nasz protagonista będzie miał do rozwikłania sprawę podwójnie trudną. Raz, że chodzi o kidnaping, a dwa, że porwanym będzie jego przyjaciel. Polecam, ale raczej tylko miłośnikom powieści kryminalnych, detektywistycznych, w których praca dochodzeniowa obywa się raczej bez techniki kryminalistycznej i pracy z dowodami rzeczowymi. Dodam jeszcze, że w 1966 Newman wystąpił w roli Archera w ekranizacji „Ruchomego celu”. Obejrzałem i cóż – mimo, iż to już retro w zakresie gry aktorskiej, prowadzenia kamery i tak dalej, da się to oglądać; zwłaszcza, gdy się poznało powieść. Rodzą się interesujące refleksje i przemyślenia. Na przykład na temat tego, jak w ciągu dziesięcioleci zmieniły się sposoby, w jaki filmowcy „ulepszają” ekranizowane dzieła literackie, jak zmieniły się parytety rasowe, płci i inne wymuszane przez presję mainstreamu. No i zwróćcie uwagę na szczegóły realiów materialnych. Są kolejnym dowodem na to, że ekologia to pseudonauka stworzona przez imperialistów w celu ogłupienia mas pracujących lub jak kto woli kolejna religia będąca opium dla mas. Na przykład kosze. W 1966 wszystkie kosze, zarówno w domach, jak i na zewnątrz, były metalowe, czyli łatwe do recyklingu (jako złom) lub do utylizacji (nawet wyrzucone do lasu znikały po kilku latach bez śladu i pomocy człowieka – korozja załatwiała wszystko). A teraz? Wszystko z tworzyw sztucznych, które do recyklingu nadają się tylko od razu po wyprodukowaniu. Tylko kto wyrzuca kosz do recyklingu po kilku dniach użytkowania? Ekobzdury po prostu. No – to były takie dygresje, ale naprawdę porównywanie dzieł literackich z ich ekranizacjami może być bardzo inspirujące. Zachęcam. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Zaczyna się niewinnie- od zaginionego obrazu zaginionego malarza. A potem szybko akcja nabiera tempa i na podstawie wielu zapętlonych zdarzeń i informacji Lew Archer musi odgadnąć jaki obraz widnieje na właściwej stronie gobelinu.. Zaś ludzie, których przesłuchuje mocno mu to utrudniają. To typowy kryminał detektywistyczny z dużą ilością wątków, komplikacji, tajemnic i fałszerstw .I jak zwykle Archer nie daje się zwieść pozorom a jego zmysł obserwacyjny i przenikanie psychologicznych barier pomaga rozwiązać tę niewiarygodnie pogmatwaną łamigłówkę. A największą zaletą stylu autora jest dla mnie właśnie sposób w jaki Archer rozmawia z ludźmi.

Zajęło mi to naprawdę kilka miesięcy, bo język, którym pisany był ten kryminał tak ciężko wpijał się w moją głowę, że nie sposób było siąść i po prostu czytać. Na pewno dużym atutem oddane realia tych czasów i piękne opisy, natomiast zdecydowanie zbyt późno (jak dla mnie) sklejone w całość. Niemniej jednak na pewno ciekawa historia.

Popularny kiedyś u nas autor, który był tak naprawdę spółką czterech amerykańskich pisarzy. Napisali oni, w różnych konfiguracjach (po dwoje, pojedynczo) pod pseudonimem Patrick Quentin kilkadziesiąt powieści na przestrzeni około trzydziestu lat (lata 30., 40., 50.). "Mój syn mordercą?" z 1954 roku należy jednocześnie do cykli z Piotrem/Peterem Deluthem i z inspektorem Trantem. Bratanek Petera, dziewiętnastoletni Bill jest oskarżony o zamordowanie swojego chrzestnego, wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu, a jedyną osobą, która nie wierzy w jego winę jest ojciec (czyli brat Petera), wydawca i wspólnik ofiary. Solidny kryminał w starym stylu z kilkoma twistami: 6.5/10

Jonathan i Patrick otrzymują zaproszenie do starej posiadłości w Kimberley, własności multimilionera, od pokoleń budującego fortunę na kopalniach diamentów. Lekko, zabawnie, precyzyjnie i treściwie. Co więcej, spółka autorów bawi się treścią i puszcza oczko do czytelnika. Intrygę kryminalną rozwiązałam w połowie, jakkolwiek zmylił mnie ogrodnik Oswald. Bardzo dobra rozrywka, kryminał wydany w latach 80-tych. Uśmiecham się na wspomnienie.

Zgrabne połączenie skomplikowanej zagadki morderstwa profesora historii, elementów komicznych z udziałem "charyzmatycznego" kapitana milicji Jacka i zadufanego perfekcjonisty Klemensa oraz szerszych powiązań z dużo wcześniejszą historią. Milicja jak zwykle (w tamtych czasach!) nie zawodzi, ale w żaden sposób nie przekracza to zasad przyzwoitości.