wojna1939.pl

Ciężko ocenić to słuchowisko. Podoba mi się zaczerpnięcie tematu z historii prawdziwego zaginionego U-boota, i wymyślenie jak mógł zaginąć. Z jednej strony temat bardzo fajny, wciągające, odcinki odpowiedniej długości. Z drugiej jednak zupełnie dziwne zakończenie, bez sensu. Po co ratował naszego bohatera skoro na końcu go zabił?

Za każdym razem świetnie się bawię z nieprzewidywalnym sierżantem Cuffem, komendantem Richmanem i pozostałymi bohaterami. Uwielbiam tych wariatów. 😁Szyc jest w tej roli wyjątkowy. Polecam każdemu przesłuchać całą serię audiobookow, jeśli chce wnieść w swoje życie powiew nieskrępowanej radości i wybuchy niekontrolowanego śmiechu. :-)

Znakomite słuchowisko autorstwa Grupy Filmowej Darwin. Niepodrabialny humor i szalona jazda bez trzymanki przez klasyczne motywy SF przepuszczone przez darwinowy kalejdoskop. Uwaga - na razie dostępny jest tylko I sezon i historia się urywa. Jeśli ktoś nie lubi przerywać, powinien poczekać, aż ukaże się całość.

Druga część nie ma się nijak do pierwszej. Brakuje dobrego pomysłu, brakuje błyskotliwych tekstów Henryka, brakuje tego smakowitego sarkazmu pomiędzy dwoma bohaterami. Nie zabrakło jednego: wulgarnego języka, który niebezpiecznie zobojętnia mnie na coś, co jeszcze nie tak dawno odstręczało mnie. I to mnie niepokoi. Zapomniałabym, a przecież nie zabrakło jeszcze wspaniałej gry aktorskiej i rewelacyjnej realizacji dźwiękowej Audioteki. Jak zwykle majstersztyk.

Kolejna powieść młodego, łódzkiego autora, która trafia w mój gust. Jest sporo autorów świetnie operujących słowem pisanym, ale często w ich przypadku forma przerasta treść. Krzysztof Domaradzki to zupełnie inny przypadek - posługuje się dość prostym językiem, ale pisze o konkretnych, aktualnych problemach i zjawiskiem, zachowując przy tym realizm. Na dodatek, co nie jest zbyt częste, wie o czym pisze. W “Errorze” powraca problem cyberbezpieczeństwa, ale tym razem podniesiony na poziom najwyższych szczytów władzy. To wprawdzie fikcja literacka, ale nie sposób oprzeć się wrażeniu, że od rzeczywistości dzieli ją bardzo wątła granica. Domaradzki zaimponował mi dobrym rozeznanie zarówno meandrów zakulisowej polityki, jak i problemów związanych z wykorzystaniem informatyki. Każdy z tych obszarów może być niestrawny dla wielu czytelników, ale autor postarał się przedstawić to w wyjątkowo przystępny sposób, co złożyło się na udany thriller polityczny. Po lekturze pozostaje refleksja i przestroga, że to co w powieści jest wytworem wyobraźni autora, w każdej chwili może stać się brutalną rzeczywistością. Z pełnym przekonaniem polecam.

Mocno zakręcona powieść gdzie wszystko wydaje się jasne i sztampowe, na samym początku, by później wykonać niesamowity piruet zmierzający do zaskakującego końca. Nie wiem jakie autor ma doświadczenie z powieściami SF, ale ta wyszła mu przednio. Niekonwencjonalna, unikająca schematów, pełna ciekawych i zakręconych pomysłów, pisana świetnym i lekkim piórem. Warta poświęconego jej czasu.

Krzysiu Komander kojarzył mi się dotychczas z inną czteroczęściową „Superprodukcją Audioteki”, czyli opowiastką o Sierżancie Cuff’ie. Teraz sięgnąłem po Symbioze i… Jestem w pełni zadowolony jak z treści (chociaż czasami nieco naiwnej), tak też i z formy. Jak z opisu – szalony splot zdarzeń doprowadza do jeszcze bardziej szalonych. Utrzymane tempo zapewniało mi dobrą zabawę. Do tego, jak to w tego rodzajach produkcjach audio, plejada aktorów i efekty dźwiękowe dają efekt sztuki teatralnej i jako odbiorca po prostu dobrze się bawisz. U mnie totalne skojarzenie z popularnymi teraz „teatrami”, w których kilku aktorów znanych z ekranów TV skrzykuje się i jeździ po polskich miastach i wsiach z jakimś przedstawieniem, najczęściej lekką komedią z akcentem romantycznym. Jeśli ktoś wie i lubi – to Symbioza będzie dobrym dodatkiem urozmaicającym podróż bądź jakąkolwiek inną czynność (nie wymaga nadmiernego skupienia i nie przeszkadza). No i lektorzy… Jak dla mnie dobry dobór na czele z Marianem Opanią. Zgłaszam też niedosyt Chabiora XD Symbioza 2 is coming…

Swietnie zrealizowane, jak sluchowisko. Wysoka ocena bo to moja okolica - wychowalam sie w pylicy kolo kopalni Katowice, a to olowiki jezdzily do Rabki na co my patrzylismy z zazdroscia. Historia straszna z perspektywy czasu, dzieki serialowi wraca i mam nadzieje ze pomoze Szopienicom promocja :)

Kolejna część serii autora z cyklu Meteo i kolejny raz dał się ponieść fantazji. Dość dobra książka sensacyjna z emerytowanym już Tyszkiewiczem. Jest to co w każdej części autora - typowa dobra akcja sensacyjna, heroizm i zdolności zwalczania, a w zasadzie ratowania "świata" przez głównego bohatera. Książka jest całkiem, całkiem dobra - ale ta seria nie jest dla wszystkich. Trzeba lubić czytać takie "kino akcji". Dla mnie nie ma szału, ale jest dość mocne OK.

Wstrząsająca. Niby nic nowego, jeśli chodzi o fakty, ale wersja audio przybliża nam emocje i odczucia A.Litwinienki, człowieka umierającego i wiedzącego, ze właśnie dokonano na nim zbrodni. To poruszający do głębi zapis człowieka, który w obliczu własnej śmierci, dba o to, żeby żaden szczegół z jego dotychczasowej "pracy" nie umknął i żeby można było pokazać światu zbrodnicze metody postępowania Putina. Bardzo mocne.

Za każdym razem świetnie się bawię z nieprzewidywalnym sierżantem Cuffem, komendantem Richmanem i pozostałymi bohaterami. Uwielbiam tych wariatów. :-) Szyc jest w tej roli wyjątkowy. Polecam każdemu przesłuchać całą serię audiobookow, jeśli chce wnieść w swoje życie powiew nieskrępowanej radości i wybuchy niekontrolowanego śmiechu. :-)

TO MNIE ZASKOCZYŁO --> fabuła zaczyna się jak tani film akcji klasy B i kiedy już miałem machnąć ręką na tę historię, to nagle stała się ona intrygująca! Dodam, że poznawałem ją w SUPERPRODUKCJI (audio) - a trzeba przyznać, że ostatnio "superprodukcje" z obsadą świetnych lektorów (aktorów) są naprawdę doskonale zrobione! Być może więc mój pozytywny odbiór wynika po części z pracy aktorów, scenarzystów i dźwiękowców - ale całość wyszła bardzo dobrze (audio i dźwięki w tle rewelacyjne!). Oczywiście w samej opowieści są pewne "niedociągnięcia", albo raczej "nadużycia" - które w normalnej pracy służb, nie miały by prawa zaistnieć. Niemniej jednak dobrze zrealizowany scenariusz audiobooka przykuwa uwagę słuchacza do końca. I chociaż niby wiemy, jak to się prawdopodobnie skończy, to jednak chcemy wiedzieć, w jaki sposób do tego końca dojdzie :)) Ostatecznie cieszę się, że wysłuchałem tej historii w całości …i chyba chciałbym poznać ciąg dalszy.

Bardzo ciekawe słuchowisko. Lekkie, przyjemne, przewidywalne wręcz. I to jest jego urok, bo idealnie sprawdziło się podczas treningu, gdzie nie trzeba było włączać maksymalnie obrotów umysłu, tylko płynąć razem z akcją. I chociaż sama treść jest prosta niech nie zwiedzie to nikogo przed tym, że aktorsko to majstersztyk.

Wgryzając się w kolejne rozdziały ucieszył mnie fakt, że wreszcie mamy “mięso”. Pomimo że autor czasem przeskakuje między wątkami w nieco dziwnych dla mnie miejscach, to nadal dałem się złapać i sięgałem częściej po książkę. Znalazł się jeden z bohaterów pierwszego tomu, którego wątek utknął po przekroczeniu wrót czasu w pierwszym tomie. Pozwoliło mi to uzupełnić wiedzę o świecie, i całe zresztą szczęście, bo te luki w historii wywoływały u mnie niezdrowy niepokój. Być może autor zamierzenie zastosował taki zabieg. Dla mnie balansował on jednak między irytacją wynikającą z braku tych strzępków informacji, które mogłyby mnie nasycić, a chęcią zobaczenia, co czeka za rogiem. Mniej więcej w drugiej połowie trafiamy na bohatera, od którego cały ambaras z podróżami czasoprzestrzennymi wydaje się zaczynać, a który był wspomniany w tomie pierwszym jako element budowy świata. Tylko tyle. Wątek wspomnianego bohatera, trzeba przyznać był z początku zaskakujący, utożsamienie go ze znaczącą postacią historyczną okazało się odważnym i ciekawym zabiegiem literackim, jednak przedstawienie postaci - to kim był przed skokiem w czas oraz to jak jego los potoczył się po tym fakcie złożył się tak dobrze, że bohater nie mógłby być nikim innym jak właśnie tą postacią historyczną. Rozwój naszej jedynej bohaterki ucieszył mnie najbardziej, mimo że w pierwszym tomie autor dał czytelnikowi skąpy acz wyraźny obraz postaci to nie można było dojść do innego wniosku iż jej ciężki charakter to naturalne następstwo trudnego środowiska i nieprzyjemnej przeszłości. Znowu będę narzekać mimo, że to mój ulubiony wątek. Trafia ona do innej rzeczywistości, jak się okazało stworzonej na jej miarę. Do środowiska idealnego na pokazanie jak może rozkwitnąć talent nie dręczony przez demony przeszłości. Moim zdaniem nie zostało w pełni wykorzystane, a rozwój postaci wydaje się być nagły lub przemilczany. Jej wątek został rozbudowany na późniejszym etapie rozwoju fabuły i w zasadzie czytelnik zostaje wrzucony w najważniejsze momenty kreujące charakter postaci, pierwsza miłość, narzeczeństwo, kariera i przełomowy epizod nawiązujący do udziału bohaterki w wydarzeniu historycznym. Mimo to uważam wątek naszej bohaterki za najciekawiej poprowadzony i wyczekuje dalszej historii w kolejnym tomie. Mamy też w tej części podróż głównego bohatera w przyszłość, nie wiadomo jak bardzo oddalona od współczesności ,natomiast niosąca ze sobą wielkie niepokojące zmiany, mam nadzieję że w kolejnym tomie znajdą się jeszcze tak dalekie wycieczki w przyszłość. Mogę śmiało przyznać, że czekam na kolejną część. Haczyk został połknięty i trzyma.

Na stacji kosmicznej ISS trwają przygotowania do dostosowania przestrzeni do nowych zadań. Wszystkim zależy na czasie, więc stacjonujący na orbicie specjaliści dwoją się i troją, by wszystko było przygotowane na czas, są jednak uzależnieni od dostaw z Ziemi. Jednak w kolejnym transporcie zamiast spodziewanych części i narzędzi komandor Anna Simmons znajduje zapas pożywienia i wody, który dla niej i jej podkomendnych wystarczy na co najmniej kilkanaście miesięcy. Zdezorientowana kobieta łączy się z bazą NASA w Houston próbując wyjaśnić ten błąd, ale zanim czegokolwiek się dowie spostrzega nad Kanadą silne eksplozje. Nie musi długo się zastanawiać, by odgadnąć, że ktoś z jakiegoś powodu odpalił rakiety z ładunkiem jądrowym. Pytanie tylko kto i dlaczego tak postąpił? Anna i jej ludzie zostają postawieni wobec nieuniknionego, czyli konieczności przetrwania w Kosmosie do momentu, gdy powrót na Ziemię będzie względnie bezpieczny… Na szczęście błyskawiczna reakcja Władimira, który niemal w ostatnich chwili kieruje ISS na inną orbitę wszyscy mają czas, by znaleźć jakiekolwiek odpowiedzi oraz opracować strategię jak poradzić sobie w Kosmosie i to bez wsparcia z Ziemi. Szczęściem w nieszczęściu udaje się ustalić, że skażenie po eksplozjach będzie zneutralizowane po zaledwie kilku latach, więc szanse na przetrwanie w stanie niemal zerowej grawitacji nieco wzrosły. Niemniej najpierw trzeba opanować własne nerwy oraz zaplanować najbliższą przyszłość. Do osiągnięcia celu niespodziewanie przybliża ich dryfująca po orbicie Chinka, jedyna ocalała z innej stacji kosmicznej. Tylko czy dodatkowa osoba i jej umiejętności wystarczą, by przetrwać? Kto sprawił, że na orbitę wysłano nie ten ładunek? Kto i dlaczego odpalił pierwsze ładunki? Czy Annie i jej podwładnym uda się zrealizować choć część planów? Dlaczego przybycie Chinki podniosło ich szanse na przetrwanie? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… Przyszłość w odróżnieniu od przeszłości nie jest z góry ustalona. Można ją w pewnym stopniu przewidzieć i zaplanować uwzględniając różne opcje, ale nigdy nie można się przygotować na wszystko. Historia Anny i pozostałych członków załogi orbitalnej jest tego doskonałym przykładem. W Kosmosie nie ma bowiem miejsca na pomyłki. Tak więc, by tam przetrwać, trzeba mieć żelazne nerwy i na dodatek umieć błyskawicznie analizować posiadane dane, by znaleźć najlepsze rozwiązanie. Owszem, nie da się uniknąć kryzysu, ale kluczowym jest to, by otrząsnąć się na tyle, by zacząć działać. Mnie chyba najbardziej zaimponowało zachowanie Władimira, który choć rzuca przekleństwami potrafi zachować zimną krew i nie raz i nie dwa ratuje załodze skórę. Dlatego, moim zdaniem, to on jest największym bohaterem tej historii. I choć nie umniejszam tego, co zrobili pozostali członkowie załogi, to bez Władimira wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej. Baa… ich historia skończyłaby się zaledwie po kilku minutach, którąś kolejną eksplozją w górnych warstwach ziemskiej atmosfery… A Wy jakie wnioski wyciągniecie z tej książki? PS: to drugi tom cyklu. Obie książki można czytać niezależnie, ale osobiście sugeruję, by zacząć od pierwszej części.

Na plus: + interesująca przygodówka + rejs jachtem po Bałtyku + sympatyczni bohaterowie + wątek romantyczny Na minus: - fatalna redakcja i korekta: błędy - w tym o zgrozo ortograficzny, błędy logiczne (naprawdę metalowe filiżanki nie roztrzaskują się o drewniany ganek)

Druga odsłona mrocznego słuchowiska „Anima 2 Powrót” utrzymała poziom. Słuchało się bardzo dobrze, czasem czułem nawet lekki dreszcz niepokoju. Nie mam do końca jasności czy ten projekt będzie dalej kontynuowany, ale jeśli tak to na pewno po niego sięgnę.

Arka. Niebo. – słuchowisko, które od pierwszych minut wciąga jak wir. I tym razem nie było u mnie ani znużenia, ani kręcenia nosem. Początek – mocny. Środek – gęsty i niepokojący. Zakończenie – satysfakcjonujące. Arka, Niebo, ale było i Piekło. Już same te słowa brzmią jak obietnica ostateczności. Do tego sekta, mroczna tajemnica z przeszłości i atmosfera, która zamiast opadać, tylko się zagęszcza. Zjawiska paranormalne nie są tu tanim straszakiem. One są jak cień – niby w tle, a jednak nie da się od nich uciec. Strach nie wyskakuje z szafy. On pełza. Powoli, konsekwentnie, po plecach. Fajnie, gdy historia nie rozłazi się w szwach, gdy autor wie, dokąd zmierza. Tu czułam kontrolę nad materią. Nie było chaosu dla efektu. Był mrok – ale uporządkowany. Tajemnica – ale dawkowana z wyczuciem. To opowieść o wierze, manipulacji, o potrzebie przynależności i o tym, jak łatwo oddać komuś ster własnego życia. I choć zahacza o metafizykę, najmocniej uderza w to, co bardzo ludzkie. Słuchałam z napięciem. I z przyjemnością.

Mikołaj Gołkowski „Mykoła” („SybirPunk” #4) - odbicie Jacka Reachera w cyberpunkowym stylu No cóż, rozpisywać się specjalnie nie będę. „Mykoła” to czwarta już odsłona cyklu „SybirPunk” pióra Michała Gołkowskiego, na pewno jednego z najlepszych współczesnych rodzimych pisarzy. Nawet tym, którzy niczego jeszcze z tej serii nie poznali, tytuł cyklu zdradza i przynależność gatunkową, i miejsce oraz czas akcji. Cyberpunk, Syberia, jakaś bliżej nieokreślona, ale niezbyt odległa przyszłość. Gatunek więc z założenia dość lekki, i tak jest w istocie. Fabuła jest, owszem. Pierwsze trzy części tworzyły konstrukcyjną całość, a ta, czwarta, to dalsze dzieje jednej z głównych postaci wcześniejszej opowieści. Właściwie półtorej postaci, żeby być dokładnym. O ile te trzy pierwsze powieści pod względem fabularnym były nowatorskie i oryginalne, a w połączeniu z niepowtarzalnym klimatem wręcz genialne, to „Mykoła” korzysta ze schematu znanego już i z hitów filmowych, i z klasyki literatury akcji. Mniej nowatorskie wcale nie znaczy gorsze. Jeśli kogoś wciągnął wcześniejszy „SybirPunk”, to i ten będzie rewelacyjną rozrywką. Znajdziemy tu tę samą niepowtarzalną atmosferę, i może jeszcze większą dynamikę akcji. O! - gdyby ktoś to dobrze przeniósł na ekran, mógłby być hicior na Netfliksie na miarę pierwszej dziesiątki seriali ever. Ja wybrałem audiobook, jak w całym cyklu z głosem autora, i jak zwykle było super. W tej roli, w tym cyklu powieściowym, Michał Gołkowski śmiało wchodzi do grona najlepszych. Niestety praca studia nagraniowego jest żałosna. Słychać różne odgłosy, szczególnie przed i po dłuższych kwestiach, akapitach, rozdziałach. Nawet amator Mako New, który nagrywa samodzielnie w prywatnych warunkach i własnym sumptem, robi to jak należy. I on swoją pracę udostępnia za darmo, a tu ktoś bierze pieniądze za taką fuszerkę. Wstyd! Oczywiście nie dla autora i lektora w jednym. Jeśli szukacie prozy z wielkimi ambicjami i parciem na Wielką Literaturę, której tytuły i autorów należy znać, gdy się bywa, to „Mykoła” nie jest dla Was. Lecz jeśli chcecie dobrej literatury akcji w opisanym wcześniej kanonie, to czwarty „SybirPunk” jest strzałem w dziesiątkę. Można go czytać bez poznania wcześniejszych części, ale nie jest to najlepsze rozwiązanie. Gorąco polecam zacząć serię od początku, jeśli jeszcze jej nie znacie. Naprawdę warto. I ciekaw jestem, czy zostanie wypromowana na rynku światowym jak podobny w wielu aspektach „Jack Reacher”, czy też, jak wiele innych obiecujących dzieł polskiej prozy, nie przebije się na eksport ulegając dziwnej modzie promowania przez nasz rynek wydawniczy cudownych piór publikujących co roku po kilka powieści, które po osiągnięciu sukcesu sprzedażowego i ustaniu parcia marketingowego na niewyrobione czytelniczo masy i tak wcześniej czy później lądują w śmietniku. No cóż, mamy swoją specyfikę, więc czemu inaczej miałoby być w literaturze. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Do momentu wkroczenia wątku z poniemieckim towarem - bardzo dobra pozycja, z gęstym klimatem i mylącymi tropami, interesujące postaci drugoplanowe z zarysowaną przeszłością. Końcówka - tradycyjnie już chyba - zbyt chaotyczna i obfitująca w ostateczne środki.