Uncanny X-Men: Rewolucja

ALbum zawiera materiały ze scenariuszami Jasona Aarona i ilustracjami Ramona Pereza. Muszę powiedzieć, że mam co do komiksu bardzo niejednoznaczne odczucia. Teoretycznie dostałem to co chciałem w omawianym albumie, czyli jedną główną zwartą historię, która skupia się głównie na młodych uczniach szkoły imienia Jean Grey i jej dyrektorze czyli Jamse Howlett’cie (Wolverine’ie), a mimo wszystko coś mi w tym wszystkim nie gra. Trudno mi powiedzieć co dokładnie nie jest tak z główną historią. Problem może tkwi w zbyt dużej ilości różnego rodzaju trochę bezsensownych walk… No nie wiem. Najlepszą częścią głównej historii były dla mnie retrospekcje dotyczące przeszłości Wolverine’a i jego przyrodniego brata Psa. Omawiane fragmenty podobały mi się, nie tylko ze względu na treść, ale również ze względu na bardzo klimatyczną oprawę wizualną, która nadawał opowieści mroku i podkreślała odległy charakter przedstawionych wydarzeń. Niestety pozostałe rysunki w wykonaniu Ramona Pereza już mnie tak nie zachwyciły… Powiedział bym nawet, że album, prezentuje się nieco gorzej wizualnie w stosunku do poprzedniego tomu, oczywiście poza wcześniej przytoczonymi stronami. W poprzednim tomie rysunki wydawały się mi bardziej szczegółowe. W omawianym tomie mamy, dodatkowo również krótki fragment w którym widzimy niedaleką przyszłość szkoły prowadzonej przez Logana. Oczywiście nie jestem zwolenników takich zabiegów, są one dla mnie totalnie bez sensu, bo prostu za pewne za te kilka naście lat, przyszłość jaką my będziemy znać będzie zupełnie inna, a to jaka będzie dokładnie będzie zależeć od aktualnych scenarzystów. Myślę, że jednak dam omawianej pozycji ocenę 6/10, czyli według mojej skali uznam ją za “niezłą”. Niniejsza pozycja podobnie jak i poprzedni tom wydają się być dziełami przeznaczonymi głównie dla miłośników X-men. Inni czytelnicy “Wolverine i X-men: Szkoła Przetrwania” mogą się znudzić omawianą historią… Dlatego też omawianą pozycję, z czystym sumieniem, mogę polecić tylko dla miłośników X-men.

Trzeci tom All New X-Men trzyma poziom i nawet zaskakuje w niektórych momentach. Poza losami przeniesionych w czasie klasycznych X-Menów, mamy tutaj również zaserwowane rozwinięte wątki z Mystique i trochę więcej Avengers. Fabuła nie rozwija się z prędkością światła, ale idzie w ciekawym kierunku i na pewno nie można odmówić tej serii wielowątkowości i wartkiej akcji. Trzyma w napięciu i chciałoby się połknąć cały cykl w jeden dzień.

Nigdy fanem Avengers nie byłem, a postacie Kapitana Ameryki i Czerwonej Czaszki raczej mnie odpychały niż zachęcały. Pojawienie się w drużynie mutantów Xaviera i wspólne wątki z " X-Men" zachęcily mnie jednak do przeczytania tego zeszytu. Jestem pozytywnie zaskoczony. Otrzymujemy właściwie genezę powstania nowego Avengers, opis kilku postaci i sporo tematów związanych z mutantami. Całość czyta się naprawdę dobrze i przyjemnie. Komiks jest również bardzo dobrze narysowany. Zarówno Cassaday jak i Coipel wykonują swoją robotę na czwórkę plus. Niektórym czytelnikom nie podobają się postacie drużyny antagonistów z człowiekiem-żółwiem czy kobietą-wodą na czele, ale moim zdaniem są to nawet dość ciekawe napisane postacie jeśli przyjmie się do świadomości, że kosmiczny Marvel obfituje w wiele dziwnych postaci, odbiegających od typowo ludzkich bohaterów jak Wolverine czy Punisher. Na delikatny minus jest jedynie Red Skull połączony z mózgiem Xaviera... Ale gdy przymknie się na to oko, to zabieg ten przynosi ciekawe rozwiązania, jak zachowanie Kapitana czy Thora. Sam sposób rozumowania Czaszki również jest racjonalny, to też plus. Lubię także gdy scenariusz niesie ze sobą jakąś "wyższą" treść lub przemyca poglądy autora. Machiavellistyczne spostrzeżenia Ricka Remendera przypadły mi do gustu, bo są po prostu trafne. Obojętnie jak staramy się być inni, to stare prawdy o ludziach są wciąż aktualne, bo jako ludzkość zasadniczo w ogóle się nie uczymy na błędach.

W drugim tomie wchodzimy głębiej w historię przeniesionych w czasie X-Menów, spotykamy też epizodycznie znane postaci jak Mistique, Sabertooth, czy nawet Hydra i Avengers. Fabuła tutaj się zagęszcza - bohaterowie zaczynają mieć rozterki, a wraz z nimi i czytelnik: czy "ci dobrzy" są naprawdę warci zaufania i czy aby na pewno tzw. "rewolucja" Cyclopsa i Magneto jest złą alternatywą?

Album zawiera materiały opublikowane pierwotnie w “Wolverine and the X-men” #19-24 z scenariuszami Jasona Aarona i ilustracjami Steve’a Sandersa, Nicka Bradshawa i Davida Lopeza. Ogólnie mówiąc omawiana pozycja jest niezła, dla tego też dostała ode mnie ocenę 6/10. Jeśli chodzi o aspekty graficzne to było po prostu “okey”. Ilustracje ani mnie jakoś wielce nie zachwyciły, ani również mi nie obrzydziły komiksu. Jeśli miałbym wskazać jakiś fragment albumu, który mi się najbardziej podobał wizualnie to powiedziałbym, że część opowiadająca wydarzenia związane z tytułowym cyrkiem jest najładniejsza. Wspomniane strony komiksu są bardzo kolorowe, co według mnie bardzo dobrze oddaje klimat miejsca w którym toczy się akcja. Z kolei jeśli chodzi o treść albumu to powiem szczerze, że jakoś mnie nie porwała, a wątek z wspomnianym cyrkiem wydał mi się “spoko” ale nic poza tym. Zdecydowanie ciekawszy był początkowy fragmenty albumu, w którym zostaje nam przedstawiona szkoła Wolverine'a. Powiem szczerze, że wątek rekrutacji do szkoły nowego pracownika mnie rozbawił. Nie będę też ukrywał, że jak dla mnie trochę za mało było Logana w niniejszej pozycji. Omawiana pozycja w końcu posiada tytuł “Wolverine i X-men: Cyrk Przyjechał do miasta”, a więcej w niej było o cyrku i X-men niż o Rosomaku. Zobaczmy, może w następnym tomie, Jason Aaron poświęci więcej czasu Loganowi.

Po latach wracam do tej serii, mając już na półce pozostałe tomy, które czekają w kolejce. Bardzo dobre rozpoczęcie fabularne - w czym się utwierdzam i z większą fascynacją będę czytać kolejne części. Podróże w czasie to główny wątek i może oklepany, ale spotkanie dwóch Cyclopsów i całe tło, postaci, wątki, dialogi... wow. Coś naprawdę ciekawego - zarówno dla laików, jak i starych wyjadaczy serii X-Men lub innych tytułów ze stajni Marvela.

Spodziewałem się więcej Ultrona w Erze Ultrona. Dostałem natomiast postapokaliptyczną wizję przyszłości, gdzie resztki superbohaterów ukrywają się w podziemiach, a z beznadziejnej sytuacji może nas uratować tylko... podróż w czasie. Ku mojemu zaskoczeniu komiks, choć nie do końca był tym, czego się spodziewałem po kinowej wersji Ultrona, to jednak dowiózł pod wieloma względami. Masa stron, rysunkowo dość różnie, bo mamy tu kilku artystów. A to, że Wolverine okazał się finalnie kluczową i główną postacią wśród tak obszernego panteonu o wiele bardziej "mocarnych" i popularnych postaci - miód na me serce.

26 kwietnia 2018 roku to prawdopodobna data polskiej premiery długo oczekiwanego finału, wieńczącego dorobek Marvel Cinematic Universe dzieła. Do kin, niestrudzenie wejdzie Avengers : Infinity War, a co najważniejsze, w produkcji tej słynni ,,Mściciele” zmierzą się z Thanosem, jednym z najsławniejszych komiksowych złoczyńców, który jak zapowiada Kevin Feige – producent filmowy i szef Marvel Studios – “będzie najpotężniejszym przeciwnikiem w całym dorobku MCU i najokrutniejszym łotrem z jakim Avengers kiedykolwiek się zmierzą”. Dlatego też, z powodu nadejścia tego wspaniałego widowiska i z powodu mojego zafascynowania postacią targanego przez filozoficzno-moralne deliberacje i rozważania Thanosa, postanowiłem, że szerzej przyjrzę się temu potężnemu Półbogowi z Tytana – księżyca Saturna. I tak, decydując się na poszerzanie swojej komiksowej wiedzy o świecie superbohaterów i ich antagonistów, a w szczególności Thanosa – również z powodu pozostania ok.11 miesięcy do premiery ,,Infinity War” – wybrałem komiks z serii ,,Thanos Powstaje” zawierający w sobie wszystkie zeszyty od 1 do 5, genialnie, krwawo i z kolorystyką śmierci i destrukcji, opisujące dzieje tego wszechpotężnego łotra, z uwzględnieniem historii rasy ,,Przedwiecznych” , z której owy niszczyciel pochodził i całego środowiska na które miał wpływ. Scenariusz do arcyważnego ,,Thanos – Powstaje” napisał Amerykanin Jason Aaron, a rysunki i okładka, zaś są dziełem Włocha : Simone’a Bianchi. Niniejszy komiks jest zatem drugim z serii ,,Marvel NOW!”, który miałem przyjemność przeczytać i dogłębnie zanalizować. Pierwszym, natomiast był ,,Deadpool – Łowca Dusz”, którego historię wybrałem losowo i nie żałuję, bo za polującego na dusze ludzkie Wade’a Wilsona, któremu po piętach deptał, próbujący przechytrzyć władcę piekła Mephista :Demon Vetis , warto było się zabrać i po prostu, od kuchni poznać nafaszerowanego czynnikiem ,,healing factor” najemnika. Do tej pory, do czasu zetknięcia się z Zeszytami z nakładu Marvel NOW , komiksy czytałem pobieżnie, nie przywiązując uwagi do przedstawianych wydarzeń, postaci, rysunku i samej otoczki supebohatera – z czym przede wszystkim historie zapisane w dymkach, chmurkach czy prostokątach niesamowicie mi się kojarzą, kojarzą z cudownym, niepowtarzalnym komiksem. Specyficzny obrys sylwetek większości charakterów, których twarze są tak samo kwadratowe, specyficznie atletyczne ciała, pastelowe cieplejsze wypełnienia to cechy, które korelują z Marvelowskimi komiksami i serialami animowanymi z lat 90-tych np. „Iron Man – Obrońca Dobra” i są dla mnie najbardziej pierwotnymi, kanonicznymi wyznacznikami perfekcyjnego komiksu czy animacji. ,,Thanos Powstaje” to swego rodzaju przełom, gdyż komiks ten daje sporo do myślenia w kwestii nowego podejścia do ukazywania danego aktu, swoistego eposu herosów walczących ze złem oraz wykorzystania talentu rysowników nowego pokolenia Marvela do przedstawiania danego tworu z tą samą linią fabularną lecz z innym stylem graficznym. Dzięki temu dostajemy inną wizję określonych dziejów bohaterów, łotrów czy zwykłych będących tłem postaci. Sama, niniejsza okładka, może nie do końca, ale jednak prezentuje mroczny, podnoszący do rangi Kreatora i Niszczyciela wszelkiego stworzenia wizerunek bóstwa dziecka Tytana: Thanosa. Fluktuujące tuż nad pomarszczoną niebieską dłonią syna A’Larsa, zamknięte w dziwnej kamiennej bańce ludzkie czaszki, której przedramię w okolicach przegubu okala złota tubalna bransoleta ,dogłębnie przerażają, i ukazują Thanosa jako wszechpotężny kpiący z życia ,miłujący śmierć i zniszczenie byt, monstrum dążące do tego by prześcignąć samego Wszechobecnego, zagrać z nim w kości, wygrać, a później go rozdeptać tak jak zgniata się najgorsze robactwo. I tak „okładkowy” Thanos, który swój kamienny, segmentowany tron zbudował na kopcu z resztek szkieletów i ochłapów rozkładających się wciąż istnień, został wykreowany w ten sposób ,by nie tylko zmrozić fana jego potęgą, lecz zachęcić geeka do przeczytania i zanalizowania komiksu, gdyż już z początku nasuwa się pytanie: co takiego, w ciągu całej egzystencji : od momentu narodzin aż do danego momentu musiało się stać, by Thanos narodził się jako Bóg, Dewastator i poplecznik śmierci. Już sama okładka daje komiksowi 1/3 mocy, a reszta zależy od gustów i upodobań tego czego konieczne doświadczyć chce czytelnik. Od pierwszej do ostatniej strony niniejszego wydania, nie da się wyczuć, że składa się ono z 5-ciu zeszytów. To historia, która tak wciąga i podgrzewa komiksową pasję, że nie można się wprost od niej oderwać. Co ciekawe ,,Thanos Powstaje” zaczyna się i tak samo kończy: nakreślonymi w prostokącie słowami Narratora - ,,Podczas każdego cyklu słonecznego w ciszę i lody tego świata wstępuje samotny wędrowiec...”. To dziecię Tytana przemierza jego martwe pustkowia i w końcu natrafia na grób swojej matki: Sui-San. To ona go zrodziła, a on zniszczył jej świat i świat pozostałych Przedwiecznych. Zniszczył swoją ojczyznę, tak samo jak zrobił to z miriadami światów, których już nie pamięta. Zadumanego nad swoim istnieniem szalonego Tytana na ten moment zostawiamy, by za chwilę płynnie zlać się z jego początkiem, z krzykami matki, która właśnie wydawała go na świat. Zaczyna się główny lekko skondensowany ciąg fabularny historii Thanosa. Czas dowiedzieć się dlaczego wszechświat pozwolił by w ogóle narodził się tak potężny i skąpany w ciemności dużo czarnej niż najczarniejsza czerń i nienawiści byt. Pierwszą większą, główną częścią komiksu jest czas od chwili gdy Thanos ma na moje oko ok.12 lat do prawie, że wieku dorosłego – czyli bezprecedensowej i dobijającej chwili, gdy przeznaczony mu mrok ujrzał światło dzienne, gdy zabija Sui San - swoją matkę, najpiękniejszą z Przedwiecznych. Lecz dlaczego to zrobił, co lub kto go do tego skłoniło? Najważniejszą postacią oprócz potężnego, świadomego swojego geniuszu i zdolności analitycznych Thanosa była dziewczyna, a po powrocie potężnego półboga na Tytana dorosła kobieta z zielono czarnymi wargami i gęstymi, ciemnymi włosami oraz na końcu mistycznymi szatami, którymi okryta była od stóp do głów. To ona kierowała losem Thanosa. To ona sprawiła, że po raz pierwszy pozbawił życia jakiekolwiek istnienie, że zabił zielonkawe jaszczury, które pożarły jego przyjaciół: innych Eternals :Cytherę i Argosa w nieuczęszczanej od setek lat jaskini. I tak zaczął zabijać, a robił to bo wciąż czuł instynktowną potrzebę – jak Faust- pochłonięcia wszelkiej wiedzy we Wszechświecie. Morderstwo przypadkowo napotkanych rówieśników również usprawiedliwiał nieustanną potrzebą doskonalenia swojego umysłu. Tak podłe czyny nie były więc dla niego czymś nieludzkim, stanowiły raczej oczyszczający akt, który powoli robił z niego szaleńca do tego stopnia, że zaczął gardzić śmiercią, która w Uniwersum Marvela jest ewenementem, gdyż np. była wymysłem umysłu Thanosa bądź rzeczywiście istniała, lecz tylko czysty geniusz i mutacje genetyczne w organizmie owego Półboga sprawiły, że tylko on spostrzegał mieszczącą się w kategoriach bytu: kostuchę. Dlatego też, fani na całym świecie nie mogą przyporządkować Śmierci logicznego miejsca w świecie syna Mentora Tytana. Ujrzenie przez półboga z Tytana oblicza rozdzierającej z siebie ludzkie mięso śmierci, było początkiem drugiej części komiksu ,,Thanos Powstaje”, w której doświadczony niszczyciel światów i również kreator życia: ze względu na dosłownie setki potomstwa, które spłodził w niezliczonych krainach niezliczonych układów gwiezdnych, postanawia powrócić na Tytana, i dołączając do wspólnego tańca z – realną bądź nie - Kostuchą, poprzez Rękawice zaopatrzone w emitery energii, zgładzić wszelkie możliwe istnienie. Co najciekawsze Thanos nie wspomina nawet o swoim Ojcu: A’Larsie, którego ostatecznie nie był w stanie zdematerializować, a który to przy pomocy jednego z nazwijmy to Pierwotnych – opiekunów życia na księżycu Saturna : Kronosa, powoła w przyszłości armię i przywróci kilka dusz do życia, które zgładził potężny Tytan – jego syn, i ruszy z nimi na skierowaną przeciwko Thanosowi vendetcie. Dokąd, w końcu zmierza niestrudzone dziecię Tytana? Kiedy powróci?

Powrót do dawnych czasów, kiedy z niecierpliwością czekałem na kolejne zeszyty o Pająku. No, prawie powrót... Jako że lubię igranie z przyzwyczajeniami odbiorców i przewrotne opowiastki w stylu "co by było, gdyby", jestem na TAK! Bardzo dobre wprowadzenie do nowego rozdziału opowieści o Spider-Manie.

Efekt "łał" po pierwszych dwóch tomach serii zaczął delikatnie opadać. Otto nader sprawnie realizuje swój plan bycia Spider-Manem, jednak jego brutalne zachowanie sprawia, że Avengers i kilka osób, które znały Petera zaczynają coś podejrzewać. Poziom komiksu charakterystyczny dla superbohaterskich tytyłów, czyta się sprawnie i bez większych komplikacji. Największym plusem trzeciego tomu Superior Spider-Mana jest ciekawie ukazana walka we wnętrzu umysłu, jaką stoczyli Peter z Octaviusem.

Druga część opowieści Hickmana rozwija skrzydła, choć nadal widzę tam rysy. Zaczyna się od bliskiego geniuszu przedstawienia postaci Starbranda. Tu Hickman też posłużył się krytykowanym przeze mnie wcześniej chaosem, ale tutaj w idealnym momencie chaos ten przynosi naprawdę satysfakcjonującą konkluzję. Gdy już jednak Starbrand się rodzi i przechodzi przez pierwsze starcie, mam wrażenie iż ten wątek traci niestety swój pazur, jakby autor sam się przestraszył jej potencjału. Wątek z grupą Omega Flight stara się zmienić ton opowieści… i jest to próba udana. W komiksie łatwo jest zniszczyć tak ciężki temat jak samobójstwo, tutaj do tego nie doszło, choć irytuje trochę, że aż do końca jego motywy są tu niejasne. Tym niemniej klimat jest ciężki, co zdecydowanie mi się podoba. Ostatnia część z kolei, wariacja na temat filmu szpiegowskiego… no cóż, niezdecydowanie autora czy ma być to pastisz czy na poważnie sprawia, że oceniam to jako sporą katastrofę, obniżającą o 1 moją ocenę.

Wciąż mam fun czytając. Może nawet więcej niż przy pierwszej części, bo ta jednak ma dla mnie więcej sensu. Postać Angeli tłumaczy sporo rzeczy z pierwszej części. Chociaż jak dla mnie za mało backgroundu - kim jest i skąd pochodzi? W porównaniu do All New X-Men, Strażnicy są trochę powierzchowną historią.

Preludium Nieskończoności stawia Avengersów na próg kosmicznej wojny z potężnym przeciwnikiem. Sam koncept na opowieść jest tu dobry, choć nieoryginalny, fajne są też te podmianki rysowników, bo każdy ma swój styl nasycający kolejne części narracji swoistym klimatem. Są też momenty, które to psują. Bo na przykład jak odebrać motyw wielkiego, groźnego kokonu z wyspy Aim, z którego coś się uwalnia powodując u obserwatorów grozę rodem z japońskich horrorów…. by ostatecznie ujawnić, że to silny robot jest. Albo starcie w Perth - siły obu stron ogromne, dewastacja dużego miasta, dwie fazy bitwy… i to wszystko skwitowane kilkunastoma kadrami. IMHO akcja biegnie tu momentami zdecydowanie za szybko: jest tu taki dramatyczny moment, gdzie na całym świecie spadają samoloty, kwituje się go wypowiedzią Bannera (chyba) i kilkoma kadrami z ratowania takiego samolotu (dwukrotnego). Trochę szkoda. 7/10

Wątek w więzieniu Raft był całkiem niezły. Współpraca odnowionego Spider-Mana z JJ Jamesonem zawsze będzie powodować u mnie pozytywne emocje. Niestety w drugiej części albumu Slott równa do kolegi od rysunków, czyli Humberto Ramosa, a jego sposobu rysowania nie cierpię, psuje mi odbiór najlepszych historii. Ogólnie komiks średni z kilkoma fajnymi elementami.

To zupełnie inni Strażnicy niż ci znani z adaptacji filmowej, więc lepiej się nie nastawiać pod tym kątem. Są bardziej surowi, mniej zabawni, żeby nie powiedzieć "drętwi". Ich genezy również się różnią. Mimo wszystko dobrze mi się czytało ten komiks, to wciąż niezobowiązująca rozrywka, nawalanka dobrych ze złymi w kosmosie i obrona Ziemi przed globalnym zagrożeniem. Dużo się dzieje, a fabuła daje nadzieję na równie udany ciąg dalszy.

Nie jestem wielkim fanem Thora, ze scenariuszami Aarona też bywa różnie. Dlatego tym bardziej cieszę się że sięgnąłem po ten komiks, bo jest po prostu świetny. Opowieść wciąga od pierwszych stron, zero przynudzania, jest sam konkret. Chyba największą zaletą scenariusza jest jak udanie tworzy potężnego i przerażającego antagonistę dla Thora. Po rysunkach od razu wiać, że tworzone przez Europejczyka. Ilustracje i kolorystyka kojarzą się z komiksem frankofońskim a nie klasycznym, amerykańskim superhero. To jest ogromna zaleta, bo powoduje, że komiks mocno się wyróżnia na tle innych wydań Marvela i idealnie pasuje do inspirowanej nordyckimi mitami postaci Thora. Bardzo dobry komiks, warto dać mu szansę - zwłaszcza dla osób, które jak ja miały opory przed czytaniem przygód Thora.

Mam wrażenie, że Marvel w pogoni za większym, straszniejszym wyzwaniem dla swych bohaterów trochę zaczyna gonić w piętkę. Cały czas brakowało mi świeżości w tym tomie. Mamy zagrożenie, mamy walkę z przeciwnikami, mamy tajemnice, zapowiedź ciągu dalszego brzmi ciekawie... No ale cały czas miałem wrażenie, że coś podobnego już było. Z plusów - Czarna Pantera. Każda scena z nim to sztos. Szczególnie dialog z Namorem. Kapitan Ameryka również świetnie napisany, podobnie Beast. Scena, gdy Iluminaci rozprawiają się z niepokornym członkiem - jestem pod wrażeniem. Chętnie przeczytam ciąg dalszy, ale nie będę płakał, jeśli nie będzie mi to dane.

Dawno już nie czytałem nic spod znaku Avengers… i powrót nie okazał się udany, choć przyznać muszę, że nie była to kompletna katastrofa. Najgorsza moim zdaniem w tej opowieści jest pierwsza jej część - akcja jest rwana, niejasna, pełna napuszonych zdań które, jak mi się zdaje, są wyłącznie słowną wydmuszką. Trio na Marsie kompletnie nie wzbudza respektu, wręcz odwrotnie: u mnie wywoływało lekkie politowanie i zażenowanie. Potem dzieje się lepiej, całe to rozszyfrowywanie Nightmaska, potyczki Spidermana z Cannonballen i Sunspotem i udane wywołanie wrażenia nadchodzenia czegoś, co powinno się pisać kapitalikami podwyższają ostateczną ocenę. No i grafika jest tradycyjnie na poziomie.

Ta część przygód o nietypowym najemniku podobała mi się znacznie bardziej, niż „Martwi Prezydenci”. Przede wszystkim na uwagę zasługuje tu czarny humor (trzeba go akceptować, wtedy zabawa dla czytelnika będzie świetna), który nadal jest tych niższych lotów, momentami wręcz obrzydliwy, ale w granicach akceptowalności. Deadpool ponownie bawi, a akcja nie zawodzi. Tym razem, w porównaniu do części pierwszej, fabuła wciąga i zmierza w tak dziwne odmęty, że nie pozwala na odłożenie komiksu na półkę. Ponadto jest on bardzo ładnie narysowany (choć nadal są obrzydliwe fragmenty czasami) i przemyślany. W tych zeszytach doświadczymy większej ilości nawiązań do innych postaci ze świata Marvela (Iron Man, Spidey, Daredevil ❣), jednak sposób podania różnych relacji jest tak nietypowy i niespodziewany. Najbardziej podobała mi się relacja Deadpoola ze Spideyem. W tej części podobał mi się również rozwój charakterów postaci (nie tylko Wade’a Wilsona), a agentka Preston zyskała dużo w moich oczach. Zważywszy na zakończenie, obawiam się, że kolejne tomy będą coraz smutniejsze, poważne i to przekonuje mnie, by jak najszybciej je nadrobić, bo historia strasznie mnie wciągnęła i nie mogę doczekać się, jak kolejne zeszyty wpadną w moje ręce.

Bardzo dobra kontynuacja. Nie jest już tak rewelacyjne jak w tomie pierwszym, ale komiks trzyma poziom. To nie jest ten sam spider-man co zawsze. Slott odwala kawał dobrej roboty, a my po każdym jego komiksie myślimy: Ale jak? Nie, to się nie dzieje naprawdę. Nieprzewidywalna fabuła. To jest zupełnie inny Spidey. Chcemy Petera, ale pajączek w wersji Octopusowej jest fenomenalny! Polecam