Tutaj drzwi trzeba otwierać powoli. 10 reportaży

„Tutaj drzwi trzeba otwierać powoli” to książka, po którą sięgałam z mieszanymi uczuciami. Trochę odstraszająco zadziałało na mnie hasło „lider” (wydawcą jest Stowarzyszenie Szkoła Liderów). Sama nie wiem dlaczego, ale obawiałam się jakiejś agitacji, umoralniania i Bóg jeden wie czego jeszcze. Jednak książka okazała się bardzo miłą niespodzianką. Składa się z dziesięciu reportaży o liderach, czyli ludziach z pasją i chęcią działania, zmieniania otaczającego ich świata. Zbiorek nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek agitacją. Ukazuje niezwykłych bohaterów, ale nie są to społecznicy z minionej epoki, ale bardzo wrażliwi, postępowi ludzie (w różnym wieku), którzy po prostu przejmują sprawy w swoje ręce i nie oglądają się na innych. I na pewno nie można o nich przeczytać na pierwszych stronach gazet, ponieważ nie wywołują skandali, nie robią afer, a działają jak małe mróweczki dla dobra innych, realizując przy tym swoje pasje.
W książce znajduje się kilka opowieści, które mnie wzruszyły. W reportażu „Jakim ptakiem jest Wiesława K.” autorka (Ewa Wołkanowska-Kołodziej) opowiada o stypendiach dla dzieci, które nie mają pieniędzy na naukę. „Kowalscy namawiają znajomych, by zrobić zrzutkę i ufundować stypendia dla wybranych ośmiorga dzieci, które chciałyby iść do liceum (i których rodziców da się do tego pomysłu przekonać)”.[1] I ludzie zakładają stowarzyszenie, nie oglądają się na innych, po prostu robią coś dobrego dla innych. Opracowują program stypendialny i pomagają na tyle, na ile mogą. Wiesława K. opowiada o jednej z podopiecznych: „Jak Paulina do nas trafiła była dziewczyną w glanach. Czarną, ciężką, zbuntowaną. Żeby się dostać na warsztaty filmowe, które robiliśmy uczniowie musieli wysłać swoje zdjęcia. Ona nie miała nawet aparatu”. [2] Wyprosiła jednak u miejscowego proboszcza wypożyczenie aparatu fotograficznego za grabienie i sprzątanie. Jej esej filmowy dostał wyróżnienie. „Na pierwszym zdjęciu, które wysłała z Hiszpanii, miała rozpuszczone włosy i sukienkę w kwiaty z dekoltem. Pomyśleliśmy z Przemkiem: No, nareszcie, jest wolna?” [3]
Z reguły media karmią nas informacjami o katastrofach, przestępstwach, skandalach i aferach. Można więc zwątpić w człowieka. Jednak ta książką z reporterską precyzją ukazuje bardzo pozytywne przykłady. A przecież o złu świata i niesprawiedliwości pisze się o wiele łatwiej. Reportaże zarażają pozytywną energią i chęcią działania. Ale to też nie jest tak, że każdy lider przedstawiony w reportażu miał łatwo. Spotykali się z ludzką akceptacją i wdzięcznością, ale i krytyką (zupełnie niekonstruktywną), bo przecież jak ktoś działa, to musi w tym mieć ukryty cel. Tak jest na przykład w reportażu „Pracuję, nie tańczę”, którego bohaterem jest wójt Płużnicy. Cokolwiek by nie zrobił, to zawsze byli zwolennicy i przeciwnicy jego decyzji. Jak budował place zabaw i boiska, to sołtysów interesowało tylko to, za czyje pieniądze będzie tam koszona trawa. Jak stawiał we wsi fotoradar, by poprawić bezpieczeństwo, to oczywiście Internet huczał na temat „fotozłodzieja” itp. Najważniejsze jednak, by się nie poddawać, bo z pewnością wszystkim się nie dogodzi. A po jakimś czasie ludzie zrozumieją, że przecież to było dla ich dobra.
Dodatkowo każda historia wzbogacona została pięknymi fotografiami Anny Bedyńskiej. Naprawdę piękne. Zanim przeczytałam książkę, oglądałam ją wielokrotnie, by podziwiać bardzo plastyczne i „malarskie” zdjęcia.

[1] Tutaj drzwi trzeba otwierać bardzo powoli. 10 reportaży. Warszawa: Stowarzyszenie Szkoła Liderów, 2013, s. 99
[2] tamże, s. 101
[3] tamże, s. 101

„Tutaj drzwi trzeba otwierać powoli” to książka, po którą sięgałam z mieszanymi uczuciami. Trochę odstraszająco zadziałało na mnie hasło „lider” (wydawcą jest Stowarzyszenie Szkoła Liderów). Sama nie wiem dlaczego, ale obawiałam się jakiejś agitacji, umoralniania i Bóg jeden wie czego jeszcze. Jednak książka okazała się bardzo miłą niespodzianką. Składa się z dziesięciu...