W świecie jurt i szamanów

Książka ciekawa, poszerzyła moje postrzeganie Chin, które do momentu przeczytania książki, kojarzyły mi się tylko z wielkimi miastami. Okazuje się, że jak to zwykle bywa rzeczywistość jest o wiele barwniejsza i ciekawsza. Książka pozwala spojrzeć na Państwo środka z innej perspektywy. Polecam.

Książkę czyta się dość szybko, choć miejscami miałam wrażenie, że autor nieco przedobrzył z grami słownymi i dziwnymi, humorystycznymi sentencjami. Jak na książkę podróżniczą opisującą Chiny „od góry do dołu”, moim zdaniem znalazło się w niej zbyt wiele osobistych opinii autora na temat religii, polityki czy wegetarianizmu, które momentami przeszkadzały w odbiorze, a zbyt mało obiektywnych opisów. Kupując tę pozycję, liczyłam na więcej interesujących informacji o kulturze chińskiej, choć muszę przyznać, że miejscami pojawiło się kilka ciekawostek, o których wcześniej nie miałam pojęcia. Fotografie zasługują na szczególną uwagę, są naprawdę świetne. Pod koniec książki, moim zdaniem, było już jednak zbyt dużo historii. Choć nie wszystko przypadło mi do gustu, całość oceniam raczej pozytywnie.

Książka o jeżdżeniu motocyklem po bezdrożach Azji Środkowej. Opisy spotkanych ludzi, ich życia, reakcji. Z książki można się dowiedzieć jak się przekracza bezludne granice, przejścia graniczne na wysokości kilku tysięcy metrów nad poziomem morza. Gorąco polecam.

Całkiem przyjemna książka o podróży wgłąb Azji i wgłąb siebie. Czyta się ją lepiej niż poprzednią, opowieść jest bardziej spójna. Autor opisuje przede wszystkim Iran, Pakistan i Indie - a każdy z tych krajów jest zupełnie inny. Dzięki niemu dostajemy rzut oka na odmienne kultury i możemy zanurzyć się w świat jakże odstający od naszego. Rower jest gdzieś tam w tle - ale też bez niego większość tych przygód nie miałoby miejsca. Polecam 🙂

„W przekrojonym na pół, leżącym na trawie wypatroszonym zwierzęciu krew zbiera się jak w wielkiej wazie. To takie nienieckie 'wino'.” Brutalne? Nie dla nich, nie dla Nieńców - mieszkańców północnej Syberii. „Dobra krew” to fascynująca relacja z podróży Magdaleny Skopek. Autorka zdecydowała się spędzić kilka miesięcy w jednym z najbardziej surowych rejonów świata – tundrze jamalskiej. To osobisty dziennik konfrontacji z ekstremalnymi warunkami, odmienną kulturą i samą sobą. Autorka nie jest jedynie obserwatorką – zamieszkuje czum (tradycyjny namiot), uczy się języka, je surowe mięso i walczy zarówno z mrozem, wiatrem, jak i z komarami. Jej relacja jest pełna szczegółów, które wciągają czytelnika w egzotyczny świat, ale też zmuszają do refleksji nad tym, czym jest cywilizacja, przetrwanie i człowieczeństwo. Autorka pokazuje prawdziwe życie na tundrze, jego brutalność, surowe prawa natury, ale też niezwykłą gościnność i duchowość Nieńców. „Dobra krew” to również opowieść o zanikającej kulturze, o świecie, który znika pod naporem cywilizacji i zmian klimatycznych. Polecam 😊 „A ja myślę o wielkich ekspedycjach: wyprawy dorosłych, silnych mężczyzn, przygotowania, treningi, oprawa medialna. Śmieszne to trochę. Te największe wyczyny zdarzają się gdzieś z boku, bez kamer, sponsorów i widzów, jakby przypadkiem.” ​

Powróciłem do tego reportażu po dziesięciu latach. Wciąż bardzo mi się podoba. I zachwyca. Wiedzą autora, stylem narracji, mnogością odwiedzanych miejsc, opisami surowego krajobrazu, mieszanką teraźniejszości i historii pełnej legend, tajemniczych bóstw i religii. Od tej książki zaczęła się moja przygoda z twórczością Colina Thubrona, który obok Paula Theroux należy do ścisłej czołówki moich ulubionych pisarzy podróżników. U Thubrona lubię styl narracji. Jest on wycofanym, ale uważnym obserwatorem. Nie skupia uwagi czytelnika na sobie, ale na spotykanych podczas swej podróży ludziach, ich historiach, problemach, bolączkach czy radościach. Thubron ma rozległą wiedzę o historii, teraźniejszości i geografii odwiedzanych miejsc, a do tego dar opowiadania, który, gdy złapie się odpowiedni rytm, wciąga. "Cień Jedwabnego Szlaku" zabrał mnie ponownie w fascynującą podróż w czasie i przestrzeni. Podczas lektury zaglądałem do atlasu i Google Earth i szczerze zazdrościłem autorowi jego podróży mimo trudów i realnych niebezpieczeństw. Colin Thubron to jeden z ostatnich takich podróżników łączących w sobie ducha romantycznej przygody z niesamowitą erudycją. Lektura jego książek jest dla mnie czytelniczą przyjemnością i znakomitym źródłem wiedzy geograficznej.

Zabawna i wnikliwa podróż po Chinach, które dla Europejczyka mogą wydawać się obcą planetą. Autor spędza kilka miesięcy przemierzając Państwo Środka, aby ,,rozeznać" się w kraju zanim sprowadzi żonę i dzieci. Zwiedza Pekin, Szanghaj i Hongkong, ogląda Wielki Mur, poznaje pustynię Gobi i Tybet. To co przeżywa czasami jest zabawne, czasami niezrozumiałe, a czasami mało zachęcające do odwiedzenia tego olbrzymiego kraju. Warto przeczytać, żeby samemu wyrobić sobie opinię.

Fantastyczna książka o kobietach, które żyły w cieniu swoich sławnych mężów polarników. Autorką książki jest Kari Herbert, córka jednego z opisanych tu zdobywców bieguna polarnego. Siedem żon, siedem różnych opowieści, wśród nich były takie, które odważnie podążyły za swoimi mężami i dzieliły z nimi trudy życia w krainie wiecznego lodu. Inne czekały latami na powrót mężów, w zasadzie samotnie wychowując dzieci i biorąc na swoje barki cały wysiłek związany z prowadzeniem domu. Były również takie żony, które niestrudzenie trwały przy swoich mężach i były dla nich wsparciem, pomimo że mężowie podczas wypraw trwających niekiedy latami dopuszczali się zdrad, a nawet płodzili nieślubne potomstwo. Bardzo interesująca książka, jestem wielką entuzjastką książek o wyprawach polarnych. Jednocześnie,, Żony polarników '' posiadają bardzo duży minus, nie rozumiem dlaczego autorka nie przedstawiła każdej z tych historii od początku do końca, są one podzielone na części i rozdziały , a na domiar złego każdy rozdział jest o innej osobie. Po kilku rozdziałach autorka znów wracała do przerwanej opowieści np z rozdziału pierwszego. Zbędny chaos , komplikujacy odbiór tej książki. Mimo wszystko jeśli ktoś lubi taką tematykę- gorąco polecam 👍

Kto z Was myślał choć raz o tym żeby rzucić wszystko: dom, pracę, znajomych i zrobić sobie przerwę od zwykłej codzienności wyjeżdżając gdzieś za góry, za lasy? Autorki książki zdecydowały się za tą myślą podążyć. Zafundowały sobie tzw. gap year i w rok okrążyły glob. Książka jest opisem przygody życia. Mówi o radości, ekscytacji i spełnieniu ale też o niepewności, strachu i zmaganiu się z własnymi słabościami. W moim odczuciu jest to bardzo szczera i rzeczowa relacja. I choć osobiście dopiero "raczkuję" w temacie książek podróżniczych myślę że mogę ją z czystym sumieniem polecić.

Bardzo dobre. To nie jest literatura podróżnicza sensu stricto. Może trochę reportaż, ale koloryzowany :) Autor troszkę podróżuje po Chiapas "wszerz", ale jego podróż ma przede wszystkim charakter zstępowania w głąb indiańskiej duszy. Spędza długie miesiące w jednej majańskiej wsi, zadomawiając się i stając się stopniowo jednym z nich, aż do kulminacyjnego karnawału. Jest to intrygujące i godne podziwu przedsięwzięcie. Brak zdjęć nie przeszkadza w niczym, może tylko fakt że "zdjęcia" są poetycko-tekstowymi snapshotami najbardziej uderzających momentów tekstu głównego, a więc niejako powtórzeniami ważnych scen, zamiast wprowadzać coś nowego. No ale tak już ze zdjęciami jest :) że zwykle mają rolę ilustracji.

Parafrazując mickiewiczowskie „Dziady cz. III” mógłbym zakrzyknąć: O Gujanie, dalibógże! mniej wiem niż o Chinach. :-) Istotnie, na tle innych państw Ameryki Południowej niewiele wiadomo o Gujanie, Surinamie oraz Gujanie Francuskiej. Ta część kontynentu w pełni zasługuje na miano Dzikiego Wybrzeża. Nasza przeciętna wiedza na temat tego zakątka świata sprowadza się zapewne do trzech tematów. W przypadku Gujany (Brytyjskiej) działalność „wielebnego Jonesa” oraz tragiczny los sekty „Świątynia Ludu” w dn. 18.11.1978 r. – opis tych wydarzeń sporządzony przez Autora jest naprawdę poruszający. Surinam: jako była kolonia holenderska, która odzyskała niepodległość dopiero w dn. 25.11.1975 r. wydaje się najspokojniejsza i jako taka stanowi kolebkę wielu światowej klasy holenderskich piłkarzy. Ale pod względem politycznym było (jest) to bardzo niespokojne państwo, zwłaszcza w latach 80-tych ubiegłego stulecia. Wreszcie Gujana Francuska – dla młodszych czytelników miejsce, gdzie znajduje się „Europejskie Centrum Lotów Kosmicznych” i skąd wysyłana jest zdecydowana większość satelitów komercyjnych. Dla starszych z kolei – symbol jednego z najcięższych francuskich ośrodków więziennych umiejscowionych na Wyspach Diabelskich (zwanych paradoksalnie Iles de Salut), które zakończyły działalność w 1946 roku. Odbycie wyroku w bardzo ciężkich warunkach klimatycznych nie oznaczała powrotu do Francji, o nie…. Książka zaskoczyła mnie niezwykle plastycznym i barwnym językiem. Czytając kolejne strony dosłownie czułem jak w bardzo mroczne terytoria wkraczam, jak wiele miejsc oznaczonych jest ludzkim cierpieniem, jak nieprzychylna dla człowieka jest tutaj przyroda. A wszelkie dowody ludzkiej działalności są pochłaniane żarłocznie przez naturę. Czujemy, jak jest duszno i parno, jak nocą grają cykady, jak trzeba uważać na każdy krok i na każdą nieznaną roślinę. Losy kolonistów wszelkiej maści mieszają się z życiem niewolników oraz ludzi sprowadzonych do pracy między innymi z Indii. Autorowi udało się wpleść do swojej opowieści elementy humorystyczne, ciekawie opowiedzieć o historii ekspansji państw kolonialnych. Mimo znacznych rozmiarów, książka wcale nie jest nużąca, a podróż przez ponad 500 stron jest bardzo emocjonująca. Jedyne, co nadaje się do udoskonalenia: odrobinę większy druk oraz wprowadzenie trochę dokładniejszych i szczegółowszych mapek obrazujących kolejne etapy podróży. Bardzo mocne 8,91/10

„Pieśń Aborygenki” Ros Moriarty to wstrząsający reportaż o tzw. skradzionych pokoleniach w Australii. Mowa o dzieciach z „mieszanych” związków, odbieranych w świetle prawa, a raczej bezprawia. Aż trudno uwierzyć, że ten haniebny proceder trwał do połowy lat 70. minionego wieku! Autorka urodziła się na Tasmanii. Wyszła za mąż za mężczyznę, którego matka była Aborygenką, a ojciec „białym” mężczyzną. Gdy zostawił on żonę i syna, chłopiec został zabrany ze szkoły bez wiedzy matki i umieszczony w oddalonej o tysiące kilometrów szkole z internatem. Miał zaledwie pięć lat. Dopiero dziesięć lat później zrozpaczona i zdeterminowana matka odnalazła go, chociaż nie od razu odzyskała. Ta opowieść to tylko kropla w morzu podobnych dramatów. John Moriarty urasta tu jednak do rangi bolesnego symbolu, szacuje się bowiem, że około 200 tysięcy dzieci odebrano rodzinom, a następnie „cywilizowano” w placówkach prowadzonych przez Kościół i świeckie władze. Ślad po wielu dzieciach zaginął… Autorka w przejmujący sposób opisała losy swojego małżonka, przeplatając jego perypetie opowieścią o pobycie w Australii podczas którego miała okazję wziąć udział w tradycyjnym, trwającym tydzień ceremoniale kobiecym w głębi buszu. Nie pozwolono jej zdradzić tajników obrzędu, co Ros Moriarty uszanowała. Wzruszająco i barwnie opisała jednak życie kobiet z Borroloola, regionu, w którym panuje nędza, lecz nadal kultywowane są duchowe tradycje powoli odchodzące w zapomnienie. Nieraz w książce zderzają się dwa światy – nowoczesnej Australii i tej „zacofanej”, rdzennej, traktowanej jako gorszy sort. Autorka podkreśla, że rasizm panuje nadal, nawet na początku XXI wieku. Niejednokrotnie spotkała się, nawet w środowisku ludzi wykształconych, z uprzedzeniami wobec swojego męża jako „mieszańca”. Okazuje się bowiem, że określenie „Aborygen” wciąż źle się kojarzy, mimo postępu cywilizacyjnego i licznych kampanii społecznych. Czyta się tę książkę ze ściśniętym sercem, ale i zainteresowaniem, gdyż Ros Moriarty bardzo ciekawie pisze o rdzennej kulturze aborygeńskiej, a także o historii swojej rodziny.

Zapiski z wyjazdu do Afganistanu, gdzie autorka nauczała lokalne dzieci angielskiego. Pozycja skromnych rozmiarów, do tego co druga strona zdjęcie, więc treści nie ma za wiele. Dorota Kozińska w sposób subiektywny przybliża czytelnikowi mentalność Afgańczyków, głównie w kwestii żeńsko-męskiej. Parę ciekawostek można się dowiedzieć (zwłaszcza o historii kraju), ale sama książka bez szału.

,,Pistacja w krainie smoków” wciągnęła mnie od pierwszych stron. A to za sprawą opisu jedzenia chińskich ,,specjałów”. Przeżyliśmy ten sam szok kulturowy, co autorka, jedząc larwy i koniki polne na patykach (całkiem smaczne). A danie, które na obrazku w menu wyglądało smacznie, na talerzu okazało się jelitem grubym i smakowało tak jak brzmi- okropnie! Autorka mieszka i pracuje w Chinach od 5 lat. Jej subiektywne spostrzeżenia na temat Kraju Środka i jego mieszkańców są bardzo trafne. Byliśmy krótko, ale kilka rzeczy zdecydowanie mogę potwierdzić. Resztę dostrzega się pewnie dopiero stając się ,,lokalsem”, natomiast uważam, że książka przygotuje czytelnika lepiej na chińską obyczajowość, niż zwykły przewodnik. Ta książka to kompendium wiedzy z codziennego życia młodej Polki, która próbuje ,,rozgryźć” tak odmienną i różnorodną mentalność. Każdy rozdział to krótki opis osobistego doświadczenia. Dowiadujemy się sporo o zwyczajach kulinarnych, bezpieczeństwie, chińskich toaletach i pracy w korporacjach. Poznajemy, jak wygląda chiński ślub, czy rzeczywiście Chińczycy wszędzie plują i wiele innych tematów związanych z życiem codziennym autorki. Styl pisania Pani Małgorzata ma lekki i czyta się przyjemnie. Opowiadane historie nie nużą, za to często są zabawne i skłaniające do refleksji. Nie zgadzam się z opinią, że autorka tylko narzeka na Polskę i Polaków wywyższając Chińczyków. Po pierwsze w wielu przypadkach ma rację, a po drugie na Chiny i Chińczyków też narzeka, jak coś jej się zwyczajnie nie podoba. Ma do tego prawo, bo to subiektywna opowieść o kraju, zarówno tym ojczystym, jak i tym z wyboru. Generalnie jednak książka ma bardzo pozytywny wydźwięk i zdecydowanie zachęca do wyjazdu i sprawdzenia, czy tak jest w rzeczywistości, jak opisane przez ,,Pistację”.

Znakomicie cenię autora za jego świetne: „Powrót Króla” i „Ze świętej góry”. Obie książki są już klasyką w mojej biblioteczce. Dlatego z niemniejszą ciekawością przeczytałem jego „Dziewięć żywotów”. Może nie jest to ta sama wysoka półka jak dwie wyżej przywołane to jednak jest fajną opowieścią na temat szeroko rozumianej kultury wschodu. W sposób bardzo nietuzinkowy Dalrymple próbuje opowiedzieć czym w rzeczywistości są Indie, jak bardzo różnią się od obrazu, który mamy zakodowany i jak wielce potrafią być różnorodne. To ostatnie rzuca się chyba najmocniej. Nie ma bowiem jednych Indii, nie ma nawet wielu Indii, jest Indii niezwykle mnogo. Indie nie są państwem, ale też nie są cywilizacją (w chińskim tego słowa rozumieniu), są przede wszystkich przestrzenią różnorodności. Dalrymple świetnie to pokazuje przez pryzmat praktykowanych przez jednostki religii. Polecam bardzo.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA Książka jak dla mnie o dwóch obliczach, dlatego mam sporą trudność w jednoznacznej ocenie zawartej w niej treści. Mają inspiracją, że sięgnąłem po nią był sam tytuł „W SYBERYJSKICH LASACH”. Liczyłem, że takiej klasy podróżnik, obieżyświat jak Sylvain Tesson zabierze mnie na ekstremalną przygodę po Syberii oraz jednocześnie zdradzi tajemnice i sekrety jednego z najpiękniejszych miejsc na świecie. Tak się jednak nie stało, ponieważ za dużo w treści jest rozważań filozoficznych oraz osobistych przemysleń nad sensem istnienia, życia, samotności. Z pewnością do takich kalkulacji skłoniła go izolacja na jaką sam się zdecydował wiodąc życie pustelnika, eremity w chatce nad przebiegiem Bajkału oraz zbiór lektur, które zabrał ze sobą, aby zabić nudę gdyby go dopadła. Z drugiej zaś strony patrząc mamy w tej książce kontakt z naturą, opisy przyrody, obserwacje zwierząt, zapach lasu, tajgi, przejrzystą wodę, niczym nie zmącone powietrze, którym oddycha pełną piersią ciesząc się z osamotnia oraz z tego, że jest z dala od ludzi i miejskiego zgiełku. Ta część robi wrażanie i jest kuszącą propozycją dla wszystkich tych, którzy chcieliby pojechać nad Bajkał i poczuć na własnej skórze tą niczym niezmąconą ciszę w otoczeniu nieskalanej ludzką ręką natury. Ta opowieść jest takim wewnętrznym oczyszczeniem autora, wyhamowaniem, spowolnieniem w pewnym sensie własnego życia, a kontakt z naturą z dala od ludzkich skupisk, hałasu na to niewątpliwie pozwala. Rozumiem samą ideę takiego przedsięwzięcia oraz czemu ona ma służyć. Niemal każdy z nas potrzebuje takiej refleksji ona przychodzi w różnym czasie u każdego z nas nieraz samoistnie wymusza to życie. Warto się nad tym zastanowić i takie motto przyświeca tej książce. Jak słusznie zauważa autor, jesteśmy nastawieni na konsumpcjonizm, gromadzeniu niezliczonej ilości dóbr, w pogoni za pieniądzem, tylko na co to wszystko moi drodzy. Sebastian Karpiel Bułecka z Zakopawer cudownie podsuwał to w piosence : „PÓJDĘ BOSO” Nieużyty frak Dziurawy płaszcz Znoszony but Zapomniany szal Zaszył się w kąt Niemodny już Każda rzecz O czymś śni Odstawiona Jeszcze chce Modna być Zanim cicho skona I dopiero gdy zawoła Bóg To pożegnam wszystkie te rzeczy i znów Pójdę boso Pójdę boso Pójdę boso Pójdę boso I dopiero gdy zawoła Bóg To pożegnam wszystkie te rzeczy i znów Pójdę boso Pójdę boso Pójdę boso Pójdę boso Zagubiony gdzieś Parasol, z nim Czekam na deszcz Zegar nie wie jak Bez moich rąk Ma życie wieść W wielki stos Piętrzą się Odłożone Każda chce Żeby ją Wziąć na druga stronę…. W tych słowach jest sama prawda i nic tego nie zmieni. Pozdrawiam. Jack_

Było kolorowo, pięknie i zachwycająco nie tylko dzięki opowieściom dyktowanym sercem i pasją, ale i ich licznym ilustracjom tak, jak tylko potrafi być książka o podróżach wydana w formie albumowej, na kredowym papierze, z dołączoną płytą zawierającą 4 filmy je dokumentujące. I chociaż przy tytule tej książki umieściłam tylko jedno nazwisko redaktora, który, zebrawszy te wszystkie pojechanie i szalone wyprawy, pomysłowo ją opracował, to tak naprawdę autorów jest 21, w pełni zaprezentowanych na okładkowych skrzydełkach. To są właśnie wszyscy uczestnicy 17 relacji z podróży do miejsc ludnych w Maroku i bezludnych w Australii, gorących jak Indie i zimnych jak Antarktyka, wiejskich na Madagaskarze i miejskich w Kathmandu, położonych wysoko w górach Kolumbii i ukrytych w głębinach wielkiego błękitu mórz i oceanów. A wszystkie tak różnorodne, wielobarwne, wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju tak, jak tylko potrafi być planeta Ziemia. W tym zachwycie wszystkimi nie miałam jednak problemu, od czego zacząć, a ponieważ formuła publikacji nie narzucała mi kolejności, otworzyłam ją najpierw na stronie 118. Dlaczego, napiszę później, bo to trochę dłuższa historia, a przecież czeka jeszcze pozostałych 16 opowieści, które łączyło jedno – podróżnicza pasja, a wszystko pozostałe było tak odmienne i indywidualne, jak potrafi być sam człowiek. Sposób narracji od ogromnego luzu i stoickiego spokoju miłośników motocykli nawet w obliczu legendarnego ducha górskiego, których nic nie dziwiło i nie zaskakiwało, poprzez przekazywaną miłość, serdeczność i zachwyt dla mieszkańców Madagaskaru, atmosferę niebezpieczeństwa stwarzaną przez lodowe przepaście Antarktyki, kruchy lód na rzecznym szlaku w Czadarze, wojnę w Kongu czy spotkanie z maoistami w Himalajach, aż po kuchenne smaki świata, które zawsze ostatecznie przypominały kurczaka czy zachwyt australijską naturą przypominającą pradawne czasy sprzed tysięcy lat. A każdy z autorów wspomnień przemieszczający się na ulubionych i odmiennych środkach transportu. Zarówno tych tradycyjnych jak własne nogi, samochód, samolot, motocykl, łódka czy rower, jak i mniej tradycyjnych jak koń, i bardzo nietradycyjnych, jak pakistańska ciężarówka, która w nocy świeciła niczym choinka, a także bardzo niekonwencjonalny, jak poczciwy, polski traktor. Można więc podróżować na wszystkim, co tylko myśl podsunie, by dotrzeć tam, gdzie serce dyktowało, przygoda wzywała, zrządził przypadek i sprzyjające okoliczności lub przewidywał plan lub program. Do krajów czasami niebezpiecznych, również tych zniszczonych przez człowieka, gdzie cywilizacja afiszowała się workami foliowymi roznoszonymi przez wiatr, czasami do miejsc nieistniejących, które pozostały już tylko na fotografii tak , jak krater wulkanu Merapi na Jawie,a czasami do krainy jak z bajki, której krajobraz, jak napisał autor - "powalił nas na kolana". Zamarzyło mi się być chociaż raz, przez moment, częścią tego Korytarza Wachańskiego i poczuć to samo albo poczuć jedność z dzikim światem zwierząt tak ufnych, bo jeszcze nieznających drapieżnej, ludzkiej natury. Jedna ze scen jest dla mnie symbolem przesłania prostego przekazu, że żyjemy w ziemskim raju, w którym dzikie zwierzę może przytulić się do największego drapieżnika – człowieka, jeśli tylko mu na to pozwolimy, jeśli tylko damy sobie taką szansę. Zwiedzanie, bo tylko tak mogę określić moją przygodę z tą książką, zaczęłam jednak od wyjątkowej dla mnie wyprawy, o czym wspomniałam na początku. Wyprawy, z powodu której sięgnęłam po tę pozycję. To opowieść Tomasza Grzywaczewskiego, który z dwoma towarzyszącymi mu kolegami, pod wpływem przeczytanej książki "Długi marsz" Sławomira Rawicza, wybrał się szlakiem jej bohatera Witolda Glińskiego. W podobne mapki podróży, pozwalające mi na śledzenie szlaku, wyposażony był każdy rozdział. To dzięki tej wyprawie wzruszyłam się, słysząc niezwykłe pożegnanie polskiej ekipy, z ust rodowitego Jakuta, wypowiadane płynną polszczyzną – "Jeszcze Polska nie zginęła, chłopcy!!!" To tak, jakbym odebrała ustny list przekazany za pośrednictwem tubylców od tych wszystkich Polaków skazanych, wywiezionych i zamordowanych w łagrach sowieckich. Chciało mi się odpowiedzieć – Nie zginęła, jesteśmy, trwamy i nie oddamy! Może usłyszą… Wróciłam do rzeczywistości z innego wymiaru, w którym dzięki różnorodności osobowości autorów i ich sposobu patrzenia na świat, jego przyglądaniu się i pojmowaniu, mogłam nie tylko dotrzeć tam, dokąd nigdy nie wybrałabym się (chociażby na dno morza), ale i zachwycić się, zadumać i po prostu wzruszyć. Ta cząstka świata zamknięta między okładkami to pokłosie Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły, który premierę miał w 2004 roku, skupiający znanych i mniej znanych, zawodowców i początkujących globtroterów, chcących podzielić się swoimi przeżyciami na krańcach świata. Autor opracowania miał więc w czym wybierać, by podzielić się z tym ze mną, zapowiadając kontynuację tej formy pokazywania świata. Jego młodszym bratem są Trzy Żywioły Festiwal Filmów Świata prezentujący filmy dokumentalne z wypraw. Cztery z nich dołączono do książki na płycie CD, wśród których jest "Długi marsz 70 lat później". To książka, która inspiruje do ruszenia się z domu, kusząc pięknem widoków i mamiąc radością kontaktu z odmiennym sposobem myślenia ludzi z różnych krajów. Pozwala również uwierzyć, że wędrować każdy może, przestrzegając przed nieodłącznym niebezpieczeństwem i ryzykiem czekającym na podróżniczych żółtodziobów, ale przede wszystkim ukazuje spektrum możliwości, otwierając szeroko bramę świata na oścież. naostrzuksiazki.pl

Nieco spokojniejszy opis remontu marokańskiego domu niż w książce "Dom Kalifa. Rok w Casablance" (Tahir Shah). Duży plus za zdjęcia, choć byłabym w pełni szczęśliwa, gdyby pojawiło się też kilka fotek z medyny. Suzanna, która świetnie opowiada o swoich remontowych perypetiach, to bardzo ciepła i miła osoba. Szczerze ją polubiłam. Bardzo mi się spodobała jako autorka i główna bohaterka opowieści. Świetnie radziła sobie z problemami, nie dała wejść sobie na głowę, z zapałem podejmowała nowe wyzwania i powolutku wnikała w marokańską kulturę. Gdyby kiedykolwiek zdarzyło mi się kupić dom w Maroku, to chciałabym postępować krok po kroku tak jak ona.

To nie tylko literatura podróżnicza w klasycznym ujęciu. To także literatura podróżnicza w sensie metafizycznym. Przy okazji odpowiada na pytania dlaczego nie dalo się 'ucywilizować' Afganistanu (z punktu widzenia kultury Zachodu). Ludzie, krajobraz, przygoda, emocje. Wszytko okraszone wątkami kulturowymi, historycznymi, religijnymi.

"W Indiach religia przenika każdą strefę życia". Szukasz książki o Indiach? To nie jest książka dla Ciebie. Będzie dla Ciebie, jeśli szukasz reportażu o Hindusach oraz Hinduskach. Brytyjski noblista, Naipaul, nie poczęstował publiki suchym reportażem - wszystko dzięki ogromnemu dorobkowi w obszarze literatury pięknej. Wykwintne, wyważone opisy przeplatają się z informacjami pobranymi z pierwszej ręki. Od ludzi. Dla ludzi. Dzięki temu poznajemy mężczyzn, którzy żenią się z córkami swoich sióstr. Wchodzimy do mieszkania o powierzchni 10 metrów kwadratowych, które jest zamieszkiwane przez 9 osób. Zaglądamy do kuchni, w których nie pije się kawy ze względu na jej pobudzające właściwości. Zerkamy do salonu, w których muzułmanie nie oglądają telewizji, bo uznają, że to niezgodne z ich religią. Aż w końcu próbujemy odetchnąć na ogrodzie świeżym powietrzem, gdzie widzimy, że wycinane są kolejne drzewa ze względu na przeludnienie. Ale czy w Indiach da się odetchnąć świeżym powietrzem? Czy można posłuchać własnych myśli będąc w miejscu publicznym? Książka jest dobra - nie jest szczególnie zła, lecz nie zapada wybitnie w pamięci. Czy jest dłuższa, niż powinna być? Tak, ale to wynik subtelnej mieszanki reportażu z dziełem literatury pięknej. Kobiety w Indiach są szczególnie pokrzywdzone i niesłuchane - mogłoby pojawić się więcej wątków na ich temat. Dlatego wystawiam 6 gwiazdek.