Wróg mojego brata

Książka o nastoletniej milosci- ale nie tej klasycznej, rodem z Romea i Julii. Czytelnik ma do czynienia z nieszablonowym wzorcem zachowań głównych bohaterów. Same ich cechy zewnętrzne nie są cukierkowe- obydwoje są raczej uważani za "niegrzecznych". Główna bohaterka walczy że swoimi dawnymi demonami biegajac- w ten sposób uwalnia umysł od dreczacych ja koszmarów. Główny bohater- żeby rozładować kumulujące się w nim emocje-bierze udział w walkach. Ta dwojka robi sobie na złość na każdym kroku, żadne z nich nie wie kiedy dokładnie zaczyna im zależeć. Choć zachowania raczej przewidywalne to fajnie czytać coś innego niż klasyczny stereotyp młodzieńczej miłości.

„Udowodnię ci” to książka, która przypomina, jak bardzo słowa potrafią dotykać rzeczy, o których na co dzień nie mówimy głośno. Czytałam ją z poczuciem, że to tekst o emocjach, które wielu z nas zna — nawet jeśli trudno je nazwać. Najmocniej wybrzmiała dla mnie warstwa emocjonalna. To jedna z tych lektur, przy których bardziej się czuje niż analizuje. Pojawia się refleksja nad własnymi reakcjami, nad tym, ile w nas jest potrzeby potwierdzenia, bliskości i bycia wystarczającym. Autorka stawia na prostotę stylu i to działa. Tekst jest płynny, naturalny, momentami bardzo bezpośredni. Dzięki temu łatwo wejść w klimat książki i pozwolić sobie na spokojne czytanie bez presji tempa czy skomplikowanej formy. Podobało mi się też to, że książka daje przestrzeń czytelnikowi. Nie narzuca interpretacji, nie zamyka emocji w jednej definicji. Raczej zostawia z pytaniami — i to jest jej duża siła. To dobra propozycja dla osób, które lubią książki relacyjne, skupione na przeżyciach i wewnętrznych procesach bohaterów. Takie, które nie muszą być głośne, żeby były odczuwalne. Moja opinia: To spokojna, emocjonalna lektura o potrzebie udowadniania swojej wartości i o tym, jak bardzo chcemy być zobaczeni. „Udowodnię ci” zostawia z refleksją i lekkim emocjonalnym echem jeszcze po zamknięciu książki.

Świetna książka, w której zgrabnie splatają się elementy powieści obyczajowej, romansu (trochę slow burn, trochę from friends to lovers) okraszonego kilkoma nienachalnymi acz gorącymi scenami namiętności. Jest sporo psychologii, główni bohaterowie mają do przepracowania kilka traum z przeszłości, ale wszystko jest tu podane z wyczuciem i umiejętnie poprowadzone. Autorka stara się wtrącić swoje trzy grosze do odwiecznej dyskusji na temat: czy życiem człowieka rządzi przypadek; czy opcja „nic nie dzieje się bez przyczyny” i całkiem interesująco jej to wychodzi. Tylko rok to lektura łatwa i przyjemna, ale nie bezmyślna czy płytka. Mądry, życiowy i ponadczasowy przekaz nie wybrzmiewa tu jak moralizatorskie kazanie, tylko bardziej jak współczesna bajka terapeutyczna, a humor sytuacyjny i dowcip pozwala czytelnikowi niejeden raz uśmiechnąć się podczas czytania.

Jedni są rozpieszczani od kołyski przez życie, inni natomiast od pierwszych chwil narodzin mają pod górkę to właśnie do tych drugich należy Shade. Tylko ile jest wstanie znieść jeden człowiek porażek w swoim życiu. Nie ważne ile razy upadniemy, liczy się tylko ile razy powstanie my z tych upadków. Autorka zabiera nas w bolesne doświadczenia młodego człowieka, który z powodu miłości i ochrony bliskich oraz siebie posuwa się do ostatecznego czynu. Choć czasami denerwowało mnie jego destrukcyjne decyzje, które zrzucał na karb jego trudnej przeszłości. Ale również ukazuje, że jeśli się chce i ma wewnątrz siebie siłę można pokonać trudności, do czasu aż nie pojawi się na horyzoncie kobieta przez którą wszystko pójdzie w diabły.

Melody Prince to młoda kobieta, która właśnie skończyła studia prawnicze. Chociaż skończyła je z wyróżnieniem, kobieta nie jest szczęśliwa. Niestety studia nie były czymś, co sama wybrała. Kierunek wybrali jej matka i dziadek, a teraz ma zacząć staż w ich kancelarii. Po zakończeniu studiów postanawia zaszaleć z przyjaciółką, pod wpływem alkoholu i "chwili" całuje nieznajomego mężczyznę. Wkrótce okaże się, że ich drogi ponownie się zejdą. Rhys bowiem okazuje się siostrzeńcem wspólnika w rodzinnej kancelarii dla którego ma pracować Melody. Jak poradzi sobie Melody na stażu? Czy Rhys pamięta dziewczynę sprzed klubu? Jak potoczą się ich relacje? "Przewrotny los stawia na naszej drodze różnych ludzi, ale i zabiera ich z niej. Za każdym razem kryje się w tym jakiś cel. Czasami daje nam nauczkę, by przypomnieć nam, czym jest pokora. Nieraz pozwala nam dostrzec, jak piękne mogłoby być nasze życie, gdybyśmy tylko odrobinę pomogli szczęściu" Książka wciąga czytelnika od pierwszych stron. Ciekawa fabuła owiana jest tajemnicami skrywanymi przez Rhysa. Dobrze wykreowani bohaterowie. Oboje skomplikowani, nieco pogubieni. Podobała mi się relacja między Melody, a Rhysem. Jest skomplikowana, trudna, nieraz bolesna. Nie jest słodko, jest życiowo, a na koniec smutno. Mała ilość stron powoduje, iż jest to idealna pozycja na jeden wiosenny wieczór.

Książka idealna na spokojny, zimowy wieczór. Znalazłam ją pod tagiem romans mafijny, gdzie ona koło romansu mafijnego to nawet nie stała. Denerwujące było w moim odczuciu to, że kilka początkowych stron rozdziałów było 'przepisanych' w sensie, że niby miały ukazywać konkretną sytuację z dwóch perspektyw. Finalnie nic to nie wnosiło a czytelnik powielał identyczną treść przeczytaną wczesniej. Książka miała w sobie swój urok. Jeżeli ktoś chce przeczytać coś z gatunku romans, to dobrze trafił.

„Uczyliśmy się nawzajem swoim nawyków, zachowań i staraliśmy się rozwiązywać na bieżąco problemy, które jednak ciągle się mnożyły. Pomiędzy nami znajdowała się przepaść zwana życiem w blasku fleszy, a ja i James tkwiliśmy na dwóch różnych krańcach krawędzi i powoli, mozolnie budowaliśmy między sobą most.” Można by przypuszczać, że po wszystkim, co przeszli, los w końcu okaże im odrobinę zrozumienia i pozwoli zaznać upragnionego spokoju, do którego z takim uporem dążyli. Rozdzierająca ich serce namiętność z czasem zaczyna przeistaczać się w coś znacznie trwalszego, relacja Livii i Jamesa wciąż jednak nie jest pozbawiona wątpliwości; zwłaszcza w obliczu nowych trudności, które niesie za sobą codzienność. Kariera Livii nabiera tempa, jednak nowa rzeczywistość wciąż wydaje się jedynie ulotnym snem, a choć oboje wraz z Jamesem pragną stabilizacji, muszą zmierzyć się z odłożonymi na bok zobowiązaniami. Czy uda im się odnaleźć równowagę, zanim stracą coś znacznie cenniejszego niż spełnienie – siebie nawzajem? Nie sposób ukryć, że w twórczości Layly Wheldon zakochałam się jeszcze w okresie nastoletniego buntu – gdzieś pomiędzy pierwszymi miłostkami niewartymi wspomnienia, a niepewnym, drżącym krokiem ku upragnionej dorosłości. Miłosny układ był dla mnie czymś więcej niż porywającym debiutem— stał się emocjonalnym punktem odniesienia, a także pewnego rodzaju wizytówką Niepoprawnej Recenzentki. Tym bardziej może dziwić fakt, że dopiero teraz, po tylu latach, sięgnęłam po trzeci tom serii, choć jego grzbiet od dnia premiery spoglądał na mnie z półki mojej biblioteczki, cierpliwie czekając na swoją kolei. Czy żałuję, że po raz kolejny pozwoliłam sobie zatracić się w rzeczywistości, którą zbudowała dla nas Livia wraz Jamesem? Z jednej strony nie, gdyż powrót do tej powieści był jak spotkanie z dawno zapomnianym przyjacielem; spotkaniem z rodzaju tych, które mimowolnie budzą ciepło gdzieś pod żebrami. Z drugiej jednak nie potrafię oprzeć się wrażeniu, że magnetyzm tej opowieści, który wcześniej przyspieszał bicie mojego serca bez pytania o zgodę, teraz musiał wciąż przypominać mi o swojej obecności. W trzecim tomie serii nasi bohaterowie pozwalają nam się poznać z innej strony, naznaczonej przede wszystkim smutnawym doświadczeniem. Los zdążył nieraz zagrać im na nosie, powywracać plany, pogubić marzenia, do których usilnie dążyli, mimo to oni wciąż tutaj są, wydawać by się mogło, że osobno, a jednak wciąż razem. Nie zamierzam zaprzeczać, obawiałam się, że wraz z wewnętrzną przemianą Jamesa, która w tym tomie została ukazana w pełnej klasie, zniknie w nim to, co zawsze działało na mnie jak magnes — jego niepokojący urok balansujący na granicy mojej irytacji i fascynacji. Muszę przyznać, że równie dużo radości sprawiło mi obserwowanie Livii, która odnalazła uśmiech w nowej odsłonie tańca, bardziej prywatnej, mniej widowiskowej, ale wciąż pełnej pasji. Choć bezgranicznie kochałam jej sceniczny świat — te wszystkie fragmenty z prób czy występów — to zaskakująco szybko zaakceptowałam nowy rozdział w jej życiu. Czego więc zabrakło mi Choreografii uczuć? Livii i Jamesa, których pokochałam lata temu — tych, którzy nie dawali o sobie zapomnieć, a nie tych ledwie obecnych gdzieś w kadrach scen czy ulotnych wspomnieniach. Owszem, na pierwszy rzut oka można by odnieść wrażenie, że niemal każda strona przesiąknięta jest ich zapachem, ale im bliżej było mi ku epilogowi, tym bardziej czułam, że pośród wszystkich zwrotów akcji zabrakło mi ich autentycznej wersji. Tej, która kiedyś nie pozwalała mi zasnąć. Tej, w której oboje nie umieli żyć bez drobnych przekomarzanek, zadziornych spojrzeń i rozmów pełnych niedopowiedzeń. Tej, w której nie potrzeba było namiętnych scen, by czuć, że są dla siebie wszystkim. Fragmenty z perspektywy innych bohaterów były ciekawym, świeżym zjawiskiem tej serii. Nie mogę się jednak wyzbyć wrażenie, że poza zbiegiem zdarzeń dotyczącym Leny, pozostałe zostały napisane odrobinę na siłę, tak, jakby miały grać swoiste dopełnienie serii, a ostatecznie stały się jedynie zapychającym strony niepotrzebnym tekstem. Brakowało mi w tych fragmentach tej porywającej głębi, charakterystycznej dla pióra autorki. Choreografia uczuć nie jest najlepszym tomem serii — na tle poprzednich wypada zdecydowanie najsłabiej, a jednak podejrzewam, że zostanie w mojej biblioteczce na długo. Może z sentymentu, może z potrzeby domknięcia historii, która kiedyś tak mocno chwyciła mnie za serce; kto wie — może kiedyś wrócę do niej raz jeszcze i odkryję coś, czego dziś nie potrafiłam dostrzec. Po więcej recenzji zapraszam na bloga lub Instagrama: https://niepoprawnarecenzentka.blogspot.com/ https://www.instagram.com/niepoprawna_recenzentka/

Przyznam się bez bicia, że na początku czytałam trochę jak na siłę, bo strasznie wkurzał mnie Toby. A raczej jego zachowanie. No miałam ochotę wejść do tej książki i strzelić mu kilka razy z placha. No, ale później się wszytsko rozwiązało i wiemy dlaczego się tak zachowywał. Także mu wybaczam. Toby różnił się trochę od swoich znajomych. Potrafił być duszą towarzystwa a czasami odludkiem. Zachowaywał się jakby miał dwie twarze. Jednej czasem wystarczyło słowo aby ją sprowaokować a druga nie dawała się tak łatwo. Kiedy poznał Pippy trochę się uspokoił. No ale nie na długo. Potrafił ją zranić a ona mimo tego bardzo chciała mu pomóc. Mieli mnóstwo wzlotów i upatków. Pippy wiedział co się dzieje z Tobym gdyż jej tata miał podobne objawy swojej choroby. Jak myślicie czy Pippy była na tyle odważna aby być z Tobym ? Zachęciłam ?

"O ile tylko w ciągu następnych dni nie będzie żadnymi kwiatów, żadnych słodkich słówek, żadnych nieopatrznych szeptów, żadnych pochopnych obietnic i żadnego patrzenia na siebie maślanym wzrokiem... to wszystko będzie dobrze i obydwoje powinniśmy wyjść z tego bez szwanku, bez żadnych bitewnych ran czy blizn." Maritza jest kelnerką w popularnej naleśnikarni. Gdy przy jednym ze stolików usiadł niesamowicie przystojny Isaiah, nie wywarł na dziewczynie najlepszego wrażenia. Był oschły i arogancki, lecz mimo to wciąż przyciągał spojrzenie dziewczyny. Gdy los postawił ich na swojej drodze ponownie, postanowili dać sobie szansę na niezobowiązującą znajomość - w końcu Isaiah za kilka dni wyjeżdżał do Afganistanu. Obiecali sobie spędzić ze sobą każdy dzień przed rozpoczęciem misji chłopaka tak jakby był sobotą, wolną od trosk i zmartwień. Określili też dwie zasady - żadnych romantycznych gestów i żadnych kłamstw. Wraz z wyjazdem chłopaka ich relacja miała opierać się na wysyłanych sobie nawzajem listach. Niestety Isaiah, mimo obietnicy, że zawsze będzie odpowiadał, nie dotrzymał słowa. Złamał obietnicę i serce Martizy. A później wrócił. "PS Nienawidzę cię" to bardzo przyjemna historia o tym jak niespodziewane spotkanie, może całkowicie zmienić sposób postrzegania świata, jak wbrew wszelkim postanowieniom miłość zawsze znajduje sposób, by zwyciężyć wszelkie przeciwności i jak trudno czasami dać samemu sobie szansę na prawdziwe szczęście. Lekki styl autorki, duża ilość dialogów, krótkie rozdziały z punktu widzenia obojga bohaterów przyczyniły się do tego, że książkę przeczytałam bardzo szybko i spędziłam z nią całkiem miłe popołudnie. Przedstawiona w niej fabuła, postacie, wątek dotyczący wysyłania listów oraz krótka intryga, która poróżniła głównych bohaterów zostały bardzo fajnie skomponowane w całość, która w mojej ocenie była i interesująca i wciągająca. Na pewno wyróżniającym elementem jest kreacja głównego bohatera. Lubię wątki dotyczące wojskowych i osobiście cieszyłabym się, gdyby był on jeszcze bardziej rozbudowany. Jednak domjnujaca tajemniczość Isaiaha, jego skrytość i pewnego rodzaju ostrożność, wynikająca.z nabytych doświadczeń, wzbudzały we mnie chęć jeszcze lepszego poznania go. Postać Maritzy, choć wykreowana na miłą, pomocną, oddaną przyjaciołom, momentami wydawała mi się odrobinę zmanierowana, niedojrzała, popadająca ze skrajności w skrajność - albo zbyt pozytywna, albo zbyt zacięta w uporze. Sama fabuła i historia głównych bohaterów była bardzo przyjemnie przedstawiona, pełna wdzięku i uroku, które wcale nie zostały przyćmione późniejszymi problemami. Przekonała mnie ich relacja, tempo jej rozwoju, uczucia którymi się kierowali. Były w niej momenty zabawne, seksowne, wzruszające. Podczas czytania mogłam odczuć emocje bohaterów, ich niepewność, radość, zmartwienie, tęsknotę, strach, złość, nadzieję i miłość. Oczywiście, jak to przy tego typu książkach, było przewidywalnie, ale zupełnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze. Wręcz przeciwnie, jestem zadowolona z lektury, odpoczęłam przy niej, zrelaksowałam się, więc ze swojej strony Wam ją polecam

Po przeczytaniu tej książki mam jakiś taki niedosyt. Jakby w całości mi czegoś brakowało. Cała ta historia myślałam, że inaczej się potoczy . Owszem urocza była końcówka i takie bardzo lubię, ale jakoś tak cała książka mnie nie powaliła. Sami bohaterowie też bez polotu. A szczególnie ona. Miałam wrażenie, że naprawdę jest rozkapryszoną "księżniczką". Z jednej strony zachowała się jak cnotka, a z drugiej jakby była już doświadczoną kobietą w sprawach seksualnnych. Mało jej rozwoju było. Jego historia, z kolei, taka totalnie pomieszana, nie mogłam się połapać do końca o co chodzi. Plusem u niego było to, że była widoczna jego przemiana i szkoda, że było mało rozdziałów z jego perspektywy, może wtedy byłaby książka dużo ciekawsza ?

Mam na imię Thomas i znalazłem się w tej sytuacji nie przez przypadek. 25 lat za morderstwo, w które zostałem wrobiony prze osobę, której całkowicie ufałem. Więzienie stało się moim domem, a jedyną odskocznią od szarej codzienności jest wysiłek fizyczny. Nagle pojawia się on, mój dawny szef, ten, który mnie w to wszystko wrobił. Ma dla mnie propozycję nie do odrzucenia: wolność za pewną przysługę. Choć wiem, że to kolejna pułapka, to muszę się zgodzić. Wkroczyłem więc do świata, gdzie rządzi luksus, władza i polityczne intrygi. Moim zadaniem jest być cieniem córki bardzo wpływowego człowieka, który już na starcie nie pała do mnie sympatią. Elli jest młoda, piękna i niezależna. Od razu między nami pojawia się to ,,coś", co spowodowało, że już od początku wiedziałem, że to nie będzie łatwe zadanie. Zaczęliśmy się do siebie zbliżać. Z jednej strony bardzo chciałem ją chronić, a z drugiej - bałem się jej zaufać, ponieważ odkryłem prawdę o jej ojcu: brudne interesy i polityczne intrygi to jego drugie imię. Jednak najgorsze jest to, że zakochałem się w Elli. Ale czy związek oparty na kłamstwie ma szansę przetrwać? Nagle moja misja przestała się liczyć, a ja muszę zdecydować: ona czy wolność? Tylko czy wolność bez niej ma sens? ,,Więzień mierności" to historia pełna emocji, napięcia i nieoczekiwanych zwrotów akcji, które czynią z niej coś więcej niż romans. Bardzo podobał mi się fragment ze spotkaniem autorskim pewnej poczytnej autorki ;) Jest to opowieść o miłości, zaufaniu i kłamstwach, które zmieniają losy bohaterów. Polecam 🎀

„Sprośne listy” to książka, która od pierwszych stron bardzo mnie wciągnęła. Historia zaczyna się w dość nietypowy sposób – od znalezionego listu – i właśnie ten motyw sprawił, że od razu poczułam ciekawość i chciałam dowiedzieć się, jak potoczą się losy bohaterów. Najbardziej podobała mi się relacja między głównymi postaciami. Czułam między nimi napięcie, emocje i tę specyficzną chemię, która sprawia, że trudno przestać czytać. Jako czytelniczka często uśmiechałam się podczas ich rozmów, bo autorka świetnie łączy humor z romantyzmem i odrobiną pikanterii. Polubiłam też główną bohaterkę – jej wrażliwość, ciekawość świata i sposób, w jaki reagowała na rozwijającą się znajomość. Dzięki temu łatwo było mi się wczuć w historię i przeżywać razem z nią kolejne wydarzenia. Dla mnie to była bardzo przyjemna, lekka i wciągająca lektura. Idealna na wieczór, kiedy mam ochotę na romantyczną historię z emocjami, nutą tajemnicy i bohaterami, których losy naprawdę zaczynają mnie obchodzić. 📚💌

Zaskoczyła mnie ta książka i powiem szczerze, że polecam i to bardzo. Spodziewałam się czegoś fajnego i się nie zawiodłam. Nie lubię streszczać fabuły, ale Emilly mnie urzekła, a Marcus to facet jakich uwielbiam i jak dla mnie ten debiut jest bardzo udany i polecam po niego sięgnąć.

„Igrając z szefem” autorstwa Ewy Maciejczuk jest debiutem literackim Autorki oraz pierwszym spotkaniem z Jej twórczością. Lubię czytać debiuty literackie, gdyż autorzy starają się oddać w ręce czytelników najbardziej doprecyzowane dzieło. I tak też oceniam tę książkę. Moim zdaniem pomysł na fabułę ciekawy i trafiony, historia poprowadzona w interesujący sposób, a bohaterowie dobrze zostali wykreowani. Książka opowiada historię bogatej dziewczyny Oliwii, która sama chce kierować swoją karierą, a nie pracować w rodzinnej firmie. Akcja książki toczy się bardzo szybko, dzięki czemu czyta się ją dobrze. Cała historia jest niebanalna i zaskakująca, natomiast zakończenie ze względu na gatunek powieści przewidywalne, aczkolwiek intrygujące. Polecam tę powieść obyczajową z intrygą kryminalną w tle.

Książka napisana jest w sposób, który naprawdę zachęca do czytania – lekko, przystępnie i z nutą emocji. Historia jednak momentami przypominała mi opowiadania z Wattpada. Po pierwsze, powieść jest dość krótka (około 200 stron), a po drugie – niektóre wątki mogłyby być bardziej rozbudowane. Podczas lektury miałam wrażenie, że akcja pędzi zbyt szybko – zanim zdążyłam przetrawić jedną informację, już pojawiała się kolejna. Zabrakło mi chwil oddechu i głębszego rozwinięcia relacji między bohaterami. Zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło – zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu wydarzeń. (Bez zdradzania szczegółów: autorka świetnie wykorzystała motyw utraty pamięci i ponownego spotkania z kimś ważnym z przeszłości). Choć Taniec z gangsterem nie jest pozbawiony niedociągnięć, to wciąga i czyta się go szybko. Idealna propozycja na wieczór, gdy szukamy lekkiej, emocjonującej historii z nutą niebezpieczeństwa.

Daniel to jedna z tych dziewczyn, które, posiadając ojca detektywa, też pragnie rozwiązać zniknięcie kuzynki na własną rękę, bo co może się stać? Przecież tylko wpadnie w oko właścicielowi klubu nocnego i narazi swoje życie, badając, co tak naprawdę przydarzyło się jej kuzynce. Na szczęście King nie pozwoli, żeby i ją spotkał podobny los jak dziewczyny, które przez lata zaginęły, a później odnajdywano je martwe na pustyni.

🅜🅞🅙🅐 ​ 🅡🅔🅒🅔🅝🅩🅙🅐 ▪️Historia Leny i Artura zdecydowanie nie należy do grzecznych opowieści i już na wstępie warto to podkreślić. To książka, która łączy w sobie namiętność, kulinarną pasję i emocjonalne zawirowania, tworząc historię pełną intensywnych doznań. ▪️Moje zainteresowanie tą pozycją zaczęło się całkiem przypadkowo podczas przeglądania oferty Empik. Uwagę przyciągnęła okładka. Prosta, estetyczna, a jednocześnie intrygująca. Kiedy dodatkowo przeczytałam w opisie o motywie gotowania oraz o bohaterze prowadzącym restaurację, wiedziałam już, że to książka dla mnie. Połączenie romansu i kulinariów zawsze wzbudza moją ciekawość. ▪️Fabuła skupia się na Lenie, która podejmuje jednorazową pracę jako kelnerka podczas ekskluzywnej kolacji. Szybko okazuje się, że warunki zatrudnienia znacząco odbiegają od jej wyobrażeń. Sytuacja wymyka się spod kontroli, a dziewczyna zdezorientowana i zawstydzona postanawia odejść. Właśnie wtedy na jej drodze staje Artur Ostry, właściciel restauracji. Mężczyzna reaguje stanowczo, zwalnia ją z obowiązków i rozlicza za przepracowany czas. ▪️To jednak nie koniec ich historii. Z pozoru przypadkowy impuls sprawia, że Lena trafia do kuchni i przygotowuje krem do deseru, który zachwyca Artura. Ten moment staje się początkiem nowego rozdziału w jej życiu. Otrzymuje propozycję pracy, która daje jej szansę rozwoju cukierniczej pasji, a jednocześnie wciąga ją w relację pełną napięcia, pożądania i trudnych emocji. Oboje muszą zmierzyć się z własną przeszłością oraz z uczuciami, które rodzą się szybciej, niż by się tego spodziewali. ▪️Pomysł na książkę uważam za bardzo dobry. Motyw kuchni w połączeniu z romansem ma ogromny potencjał i tutaj został wykorzystany w ciekawy sposób. Historia czyta się szybko i przyjemnie, choć momentami miałam wrażenie, że mogłaby zostać bardziej rozbudowana. Szczególnie zakończenie wydaje się nieco zbyt krótkie i pozostawia lekki niedosyt. Chętnie przeczytałabym jeszcze kilka stron, aby mocniej poczuć emocje bohaterów i pełniej domknąć ich historię. ▪️Kocham emocje w książkach i tutaj trochę mi ich zabrakło, choć to oczywiście tylko moje odczucie i najlepiej będzie, jeśli sami sprawdzicie, czy podzielacie moje zdanie😊🔥

Dobre pióro autorek. Czytałam z zaciekawieniem. Oboje bohaterowie tajemniczy, skryci, z mnóstwem wewnętrznych problemów, z niełatwą przeszłością. Ktoś wcześniej napisał, że za dużo scen sek*u, tak, ale tu pasowały, gdyż tak Yan uwalniał emocje, a Mina chciała od życia po prostu wszystkiego. Książka nie jest słodkim romansem.

"Wróć do mnie" od Corinne Michaels to książka, która zostawia po sobie dużo emocji i taką cichą nostalgię. 🤍 To jedna z tych historii, przy których czujesz więcej, niż się spodziewasz. Subtelna, wrażliwa i bardzo emocjonalna — idealna, kiedy masz ochotę na romans, który naprawdę porusza. Podobało mi się to, jak ta książka buduje klimat — spokojnie, bez pośpiechu, pozwalając zanurzyć się w uczuciach i refleksjach. To lektura, która daje moment zatrzymania i zostaje w głowie jeszcze długo po skończeniu. Dla mnie bardzo otulająca, ale jednocześnie lekko bolesna w ten romantyczny sposób. Polecam, jeśli lubisz historie pełne emocji, czułości i takiego melancholijnego vibe’u.

[ współpraca reklamowa ] "Odwet. Zemsta mafii" to jest Karina w całkiem nowej odsłonie, która mi się podoba, ale powiem wam, że miałam mały problem z tą książką, a mianowicie nie mogłam się w nią wciągnąć, przez co czytanie szło mi dość opornie. To sprawiło, że nie czerpałam z czytania takiej przyjemności jaką bym chciała, ale mniejsza o to przejdźmy do plusów, a ich jest naprawdę sporo. Ja sobie bardzo cenię pozycje, w których mało jest akcji, ale jednocześnie się dużo dzieje pod innymi względami. To nie będzie książka dla wszystkich ze względu na dużą ilość scen erotycznych oraz to jacy są bohaterowie. William Barret to mężczyzna pozbawiony całkowitego szacunku do kobiet, nawet własną żonę traktuje jak rzecz. Ktoś po przeczytaniu tej pozycji może powiedzieć, że Liv jest głupia skoro pozwala się traktować w taki sposób, że coś z jest z nią nie tak skoro podniecają ją takie rzeczy. Jestem jednak osobą, która często patrzy na bohaterów przez pryzmat ich przeszłości. Tu nie było inaczej dlatego też jestem w stanie zrozumieć jej postępowanie. Do tego ona zdaje sobie sprawę, że każdy następny dzień może być dla niej tym ostatnim. Liv jest też idealnym przykładem na to, że duża ilość pieniędzy nie jest w stanie dać człowiekowi szczęścia. Początkowo może faktycznie tak być, ale z czasem przestaje. Na sam koniec zostaje Micheal i... No właśnie. Jeśli chodzi o tego bohatera nie wiem, co o im powiedzieć, ponieważ przez całą książkę nie byłam w stanie wyrobić sobie o nim zdania. Dużą część tej książki zajmują sceny erotyczne i to jakie sceny. Trudno mi, zwłaszcza u polskich autorek, znaleźć sceny, które są dobrze napisane, ale tutaj one zdecydowanie zdały swój egzamin. "Odwet. Zemsta mafii" tak jak wspomniałam nie będzie pozycją dla wszystkich, nie wszystkim przypadnie do gustu, więc sami powinniście zadecydować czy to będzie książka dla was.